วรรณ้าทำให้พงศธรเกิดระแวงขึ้นมา เธอก็เลยบอกเขาว่า “คุณไม่กลัวบ้างหรอคะ วรรณอาจจะอยู่กับคุณเพื่อแก้แค้นแล้วชิงตำแหน่งผู้อำนวยการกลับคืนมาก็ได้”
“คุณสบายใจได้ครับ ไม่มีตำแหน่งให้ชิงแล้วครับ” หมอพงศธรกล่าว
“หมายความว่ายังไงคะ” วรรณสงสัย
“ผมได้มอบตำแหน่งผู้อำนวยการให้หมอกิตติวัฒน์ไปแล้ว” หมอพงศธรเฉลย
“ห๊า อะไรนะคะ งั้นคุณก็ตกงานแล้วสิคะ” วรรณกล่าว
“ใครบอกล่ะครับ ผมได้ยื่นขอสมัครเป็แพทย์ที่โรงพยาบาลแถวนี้แล้ว วันพรุ่งนี้ผมจะไปรายงานตัว ส่วนวันมะรืนผมจะพาคุณไปฝากครรภ์ที่โรงพยาบาลนั้นครับ” หมอพงศธรบอกแผน
“สรุปคุณจะลงหลักปักฐานที่ชลบุรีหรอคะ” วรรณกล่าว
“ใช่ครับ เพราะตอนนี้ผมมีแม่ และมีคุณกับลูกอยู่ด้วยแล้วไงครับ” หมอพงศธรกล่าว
และแล้วแผนปลุกปั่นให้ระแวงก็ไม่สำเร็จเพราะพงศธรได้สละตำแหน่งไปแล้ว
******************************************************
วันถัดมา หมอพงศธรไปรายงานตัวเพื่อเข้าทำงานที่โรงพยาบาลวันแรก ส่วนวรรณเลยต้องทำงานบ้าน พอทำเสร็จเธอก็ไม่มีอะไรทำ เลยเข้าไปในห้องนอน ก็พบกล่องใบหนึ่ง เธอเลยถือวิสาสะเปิดไปดู ก็พบไดอารี่ และรูปถ่ายจำนวนมาก
วรรณพลิกดูรูปใบหนึ่งก็พบว่ารูปนั้นเป็รูปตัวเธอเองกับพี่สาวยืนอยู่กับธันสิยา พงศธรและธนพัฒน์ ตรงสระบัวหลังบ้านของพงศธรเอง ในตอนนั้นตัวเธอยังอายุแค่ 10 ขวบเท่านั้น นั่นหมายความว่าพวกเธอทั้งห้าคนเป็เพื่อนกันั้แ่เด็กๆ แล้ว หากไม่ติดที่พ่อของพงศธรเสียชีวิต พงศธรคงเป็พี่ชายที่แสนดีเหมือนแต่ก่อนแน่นอน
นอกจากไดอารี่แล้ว วรรณยังเห็นรูปของตัวเธอั้แ่สมัยมัธยม ตอนเป็นิสิตนักศึกษา จนกระทั่งตอนเธอเป็ผู้บริหารโรงพยาบาลแห่งนั้น แสดงว่าเขาทุ่มเทแก้แค้นเธออย่างมาก คอยติดตามข่าวคราวของวรรณมาโดยตลอด แต่ที่น่าแปลก ถ้าหากพงศธรรักธันสิยาจริง ทำไมถึงไม่มีรูปคู่ระหว่างเขากับธันสิยาเลยล่ะ หรือว่านี่เป็กล่องสำหรับบันทึกการแก้แค้นของเขากันแน่
วรรณไม่อยากคิดอะไรมาก ในใจคิดว่า “ไม่รักก็ไม่รักสิ ยังไงฉันก็ต้องหนีคุณไปให้ได้อยู่ดี” เธอก็เลยเปิดไดอารี่มาอ่านเล่น ทำให้นึกถึงเื่ราวครั้งที่พวกเธอทั้งห้าคนไปเที่ยวทะเลด้วยกัน
ในวันนั้นเป็วันเกิดของพงศธร พวกเธอทั้งสี่คนเลยตั้งใจจะเซอร์ไพรส์วันเกิดเขา เลยให้ธนพัฒน์นัดให้พงศธรไปพบที่ต้นมะพร้าวต้นแรกเวลาหกโมงเย็น
เมื่อถึงเวลานัด พวกเธอทั้งสี่คนเลยรีบนำเค้กวันเกิดจุดเทียนเรียบร้อย รอที่จะพบพงศธร แต่กลับไม่เห็นเขามาสักที
วรรณเห็นว่าพงศธรไม่ยอมมาสักทีเลยอาสาไปตามหาเขาเอง ในขณะที่อีกสามคนเข้าใจว่าพงศธรน่าจะเบี้ยวนัด แต่ยังคงรออยู่ที่เดิม
วรรณวิ่งตามหาตามต้นมะพร้าว ซึ่งชาวบ้านได้ปลูกเรียงกันริมชายหาด จำนวน 20 ต้น วรรณไม่ละความพยายามยังคงเดินไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเห็นพงศธรไปรออยู่ที่ต้นที่ 20 ต้นสุดท้ายพอดี
“ทำไมพี่พงศ์มารอที่นี่ล่ะคะ ก็พวกเรานัดให้ไปเจอที่ต้นมะพร้าวต้นแรกไม่ใช่หรอ” วรรณบ่น
“ก็นี่ไงต้นแรกของพี่” พงศธรกล่าว
วรรณเข้าใจแล้วว่าพงศธรเข้าใจผิดจริงๆ เธอเลยรีบดึงแขนพงศธรเพื่อไปที่จุดนัดหมายที่แท้จริงทันที และหันไปบอกว่า “ต้นแรกอยู่อีกฝั่งต่างหาก พี่มาผิดต้นแล้วค่ะ”
“อ้าว ก็ไม่ยอมบอกพี่นี่ว่านับจากด้านไหนน่ะ” พงศธรกล่าว
“งั้นรีบเร็วเข้าเดี๋ยวไม่ทัน” วรรณรีบเร่ง
“ไม่ทันอะไร” พงศธรสงสัย
“ไปถึงก็จะรู้เองค่ะ” วรรณกล่าว
บุคคลทั้งสามยังคงมุงอยู่ที่เค้กวันเกิดที่จุดเทียนเรียบร้อยแล้ว
ธนพัฒน์ะโบอกเพื่อนว่า “ให้รีบมาเป่าเร็วเข้า เทียนจะหมดอยู่แล้ว”
“อ้าว แล้วทำไมนายไม่ดับเทียนก่อนล่ะ” พงศธรกล่าว
“เดี๋ยวพรไม่ขลังถ้าเ้าตัวไม่มาเป่าเองไง” ธนพัฒน์กล่าว
แต่พอไปถึง มันไม่ทันแม้กระทั่งขอพร หรือร้องเพลงวันเกิด พงศธรเลยทำได้เพียงรีบเป่าเทียนให้ดับเท่านั้น กลายเป็ว่าพงศธรแค่เป็คนตัดเค้กให้เพื่อนๆ กินเท่านั้น
เมื่อวรรณนึกไปถึงวันนั้น ทำให้วรรณนึกขึ้นได้ว่าวันพรุ่งนี้เป็วันเกิดของพงศธร แต่ไม่ทันคิดต่อ เพราะแม่สามีเรียกเธอให้ไปทานข้าวเที่ยง เธอเลยรีบเก็บรูปและสมุดไดอารี่ไว้ในกล่องดังเดิม
******************************************************
วันถัดมาหมอพงศธรพาภรรยาไปฝากครรภ์ที่โรงพยาบาล เขาฝากภรรยาไว้กับเพื่อนหมอ แล้วตัวเองก็ไปตรวจคนไข้ตามหน้าที่ พอถึงเวลาเที่ยงเขาก็เลยจะพาวรรณกลับบ้าน
“เอ่อ วันนี้วรรณขอซื้อของที่ตลาดจะได้มั้ยคะ คุณกลับไปทำงานก่อน แล้วพอห้าโมงเย็นคุณค่อยมารับวรรณที่ร้านสะดวกซื้อก็ได้” วรรณกล่าว
“คุณจะไปซื้ออะไร ให้ผมพาไปดีกว่ามั้ยครับ ผมเป็ห่วง” พงศธรกล่าว
“ของใช้ส่วนตัวจริงๆ ค่ะ แล้วมันต้องรีบใช้จริงๆ” วรรณกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง
หมอพงศธรเห็นสีหน้าภรรยาจริงจัง คิดว่าเธอไม่น่าจะโกหกเลยยอมไปส่งเธอที่ตลาด
และพอหมอพงศธรเลิกงาน เขาก็มารอที่ร้านสะดวกซื้อตามเวลานัดหมาย แต่ทว่าเวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมงก็ยังไม่เห็นวี่แววของภรรยาตัวเอง เขาก็เลยรีบโทรหาวรรณ แต่วรรณกลับปิดมือถือ
เขาเข้าไปสอบถามพนักงานในร้านสะดวกซื้อ พวกเขาตอบเป็เสียงเดียวกันว่าไม่เห็นจะมีผู้หญิงสาวสวยที่ไหนมารออยู่หน้าร้านเลย พวกเขาบอกแม้กระทั่ง ให้ไปดูที่กล้องวงจรปิดได้เลย
หมอพงศธรนั่งคุกเข่าอยู่หน้าร้านมือกำหมัดแน่น ในใจคิดว่า “นี่ผมได้สูญเสียคุณและลูกไปแล้วหรือนี่ ทำไมคุณต้องทิ้งผมไปด้วยครับ ทำไมคุณถึงไม่ยอมเชื่อผมสักทีว่าผมรักคุณจริงๆ” น้ำตาของลูกผู้ชายไหลอาบแก้ม เพราะเขาได้กลายเป็ผู้ชายเมียทิ้งไปแล้ว
สักพักอยู่ดีๆ มือถือของเขาก็ดังขึ้นมา พงศธรเห็นเป็เบอร์แปลกๆ แต่ก็ลองรับสายดู “ผม หมอพงศธรครับ”
“ทำไมคุณไม่มารับฉันล่ะคะ นี่คุณจะทิ้งฉันแล้วหรอคะ” วรรณกล่าว
“วรรณ ผมเปล่าทิ้งคุณนะ คุณต่างหากที่ทิ้งผม แถมปิดเครื่องหนีผมอีก” พงศธรกล่าว
“แล้วคุณอยู่ที่ไหนคะ ฉันมารอคุณอยู่ที่ร้านสะดวกซื้อนานแล้วนะคะ มือถือฉันแบตหมด เลยต้องมาขอยืมมือถือของพนักงานร้านเพื่อโทรหาคุณค่ะ” วรรณกล่าว
“ผมก็รออยู่ที่ร้านสะดวกซื้อเหมือนกันครับ” พงศธรกล่าว
“โอ๊ย คุณเป็อีกแล้วหรอคะ ตอนนี้ฉันรออยู่ที่ต้นซอย คุณอยู่ตรงท้ายซอยใช่มั้ยคะ” วรรณเดาเหตุการณ์
“ทำไมคุณถึงรู้ล่ะครับว่าผมอยู่ท้ายซอย” พงศธรงง
“ก็มันเหมือนเหตุการณ์ตอนที่พวกเราอยู่ที่ทะเลไงคะ ตอนที่คุณไปรอที่ต้นมะพร้าวผิดต้นน่ะ” วรรณกล่าวอ้าง
“คุณอยู่ที่ต้นซอยใช่มั้ยครับ เดี๋ยวผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้ล่ะ” พงศธรกล่าว
“เร็วๆ นะคะ เพราะฉันกลัวมากค่ะ มีกลุ่มอันธพาลอยู่หน้าร้านด้วย ฉันเลยต้องเข้ามารออยู่ในร้านสะดวกซื้อค่ะ” วรรณกล่าว
“ครับ ครับผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้” พงศธรกล่าว
หมอพงศธรขับรถไปรับภรรยาทันที แต่ทว่าร้านสะดวกซื้อปิดไฟด้วย เขาเลยรีบเข้าไปดูเพราะกลัวภรรยาจะเกิดอันตราย แต่ทว่าอยู่ดีๆ ก็มีเสียงร้องเพลงวันเกิด แล้ววรรณก็เดินถือเค้กที่จุดเทียนแล้ว เดินไปหาเขา
เมื่อทุกคนรวมถึงวรรณร้องเพลงจบ ทุกคนในร้านก็ช่วยกันกดดันให้เขาขอพรวันเกิดและรีบเป่าเทียน
แม้ว่าหมอพงศธรจะอาย แต่เขาก็เป่าเทียน แล้วตัดเค้กเลี้ยงพนักงานในร้านสะดวกซื้อทุกคน
หลังจากทานเค้กเสร็จ หมอพงศธรก็พาวรรณกลับบ้านทันที และถามว่า “คุณยังจำวันเกิดผมได้หรอครับ”
“จำไม่ได้หรอกค่ะ ฉันไปอ่านไดอารี่คุณเล่นน่ะ เลยรู้ว่าวันนี้เป็วันเกิดคุณ” วรรณกล่าวตามจริง
“งั้นคุณก็เห็นความลับผมหมดแล้วสิ” หมอพงศธรกล่าว
“ค่ะ ฉันเลยได้รู้ว่าคุณคงแค้นฉันมาก เลยสืบเื่ราวของฉันมาตลอด” วรรณกล่าว
“คุณให้อภัยผมไม่ได้หรอครับ” หมอพงศธรกล่าว
“ฉันอยากไปจากคุณค่ะ แต่ฉันสงสารลูก ฉันเลยตัดสินใจว่า เอาไว้ให้คุณเป็ฝ่ายไล่ฉันเอง ฉันค่อยไปค่ะ ฉันี้เีหนีคุณแล้ว” วรรณกล่าว
“งั้นผมมีอะไรให้คุณดู” พงศธรยื่นมือถือแล้วเปิดคลิปกล้องวงจรปิดให้วรรณดู
วรรณก็เลยเห็น พงศธรรออยู่หน้าร้านสะดวกซื้ออย่างมีกังวล คอยโทรหาเธอแต่มือถือเธอแบตหมด เข้าไปในร้านเพื่อสอบถามหาเธอ แต่ไม่มีใครเจอเธอเลยสักคน แล้วเขาก็ออกมาจากร้านสะดวกซื้อ คุกเข่าร้องไห้อย่างกับเด็กๆ แต่พอมือถือดังแล้วเขารับโทรศัพท์ หน้าตาพงศธรในตอนนั้นดีใจอย่างมาก
“นี่คุณกำลังแสดงละครหรอคะ” วรรณถาม
“บ้าสิครับ มันเป็กล้องวงจรปิดนะ” หมอพงศธรกล่าว
วรรณแอบอมยิ้มที่เห็นสามีร้องไห้หาเธอ
ตกกลางคืน วรรณเหนื่อยจากการไปหาซื้อเค้กเซอร์ไพรส์วันเกิดหมอ เลยว่าจะนอน แต่สามีเธอกลับคะยั้นคะยอให้เธอไปนอนดูดาวเล่น
พงศธรปูเสื่ออยู่สวนหลังบ้าน แล้วให้วรรณนอนหนุนตักเพื่อดูดาว แต่ด้วยความง่วงเธอเลยนอนหลับอยู่อย่างนั้น
สักพักมือถือที่วรรณหยิบมาด้วยก็ดัง พงศธรเลยรับโทรศัพท์แทน
“วรรณเป็ยังไงบ้าง นี่พี่เองนะ” หมอพัศน์กล่าว
“วรรณสบายดีครับ ไม่ต้องห่วงหรอกคุณพี่ภรรยา” พงศธรแสดงตัว
“นี่หมอพงศธรใช่มั้ย ทำไมน้องสาวฉันไปอยู่กับคุณได้ล่ะ” หมอพัศน์สงสัย
“พวกเรารักกันครับ เลยจดทะเบียนสมรสกันแล้ว และตอนนี้วรรณก็ท้องกับผมแล้วด้วย ผมแค่รอคุณกลับมาเท่านั้น ผมจะรีบไปสู่ขอวรรณแต่งงานทันที” หมอพงศธรกล่าว
“ตอนแรกฉันก็อยากจะด่าว่าคุณอยู่หรอกนะ แต่ตอนนี้ฉันกลับสบายใจที่น้องสาวฉันอยู่กับคุณ” หมอพัศน์กล่าว
“ทำไมล่ะครับ” พงศธรสงสัย
“หลินผิงรู้แล้วว่าฉันเป็คนรักษาหัวหน้ามาเฟียคนก่อน ฉันก็เลยกลัวว่าวรรณจะเป็อันตรายเพราะฉันน่ะ ดังนั้นฉันฝากคุณปกป้องน้องสาวฉันด้วย” หมอพัศน์กล่าว
“ผมขอสัญญายิ่งชีวิตครับ ว่าผมจะปกป้องวรรณกับลูกให้ดีที่สุด” พงศธรกล่าวน้ำเสียงจริงจัง
“ขอบคุณค่ะหมอพงศธร งั้นแค่นี้ก่อนนะคะ” หมอพัศน์วางใจ
หมอพงศธรวางสายก็เลยรีบอุ้มภรรยาไปนอนที่ห้องดีๆ เขาจูบหน้าผากเธอแล้วปิดไฟนอน ในขณะที่วรรณก็แอบลืมตาแล้วหันไปยิ้มปลื้มใจที่เธอรู้แล้วว่าหมอพงศธรรักเธอจริงๆ
49K
