(จบ) สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ

        บทที่ 16 คนเมืองช่างโง่เขลาเสียจริง (รีไรต์)

        เมื่อเห็นว่าเป็๲เ๱ื่๵๹เข้าใจผิด ลู่เย่ก็กลับมาทำตัวกร่างเหมือนเดิม

        เขาลุกขึ้นยืน กระแอมไอสองสามที “เอาละ ต่อไปนี้ทีมงานถ่ายทำจะดำเนินการตามตารางนี้ การประท้วงทั้งหมดถือเป็๲โมฆะ!”

        หลังพูดจบ ลู่เย่ก็ผิวปากเดินออกจากห้องไป

        จางเหว่ยมองตารางงาน ที่แบ่งเวลาทำงานอย่างไร้ความเป็๲ธรรม ใบหน้าก็หงิกงอลงทันที

        หมายความว่า ทีมงานถ่ายทำทั้งหมดต้องพร้อมทำงานตลอด 24 ชั่วโมง คอยดูแลเสิ่นชิง และร่วมทนทุกข์ไปพร้อมเธอ

        จางเหว่ยสะกิดเสิ่นชิง “พี่ครับ พี่ไปทำอะไรให้คุณชายท่านนี้ไม่พอใจเหรอ? ไม่งั้นพี่ไปขอโทษเขา จากนั้นก็จับมือคืนดีกัน จะได้ทำงานกันอย่างมีความสุขเถอะนะ”

        จับมือคืนดี?

        เสิ่นชิงหัวเราะเยาะราวกับได้ยินเ๱ื่๵๹ตลก “เหอะ ไม่มีทางซะหรอก”

        เสิ่นชิงเพิ่งก้าวออกจากห้อง ก็เห็นลู่เย่นอนเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้โยกอย่างเกียจคร้าน สวมแว่นตากันแดด มือถือโทรโข่งพร้อมออกคำสั่ง

        สมาชิกในทีมผลิตรายการทุกคนยืนเรียงแถว ก้มหน้าก้มตา ไม่กล้าส่งเสียงหายใจ

        ลู่เย่กล่าว “พวกเราล้วนเป็๲ผู้ใหญ่ ไม่จำเป็๲ต้องทำตัวอ้อมค้อม ถ้าใครไม่อยากทำก็ออกไป แต่คนที่อยู่ต่อ เงินเดือนขึ้นสามเท่า!”

        สมกับเป็๲คุณชายแห่งกลุ่มบริษัทปั๋วน่า จริง ๆ พร้อมใช้เงินแก้ปัญหาทุกอย่าง

        โอ้โห ขึ้นเงินเดือนสามเท่า นี่สิถึงเรียกว่าโชคลาภของจริง!

        ทีมงานต่างคิดในใจ แถมต่อให้ไม่อยากทำ ใครกล้าออกไปกันล่ะ?

        ถ้าไปทำให้คุณชายลู่ไม่พอใจ ภายภาคหน้าก็อย่าหวังจะอยู่ในเมืองหางโจวได้อีก

        การพร้อมทำงาน 24 ชั่วโมงแล้วไง ใครจะไปตัดเงินตัดทองได้ล่ะ?

        งานนี้ พวกเขาทำได้จนกว่าเ๽้านายจะล้มละลายนั่นแหละ!

        ลู่เย่กวาดสายตามองไปรอบ ๆ เห็นทุกคนเงียบกริบ ไร้คนโต้แย้ง จึงพยักหน้าอย่างพอใจ “ดี! ดูเหมือนจะไม่มีใครอยากออกไป งั้นก็ตั้งใจทำงานกัน ถ้าอยากได้เงินก็ต้องบ้าคลั่ง พุ่งชนไปที่เงินอย่างไม่คิดชีวิต!”

        มองดูท่าทางหยิ่งผยองของลู่เย่ เสิ่นชิงได้แต่คิดในใจ ‘โอหังจริง ๆ…’

        “เฮอะ ถ้าผมรวยเท่าคุณชายลู่ ผมคงทำตัวกร่างกว่านี้อีกนะครับ” จางเหว่ยได้ยินว่าเงินเดือนขึ้นก็ดีใจจนเนื้อเต้น รีบประจบประแจงลู่เย่ทันที

        เสิ่นชิงเหลือบมองจางเหว่ย พูดเยาะเย้ยว่า “หึ พนันกันไหม คุณชายคนนี้ทำตัวกร่างได้ไม่กี่วัน ก็ต้องกลับไปตัวลีบแน่”

        พลบค่ำ แสงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า หมู่บ้านถูกปกคลุมไปด้วยควันจากการทำอาหารคละคลุ้งไปทั่วฟ้า

        ลู่เย่ได้กลิ่นหอมของอาหารจากบ้านข้าง ๆ เขารู้สึกหิวขึ้นมาทันที 

        เขาถอดแว่นกันแดดออก นิ้วชี้ไปที่เสิ่นชิง “ไปโรงแรม เธอนำทางไป”

        เสิ่นชิงยิ้มบางให้เขา “ขอโทษด้วยค่ะคุณชายลู่ ที่นี่เป็๲ชนบทห่างไกลความเจริญไม่มีโรงแรมหรอกค่ะ”

        ลู่เย่ชะงักไปครู่หนึ่ง “ไม่มีโรงแรม งั้นพวกเธอกินข้าวยังไง?”

        เสิ่นชิงยักไหล่ “ทำกินเองสิคะ หรือไม่คุณชายก็ไปขอฝากท้องกับชาวบ้านก็ได้”

        ได้ยินดังนั้น ลู่เย่ก็ทิ้งตัวลงนอนอีกครั้ง มือทั้งสองข้างหนุนศีรษะ “ก็ได้ งั้นเธอก็รีบไปทำอาหารให้ฉันกินสิ”

        เสิ่นชิงแสยะยิ้ม ดวงตาเป็๲ประกายเ๾็๲๰า “ทำไมฉันต้องทำอาหารให้คุณกินด้วย?”

        ลู่เย่ยกยิ้มมุมปาก มองเสิ่นชิงด้วยท่าทีผ่อนคลาย เอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ “ฉันจ่ายเงิน”

        เสิ่นชิงได้ยินดังนั้น ก็เผยรอยยิ้มอย่างว่าง่าย “ได้ค่ะ ไม่มีปัญหา”

        ครู่ต่อมาเสิ่นชิงก็ยกอาหารสามอย่างและซุปหนึ่งอย่างออกมา

        ผัดผักบุ้งไฟแดงหนึ่งจาน มะเขือม่วงผัดซอสหนึ่งจาน หมูสับผัดพริกเสฉวนหนึ่งจาน และซุปใสอีกหนึ่งถ้วย

        ต้องยอมรับว่า หน้าตาอาหารดูดีทีเดียว

        เสิ่นชิงวางอาหารลงตรงหน้าลู่เย่ “คุณชายลู่ อาหารเสร็จแล้ว เชิญเลยค่ะ”

        ลู่เย่กำลังจะลงมือ เสิ่นชิงก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา สแกนคิวอาร์โค้ดสำหรับชำระเงิน “จานละสามพันหยวน รบกวนชำระเงินก่อนค่ะ”

        มือที่กำลังคีบอาหารหยุดชะงัก “จานละสามพันหยวนเนี่ยนะ?”

        “ใช่แล้วค่ะ” เสิ่นชิงพยักหน้า มุมปากยกยิ้มอย่างมีเลศนัย อยากจะใช้งานเธอราวกับวัวกับควาย ไม่มีทางง่ายขนาดนั้นหรอก 

        เสิ่นชิงคิดว่าลู่เย่จะต้องโวยวายเ๱ื่๵๹ที่เธอขูดรีดค่าอาหาร ทว่าชายหนุ่มกลับเอ่ยด้วยน้ำเสียงดูถูก “หึ แค่นี้เองเหรอ?”

        “ติ๊ด!” 

        เสียงสแกนดังขึ้น เงินในบัญชีของเสิ่นชิงก็เพิ่มขึ้น 200,000 หยวน

        ลู่เย่โยนโทรศัพท์ไปด้านข้าง หลังสแกนคิวอาร์โค้ดเสร็จ “ต่อไปนี้เงิน 200,000 หยวน เธอต้องเป็๲คนรับผิดชอบเ๱ื่๵๹อาหารของฉันด้วย” 

        เสิ่นชิง “...”

        ลู่เย่เห็นเสิ่นชิงนิ่งเงียบ ก็รู้สึกพึงพอใจ ยกตะเกียบขึ้นกำลังจะคีบอาหาร ทันใดนั้นก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้

        ลู่เย่วางคางบนมือทั้งสองข้าง มองไปที่เสิ่นชิง “เธอกินก่อนสิ”

        เสิ่นชิงกำลังก้มหน้ากดโทรศัพท์ เธอตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ “วางใจเถอะ ฉันไม่ได้ใส่ยาพิษหรอก” 

        ลู่เย่ยัดชามข้าวและตะเกียบใส่มือเธอ “กิน!”

        เสิ่นชิงทำท่าสิ้นหวัง หยิบตะเกียบกับชามข้าวขึ้นมา ลองชิมอาหารทุกจาน 

        หลังจากที่เห็นว่าเสิ่นชิงไม่มีอาการผิดปกติ ลู่เย่ก็คีบผักบุ้งเข้าปาก 

        ผัดผักบุ้งน้ำมันเยิ้ม ๆ สุกกำลังดี มีกลิ่นหอมติดจมูก

        ตอนที่ลู่เย่คีบผักคำที่สอง ก็เห็นหนอนสีเหลืองอ่อนตัวหนึ่งขดอยู่ในผักบุ้ง 

        ลำคอของลู่เย่รู้สึกคลื่นไส้ทันที เขาตบโต๊ะแล้วพูดว่า “เสิ่นชิง! หนอนตัวนี้มันอะไรกัน?”

        เสิ่นชิงพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “เห็นได้ชัดว่ามันก็มาทานข้าวเหมือนกัน”

        คิ้วของลู่เย่ขมวดเข้าหากัน “มันมากินข้าว แล้วทำไมฉันต้องเป็๲คนจ่ายเงิน?”

        เสิ่นชิงเบิกตากว้างแสร้งทำเป็๲มองลู่เย่อย่างไม่อยากจะเชื่อ “เพื่อที่จะได้กินข้าวมันถึงกับยอมสละชีวิตขนาดนี้ คุณยังจะให้มันจ่ายเงินอีกเหรอ?”

        ลู่เย่พูดไม่ออก จ้องเขม็งไปที่เสิ่นชิง จากนั้นก็ยกชามซุปขึ้นมา ตั้งใจจะซดน้ำซุปเพื่อล้างปาก

        เมื่อยกชามซุปมาถึงปาก เขาก็ซดเข้าไปเล็กน้อย

        ลู่เย่ขมวดคิ้ว ‘หวาน?’

        เมื่อลิ้มรสอย่างละเอียด กลับมีกลิ่นเหม็นของขี้ไก่

        คิ้วของลู่เย่ขมวดเข้าหากันเป็๲ปม

        เมื่อเห็นดังนั้น เสิ่นชิงจึงพูดขึ้นอย่างเชื่องช้า “ในหมูสับผัดพริกเสฉวนก็มีแต่พริก ในซุปขี้ไก่ก็มีแค่ขี้ไก่”

        “พรวด!”

        ได้ยินเช่นนั้น ลู่เย่ก็พ่นน้ำซุปออกมาทันที

        “อ้วก!”

        ลู่เย่เอามือปิดปาก พิงต้นไม้ใหญ่ ขณะที่อาเจียนออกมาไม่หยุด

        เสิ่นชิงชี้ไปที่โอ่งน้ำมุมห้อง พูดอย่างไม่ใส่ใจ “ตรงนั้นมีน้ำ คุณไปบ้วนปากได้”

        “เสิ่นชิง! เธอเจอดีแน่!” 

        ลู่เย่เหลือบมองอย่างไม่พอใจ ก่อนจะวิ่งไปที่โอ่งน้ำ รีบตักน้ำขึ้นมาบ้วนปาก

        เมื่อเห็นท่าทางลำบากใจของลู่เย่ เสิ่นชิงก็ยกยิ้มมุมปากอย่างสะใจ

        เธอตักซุปไก่ใส่ชามตัวเอง แล้วคีบหนอนเข้าปาก เคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย 

        ระหว่างกิน เธอก็ส่ายหน้าพูดว่า “เฮ้อ คนเมืองนี่ ช่างไม่รู้จักอะไรเอาเสียเลย”