รักร้ายพ่ายใจ

หลังจากที่ภาคินพูดทิ้งท้ายไว้ ศรัณย์ก็เริ่มมองสถานการณ์ของตัวเองอย่างจริงจังขึ้น

‘ไม่มีใครเคยอยู่นานเกินสามเดือน’

คำพูดนั้นยังติดอยู่ในหัว

ทำไมทุกคนถึงต้อง ‘ออกไป’? พวกเขาเลือกจะไปเอง หรือมีใครทำให้พวกเขาไป?

และสำคัญที่สุด..เขาจะเป็๲แบบนั้นด้วยหรือเปล่า?

๰่๭๫บ่าย ศรัณย์เลือกที่จะเดินสำรวจรอบคฤหาสน์ต่อ วันนี้เขาเดินขึ้นไปยังชั้นสามของตัวบ้าน ซึ่งเป็๞พื้นที่ที่ยังไม่ค่อยมีโอกาสได้ขึ้นมา

ขณะที่เขากำลังจะเลี้ยวไปอีกทาง จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง

“คุณไม่ควรมาเดินเล่นแถวนี้”

ศรัณย์ชะงัก ก่อนจะหันไปมอง

ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำยืนอยู่ตรงนั้น เขาจำได้ว่าอีกฝ่ายเป็๞หนึ่งในบอดี้การ์ดของภาคิน

“ทำไมล่ะ?”

บอดี้การ์ดคนนั้นไม่ได้ตอบทันที เขาเพียงแค่จ้องศรัณย์ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

“ที่นี่เป็๲โซนห้องทำงานของคุณภาคิน”

ศรัณย์พยักหน้าเบา ๆ “ผมแค่เดินสำรวจเฉย ๆ”

บอดี้การ์ดไม่พูดอะไรต่อ แต่สายตาของเขายังคงจับจ้องมาที่ศรัณย์อยู่ตลอด จนอีกฝ่ายรู้สึกได้ว่ามันไม่ใช่แค่คำเตือนธรรมดา

‘หรือว่าที่นี่มีอะไรที่ผมไม่ควรรู้?’

หลังจากที่ถูกบอดี้การ์ดกันไม่ให้เข้าไปยังชั้นสาม ศรัณย์ก็กลับมานั่งครุ่นคิดอยู่ในห้องของตัวเอง

ภาคินเป็๞คนที่ควบคุมทุกอย่างไว้ในกำมือ ทุกคนในบ้านล้วนเกรงกลัวและภักดีต่อเขา

แต่สิ่งที่ทำให้ศรัณย์สงสัยคือ…

‘ก่อนหน้านี้ คนที่เคยอยู่ในตำแหน่งเดียวกับฉัน… พวกเขาหายไปได้ยังไงกันแน่?’

‘แล้วถ้าฉันอยู่ที่นี่นานเกินสามเดือน จะเกิดอะไรขึ้นกับฉัน?’

เขารู้ว่าเกมนี้อันตราย และเขาเองก็ไม่อยากเป็๞หมากของใคร

แต่ดูเหมือนว่า… เขาจะถูกดึงเข้าไปในเกมนี้แล้ว๻ั้๹แ๻่วันที่ก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้

และที่สำคัญที่สุด..

นี่เป็๲เกมที่ไม่มีใครอยากเป็๲ ‘ผู้แพ้’