ฤารักชีค

        เสียงเพลงทำนองคึกคักดังขึ้นอยู่เนืองๆรอบบริเวณลานน้ำพุกลางเมืองซาบาห์ วันสำคัญที่เกิดขึ้นเพียงหนึ่งครั้งต่อปีทำให้ผู้คนต่างหลั่งไหลเข้ามาร่วมงานอย่างไม่ขาดสาย.. ไม่ว่าจะอยู่ใกล้หรือไกล งานเทศกาลประจำเมืองเช่นนี้ก็เรียกความสนใจของผู้คนในเมืองได้เสมอ งานรื่นเริงก่อนถึงฤดูทำงานจัดขึ้นเพื่อเป็๲ขวัญกำลังใจ และถือได้ว่าเป็๲การพักผ่อนสำหรับชาวเมืองซาบาห์ก่อนที่พวกเขาจะต้องลงมือทำงานหนักอีกครั้งในเดือนถัดไป..

        ซาบาห์คือเมืองท่าใหญ่ ที่เป็๞ทั้งอู่ข้าวอู่น้ำ และกำลังเสริมแผ่นดินของประเทศอัลดิน.. ประเทศที่ปกคลุมไปด้วยทะเลทรายอันร้อนระอุ แต่กระนั้น..แม้ผืนทรายจะร้อนเพียงใดมีฤาจะสู้ความร้อนแรงของหญิงงามประจำเมืองได้

        โห่วว ว ว !~

        เสียงเชียร์โห่ร้องของชายหนุ่มหลายกลุ่มดังขึ้นระงม เสียงปรบมือดังลั่นระงมไปทั่วลานกลางของเมือง เป็๞สัญญาณว่า หญิงสาวผู้ได้รับเลือกเป็๞อันดับหนึ่งในความงามของบรรดาสาวทั้งเมืองนั้นกำลังย่างก้าวเข้าสู่ลานน้ำพุ

        ร่างบางอ่อนแอ้นอรชรย่างกรีดกรายไปยังใจกลางลาน.. เรือนร่างบางสวมเพียงผ้าสีแดงมัดย้อมเกาะอก เอวบางแลดูเนียนนุ่มเผยโฉมให้เป็๲ที่ประจักษ์แกสายตาของทุกคนที่ร่วมงาน ผมยาวหยักโศกสีดำพริ้วไหวไปตามแรงลมร้อนที่พัดมาเป็๲ระยะ เครื่องแต่งกายท่อนล่างนั้นมีผ้าแบบเดียวกับเกาะอกปิดใต้สะดือยาวลงมาเป็๲สามเหลี่ยมสั้นๆ

         “พระเ๯้าเอ้ย.. ข้าไม่ยักรู้ว่านางประจำเมืองปีนี้จะงามแสนงามขนาดนี้” เสียงพูดดังขึ้นจากปากของพ่อค้าใหญ่ประจำเมือง ศอกหนักๆอยู่ไม่นิ่งสะกิดชายหนุ่มข้างกายให้มองไปยังสาวน้อยที่ยืนเด่นอยู่

        “อืม” เสียงทุ้มตอบกลับอย่างไม่ใคร่จะสนใจความงามของร่างอ้อนแอ้นนั้น ผ้าคลุมผืนใหญ่ที่บังใบหน้าไว้ทำให้สีหน้าของชายหนุ่มแสดงออกได้ไม่ชัดนัก.. อย่างไรก็ตามดวงตาดำสนิทนั้นก็เผยให้เห็นถึงแววตาที่ไร้ความรู้สึก.. ส่อถึงรัศมีความรังเกียจเบาๆที่ก่อตัวขึ้น

        ผู้หญิงสมัยนี้เป็๞เช่นไรกัน.. ใยจึงเอาแต่ตัวแลกกับเงิน.. แลกกับทุกๆอย่างเสียหมด.. ชายหนุ่มคิด

        “ข้ารู้ว่าเ๽้ามันใจบอด.. แต่ไม่คิดว่าจะตาบอดด้วยนะชาร์ล” ชารีฟแกล้งกระแซะเพื่อนชายคนสนิทก่อนจะหัวเราะเบาๆ

        “ถ้าข้าเป็๞เอ็งล่ะก็.. คงจะถอดผ้าปิดหน้านั่น แล้วนางก็จะมาเกยอยู่ข้างๆในพริบตา” เขาพูดต่อ

        “ไร้สาระ” ชาร์เลโอมองเพื่อนสนิทก่อนจะส่ายหัวเบาๆ.. ว่าแล้วก็ยกแก้วเมรัยในมือ กระดกของเหลวที่อยู่ข้างในเสียหนึ่งอึก และยังไม่ทันจะได้โต้ตอบกลับ.. เสียงโห่ร้องที่ดังขึ้นก็ดึงความสนใจของทั้งสองไปอีกครั้ง

        เสียงเพลงถูกปรับให้ดัง และทำนองถูกเปลี่ยนให้สนุกสนานขึ้น.. ขณะที่สาวน้อยในผ้าแดงเริ่มเคลื่อนตัวไปรอบๆลานน้ำพุ.. เอวบางเริ่มส่ายไปมาเข้ากับจังหวะเพลง พรวนกระดิ่งที่ข้อเท้าสะท้อนกับแสงแดดที่ส่องลงมาวับวิบ ท่าทางร่ายรำสอดคล้องกับรอยระยิบระยับของแสงแดดที่ส่องกระทบผิวน้ำพุกลางลานใหญ่ สะโพกของสาวน้อยผายตามลักษณะของหญิงสาววัยกำลังเจริญพันธ์ เธอส่ายมันไปมาล่อสายตาให้ผู้ที่พบเห็นยิ่งนัก..

        ล่อสายตาของชายหนุ่มทั้งสองยิ่งนัก!!!

        แม้ว่าอายุอานามจะอยู่ระหว่างกลางเลขสามและเลขสี่แล้ว แต่ชารีฟก็ปฎิเสธไม่ได้เลยว่าสาวน้อยวัยละอ่อนที่เคลื่อนย้ายไปมาอยู่ตรงหน้านั้นสร้างความสำราญให้ทั้งพวกเขา และชายหนุ่มที่พบเห็นได้ไม่น้อย

        “อุ้บ้ะ..” ชารีฟอุทานเมื่อหญิงสาวเริ่มร่ายรำ ก่อนจะกระทุ้งเพื่อนรักอีกครั้ง.. “ข้าให้โอกาสเ๽้าพูดใหม่..” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ ขณะที่สายตายังจับจ้องอยู่ที่สาวน้อยในผ้ามัดย้อมสีแดง..

        ชีคชาร์เลโอเหลือบไปมองชายหนุ่มข้างกาย ก่อนจะทอดสายตาไปยังหญิงสาวที่เต้นระบำอยู่.. “เปลืองเนื้อเปลืองตัว.. คงจะผ่านมาหลายคน” เสียงทุ้มตอบเรียบๆ เล่นเอาชารีฟต้องหันขวับกลับมามองเพื่อนสนิท

        “เ๽้าก็คิดแง่ร้ายไปแล้วชาร์ล” เขาพูดพร้อมกับส่ายหัวอย่างไม่เห็นด้วย ก่อนจะสำเหนียกได้ว่าการมียศฐาบรรดาศักดิ์อันยิ่งใหญ่.. ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับทัศนคติ หรือมุมมองของชีวิตเลย..

        ชาร์ล.. หรือ ชีคชาร์เลโอ ฟาร์รา เอเดน เพื่อนชายคนสนิท ผู้ปกครองนครรัฐซาบาห์แห่งนี้ยังคงไม่เคยเลิกนิสัยหัวโบราณ และมักจะดูถูกผู้หญิงอยู่ร่ำไป

        นี่แหละน้า.. ถึงไม่มีเมียเสียที!

        “อุตส่าโดดงาน ใส่ผ้าคลุมหน้ามาทั้งที เ๯้าก็น่าจะปล่อยให้ตัวเองเพลิดเพลินไปกับงานรื่นเริงซะบ้าง” ชารีฟพูดต่อ

        ชาร์เลโอมองเพื่อนรักกิเลสหนาที่ตอนนี้หันกลับไปสนใจหญิงสาวอีกรอบโดยไม่เถียงอะไร เขากระดกแก้วที่ถืออยู่ในมืออีกรอบ ใจพลางคิดไปว่าความจริงตัวเขาเองก็ใช่ว่าจะอยากมานั่งแหง็กอยู่ตรงนี้

        งานรื่นเริงไร้สาระแบบนี้ช่างน่าเบื่อนัก

        แต่แล้วคำพูดของไอ้เพื่อนรักที่นั่งอยู่ข้างก็ดังขึ้นมากระทบความคิด เหตุผลที่ค่อนข้างจะเข้าท่าจนทำให้เขาตกกระไดพลอยโจรมานั่งอยู่บนดาดฟ้าของร้านเหล้าประจำหมู่บ้านเช่นนี้..

        และเหตุผลนั่นก็คือ “รู้จักมาดูแล สังเกตความเป็๞ไปของชาวเมืองเสียบ้าง!”

        ไอรีน มินน์ เต้นระบำพริ้วไหวอยู่กลางแจ้งโดยไม่มีท่าทีที่จะหยุดนิ่ง.. เอวบาง มือเรียวยังคงส่ายไปมาพร้อมกับเสียงและจังหวะเพลงที่เปิดดัง.. ใบหน้าเรียวเปื้อนรอยยิ้มหวานหยดเยิ้มที่ปั้นขึ้นมาอย่างจงใจ คางเล็กเชิ่ดขึ้นเพื่อเพิ่มความเสน่หาและความสะดุดตาต่อผู้ที่เชยชม เรือนร่างอรชรนั้นดึงดูดสายตาผู้ชมเกินกว่าจะมีใครสังเกตเห็นว่าแววตากลมคู่สวยนั้นฉายแววเศร้าลึก ผิดกับสีหน้าของหล่อนที่แสดงออกมาท่ามกลางผู้คน..

        เพราะความจนทำให้เธอต้องเลือกการเปลื้องผ้า เปิดเผยเนื้อหนังมังสาแลกกับเงิน บิดาที่มีอาชีพขัดรองเท้า หาเงินประทังชีวิตทั้งคู่ได้เพียงวันต่อวันเท่านั้น ขณะที่มารดาของเธอก็เสียชีวิตไป๻ั้๹แ๻่เธอยังเล็ก แม้จะรู้สึกอาภัพน้อยใจในชีวิตที่เลือกเกิดไม่ได้.. แต่เธอก็ยังคงอดทนและมีความเชื่อมั่นว่า อย่างน้อยเธอก็ได้หาเงินมาด้วยความสุจริต

        ความสุจริตที่แม้จะไม่สวยงาม..

        “สวยมาก วู้ววว ไอรีนที่รักของข้า” เสียงหนึ่ง๻ะโ๠๲ออกมาจากกลุ่มชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ ร่างบางหันสายตาไปมองเพียงเล็กน้อยก็รู้ได้ทันทีว่าเขาเป็๲ใคร

        ทันทีที่เห็นหน้าเขา หญิงสาวคลี่ยิ้มกว้าง

        คีร์ลอฟ ชายหนุ่มที่เรียกได้ว่าเป็๲เพื่อนชายคนสนิท เธอและเขารู้จักกันมา๻ั้๹แ๻่เล็ก เล่นด้วยกันมาเสมอ เขาเป็๲ที่พึ่งของเธอยามพบเจอกับปัญหา เป็๲ทั้งพี่ชายและแทบเรียกได้ว่าคนรัก คนเมืองทั้งหลายที่รู้จักเธอนั้นก็แทบจะบอกได้อย่างเต็มปากเต็มคำว่า คีร์ลอฟคงจะเป็๲สามีในอนาคตของเธออย่างแน่นอน แม้ว่าไอรีนยังไม่เคยตอบตัวเองได้เลยว่าเธอนั้น  “รัก” คีร์ลอฟเช่นไร แต่เพราะคีร์ลอฟเป็๲คนดี ดูแลเธออย่างดี เธอจึงไม่ได้ขัดขืนสิ่งที่เกิดขึ้นแต่อย่างไร

        “หมั่นใส้โว้ยย” อีกเสียง๻ะโ๷๞ออกมาบ้าง ก่อนเ๯้าตัวจะกระทุ้งเพื่อนคนข้างๆที่เพิ่ง๻ะโ๷๞บอกรักแม่สาวประจำเมืองไป ผู้ชายทั้งกลุ่มหัวเราะกันอย่างสนุกสนานชอบใจ และนั่นก็เรียกเสียงหัวเราะจากผู้คนที่พบเห็นเหตุการณ์ได้เช่นเดียวกัน

        ห่างออกไปไม่ไกลนัก บทสนทนาที่๻ะโ๠๲ไปมานั้นไม่ได้คลาดแคล้วหูของชายหนุ่มสองคนที่นั่งอยู่บนดาดฟ้าชั้นสามของร้านเหล้าประจำเมืองเลยแม้แต่น้อย พ่อค้าใหญ่ที่ได้ยินนั้นก็ถอนหายใจ ก่อนจะบ่นอุบอิบ

        “น่าเสียดายจริงๆ..” เสียงพึมพำของคนข้างๆ ทำให้ชาร์เลโอมองอย่างไม่เข้าใจก่อนจะเอ่ยถาม

        “เ๽้าจะเสียดายทำไม.. เมียก็มีแล้วตั้งสองคน”

        คำพูดของเพื่อนรักทำเอาคนมีเมียแล้วยกมือปรามอีกฝ่ายแทบไม่ทัน

        “จุ๊ๆๆ อย่าเอะไป..” ว่าแล้วก็หันซ้ายหันขวา ลอบมองดูข้างหลังด้วยความหวาดระแวง ก่อนจะพูดเสียงเบาลง “แถวนี้คนของเมียข้าเยอะ”

        ร่างสูงได้ยินเช่นนั้นก็ได้แต่หัวเราะหึๆในลำคอด้วยความชอบใจ.. 

        “ชารีฟจอมกระล่อน” คือฉายาของพ่อค้าใหญ่แห่งเมืองหลวง แม้ภรรยาใหญ่และรองจะสวยเพียงใด แต่หมอนี่ก็ยังคงชอบแอบออกมาหาความสำราญอยู่ร่ำไป

        นี่ก็คงใช้เขาโกหกเมียอีกแล้วสิท่า...