ข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน

EP : 41 ข้าจะไปหาท่านแม่

“ท่านพ่อเมื่อไร ท่านจะไปรับท่านแม่เสียที” เด็กน้อยในชุดสีเหลืองทองลายมังกร เด็กน้อยที่เหมือนเด็กอายุได้สามปีมองหน้าผู้เป็นพ่อที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยความหงุดหงิด
“เจ้าก็ไปเองสิ” ชายหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาเอ่ยบอกอย่างไม่พอใจ เขารู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างมาก เมื่อลูกชายของเขาถามหาแต่ผู้เป็นแม่
“อย่าคิดว่าข้าไม่รู้นะว่าท่านแอบไปหาท่านแม่มาตั้งสามครั้งน่ะ” เด็กน้อยเอ่ยบอกพลางขึ้นไปนั่งเก้าอี้อีกตัว
“แล้วมันจะทำไม” ชายหนุ่มหันไปถามลูกชายตัวเองอย่างไม่พอใจ
อย่าได้คิดว่าลูกชายของเขามันเป็นเด็กธรรมดาล่ะ อันที่จริงแล้วตอนนี้ลูกของเขาอายุยี่สิบสองปีแล้ว แต่อีกฝ่ายไม่ยอมเข้าพิธีบรรลุนิติภาวะที่จะทำให้โตเป็นผู้ใหญ่ ทำให้ยังคงมีร่างกายเป็นเด็กแบบนี้ เห็นแล้วหมั่นไส้
“หึ ข้ารู้นะว่าท่านพ่อเป็นคนไปตีหัวท่านแม่น่ะ” เด็กน้อยกอดอกพลางพูดต่ออย่างรู้ทัน
“แล้วมันจะทำไม ข้าทำไปเพราะสงสาร” ชายหนุ่มยังคงปากแข็งเถียงลูกชายตัวดีของเขาไป
“ข้ายังรู้อีกว่าท่านไปทำให้ท่านแม่ความจำเสื่อม” เด็กน้อยเอ่ยบอกอย่างรู้ดี
“ข้าแค่ช่วยนางให้พ้นทุกข์เท่านั้น ไม่มีอะไรมากกว่านั้น” ชายหนุ่มตอบลูกชายตัวเอง
“อย่ามาพูดดีหน่อยเลยท่านพ่อ เพราะถ้าไม่ใช่ว่าท่านพ่อฉุดท่านแม่มาจากคนรักของนาง แล้วไหนท่านพ่อยังจะมีหญิงสาวคนอื่นนอกจากท่านแม่อีกด้วย ซ้ำร้ายยังกล่าวหาท่านแม่ต่างๆ นาๆ อีกด้วย เรื่องทั้งหมดก็คงไม่เกิดขึ้นเหรอกขอรับ” เด็กน้อยร่ายยาวถึงความผิดของผู้เป็นพ่อของตัวเองก่อนจะพูดต่ออีก
“ท่านทำให้ข้าไม่มีแม่ เพราะอย่างนั้นท่านต้องไปง้อท่านแม่ ก่อนที่ผู้ชายคนนั้นจะได้ใจท่านแม่เหมือนครั้งนั้น”
“นางอยากจะรักใครก็เรื่องของนาง” ชายหนุ่มเอ่ยบอกอย่างไม่พอใจพลางลุกออกจากห้องไปเลย
“ได้! ข้าจะไปหาท่านแม่” เด็กน้อยเอ่ยบอกพลางมองไปยังผู้เป็นพ่ออย่างโกรธๆ
ก่อนจะกระโดดลงจากเก้าอี้แล้วไปที่ห้องของตัวเองเพื่อเตรียมลงไปหาท่านแม่ของเขา
“ดูสิว่าตอนนี้ท่านแม่อยู่ที่ไหนแล้ว” เด็กน้อยกล่าวพลางวาดมือไปยังอ่างน้ำเพื่อให้ปรากฏภาพของท่านแม่ของเขา
“ข้าจะไปหาท่านแล้วขอรับท่านแม่” เด็กน้อยเอ่ยพลางหายตัวไปทันที
“เจ้าเด็กบ้า ขโมยสมุนไพรของข้าไปหมดเลย” ชายหนุ่มที่เดินมายังห้องสมุนไพรของตัวเองก็ตะโกนลั่นเมื่อเขาถูกลูกชายตัวดีขโมยสมุนไพรไปจนหมด ช่างกล้าเหมือนแม่ไม่มีผิด
“กลับมาเมื่อไรโดนดีแน่ เซียวจิ่งยู๋” ชายหนุ่มได้แต่คาดโทษลูกชายตัวเองก่อนจะสะบัดชายเสื้อเดินออกจากห้องไปอย่างโมโห

“โห่ น้ำเชี่ยวขนาดนี้เราลงไปไม่ได้หรอกขอรับ” หลิ่วหมิงจื่อเอ่ยบอกเมื่อชะโงกหน้าจากหน้าผาไปมองแม่น้ำที่ไกลลงไปยังด้านล่างอย่างรุนแรง
“ได้สิ” เว่ยลู่เซียนตอบพลางกระโดดลงน้ำเป็นคนแรกนางว่ายน้ำทวนกระแส
แต่เพราะว่านางกางม่านอักขระคลุมร่างกายเอาไว้แล้วเลยไม่ได้รับผลกระทบอะไรใดๆ จากน้ำที่ไหลอย่างรุนแรง
ที่นางต้องว่ายน้ำนั้นก็เป็นเพราะว่าดอกบัวสวรรค์นั้นอยู่อีกฟากของน้ำตกนี้ ถ้านางว่ายผ่านไปได้ก็จะเจอกับสระดอกบัวสวรรค์ทันที
เจอแล้ว!
เว่ยลู่เซียนมองดอกบัวสวรรค์ตรงหน้าอย่างดีใจก่อนจะกระโดดลอยตัวอยู่เหนือน้ำ
แล้วเหาะไปยังดอกบัวสวรรค์ที่มีจนเต็มสระยิ่งดอกไหนมีอายุเยอะก็จะดอกใหญ่และเปล่งประกายกว่าดอกอื่นๆ
“ท่านหมอไม่รอกันบ้างเลย” หลิ่วหมิงจื่อบ่นทันทีเมื่อผ่านกระแสน้ำเชี่ยวมาได้
“เจ้ารู้จักสถานที่เช่นนี้ได้อย่างไร” ชายชราเอ่ยถามอย่างสงสัย มองดูรอบๆ แล้วนี่มันดงของดีชัดๆ
“ความลับเจ้าค่ะ” เว่ยลู่เซียนบอกก่อนจะมองไปยังดอกบัวสวรรค์ดอกใหญ่ที่ยังตูมอยู่ ซึ่งมันหน้าแปลกมาก เพราะในสระดอกบัวสวรรค์นั้นดอกอื่นๆ จะผลิบานกันหมด
ยกเว้นดอกบัวดอกนั้น มันต้องมีอะไรพิเศษเป็นแน่ ความรู้สึกของนางมันบอกให้ตรงไปยังดอกบัวดอกนั้น
นางยื่นมือไปแตกกลีบมันเพียงเบาๆ ไม่นานดอกบัวก็เริ่มมีการเปลี่ยนแปลง มันผลิบานทีละเล็กทีละน้อย จนในที่สุดก็ทำในเห็นสิ่งมีชีวิตที่อยู่ด้านใน
“ท่านแม่” เด็กน้อยในชุดขาวลายดอกบัวเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นหน้าของคนตรงหน้า
“เอ่อ เข้าใจ…” เว่ยลู่เซียนยังคงตกใจกับสิ่งที่เห็นก็พูดขึ้นแต่ก็ยังพูดไม่ทันจบก็ถูกเด็กน้อยพุ่งเข้ามากอดเสียแล้ว
“ข้ารอท่านแม่มานานแล้วนะขอรับ ท่านไม่ยอมกลับมาหาข้าเลย” เด็กน้อยกล่าวบอกเสียงเศร้า พร้อมกับซุกใบหน้ากับไหล่ของเว่ยลู่เซียน
เด็กคนนี้ไม่ธรรมดาเลย
เว่ยลู่เซียนคิดเมื่อได้เห็นท่าทางของเด็กน้อยที่พุ่งเข้ามากอดนางอย่างรวดเร็วชนิดที่นางหลบไม่ทัน
แรงกอดนางเหมือนจะเบาๆ แต่ก็ไม่สามารถแกะเด็กคนนี้ออกไปได้เลย
“ข้าคิดถึงท่านแม่มากๆ เลย” เด็กน้อยร้องบอกเสียงเศร้า
เว่ยลู่เซียนพูดไม่ออกก็ได้แต่อุ้มเด็กน้อยดีๆ พลางลูบหลังไปด้วย
นางไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่าหน้าตาลูกของนางจะเป็นอย่างไร นั้นเพราะนางไม่เคยคิดว่าตัวนางจะมีครอบครัวเป็นของตัวเอง แค่มีในสิ่งที่นางมีในตอนนี้ก็ดีมากแล้ว
“ข้าก็คิดถึงเจ้า” ไม่รู้ทำไมนางถึงได้กล่าวเช่นนั้นออกไป แต่นางรับรู้ได้ว่านางรู้สึกดีมากๆ แถมยังรู้สึกว่าได้รับในสิ่งที่เป็นของตัวเองกลับคืนมา
“ท่านแม่อย่าได้ทิ้งข้าเอาไว้คนเดียวอีกนะขอรับ” เด็กน้อยร้องบอกพร้อมกับซุกใบหน้ามากยิ่งขึ้น นี่สินะอ้อมกอดของท่านแม่ อบอุ่นเหลือเกิน
“ข้าจะไม่ทิ้งเจ้าแน่นอน” เว่ยลู่เซียนให้คำมั่นสัญญากับตัวเองว่าไม่ว่าอย่างไรนางก็จะไม่ทิ้งเด็กน้อยคนนี้ไปเด็ดขาด
นางแปลกใจมากทั้งที่เพิ่งเห็นหน้ากันแค่ครั้งแรกแต่กลับรู้สึกคุ้นเคยเป็นอย่างมาก
“เจ้านายข้าได้กลิ่นเด็กคนนี้เหมือนท่านเลยขอรับ ไม่แน่ท่านสองคนอาจจะเกี่ยวข้องกันก็ได้” หลงฉี่ร้องบอกทันที
“งั้นเหรอ” เว่ยลู่เซียนตอบกลับไปเพียงแค่นั้นพลางอุ้มเด็กน้อยดีๆ
“ท่านหมอ เอ่อ” หลิ่วหมิงจื่อที่ยังงุนงงอยู่ก็เอ่ยขึ้น
“อย่าเพิ่งถามอะไรตอนนี้” เว่ยลู่เซียนตอบพลางวางเด็กน้อยลงกับดอกบัวตามเดิม
“เจ้าอยู่นี่ก่อน แม่จะเก็บดอกบัวพวกนี้เสียก่อน” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกเมื่อเห็นท่าทีของเด็กน้อย
“ข้าช่วยท่านแม่เก็บได้นะขอรับ” เด็กน้อยร้องบอกเสียงใส่ ไม่สนใจสายตาสี่คู่ที่จ้องมองตัวเองอย่างจับผิด
“เจ้ารู้วิธีเก็บหรือ”
“ขอรับ ข้าเป็นคนดูแลเองกับมือก็ต้องรู้จักสิขอรับ” เด็กน้อยร้องบอกด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
“งั้นก็หมายความว่าดอกบัวสวรรค์พวกนี้เป็นของเจ้า” เว่ยลู่เซียนเอ่ยถามเพราะถ้าหากมันมีเจ้าของเธอคงเอาไปไม่ได้หากอีกฝ่ายไม่อนุญาต
“ขอรับ”เด็กน้อยตอบพลางยิ้มแป้นให้เว่ยลู่เซียน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 41 ข้าจะไปหาท่านแม่

คล้ายกับเรื่องข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน ที่คุณอ่าน

ข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 41 ข้าจะไปหาท่านแม่

คล้ายกับเรื่องข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้