ฮีโร่คอมมิกขอเสนอ นัมเบอร์วันฮีโร่ ราเคียร์ และผองเพื่อน
ฉบับพิเศษาสุดท้ายกับแผนสุดชั่วช้าของดิออร์คฟาเธอร์ เล่ม 3 (3 เล่มจบ)
ความเดินตอนที่แล้ว...ฮีโร่หมายเลขหนึ่งราเคียร์ถูกต้อนให้รับทำท่าประลองตามกฎของไครซิส เธอต้องเผชิญหน้ากับดิออร์คฟาเธอร์และสิ่งไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เรดวิลเอลฟ์เด็กน้อยจะช่วยอะไรได้หรือไม่ ต้องติดตาม!
ณมหานคร ไครซิตี้ที่เมืองเราทั้งรักและชัง (เช่นเดิม)
เรดวิลตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้นใจของเขาเต้นแรงแทบจะทะลุอก มือของเขาเปียกไปด้วยเหงื่อ สั่นเทาไปด้วยความกลัว เพราะสถานการณ์บนหน้าจอทีวีตอนนี้ฮีโร่หมายเลขหนึ่งกำลังเสียเปรียบ คลื่นะเิัที่สังหารออร์คให้กลายเป็ผุยผงในชั่วตากระพริบกลับไร้ผลเมื่ออยู่ต่อหน้าร่างอันสูงใหญ่ของฝั่งตรงข้าม
ไร้สุ่มเสียงผู้บรรยายผู้คนต่างเงียบงัน เรดวิลหันไปที่จอเดคแพดบนโต๊ะ จอถ่ายทอดสดมีอาการสั่นกลางจอยังจับภาพที่การต่อสู้ที่มีฉากหลังเป็อนุสรณ์สถานขณะที่ฉากหน้าแวดล้อมด้วยผู้ชมที่ต่างยกมือปิดหน้าปิดตาอย่างอัดอั้น
อิออร์คฟาเธอร์ยังยั่งมือไว้รอเวลาหมายเผด็จศึกแล้วเอ่ยขึ้น “ชาวเมืองไครซิตี้ พวกท่านคงจะได้เห็นแล้วนี่คือวาระที่พวกท่านอาจไม่ชอบใจนัก แต่กฎย่อมเป็กฎพวกท่านได้อยู่ในยุคสมัยอันแสนงดงามของศักราชฮีโร่ทว่าความสุขมักผ่านไปเร็วเสมอทุกท่านในที่นี้กำลังจะได้เป็สักขีพยานของยุคใหม่ที่กำลังเริ่มขึ้น ณ บัดนี้!”
มือใหญ่ั์ของดิออร์คฟาเธอร์ยกชูขึ้นสูงกระแสพลังไหลเวียนท่วมท้น มือนั้นกลายสภาพจากร่างเนื้อสู่ทรงคล้ายเสาอากาศกระแสพลังหมุนวนเป็ทรงกลมอันแน่นสว่างเข้มข้นลูกเล็กลง
“ราเคียร์ข้ามิได้เกลียดชังท่านเลย แต่โลกมันก็แบบนี้แหละ”
แสงสว่างวาบจนแทบมองไม่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นภายในห้องเรดวิลสว่างโร่จนไม่อาจเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น ทั้งจอทีวีและจอเดคแพดภาพดับกลายเป็สีดำพร้อมกันเอลฟ์น้อยรีบค้นหาข้อมูล แต่กลับเต็มไปด้วยคำถามถึงสิ่งที่เกิดขึ้น ซ้ำร้ายยังสะพัดด้วยข่าวลือเลวร้าย
“วาระสุดท้ายของฮีโร่หมายเลขหนึ่ง”
“ราเคียร์ตายแล้ว”
“RIP ราเคียร์”
“ยุคมืดแห่งไครซิตี้เริ่มแล้วสินะ”
แต่หัวใจของเด็กน้อยกลับไม่เชื่อสองเท้าน้อยๆ รีบก้าวออกจากห้องอย่างเร็วที่สุด เร็วเสียจนผละชนกับมนุษย์ผู้หญิงสักแก้มซ้ายเป็รอยเขี้ยวดูน่ากลัวที่กำลังสวมรองเท้าบูตหนังอยู่
“ขอโทษครับ”เอลฟ์น้อยเอ่ยก่อนรีบพุ่งหน้าไป
“เดี๋ยวก่อนเธอจะไปที่อนุสรณ์สถานฮีโร่ใช่มั้ย?”
“ใช่ครับ”
“ไปด้วยกันเถอะ”หญิงสาวเอ่ย ตอนนั้นเองเรดวิลถึงเห็นคราบน้ำตาที่อยู่บนสองข้างแก้มของอีกฝ่าย “พวกเราต้องไปช่วยราเคียร์นะฮีโร่หมายเลขหนึ่งก็อาจจะ้าความช่วยเหลือจากพวกเรา”
เอลฟ์น้อยพยักหน้าสีหน้าคราวนี้ไม่เหมือนตอนสูญเสียแม่ เขารู้สึกเหมือนตัวเข้มแข็งขึ้นแล้วสีหน้าของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น เขาจะช่วยทำอะไรให้ดีขึ้นได้บ้างนะ
“เ้าหมายเลขสอง!” มือของดิออร์คฟาเธอร์ทะลวงร่างแวมไพร์ประกายแสงสาดกระเซ็งออกจากร่างพร้อมของเหลวคล้ายเื
“ยังไงแกก็อยากจะฆ่าฉันอยู่แล้วนี่นา”เฮลซิ่งเอ่ย มือยื่นค้างพุ่งเข้าใส่หน้าอีกฝ่าย ปลายเล็บคมกริบทำได้เพียงสะกิดที่แก้มของอิออร์คฟาเธอร์
“อาศัยจังหวะสังหารหมายจะเข้าลอบสังหารข้าเ้ายังมีเกียรติ์อยู่หรือไม่? คิดว่าข้าจะประมาทงั้นเหรอ?” ดิออร์คฟาเธอร์ว่าพรางเหวียงฟาดร่างของอันเดธกระแทกพื้นครั้งอีกครั้งและอีกครั้ง
เมื่อออร์คั์หยุดมือเพื่อดูอาการอีกฝ่ายเฮลซิ่งนิ่งงันไปแล้ว แต่ก็เพียงเสี้ยวนาที ดวงตากลับลุกเบิกโพลงนัยตาสีขาวกลายเป็แดงเืพร้อมแยกเขี้ยวก่อนพุ่งมือยืดสุดแขนหมายเด็ดหัวของอีกฝ่ายและคราวนี้ได้ผล!
หัวดิออร์คฟาเธอร์กระเด็นหลุดจากบ่าแวนไพร์หนุ่มยิ้มก่อนหมดสติไป มือเสาอากาศกลายสภาพกลับเป็มือเนื้อเดิมร่างของแวมไพร์สุดโทรมหลุดล่วงล้มลงกับพื้น
ราเคียร์ตกตะลึงนิ่งงันไปร่างกายอ่อนร้า ประกายแสงจากเฟริสเลื่อเลืองอยู่รอบตัวาแตามเนื้อตามรวมกำลังกายและใจบางส่วนได้รับการเยียวยา ดูเหมือนทูตน้อยจะรู้ถึงอันตรายที่ยังไม่หมดสิ้นและก็เป็ดังนั้นหัวของดิออร์คเคโอเนพุ่งกลับมาเข้าหาร่างมือใหญ่ั์คว้ารับอย่างง่ายดายก่อนสวมใส่กลับคืน หัวนั้นบิดซ้ายขวาคล้ายคลายเมื่อยดิออร์คฟาเธอร์เดินนวยนาดไปยังร่างของอันเดธ
“ท่านจะทำอะไรน่ะ”ราเคียร์ทักท่วงตั้งท่าจู่โจมเพื่อช่วยเหลือร่างแน่นิ่งนั้น
“ข้าไม่ลอบกัดเหมือนมันหรอก”ว่าแล้วผู้นำแห่งออร์คเคโอเนก็โยนร่างอันเดธออกไปยังฝูงชน
“ใจเย็นไว้ราเคียร์เราวิเคราะห์ข้อมูลของมันแล้วดูเหมือนเ้านั่นจะได้รับการดัดแปลงร่างกายหลายส่วนให้เป็ไซบอร์กโดยใช้เทคโนโลยีของพวกคนแคระ”เสียงเอลฟ์สาวดังจากแทคแพด “ร่างกายของมันดูเหมือนจะปล่อยคลื่นพลังบางอย่างที่รบกวนกระแสชีวิตพลังัของท่านจึงทำอะไรมันไม่ได้”
“ฉันมองเห็นอยู่”ราเคียร์ว่าพลางมองไปยังกระแสชีวิตที่ถูกปล่อยออกมาห่อหุ้มรอบตัวอีกฝ่าย
“อาจจะต้องทำลายส่วนที่ปล่อยคลื่นออกมาก่อน”เอลฟ์สาวแนะนำ
“ระวัง!” เสียงหนึ่งดังลั่นท่ามกลางฝูงชนมันคือเสียงของเอลฟ์น้อยที่พึ่งมาถึง
แต่ไม่ทันสิ้นเสียงร่างดิออร์คเคโอเนก็พุ่งเข้าใส่จู่โจมอีกฝ่าย ัสาวหลบได้ทันท่วงทีเสียงนั้นเรียกสติให้เธอคืนกลับสู่การต่อสู้
“สู้ๆครับ สู้ๆ” เรดวิลโห่ร้องท่ามกลางความเงียบสิ้นหวัง แล้วชาวเมืองจึงค่อยๆโห่ร้องเป็เพียงเดียว “ราเคียร์สู้ๆ อย่ายอมแพ้”
ร่างั์พุ่งโจมตีอย่างไม่แยแสของสรรพเสียงทว่าครั้งนี้ัสาวสามารถโดดหลบได้อย่างง่ายดาย แต่การเคลื่อนไหวของเธออยู่ในแผนการของฝ่ายตรงข้ามแล้วหมัดั์ที่เฉียดร่างปล่อยไฟฟ้าช็อต ยังดีที่ัสาวยังคงสัญชาติยุทธ์พุ่งตัวกลิ้งหลบทันท้วงทีทิ้งไว้เพียงรอยไหม้ที่ปลายปีก
แต่แค่นั้นยังไม่พ้นแขนอีกข้างของอิออร์คฟาเธอร์ถลาไปยังเป้าหมายก่อนยิงเลเซอร์ใส่แต่เลเซอร์ไม่ละคายิััอยู่แล้ว กระนั้นเ้าของร่างั์ก็ไม่เปิดโอกาสยังรีบพุ่งเข้าใส่อย่างต่อเนื่อง ัสาวสีแดงโฉบม้วนตัวหลีกใช้ปีกยันพื้นส่งตัวขึ้นสูงหลบการโจมตีต่อเนื่องของอีกฝ่ายพร้อมสร้างระยะห่างกลับมาตั้งหลัก
“สมแล้วที่เป็หมายเลขหนึ่ง”อิออร์คเคโอเนกัดฟันกรอก
“ดูเหมือนจะหมดลูกไม้แล้วละ”เสียงเอลฟ์สาวแนะนำ “ฝั่งนั้นมีกระบวนท่าโจมตีแค่นั้นแหละ ค่อยๆ ควบคุมสถานการณ์ท่านคนแคระกำลังพยายามแฮคกิ้งอยู่”
“อย่า”ราเคียร์เอ่ยตอบกลับด้วยเสียงดัง
“ท่านว่าอย่างไร?”
“อย่าพึ่งทำอะไร?หยุดแฮคกิ้งไว้ก่อน ให้ฉันได้สู้กับท่านผู้นี้”
“ท่านแน่ใจ?”
“แน่”ราเคียร์ให้คำมั่น แววตาเฉียบขาดกลับกลายเป็แววตามุ่งมั่นเอาชนะแววตาที่ห่างหายไปจากเธอนานหลายปี ในที่สุดเธอก็นึกออก ออร์คร่างั์ตรงหน้าก็แทบไม่ต่างจากเธอทั้งความเก่งกาจ ฝึกปรือตนมาอย่างดี อาจเตรียมพร้อมมากกว่า แต่ความมุ่งมั่นจะเอาชนะนั้นเทียบเคียงแล้วแทบไม่ต่างกัน
คงเพราะนานมาแล้วที่เธอไม่ได้เจอกับคู่ต่อสู้ที่ทัดเทียมความกระหายจึงจางเจือลง ใช่แล้ว ก็นับั้แ่ที่เธอได้สังหารพ่อของตัวเอง เพื่อล้มล้างกฎของเผ่าพันธุ์และลุกขึ้นปกป้องชีวิตอื่น ชัยชนะมักมิได้อยู่ตรงหน้า หากแต่อยู่ห่างไกลออกไปเสมอและมักไกลออกไปทุกครั้ง และทุกครั้ง ดังนั้นหากจะเอาชนะก็ต้องก้าวข้ามไปได้ก้าวข้ามจากจุดเดิมเสมอ
แววตาที่มุ่งมั่นเริ่มมองเห็นเส้นทางคลื่นรบกวนอ่านทิศเห็นจังหวะที่ปล่อยออกมาจากร่างไซบอร์กของดิออร์คฟาเธอร์เธอมองเห็นชัดเจนขึ้น แต่ละกระบวนท่าที่จู่โจมเข้ามาของร่างใหญ่ั์มุ่งหมายเด็ดขาดเอาชีวิตแต่ความเยือกเย็นชำนาญยุทธ์ได้ทันท่วงทีนำพาให้เธอหลบรอดจากการจู่โจมอย่างง่ายดายแถมทุกครั้งที่เธอหลบ
แล้วตอนนั้นเองขณะร่างั์ใหญ่ยังจู่โจมต่อเนื่อง ัสาวพลิกะโลอยตัวอยู่เหนือหัวอีกฝ่ายเธอเพียงสะบัดมือกางกรงเล็บ เธอมองเห็นแล้ว คลื่นรบกวนที่เคลื่อนไหวอย่างเป็ท่วงทำนองช่องว่างในแห่งกระแสเพียงเล็กจิ๋ว หากปล่อยพลังชีวิตให้ไหลเข้าไปแล้วอัดคลื่นพลังจู่โจมะเิ คลื่นพลังที่ถูกปล่อยออกมารบกวนจะพลันกลายเป็เชื้อเพลิงอย่างดีให้ก่อเป็คลื่นจู่โจมจากภายใน
ดวงแก้วพลังั! ใช่แล้ว เธอคิดค้นวิชาใหม่เพื่อสังหารศัตรู
“ข้าชนะแล้ว”ัสาวเอ่ยพลางเดินไปหาชาวเมือง
ดิออร์คฟาเธอร์ชะงักงันไปมือที่กลายสภาพเป็แท่งยาวหลุดล่วงหล่นกลายเป็เสี่ยงๆร่างั์ค่อยหมดแรงทรุดลงกับพื้นใช้มือเพียงข้างเดียวพยายามยันร่างลุกสู้ หันตามอีกฝ่ายพร้อมร้องเสียงดัง“สังหารข้าสิ จัดการข้าซะ ข้ายังไม่ยอมแพ้หรอก”
ราเคียร์หันกลับมาเอ่ย“งั้นข้าขอยอมแพ้ท่านก็ได้ แต่ท่านพูดเองนะ ว่าสิ่งที่สำคัญสำหรับการปกครองคือการยอมรับ”
ัสาวเดินจากไปชาวเมืองร้องดีใจ นับจากนั้นครอบครัวออร์คเคโอเนก็หลบซ่อนตัวจากสังคมอยู่ในมุมมืดในบาร์เร้นลับ บางอาจจะรอวันที่จะกลับมาล้างชำระแค้นก็เป็ได้
10 ปีต่อมา...
เขาะโจากห้องชั้นสองลงสู่เบื้องล่างแปะมือกับผู้หญิงสักที่หน้าเขี้ยวที่หน้า หญิงสาวยกนิ้วโป้งให้เขาเขาวิ่งเร็วลี่ผ่านถนนและตรอกซอกซอย แต่เสียงหนึ่งก็แว่วดังมาเข้าหูเขา
“เฮ่ยส่งเงินมาให้หมด” ออร์คหัวตั้งร่างใหญ่ผลักหญิงสูงวัยคนหนึ่งล้มลง
เร็วกว่าความคิดเขาวิ่งจับออร์คที่ร่างใหญ่กว่าเขาเกือบเท่าตัวทุ่มลงกับพื้นพร้อมมือล่วงรัดปลดอาวุธทั้งหมดปืนถูกยึดปลดจนชำรุด สนับมือถูกโยนทิ้งก่อนจะผลักอีกฝ่ายจนต้องหนีไป
“ขอบคุณพ่อหนุ่ยเอลฟ์มากนะจ๊ะเธอชื่ออะไรเหรอ?”
“อะไรกันครับ? ป้าเมย์ ผมเรดวิลไงครับเพื่อนผู้แสนดีข้างบ้านของป้าเอง”
“อะไรนะเธอเป็เพื่อนผู้แสบดีเหรอ? เธอต้องว่าหมอนะ ถ้ามีแสบๆ น่ะ มันไม่ดีหรอก”
“เพื่อนบ้านผู้แสนดีครับตอนนี้เป็ฮีโร่ฝึกหัดระดับไข่หินของสถาบันฮีโร่แล้วนะ”
“อะไรนะ”ป้ายังถามต่อ
เฮ่อท่านผู้ชนอาจจะเบื่อหน่าย แต่ซีนนี้จำเป็จริงๆ
“ผมเป็ฮีโร่ฝึกหัดของสถาบันฮีโร่แล้วครับ”
“ของที่ไหนนะ”ป้ายังไม่ได้ยิน
“สถาบันฮีโร่ครับ”เรดวิลยิ้มตอบด้วยความภาคภูมิ จะให้พูดแบบนี้ซ้ำอีกกี่ครั้งก็ทำได้เพราะการได้เป็ฮีโร่คือความภาคภูมิของลูกผู้ชายอย่างเขา แล้วคุณละจะเป็ผู้ร้องขอความช่วยเหลือ จะเป็ออร์ควายร้าย หรือจะลุกขึ้นมาเป็ฮีโร่ด้วยตัวของคุณเองเด็กหนุ่มทั้งหลาย ฮีโร่อยู่ในตัวของทุกคน
สถาบันฮีโร่อนุสรสถานฮีโร่ เลขที่ 1 ถนนหลัก เขต 1 หมายเลข 11111
สอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่1888 สถาบันฮีโร่
เรา้าคุณ
จบบริบูรณ์
-
เขาไล่สายตามาถึงประโยคสุดท้าย“จบบริบูรณ์” เป็ประโยคที่ได้อ่านทีไร หัวใจเขาก็อิ่มเอมทุกทีอิ่มเอมเมื่อได้นึกถึงเื่ราวที่เขาพึ่งได้อ่าน พึ่งได้ลิ้มรสพึ่งได้ััราวกับเข้าไปอยู่ในเื่ราวนั้นเอง
หน้ากระดาษคอมมิก‘นัมเบอร์วันฮีโร่ ราเคียร์ และผองเพื่อน เล่ม3’ ก็ถูกปิดลง หน้ากระดาษของเื่เล่ามีสภาพเก่าโทรมเล็กน้อย ดูเก่าเป็พิเศษเฉพาะที่มุมล้างบ่งบอกรอบอ่านซ้ำมากมายนับครั้งไม่ถ้วนขณะที่สภาพส่วนอื่นกลับยังเรียบเนียน กล่าวให้ชัดกว่านั้นคอมมิกชุดนี้ นัมเบอร์วันฮีโร่ราเคียร์ และผองเพื่อน เล่ม 1 – 3 แม้จะถูกอ่านซ้ำบ่อย แต่ก็อ่านอย่างทะนุทนอมเป็ของรักของหวงที่ถูกเก็บอย่างดี
แล้วมันก็ถูกเก็บใส่ซองพลาสติกก่อนเอาลงลิ้นชักถึงปีศักราชฮีโร่ที่ 137 แล้ว แทบทุกคนจะอ่านหนังสืออ่านแทคแพดคอมมิกพิมพ์เล่มกลายเป็ของสุดหายาก การได้มันมาเป็ของขวัญกลายเป็สิ่งประทับใจสำหรับเขาแท้จริงแล้วสาเหตุที่ทำให้เขาชอบอ่านคอมมิกชุดนี้ก็เพราะเขาััได้ถึงความรักของผู้ที่มอบสิ่งนี้ให้อย่างล้มปลี่
เขารู้สึกดีทุกครั้งที่เปิดคอมมิกชุดนี้ขึ้นมานึกถึงความสุขวัยเด็กที่ได้รับ และพอเริ่มต้นได้แบบนั้นเื่ราวที่สนุกสนานยิ่งนำพาเขาให้เข้าไปอยู่ในเื่ราว ห้วงอารมณ์นั้นซ้ำแล้วซ้ำอีก
เขาค่อยๆเก็บคอมมิกทั้งหมดใส่กล่อง ปิดอย่างดีและเก็บลงลิ้นชักหัวใจเขาเต้นแรงเปิดแทคแพดขึ้นมาดูข้อความหนึ่ง น่าจะเป็ครั้งที่สามแล้ว
“ขอแสดงความยินดีกับคุณฟาคาร์ คุณได้รับสิทธิ์เข้าสอบภาคปฏิบัติ สถาบันฮีโร่ พวกเรา้าคุณฮีโร่อยู่ในตัวคุณ”
ฟาคาร์อมยิ้มตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ นาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืนอีกไม่กี่ชั่วโมงเขาต้องกลับเข้าทำงานแต่ความตื่นตันนี้คงมีเพียงเื่ราวของฮีโร่อีกสักคนที่จะช่วยขับกลอมให้เขาได้กระมั่งเขาเปิดอ่านคอมมิกแบบดิจิตอลเื่ราวของราเคียร์ตอนล่าสุด “ฮีโร่หมายเลขหนึ่งราเคียร์ ปีที่137 นิจนิรันดร์ ตอน ฮีโร่ปะทะแอนตี้ฮีโร่”เขานอนอ่านใช้โหมดแสงสนิท ความมืดของแสงบนจอค่อยๆ ขับกลอมจนเขาหลับใหลไป
![เกิดใหม่พร้อมคำอธิษฐาน[จีนยุค70]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1670468011_62143916.webp)
1K
![ออโรริน่า พันธะต้องมนตรา [ฮาเร็ม] (มี Ebook)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1787281407_32851263.webp)
