1.5 ตำรวจสีเทา
เขาควานหาบางอย่างในความมืด เพื่อหวังจะเจอบางสิ่งที่มีลักษณะคล้ายปืน หรืออะไรก็ได้ที่ถือไว้ในมือแล้วอุ่นใจ เขาหยิบไฟฉายขนาดเล็กที่อยู่ในล็อคเกอร์ขึ้นมาเปิด แสงขาวจ้าจากหลอดแอลอีดีสะท้อนเงาของปืนพกสีดำและกล่องะุที่มีลูกะุเหลืออยู่ราวครึ่งกล่อง
“เยี่ยม..” กันสึเกะกระตุกยิ้ม เขาเก็บพวงกุญแจไว้ที่กระเป๋าหลังกางเกง ก่อนจะยื่นมือขึ้นไปหยิบปืนนั้นมาถือไว้ในมือ น้ำหนักที่เบากว่าปกติทำให้เขารู้ว่าปืนกระบอกนี้ไม่มีลูก และในขณะนั้นเองที่ลางสังหรณ์ทำให้เขาหันกลับไปมองด้านขวามือ
ซอมบี้ตำรวจตัวนั้นกำลังกัดผ้าที่เขาใช้มัดแขนมันไว้
...เวรแล้วมั้ยล่ะ.. เขาขยับปากพูดโดยที่ไม่มีเสียงออกมา
ไอ้หนุ่มขาเหล็กเลื่อนมือไปปิดประตู ก่อนจะปิดไฟฉายและถอดแมกกาซีนของปืนออกมาตรวจดู
ซึ่งเขาไม่แปลกใจเลยที่มันว่างเปล่า
..ไม่เอาน่า.. กันสึเกะรู้สึกหงุดหงิดที่เ้าของปืนไม่บรรจุลูกปืนไว้ในซอง เขาสอดปืนไปเหน็บไว้ที่ขอบกางเกงด้านหลัง และเริ่มหยิบะุจากกล่องลูกปืนขนาดจุดสี่ห้าจับยัดลงไปในแมกกาซีนอย่างยากลำบาก
แม้จะเคยทำแบบนี้ตอนอยู่โลกมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน แต่ดูเหมือนครั้งนี้จะเป็การบรรจุะุที่ยากที่สุดสำหรับเขา
“โครม..” ซอมบี้ตำรวจกระตุกตัวเมื่อแขนข้างหนึ่งหลุดจากพันธนาการ มันพยายามจะวิ่งมาหากันสึเกะ แต่ก็ยังมีแขนอีกข้างที่ถูกมัดไว้อยู่
“แอร๋..แฮร่..” มันส่งเสียงร้อง ก่อนจะเอนตัวขึ้นไปใช้ปากกัดแขนอีกข้างที่ถูกมัดติดกับเสื้อ
กันสึเกะหรี่ตามองประตูเหล็กที่เชื่อมระหว่างห้องที่เขาอยู่กับโซนห้องขัง มันเป็ประตูแบบใส่กลอนเลื่อนล็อคด้านข้าง มีช่องเล็กๆ ตรงกลางที่สามารถเลื่อนเปิดดูได้ว่าข้างในเกิดอะไรขึ้น
“แกร๊ก” เขาใส่ะุนัดสุดท้ายเข้าไปในแมกกาซีน แต่ยังไม่ทันที่จะได้ล้วงมือลงไปหยิบปืนขึ้นมาบรรจุ
“หยุด...ยกมือขึ้น” เสียงของตำรวจนายหนึ่งที่เข้ามาจากประตูฝั่งซ้าย ทำให้กันสึเกะสะดุ้ง
“อะไรอีกวะ..” เขาขยับปากพูด ขณะหรี่หางตาไปมองผู้มาเยือน
“ฉันจะบอกเป็ครั้งสุดท้าย วาง ปืน ลง” น้ำเสียงของเขาฟังดูเฉียบขาด
“แม่งเอ้ย..” กันสึเกะขยับปากแบบไม่มีเสียง เขาอาจจะย่อตัวลงและหมุนปลายเท้าหันไปแย่งปืนไอ้เวรนั่น แต่ชีวิตจริงไม่เหมือนในหนัง หรือคลิปการป้องกันตัวเท่ๆ ที่เห็นกันอยู่เกลื่อนเน็ต
ปืนของเขายังไม่ได้บรรจุะุ เื่นี้คือปัญหาใหญ่สุด ส่วนนิ้วของไอ้ตำรวจเวรนั่นก็น่าจะสอดอยู่ในโก่งไกปืนของมันเรียบร้อยแล้ว
ระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าว ถ้าเกิดมันใทำปืนลั่นขึ้นมา รับรองได้ส่งเขาลงไปเฝ้ารากมะม่วงแน่
“อย่ายิง” เขาค่อยๆ วางแมกกาซีนปืนลงไปที่โต๊ะ ข้างหมวกตำรวจ
“ยกมือขึ้นให้ฉันเห็น แล้วหันหน้ามา ช้า ๆ”
กันสึเกะทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย ไม่มีประโยชน์ที่จะขัดขวางคำสั่งตำรวจขี้ใที่กำลังเล็งปืนมาที่หัวเขาอยู่
“แกคือไอ้เลวที่ฉันจับมาเมื่อตอนค่ำนี่หว่า”
กันสึเกะเห็นสีหน้าของตำรวจนายนั้นเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ
...ไอ้เวรนี่มันตัวซวยชัดๆ....เขาคิดก่อนจะผ่อนลมหายใจอย่างสิ้นหวัง
“ฟังผมอธิ-”
“ตุบ-อัก”
ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไร ไอ้เวรนั่นก็ทุบหมัดเข้ามาที่หน้าท้องของเขาอย่างแรง ทำให้กันสึเกะล้มลงไปนอนขดตัวที่พื้น
…แม่งเอ๊ย... ความจุกเจ็บที่ท้องน้อยทำให้กันสึเกะงอตัวเหมือนกุ้ง
“แกออกมาได้ยังไง แล้วทำไมถึงมีกุญแจเปิดล็อคเกอร์ของโอเว่น” ตำรวจตะคอกเสียง ขณะเดินเข้าไปใส่กุญแจมือกันสึเกะในลักษณะไขว้หลังไว้กับเก้าอี้
“ไอ้เวรเอ๊ย” กันสึเกะขยับปากพูดอย่างยากลำบาก
“ปืนของโอเว่นอยู่ไหน” มันเค้นเสียงพูดออกมาพลางหรี่สายตาไปมองแมกกาซีนปืนที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหมวกตำรวจ
“ฉันถามแกอยู่นะโว้ย” มันหันมาตะคอกพร้อมกับจี้ปืนมาที่หน้าผากของกันสึเกะ ในขณะเริ่มค้นตัวของเขา
ความเย็นเฉียบของปลายกระบอกปืนและกลิ่นน้ำมันทำความสะอาดปืน ทำให้กันสึเกะรู้สึกโกรธมากกว่าที่จะรู้สึกกลัว
“อยู่ในตูดแม่แกไง”
“ปากดี”
“ตุบ..อัก” มันอัดหมัดเข้ามาที่ท้องของเขาอย่างแรง
“ถ้าโอเว่นเป็อะไรไป ฉันกลับมาคิดบัญชีกับแกแน่” มันจี้ปืนมาที่แก้ม
ของกันสึเกะอย่างหงุดหงิดเมื่อค้นไม่เจออาวุธ
“แกล่ามฉันไว้หนิ วางใจได้” กันสึเกะพยายามกำหนดลมหายใจเพื่อบรรเทาอาการจุกเจ็บที่ท้องน้อย ไม่มีประโยชน์ที่จะพูดต่อรองกับพวกงี่เง่า
“หึๆ ” มันผละตัวออกจากเขา ก่อนจะเดินตรงไปที่ประตูเหล็กซึ่งกั้นระหว่างห้องผู้คุมกับทางเดินไปสู่ห้องขัง
กันสึเกะหรี่สายตามองไอ้ตำรวจนั่นอยู่ครู่หนึ่ง มันเดินเข้าไปในส่วนของห้องขังด้วยความระมัดระวังเต็มที่ ราวกับว่าข้างในนั้นจะมีคนดักซุ่มยิงมันอยู่
“แกมันไอ้เวรงี่เง่า” เขาพึมพำพลางเงยหน้าขึ้นมองเพดานอย่างล่องลอย ขณะพยายามใช้นิ้วเกี่ยวพวงกุญแจของโอเว่นออกมาจากกระเป๋าที่อยู่ด้านหลังของกางเกง
...เธอจะยังมีชีวิตอยู่รึเปล่านะ... ภาพของผู้จัดการโรงแรมสาวคนสวยแว๊บเข้ามาในหัวของเขา ตอนที่ไอ้หนุ่มขาเหล็กสามารถปลดกุญแจมือได้แล้ว
“ไปสู่ที่ชอบ ที่ชอบนะเพื่อน” เขาขยับปากพูดตอนที่หันไปมองแผ่นหลังของไอ้ตำรวจเวรนั่นค่อยๆ เดินห่างเข้าไปตามทางเดินของห้องขัง
กันสึเกะผิวปากอย่างสบายใจ เขาค่อยๆ ก้มหน้าลงไปมองพื้นใต้โต๊ะ
และเงาของกระบอกปืนสีดำที่หล่นอยู่...ทำให้เขาฉีกยิ้มกว้าง
____
แคนดี้ เป็ชื่อเล่นที่เพื่อนร่วมงานตั้งให้ แคนเนดี้คาลาโมซีเวส เป็ตำรวจหนุ่มรุ่นใหม่ไฟแรงแต่ร้อนเงินและพร้อมจะพลิกสำนวนคดีให้กับทุกคนที่มีปัญญาจ่าย วันนี้เขารีดเงินได้จากไอ้สารเลวที่แอบดักปล้นชาวบ้านและโยนความผิดไปให้กับไอ้คนพิการที่มาจากโลก ซึ่งตอนนี้ไอ้คนพิการที่มาจากโลกก็กำลังนั่งผิวปากอยู่บนเก้าอี้
…เป็ห่าอะไรของมึงวะ... เสียงผิวปากและรอยยิ้มของไอ้เวรนั่นทำให้แคนดี้รู้สึกขนลุก มันทำให้เขานึกถึงฉากของหนังที่ตัวร้ายหลุดออกจากคุกและกลับมาล้างแค้น
..กูยิงมึงแน่.. แคนดี้คิดขณะก้าวขาเข้าไปในส่วนของห้องขัง เขานึกตำหนิตัวเองที่ไม่ยิงมันก่อนจะเดินเข้ามาในห้อง แต่ก็อย่างว่าถ้าทำแบบนั้นเสียงปืนจะดึงดูดพวกผีกินคนเข้ามาได้
แคนดี้ผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอกเมื่อรู้สึกดีที่บรรยากาศของห้องขังตอนนี้ไม่เหมือนกับหนังสยองขวัญที่ไฟจะติดๆ ดับๆ เขาสังเกตเห็นเสื้อโชกเืผูกติดอยู่กับลูกกรงห่างไปราวห้าสิบหลา ตรงห้องขังฝั่งซ้ายมือที่ใช้ขังคนร้ายซึ่งเขาจับมาวันนี้
..แกออกมาได้ยังไงวะไอ้สวะขาด้วน..เขาคิดระหว่างเดินย่องเข้าไปที่ห้องขังช้าๆ
เหตุผลเดียวที่เขากลับมาที่นี่ เพราะโอเว่นแฟนหนุ่มอันเป็ที่รักของเขาไม่ได้รอเขาอยู่ที่บ้าน แม้สถานการณ์อันย่ำแย่จะบ่งชี้ความจริงอันโหดร้าย แต่แคนดี้ก็อยากจะเห็นกับตาว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนรักเพราะเขาคงทนอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มี
โอเว่น
“พระเ้า..” ภาพโอเว่นกำลังนั่งคุกเข่าก้มกินซากศพอย่างน่าสยดสยองในห้องขังทำให้ร่างกายของแคนดี้แข็งทื่อและเ็าไปทั่วทั้งตัว มือที่ใช้ถือปืนสั่นส่ายปลายกระบอกไปมาราวกับว่าไม่มีแรงที่จะถือน้ำหนักของปืนพกสีดำได้อีกต่อไปแล้ว
ใบหน้าซีดขาวเต็มไปด้วยคราบเืของชายที่เคยร่วมเตียงอัดถั่วดำหันมามองเขาด้วยแววตาขาวโพลนว่างเปล่าเหมือนกระดาษ
แคนดี้หรี่สายตาไปมองแขนที่ฉีกห้อยของซอมบี้โอเว่นที่รัก และหันไปมองเศษเสื้อของไอ้เวรขาด้วนที่ผูกแขนของเขาห้อยไว้กับลูกกรง
“แก..ไอ้สารเลว แกทำร้ายโอเว่นของฉัน” ความโศกเศร้าของมันแปรเปลี่ยนเป็ความโกรธ
“ฉันจะฆ่าแก ฉันจะฆ่าแก” แคนดี้ สาวเท้าออกมาจากห้องขัง
เขาก้าวเดินตรงไปที่ประตูเลื่อนที่เชื่อมระหว่างห้องขังและห้องพักผู้คุมอย่างรวดเร็ว
เอ๊ะ!
ตอนเข้ามากูไม่ได้ปิดประตูไว้นี่หว่า แคนดี้ั์ตาเบิกโพลงเมื่อสังเกตเห็นว่าที่ตรงช่องกระจกมีรูปหัวควยถูกเขียนไว้ด้วยปากกาเมจิกสีดำอยู่พร้อมกับข้อความคำว่า Fuck You
____
กันสึเกะผิวปากอย่างสบายใจ ขณะนั่งบรรจุะุเข้าไปในแมกกาซีนให้เต็ม เขาได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือจากไอ้ตำรวจเวรนั่นที่กำลังทุบและเคาะประตูอย่างแรง เสียงปืนดังขึ้นสามนัด ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องที่ทำให้เขารู้สึกสะใจ
“ลาก่อนเพื่อนยาก” เขาชูนิ้วกลางให้กับใบหน้าบิดเบี้ยวทรมานที่เต็มไปด้วยคราบเืตรงช่องกระจก ก่อนจะเก็บทุกอย่างและเดินย่องขึ้นมาบนชั้นหนึ่งอย่างระมัดระวัง
____
9K
![[แฟนฟิค]Regressor Instruction Manual(คู่มือการใช้งานผู้ย้อนเวลา)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1682237369_28946168.webp)
