ต้องรอด..ในป่าสไลม์

   'เหลือเวลา 5 นาที'       'มันวาร์ปได้' ก่อนหน้านี้มันก็เคลื่อนไหวสะเปะสะปะ แต่พอมันกำจัดกลุ่มนักศึกษา 4 คนที่ตามล่าบอสมันก็เริ่มเคลื่อนที่แบบตรงเข้าเป้าได้ นักศึกษากลุ่มนั้นมี 'สกิลสำรวจ'   หลังจากมันกำจัดปาร์ตี้กลุ่มรองสุดท้ายที่รอดมันก็วาร์ปได้ ในกลุ่มนั้นมีมีนักบวชที่ใช้ 'สกิลวาร์ป' ได้     ผมรีบถามหนังสือในมือทันทีว่ามีสกิลที่ทำให้ดูดสกิลของคนอื่นไปได้ไหม และคำตอบที่ได้ก็คือมีสกิลที่ชื่อว่า 'ดูดกลืนสกิล' มันเป็นของมอนสเตอร์ระดับบอสเท่านั้น สกิลนี้จะทำให้สามารถรับสกิลของสิ่งมีชีวิตที่มันกำจัดได้ 1 สกิล โดยมีข้อแม้ว่าต้องเป็นสิ่งมีชีวิตที่เลเวลต่ำกว่ามัน
   ผมรีบถามต่อทันทีว่ามีผู้ที่เคยรอดจากดันเจี้ยนสังหารหรือไม่ คำตอบที่ได้คือมีเพียง 1 คนเท่านั้น
   จิ๊กซอตัวสุดท้ายในหัวผมก็ครบทันที รูปแบบมันออกมาชัดเจนแล้ว มันคือระบบที่มีการควบคุมเสร็จสรรพ มันคือการสมคบคิดของผู้ที่อยู่เบื้องบน ดันเจี้ยนแห่งนี้เกิดมาเพื่อป้อนอาหารให้สัตว์อสูรเติบใหญ่เท่านั้น ไม่ได้ต้องการผู้กล้าจริงๆ
   ดังนั้นการรอดจากป่าแห่งนี้จึงแทบเป็นไปไม่ได้เลย แต่...มันก็เป็นไปได้ถ้าคุณหาข้อบกพร่องของระบบได้
   ผมมองหน้าเจ้าหนูตรงหน้าผม แววตามันดูกังวลและน่าสงสารทีเดียว ผมพอจะเข้าใจความรู้สึกของพ่อผมที่ยอมเสี่ยงชีวิตเข้าไปช่วยเด็กที่กำลังจะถูกรถชนที่ไม่ได้รู้จักกัน จนตัวเองต้องตายแทนไปบ้างแล้ว แต่ผมก็ยังไม่ให้อภัยพ่อเหมือนเดิม เพราะพ่อเลือกที่จะช่วยเด็กคนอื่น และทิ้งให้ลูกตัวเองต้องอยู่ตัวคนเดียว ผมเกลียดฮีโร่ เพราะพวกฮีโร่ก็เหมือนกับคนหลายใจ รักทุกคนไปทั่ว ช่วยทุกคนที่ต้องการความช่วยเหลือโดยให้ความสำคัญไม่ต่างจากคนใกล้ตัว
   เวลา 5 นาที เรามีวาร์ปเพียง 1 วาร์ป และต่อให้เราวาร์ปไปอีกสุดทาง บอสก็สามารถวิ่งตรงมายังจุดที่เราอยู่ได้ทันสบายๆ และยังไม่ต้องพูดถึงความน่าจะเป็นที่มันคงบันทึกจุดวาร์ปตรงกลางแผนที่ไว้เรียบร้อยแล้วอีกด้วย
   ผมจะไม่ใช้วาร์ปสุดท้ายนี้แล้ว ผมลูบหัวเจ้าตัวน้อยเป็นครั้งสุดท้ายและสั่งคำสั่งชุดสุดท้ายให้มัน 
   เจ้าตัวน้อยดูซึมไปทันที ทำไมทำหน้าเศร้ามากขนาดนั้น เราเพิ่งจะรู้จักกันไม่ครบ24ชั่วโมงเลย แต่ทำไม..เราถึงผูกพันกันขนาดนี้นะ ผูกพันมากกว่าเพื่อนทุกคนที่ผมเคยมี มันเริ่มร้องไห้จะไม่ยอมทำตาม 'เจ้าเด็กบ้า' ร้องไห้ทำไม ดูสิน้ำตาผมก็พลอยไหลไปด้วยเลย... ไม่อยากตายเลยเรา
   บอสใกล้เข้ามาทุกขณะ มันอยู่ไม่ห่างจากจุดที่เราอยู่แล้ว ผมคว้ามือเจ้าตัวน้อยหันดาบเข้าที่ตำแหน่งหัวใจตัวเอง ผลักเข้าอกอย่างแรง...
   ความเจ็บปวดประดังเข้ามาไม่ขาดสาย ไม่ใช่ว่าผมอยากทำตัวเป็นฮีโร่แบบพ่อหรอกนะครับ แต่สถานการณ์ตรงนี้มันมีเพียงตายทั้งคู่ หรือตายคนเดียวแล้วอีกคนหนึ่งก็ยังต้องลุ้นอีกว่าจะรอดไหม แต่มันก็เป็นทางออกที่เหมาะสมที่สุด

   ภาพทุกอย่างเลือนลาง..หลังจากความเจ็บปวดเปลี่ยนเป็นอาการชา ทุกอย่างก็ไม่ได้แย่มากแล้ว ผมรู้สึกตัวเบาแต่ศีรษะหนักอึ้ง ง่วงมาก...และหลับไหลอย่างสงบ