หมู่บ้านไกลปืนเที่ยงอย่างสันผ่อดาวมีสมาชิกอยู่ไม่กี่สิบครัวเรือนทุกคนในหมู่บ้านต่างก็รู้จักกัน โดยเฉพาะบ้านวิปภานามสกุลของผู้ที่ที่ดินเกือบครึ่งของหมู่บ้านโดยแบ่งสัดส่วนให้ชาวบ้านเช่าเป็พื้นที่ทำกินยิ่งไม่มีใครไม่รู้จัก
ทัศน์ชายวัยสามสิบเอ็ดปีเ้าของบ้านวิปภาคนปัจจุบัน เขาครองสถานะโสดมานานหลายปีแม้สาวน้อยใหญ่จะทอดสะพานขายขนมจีบให้อย่างไรชายหนุ่มตัวสูงใหญ่ผู้มีใบหน้าคมเข้มและผิวสีน้ำผึ้งที่ไหม้แดดก็ไม่แม้แต่จะชายตามอง
นอกจากทัศน์จะเป็ที่น่าเกรงขามของใครหลายคนแล้วเขาก็ยังเป็เ้าของบ้านที่ไม่น่าเข้าใกล้ของ แก้ว ด้วยเช่นกัน
โสนแดงผิวพรรณขาวเนียนใบหน้าเกลี้ยงเกลามาคู่กันกับผมเต่อที่เ้าตัวใช้กรรไกรเล็มด้วยตัวเอง ดวงตากลมโตจมูกเล็กเชิดรั้น ริมฝีปากอิ่มสุขภาพดีมีนามว่าแก้วกัลยา
แก้วเป็หลานชายที่นางแสงพาเข้ามาขออาศัยอยู่ั้แ่สามเดือนก่อนนางแสงเป็ที่เคารพรักของทัศน์เพราะเป็คนเลี้ยงดูชายหนุ่มมาั้แ่เด็กดังนั้นตัวของทัศน์จึงเอ่ยปากอนุญาตโดยไม่ต้องเสียเวลาคิดเลยสักนิด
ร่างกายที่สูงใหญ่ยามอยู่ต่อหน้าทำให้แก้วตัวสั่นคุณลุงของเขาก็ตัวใหญ่เหมือนกับคุณทัศน์ นอกจากจะตัวใหญ่แล้วมือเท้ายังหนักอีกด้วย
ลุงดำเป็คนหัวโบราณไม่ยอมรับการมีอยู่ของโสนแดงนั่นทำให้เขาลงไม้ลงมือกับแก้วอยู่บ่อยครั้ง ส่วนป้าโสภาก็ไม่เคยห้ามปรามสามีเลยสักครั้งนอกจากจะไม่ห้ามกันแล้วหลังลงมือนางยังใช้ให้แก้วไปทำงานต่อทั้งแบบนั้นแก้วจึงรู้สึกหวาดกลัวและตัวสั่นทุกครั้งเมื่อต้องเผชิญหน้ากับชายตัวใหญ่
“ฉันทำเธอกลัวหรือ”
นั่นคือประโยคแรกที่คุณทัศน์พูดกับเขาแก้วที่กอดแขนยายแสงแน่นส่ายหน้าปฏิเสธทั้งที่เขากลัวจนหาเสียงของตัวเองไม่เจอด้วยซ้ำ
ทัศน์มองเห็นปฏิกิริยาเช่นนั้นจึงถอยออกมาหากอีกฝ่ายกลัวเขาก็จะไม่เข้าใกล้ให้ลำบากใจ ต่างจาก นพ น้องชายของทัศน์ที่แทบเข้าไปคว้าตัวของแก้วมากอดเอาไว้
ท่าทางของทั้งสองทำให้นางแสงต้องเค้นเอาคำตอบจากหลานชายก่อนจะเป็นพเองที่สารภาพออกมาต่อหน้าทัศน์และนางแสง
ตัวของเขาและแก้วกำลังคบหากันโดยที่นพเป็ฝ่ายตามเกี้ยวแก้วนานนับปีที่นพชอบหายออกจากบ้านก็เพราะไปตามจีบแก้วนั่นล่ะ
ได้ฟังอย่างนั้นนางแสงก็ไม่พอใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้แก้วรู้สึกได้ว่ายายแสงนั้นดูไม่ชอบตัวของนพอยู่มากแต่ด้วยเหตุผลอะไรนั้นแก้วลองเอ่ยปากถามแต่ก็ถูกคนชราบ่ายเบี่ยงสุดท้ายจึงต้องตะล่อมถามภูมิหลังของนพมาแทน
นพแม้จะไม่ใช่น้องแท้ๆของทัศน์แต่ทั้งสองก็ช่วยกันทำงานมาตลอด นพเป็ลูกติดของภรรยาคนที่สองของ ศักดิ์ พ่อแท้ๆของทัศน์ ทั้งสองคนอายุห่างกันห้าปีวันที่นพเข้ามาอยู่ในบ้านวิปภาตอนนั้นพึ่งจะอายุสิบเอ็ดปี รูปร่างสูงโปร่งผิวสีขาวเหลือง หน้าเรียว ตาตี่ ชอบวิ่งตามพี่ชายอย่างทัศน์ไปทำงานด้วยบ่อยๆ
กระทั่งศักดิ์เสียชีวิตลงมรดกทุกอย่างจึงตกเป็ของทัศน์ตามพินัยกรรมเงินแม้แต่บาทเดียวก็ไม่ให้สองแม่ลูก เพราะอย่างนั้นไพลินจึงได้เก็บข้าวของและออกจากบ้านไปทัศน์เองก็ไม่ได้คิดจะรั้ง เมื่ออีกฝ่ายอยากไปเขาก็ให้เงินก้อนหนึ่งติดตัวไปด้วย
ส่วนนพกลับเลือกที่จะอยู่กับพี่ชายอย่างทัศน์ต่อเพราะอย่างนั้นนอกจากมรดกของคุณพ่อเงินส่วนใหญ่ที่ทำงานได้มาทัศน์ก็แบ่งให้น้องชายครึ่งหนึ่งตลอด
บ้านวิปภามีอาชีพทำนาเป็หลักทุกเช้าทัศน์จะเข้านาพร้อมกับนพเพื่อไปดูแลต้นข้าวส่วนแก้วมีหน้าที่ช่วยยายแสงจัดการเื่ภายในบ้าน หุงหาอาหารเลี้ยงเป็ดไก่และเก็บผักผลไม้ในสวนไปขายเงินที่ได้มาย่อมต้องเป็เงินของคุณทัศน์แต่ผ่านมาหลายวันแก้วไม่เคยเห็นชายหนุ่มรับเงินเอาไว้เลยสักครั้งขายได้เท่าไหร่ก็มักจะบอกให้ยายหรือเขาเก็บเอาไว้ ดูๆไปแล้วคุณทัศน์นั้นถือว่าเป็คนใจดีมากคนหนึ่ง
แต่ถึงอย่างนั้นแก้วก็ยังกลัวอยู่ดี
เวลาที่ได้ใช้ร่วมกันของสองยายหลานนั้นแสนสั้นผ่านไปไม่นานยายแสงก็มาล้มป่วยเพราะโรคชรา
หญิงชราวัยแปดสิบกว่าปีที่หูตาฝ้าฟางพร่ำสอนหลานชายให้รู้จักบุญคุณช่วยงานบ้านไม่ให้บกพร่อง อยู่รับใช้เ้าของบ้านวิปภาต่อทำตัวดีๆคุณทัศน์แกจะได้เอ็นดู
แก้วนั้นตกปากรับคำอย่างไรเสียนี่ก็เป็บ้านที่ยายแสงอาศัยอยู่มามากกว่าครึ่งชีวิตคุณทัศน์แม้ภายนอกจะดูน่ากลัวแต่ก็ใจดีและเป็ผู้มีพระคุณคนหนึ่งอีกทั้งที่นี่ก็ยังเป็บ้านของนพ ไม่มีเหตุผลที่แก้วจะต้องปฏิเสธ
คืนนั้นหลังจากที่แก้วกลับห้องของตัวเองไปทัศน์ได้เข้าไปในห้องของนางแสงตามคำเรียกของหญิงชรานางฝากฝังหลานให้ได้อยู่รับใช้เ้าของบ้านวิปภาต่อขอชายหนุ่มอย่าได้ใจร้ายไล่หลานชายของตนไปไหนเลยรวมถึงอย่าให้หลานของตนต้องไปอยู่กับคนไม่ดี จิตใจมีแต่ความโลภและทำหลานชายของนางต้องเสียใจ
แน่นอนว่าทัศน์นั้นตกปากรับคำอย่างหนักแน่น
หลังเสร็จธุระนางแสงอ่อนเพลียเหลือเกินอยากพักผ่อนเสียหน่อยแต่ชายหนุ่มกลับไม่ยอมจากไปเอาแต่นั่งนิ่งเป็ตอไม้อยู่ข้างเตียงทำให้นางแสงที่ง่วงเต็มทีต้องเอ่ยปากถาม
“คืนนี้ฉันอยากอยู่กับแม่ยายให้นานอีกสักหน่อย”
นั่นคือคำตอบของทัศน์
ความผูกพันและความรักที่ยายแสงเลี้ยงดูตนมาทัศน์ไม่เคยลืมและเคารพนางดั่งแม่แท้ๆเวลานี้เขารับรู้ได้ว่าหากตัวเขาออกจากห้องนี้ไปหลังจากนี้คงไม่ได้เจอกับแม่ยายอีกแล้ว
นางแสงยิ้มเอ็นดูทั้งชีวิตนางไม่ได้เลี้ยงลูกทั้งสองของตนเพราะเอาแต่อุทิศเวลาทั้งหมดเลี้ยงดูทัศน์จนบ้านแตกแยกย้ายกันไปคนละทางแม้จะเสียใจแต่ก็ไม่คิดย้อนกลับไปและไม่หวังให้บุตรทั้งสองอโหสิฯแก่ตนมือที่เหี่ยวย่นลูบหัวชายหนุ่มแ่เบาจนแทบไม่รู้สึกถึงน้ำหนัก นางลูบหัวชายหนุ่มตรงหน้ามาั้แ่กระหม่อมเท่าฝ่ามือมาถึงตอนนี้ทัศน์เติบใหญ่มากแล้ว
ความหวังสุดท้ายมีเพียงหลานชายที่น่าสงสารจะได้มีความสุขบ้างเสียที
“ทัศน์ ยายฝากแก้วด้วยนะ”
นั่นคือคำพูดสุดท้ายก่อนนางแสงจะสิ้นใจ
แก้วมองควันลอยออกจากปล่องไฟดวงตาของเขาแดงช้ำ ได้อยู่กับยายเพียงแค่สี่เดือนก็ต้องจากญาติที่มีตอนนี้เหลือเพียงลุงกับป้าที่เลี้ยงตนมาแต่เด็ก
แก้วไม่อยากกลับไปบ้านนั้นอีก
แต่ถ้าหาก...ถ้าหากคุณป้ามาตามให้แก้วกลับไปแก้วจะทำอย่างไรดี...
...ไม่เอา...แก้วไม่อยากกลับไปแล้ว...ที่นั่นเหมือนกับนรก
ความรู้สึกกลัวที่ตีรวนขึ้นจนจุกอกทำเขาแทบอาเจียน
“แก้วเป็อย่างไรบ้าง ไปพักก่อนเถอะ”เสียงที่เป็ห่วงเป็ใยของนพทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาได้บ้าง
“พี่นพแก้วไม่เป็ไร”แก้วหันไปยิ้มให้
“พี่ว่าแก้วกลับไปพักที่บ้านก่อนเถอะม่ะพี่จะไปส่ง” เขาพูดกับคนตัวขาวที่อยู่ในอ้อมแขน
แก้วยังคงดึงดัน“แก้วอยากอยู่ส่งยาย”
“แต่สามวันมานี้แก้วไม่ได้นอนเลยถ้าเป็ลมเป็แล้งขึ้นมาจะทำยังไงแก้วคงไม่อยากให้ยายแสงแกเป็ห่วงหรอกใช่ไหม”นพยกคนตายขึ้นมาอ้าง ก่อนที่จะหันไปหาทัศน์ซึ่งยืนอยู่ข้างกัน“พี่ทัศน์ก็อยู่แก้วไม่ต้องห่วงกลับไปพักผ่อนที่บ้านกันก่อนเถอะนะ”
คนถูกยกขึ้นมาอ้างหันไปมองทั้งสองเขาสบตากับแก้วที่มองมา ดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาทำให้เขาเอ่ยปาก“เธอกลับไปเถอะฉันจะอยู่ส่งแม่ยายให้เอง”
“ถึงอย่างไรแม่ยายก็เหมือนแม่ฉันเธอไม่ต้องห่วง” คำพูดนั้นทำให้แก้วยอมกลับบ้านกับนพแต่โดยดีระหว่างทางนพจับจูงมือของเขาอยู่ตลอดและพูดปลอบใจเขาไม่หยุดนั่นทำให้รู้สึกดีขึ้นจนหยุดร้องไห้
คืนนั้นแก้วนอนหลับไปด้วยจิตใจที่หนักอึ้งยายแสงไม่อยู่แล้ว ต่อไปเขาจะใช้ชีวิตยังไงป้าโสภาก็ไม่แม้แต่จะโผล่หัวมางานศพของยายไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะยอมปล่อยเขาไปแล้วจริงๆ หรือมีแผนทำอะไรกันแน่
แก้วขอแค่อีกฝ่ายไม่พาเขากลับไปจะทำอะไรเขาก็ยอมทั้งนั้น
แต่สุดท้ายความกลัวของแก้วก็เป็จริงเมื่อวันต่อมาแขกที่ไม่ได้รับเชิญบุกมาถึงหน้าบันไดหญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วมหน้าตาดุร้ายพยายามพาตัวแก้วกลับไปด้วยกันนั้นคือนางโสภาป้าแท้ๆของแก้ว นางดึงดันจะพาตัวแก้วกลับไปอยู่ด้วยให้ได้เสียงเอ็ดตะโรทำให้ทัศน์ที่อยู่บนเรือนต้องออกมาดู
ทัศน์พอรู้มาบ้างว่ายายแสงนั้นมีลูกด้วยกันสองคนคนโตเป็หญิงส่วนคนเล็กเป็โสนแดงโดยฝั่งโสนแดงซึ่งก็คือพ่อของแก้วถูกน้องสาวของยายแสงขอเอาไปเลี้ยงเป็ลูกเพราะตัวเองไม่สามารถมีลูกเองได้
ส่วนลูกสาวนั้นสามีที่แยกทางกันไปเป็คนเลี้ยงดู
หลังจากพ่อของแก้วเสียชีวิตลูกสาวยายแสงจึงรับแก้วไปเลี้ยงดูอยู่หลายปีก่อนที่ยายแสงจะไปพามาอยู่ด้วยกันที่นี่
ดวงตาคมดุมองสตรีดุร้ายที่พยายามลากตัวแก้วออกไป
เสียงร้องของแก้วทำให้ทัศน์ต้องคว้าเอาปืนที่แขวนบนผนังมายิงขู่ผู้บุกรุกและไล่ให้กลับไปถึงอย่างไรเขาก็รับปากกับยายแสงเอาไว้แล้วดูท่ายายแสงคงจะคาดเดาเหตุการณ์นี้เอาไว้ล่วงหน้าแล้วจึงได้เอ่ยปากขอร้องกับเขา
“มึงเป็ใครมาเสือกอะไรเื่ของพวกกู”นางโสภาตะเบ็งเสียงใส่ชายตัวใหญ่ตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว
“กูเป็เ้าบ้านที่นี่มึงบุกรุกบ้านกูจะพาคนในบ้านกูไปมึงอยากตายนักหรือ”
“ไอ้แก้วมันเป็หลานกูอิแสงมันตายไปแล้วไอ้แก้วมันก็ต้องไปอยู่กับกู”
“ฮื้อ~ แก้วไม่กลับแก้วไหว้ล่ะป้าอย่าพาแก้วกลับไปเลยนะ”
“มึงเงียบนะไอ้แก้วอิแสงมันตายห่าไปแล้วมึงก็ต้องกลับไปทำงานให้พวกกูพวกกูเลี้ยงมึงมาเสียข้าวสุกไปตั้งเท่าไหร่ห๊ะ!เอามึงไปขายยังได้ไม่พอค่าข้าวที่ให้มึงแดกเลย”
คำพูดที่พ่นออกจากปากของนางโสภาทำเอาทัศน์โมโหทนฟังต่อไปอีกไม่ไหวลูกซองในมือถูกลั่นไกออกไป
ปัง!
เสียงปืนที่ดังขึ้นเป็ครั้งที่สองทำเอานางโสภาใกรีดร้องออกมาจนเผลอปล่อยมือจากแขนของแก้วหากเป็เวลาปกติแก้วคงวิ่งหนีขึ้นบนเรือนไปแล้วแต่ตอนนี้แก้วหวาดกลัวและสติแตกเกินกว่าจะทำอะไรได้
คนตัวขาวทรุดตัวลงกับพื้นยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดหูงอตัวงอเข่าคุดคู้อยู่ที่พื้นอย่างน่าสงสาร
“มึงจะฆ่ากูเรอะ!”นางโสภาชี้หน้าทัศน์ แววตาที่ไม่กลัวเกรงเมื่อครู่ตอนนี้กลับสั่นระริก
“ออกไปจากบ้านกูก่อนที่กูจะยิงมึงเสีย”
“มึงมันก็แค่ขู่ไม่กล้ายิงกูหรอกยิงกูมึงก็ติดคุก!”
“มึงจะลองดูก็ได้มึงได้ตายห่าก่อนกูติดคุกแน่ถ้ามึงยังไม่กลับไป”ไม่พูดเปล่าทัศน์ลั่นไกออกไปอีกนัดนางโสภากรีดร้องออกมาแล้ววิ่งหนีไปจนรองเท้าแตะหลุดกระเด็นก็ไม่คิดหันหลังกลับมาเอา
ทัศน์ตรงเข้าไปหาแก้วที่ตัวสั่นร้องสะอื้นแทบขาดใจแต่ทันทีที่เงาของเขาทาบทับบนตัวแก้ว แก้วก็ร้องออกมาพร้อมกับขยับหนี
ท่าทางนั้นทำให้ทัศน์ชะงักไปก่อนจะเป็นพที่เข้ามาประคองแก้วไปสงบสติ
ร่างทั้งสองนั่งบนแคร่ไม้ที่อยู่ใต้ถุนเรือนเสียงสะอื้นของแก้วไม่ได้มีผลต่อนพมากนัก แต่สิ่งที่แสดงออกมานั้นกลับตรงข้าม
“อย่าร้องไห้เลยนะแก้วเห็นแก้วร้องไห้แล้วพี่ปวดใจนะ”
“ฮื้อ แก้วไม่อยากกลับไปที่นั่นอีกพี่นพแก้วไม่อยากกลับไป”
“ไม่เป็ไรนะแก้วแก้วไม่จำเป็ต้องกลับไป แก้วอยู่ที่นี่ต่อได้ แก้วอยู่กับพี่ พี่จะดูแลแก้วเองนะ”
เสียงสะอื้นเงียบไปแก้วผละตัวออกแล้วมองชายตรงหน้า
พ่อมึงตายห่าไปแล้วต่อจากนี้มึงต้องไปอยู่บ้านกู
ชั่วขณะหนึ่งใบหน้าของนางโสภาทาบทับอยู่บนใบหน้าของชายคนรักแก้วไล่ภาพนั้นออกไปแล้วพิงซบอกของนพ ตอนนี้เขาอ่อนแอเหลือเกินโชคดีที่เขายังมีนพให้พึ่งพิง
ค่ำคืนที่มีเพียงแสงไฟจากตะเกียงน้ำมันและเสียงของแมลงที่แข่งกันร้องระงมแก้วแอบมองทัศน์ที่กำลังนั่งเหลาไม้อยู่ที่ใต้ถุนเรือนเขายุกยิกตัวอยู่นานสองนานไม่กล้าขยับเข้าไปหาคนตัวใหญ่เสียทีจนเป็ทัศน์เองที่เอ่ยปาก
“เธอมาหาฉันมีอะไร”แก้วตัวเกร็งเล็กน้อยกับเสียงทุ้มเข้มของอีกฝ่ายแต่ก็ยังทำใจสู้ออกจากหลังเสาต้นใหญ่ขยับเข้าไปหาทัศน์ที่นั่งรออยู่
“แก้วมาขอบคุณคุณทัศน์ที่ช่วยแก้วเมื่อเช้าครับ”ดวงตากลมที่เอาแต่มองเท้าตัวเองค่อยๆ ช้อนขึ้นสบตากับอีกฝ่ายกระทั่งประจันหน้ากับดวงตาคมดุที่มองตนอยู่ก่อนแล้วจึงได้รีบหลุบตาลงมองปลายเท้าตัวเองตามเดิม
“อืม”อีกฝ่ายตอบรับเพียงแค่นั้นไม่พูดสิ่งใดต่อ แก้วเผลอกัดริมฝีปากเขาคิดว่าเขาเองควรพูดอะไรต่ออีกหน่อยแต่ในหัวตีกันยุ่งเหยิงไปหมด
“ข้างล่างนี่ยุงเยอะเธอกลับขึ้นไปข้างบนเถอะ”น้ำเสียงของทัศน์นั้นแตกต่างกับเมื่อเช้าดั่ง์กับนรก
“ถะถ้าอย่างนั้นแก้วจุดยากันยุงให้คุณทัศน์ดีไหมครับ”นี่เป็อีกครั้งที่แก้วสบตากับอีกฝ่ายคราวนี้เขาไม่ได้หนีจึงได้เห็นรอยยิ้มบางที่ประดับอยู่บนใบหน้าคมเข้ม
“ทำตามใจเธอเถอะ” แก้วยิ้มดีใจอย่างน้อยคุณทัศน์ก็รับน้ำใจเขาไว้คนตัวขาวรีบขึ้นบ้านไปหยิบยากันยุงพร้อมกับไม้ขีดมาทันที
ระหว่างที่นั่งจุดยากันยุงแก้วเหลือบมองแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยแนวกล้ามเนื้อพลางนึกย้อนไปถึงเมื่อเช้า ทั้งเื่ที่คุณทัศน์ช่วยเขา บอกว่าเขาเป็คนในบ้านทั้งยังไล่ป้าโสภาไปอีก นอกจากจะไม่ได้ขอบคุณในทันทีแล้วเขายังทำท่าทางแบบนั้นกับคุณทัศน์อีก
“คุณทัศน์ครับ”
“อะไรหรือ”
“เมื่อเช้าแก้วขอโทษนะครับคุณทัศน์ช่วยแก้วเอาไว้แท้ๆ แต่แก้วกลับทำแบบนั้น”
“หัวเธอก็ยังไม่ล้านจะคิดเล็กคิดน้อยไปทำไมกันฉันลืมไปหมดแล้ว”
“ถ้างั้น...แก้วขออยู่ที่นี่ต่อได้ไหมครับ”
คำถามนี้ของแก้วทำให้ทัศน์วางของในมือลงเขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับแก้วที่นั่งอยู่ข้างเสา
“เธอจะถามฉันอีกทำไมที่นี่ก็เป็บ้านของเธอแล้วไม่ใช่หรือ”สิ่งที่แก้วได้ยินมันทำให้ดวงตาของเขาร้อนผ่าวคนขี้แยกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้แล้วเอ่ย
“ขอบคุณครับ”
นพที่นั่งรออยู่บนเรือนพอเห็นแก้วกลับขึ้นมาก็รีบเข้าไปหาเขาออกจากห้องมาไม่เห็นแก้วจึงคิดจะลงไปตามหาแต่เห็นแก้วและทัศน์กำลังคุยกันอยู่จึงย้อนกลับขึ้นมานั่งรอบนเรือน
“แก้วไปไหนมาหรือ”
“แก้วลงไปขอบคุณคุณทัศน์มาครับเมื่อเช้าเขาช่วยแก้วไว้แก้วยังไม่ได้ขอบคุณเขาเลย”
“อย่างนั้นหรือ แล้วได้พูดอะไรอีกไหม”ได้ยินคำถามแก้วก็เอียงหน้าสงสัย “เปล่าครับแก้วแค่ขอบคุณคุณทัศน์”
สีหน้าของนพดูผ่อนคลายลง “งั้นหรืออย่างนั้นแก้วกลับเข้าห้องเถอะนอกนี่ยุงเยอะ”
“ครับ” แก้วนั้นทำตามอย่างว่าง่ายแต่ในขณะที่เขากำลังจะเข้าไปในห้องนพก็เอ่ยเรียกเขาเอาไว้
“เดี๋ยวแก้ว”
“ครับ? พี่นพมีอะไรหรือเปล่า”
“พี่ว่าคืนนี้พี่นอนกับแก้วดีกว่าพี่ไม่อยากให้แก้วนอนคนเดียว”
แก้วมีสีหน้าลังเลเล็กน้อยจริงอยู่ที่เขาคบกับนพทั้งยังมีความสัมพันธ์ที่เกินเลยไปไกลแล้วแต่ก็ไม่เคยนอนห้องเดียวกันมาก่อนอีกทั้งแก้วก็ยังเกรงใจคุณทัศน์ด้วย
“แต่ว่าคุณทัศน์”
“พี่ทัศน์ไม่ว่าหรอกยังไงเขาก็รู้อยู่แล้วว่าเราสองคนคบกันจะนอนด้วยกันก็ไม่เห็นแปลกนี่”
“นะแก้วพี่เป็ห่วงแก้วไม่อยากให้แก้วอยู่คนเดียว”แก้วลังเลอยู่ชั่วครู่จึงขยับตัวเปิดทางให้นพเข้าไปในห้องที่จริงแล้วแก้วก็อยากให้นพนอนด้วยกัน เขาไม่อยากฟุ้งซ่านและรู้สึกโดดเดี่ยวอย่างน้อยการได้นอนกับคนรักนั้นย่อมดีกว่า
324
![[จบแล้ว] [7 Sins] Gluttony](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1742570719_9532426.webp)
![ของชำรุด...ขอรุกบ้าง! [ NC / จบแล้ว ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1764182923_33717483.webp)
