นึกว่าวันนี้จะกล้ากว่าเมื่อวาน
ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยซีดขาวบัดนี้กลับมีสีแดงระเรื่อเหมือนเด็กสาว
“องค์ชาย หว่านหนิงออกไปก่อนแล้วองค์ชายค่อยไปอาบน้ำ”
“ข้าไม่อาบแล้ว”พาตัวเองออกจากผ้าม่านลืมเสียสนิทว่าเปลือยอยู่ พอโผล่ออกมาก็นึกได้ หว่านหนิงเขินเหมือนกันจึงหลับตาเสีย ใจลี่หยางเต้นแรงยิ่งกว่ากลองศึก หว่านหนิงพาตัวเองออกมาจากห้องน้ำ
คนอะไรไม่ประสาเื่แบบนี้บ้างเลยหรือ หว่านหนิงอมยิ้มนึกขำ
“เสี่ยวกู้ดูแลองค์ชายอย่างไรกันถึงให้องค์ชายอาบน้ำเพียงลำพัง”หว่านหนิงแก้เก้อโดยการว่ากล่าวเสี่ยวกู้ที่ยืนเก้กังอยู่ตรงนั้น
“องค์ชายบอกไม่คุ้นชินกับการปรนนิบัติ พระชายาโปรดอภัย”หว่านหนิงถอนหายใจ ชีวิตที่ผ่านมาคงเคยชินแต่การใช้ชีวิตลำพัง
ลี่หยางหย่อนตัวลงในน้ำ ทอดถอนหายใจยาวเหยียด นางเป็ภรรยา ทำไมเขาถึงต้องเขินอายขนาดนั้นด้วย
เครื่องเสวยเย็นรสชาติถูกปากอีกตามเคย เป็เพราะเขาไม่เคยได้กิน ของดีหรือว่าของที่กินมีแต่ของเหลือจากเครื่องเสวยจากตำหนักต่างๆ ที่แอบไปหยิบมาจากห้องเครื่อง
ค่ำคืนหนึ่งในวันครบรอบวันตายของมารดาเขาจุดธูปกลิ่นฟุ้งไปไกล ไม่มี งานครบรอบไม่มีการรำลึกถึง ฮ่องเต้ให้กงกงนำป้ายชื่อมารดามาวางไว้ในตำหนักให้เขาดูต่างหน้า กลางดึกคืนนั้น หลังจากที่ร้องไห้จนเผลอหลับไป ครึ่งหลับครึ่งตื่นเห็นเหมือนเงาของใครบางคนเดินจากไปข้างหน้า เขาพบอาหารมากมาย ตรงหน้ามีแต่ของดีดีทั้งหมูและไก่ ปูตัวใหญ่ถูกแกะเอาแต่เนื้อวางไว้ในกระดอง เขาไม่สนใจว่าอาหารมาได้อย่างไรหยิบมันขึ้นมากินด้วยความเอร็ดอร่อย นั่นเป็ครั้งสุดท้ายที่เขาได้กินของดีดีจนป่านนี่ลี่หยางยังไม่รู้ว่าใครกันที่นำอาหารมาให้ หลังจากวันนั้นก็มีเสียงร่ำลือเื่มีคนเห็นิญญาของพระสนม ในตำหนักร้อยดาว จากที่ไม่มีใครย่างกรายเข้ามาใกล้ยิ่งทำให้ไม่มีใคร กล้าเข้ามาอีกตลอดไป
“องค์ชายชอบเครื่องเสวยเหล่านี้ไหม”หว่านหนิงชวนคุย
“กินได้”เอ่ยเพียงสั้นๆ แต่ในใจกลับคิดว่าหากนางคิดว่าไม่ชอบแล้ว ไม่ทำให้อีกเล่า
“ความจริง ข้าไม่เคยกินของพวกนี้ส่วนมากอาหารของข้ามักจะเป็ของ...ที่เหลือจากห้องเครื่องของแต่ล่ะตำหนัก”หลบตาด้วยความที่รู้สึกว่าเปิดเผยเื่ราวน่าอายให้หว่านหนิงฟังจนเกินไป หว่านหนิงนิ่งฟังไม่แสดงความเห็น
“เ้า จะหย่ากับข้าก็ได้แต่ต้องขอประทานอนุญาตกับฝ่าา หากจะหย่าต้องรีบขอให้เร็วหน่อย”พูดรัวเร็ว หว่านหนิงเลิกคิ้วสูง
ลี่หยางอยากบอกเหลือเกินว่าหากนานวันเข้าเขาก็จะต้องเคยชินกับการที่มีนางอยู่ข้างกาย และจะต้องทนใช้ชีวิตลำพังอีก สู้นางไปเสียตอนนี้เขาจะได้ไม่ต้องทรมานกับความผูกพัน
หว่านหนิงยิ้มบางๆ
“คงต้อง…. ให้องค์ชายเป็คนทูลฝ่าาเื่นี้”
“เ้า้าเช่นนั้นหรือ”หว่านหนิงยังยิ้ม
“หว่านหนิง.. ไม่้าแต่….หากองค์ชาย้าคงต้องทูลฝ่าาเอง”เผลอยิ้ม ด้วยความปีติเพียงเสี้ยววินาทีหว่านหนิงไม่ทันได้เห็นรอยยิ้มพิสุทธิ์นั้นด้วยซ้ำ หัวใจเริ่มรู้สึกอบอุ่น
เช้าสดใส นกหู่ผีอิงอู่ (นกหงส์หยก) ส่งเสียงร้องสดใส หว่านหนิงชันตัวลุกขึ้น อีกคนยังนอนขดตัวอยู่ข้างๆ ว่าด้วยเื่การนอนขดตัวเป็ลักษณะของคนขาดคนคอยเอาใจใส่ ้าความรักเหมือนคนขาดความอบอุ่น แต่ลึกๆเป็คนอ่อนไหว และมีความสามารถซ่อนอยู่ในตัวมากมาย หว่านหนิงดึงผ้าห่มมาห่มให้ก่อนจะออกไปจัดแจงตัวเองแล้วเดินเข้าห้องเครื่องเล็กๆถ้ดไป อิงไถกับกุ้ยอิงเตรียมเครื่องเสวยเหมือนทุกวัน
"วันนี้ทำไมองค์ชายห้าตื่นสายกว่าปกติ"อิงไถที่ปราดเปรื่องตั้งข้อสังเกต
หว่านหนิงเดินกลับไป ยกมือขึ้นแตะหน้าผาก ความร้อนจากร่างกายแผ่ซ่านเข้าสู่หลังมือ
“ไม่สบายแน่แล้ว เสี่ยวกู้ตามหมอหลวง”ประโยคหลังะโสั่งเสี่ยวกู้ เสี่ยวกู้วิ่งเหยาะๆ เข้ามา
“พระชายา หมอหลวงแต่เดิมไม่เคยมาที่ตำหนักร้อยดาว”หว่านหนิงขมวดคิ้วมีสิ่งใดเป็เงื่อนไขต่อจากนี้อีก
“ทำไม ชีวิตคน เหตุใดถึงไม่ยอมมา”
“เอ่อๆๆ องค์ชาย เคยใช้มีดไล่แทงหมอหลวง ตอนที่ฮองเฮาให้หมอหลวงนำเทียบยามาให้และบังคับให้องค์ชายกินยาแก้ไข้ที่มีรสขม ฮองเฮาทรงกริ้วั้แ่นั้นมารับสั่งไม่ให้หมอหลวงเข้ามา ในตำหนักร้อยดาว”หว่านหนิงส่ายหน้าไปมา
“ฝากบอกฮองเฮาด้วยว่า ไม่มีใครชอบรสขม และไม่อาจบังคับให้กินของรสขมได้”
“ทะ..ทะ. .ทำไมต้องฝากให้เสี่ยวกู้บอกฮองเฮาด้วย”หว่านหนิงยิ้มบางๆ
“เพราะข้ารู้อยู่แก่ใจดีว่าเ้าเป็คนของฮองเฮา ที่เข้ามาสืบเื่ราวในตำหนักร้อยดาว แต่ไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมต้องมาสืบเื่ราวในตำหนักในเมื่อองค์ชายห้าไม่ได้มีพิษสงอะไร หรือคงจะเป็เพราะว่าเกรงว่าองค์ชายห้าจะติฉินนินทาอะไรฮองเฮาหรือเปล่า”
“ พระชายาโปรดไว้ชีวิตด้วย เสี่ยวกู้ยอมรับผิดแต่โดยดี เสี่ยวกู้ถูกสั่งให้จับตาและรายงานเื่ราวในตำหนักร้อยดาว”
"ดีแล้ว สารภาพเสียตอนนี้ดีกว่าข้าบังคับให้พูดต่อหน้าฝ่าา เสี่ยวกู้ข้ามองเ้าเป็คนดีไม่น้อย แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมหลงผิดรวมหัวกันรังแกคนที่ไร้ทางสู้อย่างองค์ชาย ต่อแต่นี้เราอยู่กันแบบครอบครัวเข้ามาในตำหนักร้อยดาวแล้วก็เป็คนของตำหนักร้อยดาว เื่ไหนควรบอกก็บอก เื่ไหนที่ไม่ควรบอกหวังว่าเ้าจะเข้าใจ ข้าจะดีกับเ้าตลอดไปหากคำพูดของเ้าช่วยเหลือองค์ชายห้าได้”
“พระชายาเสี่ยวกู้กลัวแล้ว จะจำคำของพระชายาไว้”น้ำเสียงจริงจังดุจคำสาบาน
“ข้าดูคนออกเ้าไม่ได้เลวร้ายอะไรเอาล่ะสายตาเ้าเป็ห่วงองค์ชายไม่น้อยในเมื่อองค์ชายไม่สบาย อย่างนั้นไปขอยาจากหมอหลวงมาเทียบหนึ่ง บอกว่าข้า้าหากเขามีอะไรสงสัยให้มาถามกับข้าเอาเอง”แม้แต่ป่วยไข้ก็ไม่ให้รักษาเช่นนั้นหรือ
ลี่หยางนอนขดอาการไข้รุมเร้า หว่านหนิงเอาน้ำใส่อ่างมาเช็ดตัวให้ แกะเสื้อนอนออกััเนื้อตัวที่เต็มไปด้วยกล้ามแน่นด้วยความที่เป็หนุ่มเต็มตัวแม้จะเขินอายเพียงใดหว่านหนิงก็ต้องทำเพราะจะปล่อยให้ตัวร้อนอย่างนี้คงไม่ดีแน่ เขาไม่รู้สึกตัวปัดป้องไปมาด้วยฤิทธิ์ไข้ ไม่ยอมให้เช็ดตัวแต่โดยดีหรือว่าไม่เคยมีใครทำให้แบบนี้
เช็ดตัวจนตัวเริ่มย็นลืมตามองหว่านหนิง
“เสี่ยวกู้ บอกฝ่าาว่าวันนี้องค์ชาย ประชวรไปถวายงานไม่ได้”จัดแจงเสียเรียบร้อย
กุ้ยอิง นำยาจากเสี่ยวกู้ไปเคี่ยวจนได้ที่ยกข้าวต้มร้อนๆ และยามาวางไว้ข้างๆแล้วออกไป
“เสวยเสียก่อนแล้วค่อย…. กินยา”ทอดเสียงอ่อนโยนเหมือนพูดกับเด็กๆ ลี่หยางชันตัวลุกขึ้นนั่งเอื้อมมือหยิบข้าวต้ม แต่หว่านหนิงกับยื้อไว้ตักข้าวต้มใส่ในช้อนยื่นจรดริมฝีปากลี่หยางที่ไม่ยอมอ้าปากด้วยความประหม่าและเขินอายแต่ใบหน้ากลับเรียบเฉย
“หว่านหนิงต้มเองกับมือ ท่านห้าต้องลองชิมดูเสียหน่อยหากไม่ถูกปากหว่านหนิงจะได้ไปทำให้ใหม่”หลุบตามองข้าวต้มขนตางอนงามเหมือนผู้หญิงอ้าปากงับเอาช้อนที่มีข้าวต้มอยู่ หว่านหนิงยิ้ม
ไม่ปริปากสักคำว่าอร่อยหรือไม่แต่กินเสียหมดชาม
“ยารสขมเพียงนิดองค์ชายคงยังไม่รู้ว่าการผสมน้ำผึ้งลงไปแล้วจะลดความขมลงได้ไม่น้อย”สีหน้าเรียบเฉยแต่ก็ส่ายหน้าไปมา
“องค์ชายท่านไม่ใช่องค์ชายตัวน้อยที่จะต้องกลัวการกินยา หากไม่กินเกรงว่าจะป่วยอีกหลายวันไปถวายงานไม่ได้”
“ข้าไม่เคยกิน มันก็หายเองในไม่ช้า”พูดด้วยความคิดว่ามันเป็แบบนั้นจริงๆ บางครั้งเขาขดตัวด้วยความป่วยไข้เพียงสองสามคืนปราศจากยาปราศจากการรักษา แต่ก็หายแม้จะทรมานหน่อยแต่ในที่สุดก็หายได้เองโดยไม่ต้องพึ่งหมอหลวง
“องค์ชาย มันไม่ได้ขมอย่างที่ควรจะเป็หว่านหนิงชิมให้ดู”ยกถ้วยยาขึ้นทำท่าจิบรสขมมากกว่ารสหวาน อยากทำหน้าเหยเกแต่ก็ต้องแสร้งทำเป็ว่าไม่ขม
“ตาท่านแล้ว”ยื่นถ้วยยาไปตรงหน้าลี่หยางส่ายหน้าไปมา
หว่านหนิงดึงถ้วยยามากระดกเข้าไปในปากก้มหน้าลงประกบริมฝีปากเข้ากับปากของลี่หยางที่ตกตะลึง ปล่อยยาไหลผ่านลงคอ ดวงตาเบิกโพลงด้วยความใปากนุ่มกับยารสขมหวาน ริมฝีปากเบียดชิดแแ่ไม่ให้ยาหกรดเสื้อและลำคอกลายเป็บดเบียดริมฝีปากไปมา ทำเอาลี่หยางเตลิดไปไกลเผลอยกมือขึ้นกอดร่างบางของหว่านหนิงไว้ ยาหมดไปแล้วแต่ลี่หยางยังดึงตัวหว่านหนิงไว้อย่างนั้น
1K
