ตอนที่ 20 ตัวอักษรภาษาอังกฤษ
เว่ยเชียนเฉินได้รับคำสั่งให้พาลูกน้องเข้าไปเก็บกวาดภายในห้องนอนที่ลานเซลอตใช้เมื่อคืน พวกเขาทำการเปลี่ยนชุดเครื่องนอนใหม่ทั้งหมด จัดการเคลียร์สิ่งของที่วางกองระเกะระกะอยู่ที่พื้น และซ่อมแซมเก้าอี้รวมถึงเปลี่ยนบานหน้าต่างที่แตกเป็เสี่ยง ๆ จนเรียบร้อย
“คุณเว่ยครับ ผมเจอสิ่งนี้อยู่ใต้หมอนครับ”
“โทรศัพท์?”
เว่ยเชียนเฉินรับของมาแล้วโบกมือให้ลูกน้องไปทำงานของตนต่อ เขาเดินเลี่ยงไปยืนอยู่บริเวณหน้าต่างเพื่อไม่ให้เกะกะการทำงานของคนอื่น พอได้มุมสงบ ๆ เว่ยเชียนเฉินก็หยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องนั้นออกมาดู หลังจากกดเปิดเครื่องและรออยู่สักพัก หน้าจอก็ติดขึ้นพร้อมกับปรากฏสายที่ไม่ได้รับสองสายแสดงอยู่บนหน้าจอ โทรศัพท์ที่อยู่ในมือเขาตอนนี้คงเป็ของโอเมก้าที่ร่วมรักกับนายน้อยเมื่อคืนลืมทิ้งไว้
เว่ยเชียนเฉินถือวิสาสะกดโทรกลับไปยังหมายเลขที่ไม่ได้รับสองสายที่ปรากฏบนหน้าจอ ถือสายรอไม่นาน ปลายสายก็รับโทรศัพท์
(ฮัลโหล?)
เว่ยเชียนเฉินปรายตามองไปยังหน้าจอโทรศัพท์ที่ถืออยู่ในเวลานี้ มีชื่อที่ถูกบันทึกไว้ปรากฏอยู่บนหน้าจอว่า ‘แมวแก่’ เขาไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ไม่นานก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายคล้ายคนหัวเสียดังขึ้น
(ฮัลโหล ฮัลโหล เฮ้ เฮ้ ฮัลโหล....)
‘ติ๊ด——’
หลังจากพูด ’ฮัลโหล’ อยู่หลายครั้ง แต่ก็ยังไม่ได้ยินเสียงตอบกลับมา คนที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งของโทรศัพท์จึงกดตัดสายไป เว่ยเชียนเฉินแสยะยิ้มน้อย ๆ กับหน้าจอโทรศัพท์ จากนั้นจึงยัดมันลงกระเป๋ากางเกงและหันไปสั่งงานกับลูกน้องต่อ
????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????
ในส่วนของคนที่อยู่อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์
หลังจากพาเวลส์ออกมาได้แล้ว เจียงหยางก็โดยสารเรือสปีดโบ๊ทออกจากเรือวิกตอเรียกลับเข้าไปในตัวเมือง เขาส่งตัวเวลส์จนถึงมือหมอ จากนั้นก็นั่งรอดูอาการอยู่ที่หน้าห้องผ่าตัด ระหว่างที่รอได้สักพักใหญ่ ๆ จู่ ๆ เสียงเรียกเข้าก็ดังขึ้น หลังจากหยิบขึ้นมาดูก็ปรากฏเป็เบอร์ของเฉินอันหลานโทรเข้ามา เขากดรับสายและกรอกเสียงลงไปหลายครั้งแต่ก็ไม่ได้ยินเสียงใครตอบกลับ เจียงหยางเริ่มรู้สึกถึงความไม่ปกติ เขาไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรอีกและกดวางสายไปในที่สุด
ด้วยลางสังหรณ์ของตัวเองและความระมัดระวังตามประสาตำรวจสายสืบ เจียงหยางจึงถอดซิมของเขาออกจากเครื่อง หักมันเป็สองท่อนและโยนทิ้งไป
เป็เวลาเดียวกับที่ไฟหน้าห้องผ่าตัดดับลงพอดี
“หัวหน้าเจียง คุณหมอออกมาแล้วครับ” ลูกน้องของเขาร้องเตือนขึ้น
เจียงหยางใส่ซิมใหม่เข้าไปแล้วรีบลุกขึ้นและเดินไปหาคุณหมอที่เดินออกมาจากห้องผ่าตัด
“คุณหมอครับ อาการเป็ยังไงบ้างครับ?”
“ถึงการผ่าตัดจะผ่านไปด้วยดี แต่อาการาเ็ภายในของคนไข้สาหัสเกินไปครับ นอกจากนี้คนไข้ยังแช่อยู่ในน้ำทะเลเป็เวลานาน ทำให้ตอนนี้ระบบอวัยวะภายในเริ่มทำงานล้มเหลวครับ อาจต้องประคองอาการและรอดูไปอีกหนึ่งถึงสองวันครับถึงจะบอกได้ว่าปลอดภัยหรือไม่”
“แล้วเขาจะฟื้นขึ้นมามั้ยครับ?”
“ตอนนี้หมอยังให้คำตอบไม่ได้ครับ”
“เวรเอ๊ย!”
เจียงหยางยกเท้าถีบถังขยะที่อยู่แถวนั้นและสบถออกมาอย่างรุนแรง ส่งผลให้หมอและพยาบาลที่อยู่หน้าห้องพากันสะดุ้งใไปตาม ๆ กัน ลูกน้องในกรมตำรวจที่ยืนอยู่ด้านข้างรีบเข้ามาคลี่คลายสถานการณ์ ขอโทษขอโพยคุณหมอและพยาบาลแทนหัวหน้าของพวกเขาและรีบเชิญพวกเขาออกไปเพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝันที่อาจจะเกิดขึ้น ส่วนลูกน้องอีกกลุ่มหนึ่งก็พยายามลากหัวหน้าของพวกเขาออกมาอีกทาง
“หัวหน้าเจียง คุณโอเคมั้ยครับ?”
“ไม่เป็ไร ฉันไม่เป็ไร.....”
ถึงปากจะบอกว่าไม่เป็ไรแต่สีหน้าของเจียงหยางกลับดูเคร่งเครียดเป็อย่างมาก เขารู้ว่าอาการของเวลส์ไม่สู้ดีเท่าไรนัก แต่ไม่นึกว่ามันจะแย่ขนาดนี้ เจียงหยางนึกถึงเฉินอันหลานที่ต้องเสี่ยงชีวิตเข้าไปช่วยเวลส์ออกมา แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย ถ้าเวลส์ไม่ฟื้นขึ้นมา เขาก็จะไม่รู้ว่าคนตระกูลเอสเตมีความเกี่ยวข้องกับยาเสพติดล็อตนี้หรือไม่ และเื่มันจะยิ่งซับซ้อนเข้าไปอีกเพราะเมื่อขาดพยานปากเอกอย่างเวลส์ไปการจะระบุตำแหน่งที่อยู่ของยาเสพติดก็แทบจะเป็ไปไม่ได้เลย และความพยายามของเฉินอันหลานก็จะสูญเปล่า
เดี๋ยวนะ!
“เสี่ยวซวี๋”
“ครับหัวหน้า”
“สืบข้อมูลของคนคนหนึ่งให้ฉันหน่อย ‘ไบรอัน ซิพ’ หาเจอแล้วรีบบอกฉันทันที”
“ครับ”
“รีบไป”
เจียงหยางวางใจลงได้เล็กน้อย ตอนนี้เขาได้แต่หวังให้เบาะแสที่มีไม่ถูกทำลายไปอีกครั้ง เพราะถ้าหากเกิดเื่ยุ่งยากขึ้นบนเรือวิกตอเรียอีก เขาก็ไม่รู้จะช่วยเหลือสายลับที่เขาส่งไปคนนี้อย่างไรแล้ว
※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※
ภายในเรือวิกตอเรีย
‘ก๊อก ก๊อก ก๊อก’
“เข้ามา”
“นายน้อยครับ ผมจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วครับ” เว่ยเชียนเฉินเดินเข้ามารายงานความเรียบร้อยด้วยตัวเองพร้อมกับยื่นโทรศัพท์ที่เขาเจอในห้องนั้นให้กับลานเซลอต
“นี่เป็ของที่เจอในที่เกิดเหตุครับ ผมเจอเบอร์น่าสงสัยเบอร์หนึ่ง ผมพยายามระบุตำแหน่งของมัน แต่ดูเหมือนว่าสัญญาณจะหายไปแล้วครับ แม้แต่บันทึกการโทรทั้งหมดภายในเครื่องก็หายไปด้วย น่าจะถูกลบทิ้งจากในระยะไกล เหลือไว้แต่ตัวเครื่องเปล่า ๆ เครื่องนี้ครับ”
ลานเซลอตรับโทรศัพท์มาดู ดวงตาหรี่ลงอย่างใช้ความคิด
เว่ยเชียนเฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงตัดสินใจลองถามหยั่งเชิงไป
“นายน้อย...ได้เห็นโอเมก้าคนนั้นมั้ยครับ?”
ประกายแปลกประหลาดวูบไหวผ่านั์ตาสีดำขลับไปชั่วครู่ก่อนจะกลับมาเป็ปกติ ลานเซลอตปรายตามองไปทางเว่ยเชียนเฉินนิ่ง ๆ คนที่ถูกมองรีบหุบปากลงในทันทีและถอยกลับไปยืนอยู่ด้านข้างของโซฟาเงียบ ๆ
“ิจวง ตอนนี้ตามสืบกันไปถึงไหนแล้ว ได้เื่อะไรบ้าง?”
“ผมตรวจสอบรายชื่อของแขกทั้งหมดในงานแล้วแต่ไม่มีชื่อของไบรอัน ซิพอยู่ในนั้นครับ คนบนเรือก็ไม่มีใครรู้จักไบรอันเลยสักคน ไม่แน่ว่าเวลส์อาจจะพูดโกหกก็ได้นะครับ บางทีหมอนั่นอาจจะไม่ได้ขึ้นเรือมาั้แ่แรกแล้วก็ได้ครับ”
“ไม่มีในรายชื่อ ไม่ได้หมายความว่าจะไม่อยู่บนเรือ”
“นายน้อยหมายความว่า...ซิพอาจจะขึ้นเรือมาก่อนแล้วอย่างนั้นเหรอครับ?”
“หาต่อไป เอาตัวมาให้ฉันให้ได้”
“ครับ นายน้อย”
หลังจากออกคำสั่งเรียบร้อยลานเซลอตก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เว่ยเชียนเฉินยังคงยืนอยู่ตรงนั้นอีกครู่หนึ่ง จากตรงนี้เขาแอบเห็นนายน้อยเอาแต่จ้องหน้าจอโทรศัพท์นิ่ง ๆ อยู่แบบนั้นแล้วก็เกิดความสงสัยขึ้นในใจ แต่เขาไม่กล้าเอ่ยถามออกไปอีกแล้วจึงทำได้แค่ละความสงสัยนั้นไว้แล้วออกไปจัดการตามคำสั่งของเ้านายต่อ
ในตอนที่หน้าจอโทรศัพท์ถูกเปิดขึ้น ลานเซลอตสังเกตเห็นโลโก้สีดำลักษณะไม่โดดเด่นเท่าไรนักพร้อมกับตัวอักษรภาษาอังกฤษ ‘L’ อยู่บริเวณด้านล่างสุดของวอลล์เปเปอร์ เขาจ้องมองมันอยู่สักพักแล้วจึงล้วงหยิบเข็มกลัดเพชรที่เขาเก็บได้ในห้องน้ำออกมาจากกระเป๋ากางเกง ที่บริเวณด้านในของเข็มกลัดถูกสลักไว้ด้วยตัวอักษรภาษาอังกฤษเรียงกันอยู่แถวหนึ่ง
‘Leslie’
นี่เป็เื่บังเอิญ หรือจริง ๆ แล้วทั้งสองเป็คนคนเดียวกัน?
868
![[Mpreg] | Youre my wallet #พันห้าเฮียว่าไง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1679375712_15567410.webp)
