12.00 P.M.
Theo part
หลังจากที่ข้าวปั้นกลับไปธีโอจึงเดินไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อที่จะเข้าบริษัทของตัวเองเขาไม่คิดว่าเด็กที่เขาเจอเมื่อวานจะถูกใจเขาแถมลีลาเมื่อคืนเด็ดฉิบหายจนชายหนุ่มติดใจ
ถึงแม้เด็กนั่นจะเมาและจำอะไรไม่ได้ก็ตามยังไม่รู้ว่าเราจะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่แต่เขาได้เสนอให้เด็กนั่นมาเป็แฟนจำเป็ของเขาไปแล้วและยังคงไม่ได้คำตอบจากหมอนั่นเพราะดันหลับไปซะก่อน ในเมื่อเด็กนั่นอยู่ในหมู่บ้านเดียวกันสักวันเราคงได้เจอกันอีกแน่มาทำให้เขารู้สึกถูกใจซะแล้วสิ
เราจะได้เจอกันอีกแน่เด็กน้อย
ริมฝีปากกระตุกยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงใบหน้าเล็กอันใสซื่อไม่รู้ความ ไม่รู้ว่าคนที่ทิ้งเด็กนี่ไปทำไมถึงปล่อยให้หลุดมือกันน่ารักซะขนาดนี้ ชักอยากจะเห็นหน้าไอ้หมอนี่ที่ทิ้งเด็กนี่ซะแล้วสิว่าแล้วธีโอจึงหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมากดโทรออกหาไซออนเพื่อนรัก
Rrrrrr
“ฮัลโหล ว่าไงโทรมาแต่หัววันเลยนะ”
“เออ กูมีเื่ให้มึงช่วย”
“อะไร” ไซออนที่กำลังนอนอยู่บนเตียงพลิกตัวลุกขึ้นมาพิงหัวเตียง
“ตามหาคนให้หน่อย”
“ใครอีกวะ ครั้งก่อนที่มึงให้กูช่วยตามหา มึงก็เบี้ยวไม่จ่ายกูไปแล้ว ครั้งนี้กูไม่หาให้ฟรี ๆ หรอกนะเว้ย”
“เออน่ะ กูจ่ายมึงแน่ ๆ หามันให้เจอเร็ว ๆ กู้าข้อมูลแฟนของเด็กคนนี้” ธีโอกดส่งรูปที่แอบถ่ายตอนเด็กน้อยหลับไปส่งให้ไซออน
“ไมวะ เด็กที่ไหนอีก”
ไซออนขมวดคิ้วพร้อมกลับยกโทรศัพท์ออกมากดดูรูปที่เพื่อนของเขาส่งมาให้ทางข้อความ
“ใครวะ น่าตาน่ารักฉิบ เด็กใหม่มึงเหรอวะ”
“เออน่ะ ถามมาก ไม่ต้องรู้หรอกหาตัวแฟนเด็กคนนี้ให้เจอก็พอกูขอประวัติลรายละเอียดของมันยันพ่อแม่เลยนะ”
“มึงไปมีความแค้นอะไรกับมันวะ” ไซออนถึงขั้นต้องถามปกติไม่เคยเห็นเพื่อนของเขาเป็ถึงขนาดนี้และไม่ค่อยสุงสิงกับใครอีกต่างหากทำไมครั้งนี้เพื่อนของเขาถึงได้สนใจมากนัก
“ถามมาก”
“เออ ๆ กูขอเวลาหนึ่งอาทิตย์่นี้กูยุ่ง ๆ อยู่กับร้านเพิ่งจะรีโนเวทใหม่”
“เค”
ไม่นานธีโอก็กดตัดสายไปก่อนจะโยนโทรศัพท์ของตัวเองลงไปบนที่นอนและจัดชุดสูทของตัวเองให้เข้าที่พร้อมกับหยิบเนกไทมาผูกธีโอเดินไปหยิบกุญแจรถของตัวเองออกมาวันนี้ชายหนุ่มต้องแวะเข้าไปบริษัทของตัวเองซะหน่อยเนื่องจากไม่ได้เข้ามานาน่นี้ชายหนุ่มต้องทำงานนอกสถานที่ตลอดพบปะลูกค้าข้างนอกเลยไม่ค่อยเข้าไปบริษัทมากนัก
Khaopun part
ข้าวปั้นยังคงกลิ้งตัวอยู่บนที่นอนไปมาเนื่องจาก่นี้ลาพักร้อนหนึ่งเดือนเต็มหัวหน้างานเห็นว่าอกหักก็เลยอนุญาตให้ลารู้สึกซึ้งกับหัวหน้าของผมมากที่เห็นว่าผมเป็เด็กขยันทำงานไม่เคยลาหยุดเลย แกเห็นว่าครั้งนี้ผมอาการหนักจึงให้หยุดลาพักร้อนเดือนหนึ่งเต็มไปเลย พอหยุดงานแล้วก็ไม่รู้จะทำอะไรเลย
วันนี้ออกไปข้างนอกดีไหมนะ
คนตัวเล็กยังคงนอนคิดไปมาไม่อยากอยู่ห้องเพราะมันทำให้เขาคิดมีความคิดฟุ้งซ่านเื่คนรักเก่าข้าวปั้นจึงต้องหาอะไรทำหรือออกไปข้านอกเพื่อไม่ให้ตัวเองรู้สึกหมกมุ่นจนเกินไปยิ่งเป็คนคิดมากอยู่ด้วย
งั้นออกไปเดินเล่นข้างนอกสักหน่อยก็แล้วกัน ว่าแล้วข้าวปั้นจึงลุกอาบน้ำแต่งตัวชายหนุ่มอยู่ในเสื้อเชิตสีขาวสะอาดตาและมีเสื้อกักสีเขียวซ้อนทับอยู่ด้านนอกบวกกับกางเกงยีนตัวโปรดชายหนุ่มหมุนตัวไปมาดูตัวเองในกระจก
ผมแต่งแบบนี้ก็น่ารักดีเหมือนกันแฮะ
ข้าวปั้นเดินไปหยิบหมวกสีน้ำตาลใบเล็กขึ้นมาสวมใส่เนื่องจากเห็นว่าอากาศข้างนอกมันร้อนคงต้องใสหมวกบังแดดกันสักหน่อยไม่อย่างงั้นหน้าไหม้กันหมดพอดีหลังจากแต่งตัวเสร็จพร้อมแล้วจึงเดินไปหยิบกระเป๋าสะพายและกุญแจรถอีกคันของตัวเองที่ไม่ได้ขี่มันนานและจอดทิ้งเอาไว้ที่บ้านแม่ออกมาขี่เล่น
“อ้าวจะไปไหนอีกล่ะ” เมื่อเดินออกมาจากห้องก็เจอบุพการีถามเข้าให้ซะเลย
“ปั้นว่าจะออกไปเดินเล่นสักหน่อยฮะ”
“อย่ากลับดึกล่ะ”
“ปั้นโตแล้วฮะ แม่ไม่ต้องห่วง”
“จ้า ๆ ลูกแม่โตแล้ว แถมร้องไหขี้มูกโป่งกลับบ้านมาหาแม่ทุกครั้งที่อกหัก”
“หูย!! เจ็บ”
“แน่สิ แม่ก็พูดไปงั้น ดูแลตัวเองดี ๆ ล่ะ หาลูกเขยสักคนให้แม่ได้แล้วขอคนดี ๆ ด้วยนะแม่รอกินเลี้ยงงานแต่ง”
“แม่อ่า”
“ล้อเล่น”
“ปั้นไปนะ”
“จ้า”
หลังจากที่คุยกันเสร็จแล้วข้าวปั้นจึงเดินออกไปสตาร์ทรถของตัวเองก่อนจะขับออกไปไม่รู้จะขับไปไหนจึงขับไปเรื่อย ๆ จนมาถึงคาเฟ่ร้านหนึ่งจึงเลี้ยวรถเข้าไปจอดและเดินเข้าไปสั่งกาแฟและเค้กสักชิ้นเดินมานั่งลงที่โต๊ะ ชายหนุ่มยกโทรศัพท์ของตัวเองออกมาจากกระเป๋ารูปหน้าจอยังคงเป็รูปคู่ถ่ายกับแฟนเก่าและยังไม่ได้ลบทิ้ง
เมื่อข้าวปั้นเห็นดังนั้นจึงวางแก้วกาแฟลงที่โต๊ะพร้อมกับเข้าอัลบั้มรูปของตัวเองในเครื่องมีแต่รูปคู่ของพวกเขาทั้งสองคนในอริยบถต่าง ๆ
เฮ้อ ~
คนตัวเล็กถอนหายใจออกมามือเล็กกดเลื่อนไปที่คำว่าลบรูปทั้งหมดในอัลบั้มเพื่อตัดใจเริ่มต้นใหม่หลังจากกดลบลงทั้งหมดแล้วจึงยกกาแฟที่ซื้อมาขึ้นจิบ
เมื่อก่อนมีแฟนไปไหนมาไหนก็ต้องไปด้วยกันทำอะไรด้วยกันหลังจากนี้คงต้องทำอะไรคนเดียวน้ำตาก็เริ่มปริบขึ้นมาจนต้องยกมือขึ้นมาเช็ดและกลั้นน้ำตาเอาไว้เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าอายคน
มึงทำได้ปั้นลืมเขาซะ เขาไม่อยู่กับมึงแล้ว ชายหนุ่มได้แต่บอกตัวเองในใจและนั่งอยู่ที่ร้านกาแฟจนถึงเย็นจากนั้นจึงขับรถกลับแต่เมื่อขับกลับมาถึงซอยบ้านรถของชายหนุ่มจึงหยุดลงที่บ้านหลังหนึ่งซึ่งมันเป็บ้านของชายแปลกหน้าที่เขาเผลอตัวเผลอใจไปนอนด้วยนั่นเอง
นี่ผมมาทำอะไรที่บ้านของเขาเนี่ย
รถของข้าวปั้นจอดอยู่ข้างกำแพงบ้านอีกหลังซึ่งอยู่ข้างกัน
ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะกระจกรถของข้าวปั้นดังขึ้น
ร่างบางเลื่อนกระจกรถลงเผยให้เห็นใบหน้าของคนที่ไม่คิดว่าจะเจอ
“ไงเด็กน้อยมาทำอะไรบ้านฉันเหรอ” เสียงทุ้มของธีโอดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มอันตรายที่ฉีกยิ้มส่งมาให้
299
