มารเทพทลายสวรรค์ชั้นฟ้า

บทที่3“องศ์หญิงขอรับ ในตอนนี้พวกเราใกล้ถึงแล้วขอรับ ท่านต้องการที่จะไปยังร้านขายเสื้อผ้าก่อนหรือไม่”ข้ารับใช้กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม องศ์หญิงผู้งดงามเพียงแค่พยักหน้าตอบ แต่ในตอนนั้นเองร่างเงานับสิบก็พุ่งเข้ามาสังหารเหล่าทหารคุ้มกันในพริบตา และพุ่งเข้าหาหญิงสาว ทุกคนพยายามหยุดเอาไว้แต่มีหนึ่งในนั้นพุ่งเข้าหาองศ์หญิงได้สำเร็จ ข้ารับใช้ที่สั่นกลัววิ่งหนีออกไปโดยไม่ลังเล“พะ...พวกเจ้าทิ้งข้า”“ตายซะนางหญิงชั่ว”ชายคนนั้นเตรียมที่จะฟันเข้าใส่หญิงสาว แต่พริบตาร่างกายของโกหวังก็ปรากฏตัวเข้ามาต่อหน้าของอีกฝ่าย และหมุนตัวจับหัวของชายคนนั้นกระแทกลงไปที่พื้นจนพื้นระเบิดออก ชายคนนั้นตายทันทีทุกคนต่างหยุดการต่อสู้จ้องมองมาที่โกหวัง“เจ้าปลอดภัยดีหรือไม่”“ขะ...ขอบคุณ”เจ้าหญิงกล่าวออกมาด้วยความแตกตื่นแต่โกหวังหาได้สนใจไม่ มันหมุนตัวชุดคลุมที่พึ่งซื้อมามีสีแดงฉานสว่างไสว พริบตาร่างกายของโกหวังก็หายไปและปรากฏตัวเข้าไปโจมตีเหล่าผู้คนที่พยายามจะสังหารหญิงสาว เวลาเพียงไม่นานด้วยพลังในการโจมตีแบบทะลุทะลวงผ่านของโกหวังก็ทำให้ทุกคนตายลงในเวลาอันสั้น“ของของพวกเจ้าข้าขอแล้วกัน”โกหวังกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มและเก็บทุกอย่างเข้าไป เมื่อโกหวังหันไปจ้องมองกลุ่มขององศ์หญิงที่เหลือเพียงไม่มากก็ค่อยๆเลิกสนใจ เตรียมตัวที่จะเดินจากไปเส้นผมสีแดงฉานยาวจนถึงหลัง และแววตาที่เยือกเย็น แต่รอยยิ้มเมื่อครู่ได้แทรกแซงหัวใจของหญิงสาวคนหนึ่งไปแล้ว“โปรดรอก่อนคุณชาย”“มีธุระอันใดกับข้า”โกหวังหันกลับมากล่าวถาม แววตาแต่บรรยากาศเย็นชาราวกับยุคแห่งเหมันเลย เมื่อทุกคนสัมผัสได้ก็เริ่มตั้งท่าพร้อมต่อสู้ หญิงสาวหาได้หวาดกลัวไม่ นางค่อยๆลงจากรถม้าเดินเข้ามาหาโกหวัง“ท่านมีนามว่าอันใดหรือ”“ข้าโกหวัง เป็นนักล่าสมบัติ”โกหวังกล่าวตอบเมื่อหญิงสาวได้ยินก็ยิ้มออกมาและก็เดินเข้ามาจับมือของโกหวัง ซึ่งนั้นทำให้โกหวังตกใจไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเป็นพวกชอบรุกแบบนี้ นั้นแสดงว่าจะแพ้ฝ่ายรับอย่างแรง“ข้าอยากให้เจ้ามาเป็นผู้คุ้มกันของข้า”“ผู้คุ้มกันหรือ แล้วเหตุใดข้าจะต้องเป็น”โกหวังกล่าวถามขึ้นหญิงสาวจึงได้หยุดลง และเริ่มมีท่าทีใหม่คุ้นคิดบางอย่าง ผู้คุ้มกันทั้งหมดและเหล่าข้ารับใช้ที่หนีเริ่มมาร่วมตัวกัน“ข้าจะให้สมบัตินี้กับเจ้า แต่เจ้าจะต้องมารับใช้ข้าตลอดชีวิตของเจ้า เคียงข้างข้าไปจนกว่าข้าหรือเจ้าจะตาย ดีหรือไม่”“สมบัตินี้....”โกหวังจ้องมองไปที่มีดสั้นขนาดเล็กสีดำสนิทที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายที่น่าเกรงขาม เมื่อโกหวังเห็นก็ครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนที่จะยิ้มและหยิบมีดมาโยนเล่นเล็กน้อย“เอาซิ ข้าจะปกป้องเจ้าจนกว่าข้าหรือเจ้าจะตายจากโลกใบนี้ไป”“เยี่ยม”หญิงสาวกระโดดดีใจและพริบตาโกหวังก็อุ้มหญิงสาวในท่าเจ้าหญิงปรากฏตัวเข้ามาที่ด้านข้างของรถม้าวางนางลง และนั่งชันเข่าที่ด้านข้าง เส้นผมโบกสะบัดไปตามลม ทำให้เขาดูหล่อเหลาขึ้นหลายพันเท่า ทุกคนต่างตกอยู่ในมนสะกดบางอย่าง โกหวังเดินท่าร่วมกับเจ้าหญิงจนมาถึงยังพระราชวัง“หยุด”เสียงของทหารดังขึ้นและเข้าล้อมโกหวังเอาไว้ ทุกคนต่างจ่อเด็กมาที่โกหวัง เพราะในตอนนี้โกหวังถือมีดสั้นเอาไว้ในมือและโยนเล่นไปมา เจ้าหญิงเต็มไปด้วยความโกรธทันที“พวกเจ้าเหตุใดจึงหันศาสตราวุธเข้าหาคนของเรากัน”“ท่านหญิงพระราชวังนั้นหลายแสดงออกเช่นนี้นะขอรับ”ทหารคนสนิทของหญิงสาวกล่าวออกมาทันที เจ้าหญิงจึงหันมามองโกหวังที่ยิ้มและโบกมือศาสตราวุธจึงหายไปทันที ทุกคนต่างลดศาสตราวุธลงและนำทางเจ้าหญิงไปที่วังหลัก เมื่อมาถึงทุกคนต่างคุกเข่าลงยกเว้นโกหวังที่ยืนกดอกพิงกำแพงด้านหลังเอาไว้เท่านั้น“ท่านพ่อข้ากลับมาแล้ว”“เป็นเช่นใดบางออกเดินทางไปที่นิกายกระบี่เทพธิดาเพื่อฝึกฝนตอนนี้เจ้าเข้าสู่ระดับจอมยุทธแล้วเช่นนั้นหรือยอดเยี่ยมๆ”ราชากล่าวออกมาด้วยความรัก และเดินลงจากบัลลังก์มาโอบกอดหญิงสาว แต่แล้วสายตาก็หันมาเห็นโกหวังที่ยืนกอดอกหลับตาอยู่“แล้วบุรุษผู้นั้นใครเช่นนั้นหรือที่เจ้าพามา”“เขามีนามว่าโกหวัง เขาปกป้องข้า ข้าจึงให้เขามาคุ้มกันข้าเจ้าคะท่านพ่อ”เจ้าหญิงกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มและเล่าเรื่องราวมากมายให้ราชาฟัง ส่วนของโกหวังก็เดินตามหญิงสาวในระยะห่างไปเรื่อยจนถึงเวลาค่ำคืน โกหวังนั่งอยู่บนต้นไม้จ้องมองไปที่พระจันทร์ แววตาของเขาปรากฏความเย็นชาราวกับน้ำแข็งและปล่อยให้สายลมพัดผ่าน“เจ้าไม่นอนหรือ ตอนนี้ดึกมากแล้วนะ”“ข้ายังไม่ง่วงเจ้านอนเถอะ เจ้าหญิงของข้า”โกหวังกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มพริบตาราวกับโลกเปลี่ยนไปเป็นสีชมพูคำหวานหลอมรวมกับเข้าบรรยากาศและท่าทีของโกหวัง ทำให้หญิงสาวไม่อาจถอดถอนหัวใจจากโกหวังได้ นางตกหลุมรักโกหวังหมดสิ้นหัวใจ โกหวังไมได้สนใจนางที่วิ่งหน้าแดงหลบเข้าไปภายในตำหนักเลยเพียงยิ้มในใจ“เรียบร้อย ด้วยรูปลักษณ์ และวิถีเทพจีบสาว ไม่ว่าใครก็เรียบร้อย เจ้าหญิงสายเปร์รวมกับสายรุก แบบนี้สบายข้าเลย”วันเวลาค่อยๆผ่านไปโกหวังได้รับสิ่งของมากมายจากหญิงสาวชุดที่ถูกบังคับให้ใส่ และเครื่องประดับมากมายจนทั่งตัวของโกหวังเต็มไปด้วยของมีค่ามากมาย ในระหว่างที่กำลังเดินตลาดอยู่ โกหวังก็หยุดลงที่ร้านค้าริมทางร้านหนึ่ง หญิงสาวที่มองเห็นก็เดินเข้ามาด้านข้าง“โกหวังเจ้าอยากได้อันใดหรือ”หญิงสาวกล่าวถามขึ้นโกหวังไม่ได้ตอบร้านค่าริมทางนี้มีตำราเก่าๆสองเล่มและหินแปลกๆมากมาย โกหวังไม่ได้สนใจหินแต่สนใจตำราเล่มหนึ่งจากสองเล่มนั้น ตำราเล่มนั้นมีนามว่า หมื่นมายา เป็นทักษะก้าวย่าง โกหวังก็ไม่รู้ว่าระดับใดแต่มันดูน่าสนใจมากๆ“เจ้าหญิงของข้า ข้าว่าตำรา หมื่นมายานี้น่าสนใจ และตำราอีกเล่ม ม่านปราณคุ้มกัน น่าจะเหมาะกับเจ้านะ ”“แต่ในวังเรามีตำรามากมายเลยนะ เหตุใดเจ้าจะต้องซื้อด้วยละ”หญิงสาวกล่าวถามโกหวังด้วยรอยยิ้ม แต่โกหวังถอนหายใจออกมาเบาๆ“นี้เจ้าลืมไปแล้วหรือ เจ้าหญิง ว่าข้าไม่ใช่คนของราชวงศ์ข้าเข้าห้องตำราหลวงไม่ได้ ต่อให้ใช้อำนาจของเจ้าก็ตาม ตำราภายนอกเท่านั้นที่ข้าสามารถใช้ได้”“จริงด้วยข้าลืม เพราะเช่นนั้นเองเจ้าจึงชอบมองไปรอบๆตลอดเวลา งั้นข้าจะซื้อตำราให้เจ้าเองมาเถอะ”หญิงสาวกล่าวด้วยรอยยิ้มและจับมือของโกหวังเดินออกไป ทหารมากมายที่เริ่มชินกับท่าทีของโกหวังและหญิงสาวก็ทำได้แค่เดินตาม แต่จะอยู่ด้วยกันตลอดเวลา แต่โกหวังก็ยังไม่รู้จักนามของนางเลยแม้แต่น้อย มีแต่นางที่เรียกเขาด้วยชื่อตลอดเวลา“เอาเล่มนี้ๆๆ แล้วก็นั้น เอานั้นด้วย แล้วก็นั้น เอาหมดเลย โกหวังเจ้าไปเลือกเอานะ”“เจ้าใช้เงินไปมากจริงๆ”โกหวังถอนหายใจและกล่าวออกมาหลังจากนั้นทั้งกลุ่มก็เดินซื้อสิ่งต่างๆมากมาย ระหว่างทางนั้นปรากฏคนกลุ่มหนึ่งหญิงสาวที่งดงามอย่างมากเดินเข้ามาพร้อมกลุ่มคนจากนิกายโบกธงสีแดง โกหวังจ้องมองไปที่คนกลุ่มนั้นเล็กน้อยแต่ไม่ได้กล่าวสิ่งใด“ไม่ได้พบกันนานนะ หนานอิง”“ไม่ได้พบกันนานเช่นกันนะ ถิงถิง”เจ้าหญิงน้อยกล่าวออกมาอย่างดุร้ายนี้เป็นครั้งแรกที่โกหวังเห็นท่าทีเช่นนี้ หญิงสาวที่งดงามจากนิกายโบกธงสีแดงก็กล่าวตอบ โกหวังพึ่งรู้ว่าเจ้าหญิงของเขามีนามว่า ถิงถิง เป็นนามที่ค่อนข้างน่ารักเลยก็ว่าได้“พาบุรุษมาซื้อของหญิง ไม่สมกับเป็นเจ้าหญิงเลยนะ”“เจ้าเองก็ไม่ต่างกัน เจ้าหญิงแห่งนิกายระดับล่าง”ถิงถิงกล่าวออกมาอย่างดูถูกทุกคนในนิกายโบกธงแดงเตรียมพุ่งเข้าหานางทันที แต่จิตสังหารของโกหวังก็ระเบิดออกมาพุ่งเข้าหาทุกคนโดยรอบๆนอกจากถิงถิง“หากพวกเจ้าทั้งหมดขยับพวกเจ้าตายหมดแน่”“อัก...”คนที่เริ่มทนไม่ไหวต่างค่อยๆล้มลงไปโกหวังนั้นเต็มไปด้วยจิตสังหารที่น่าหวาดกลัวอย่างแท้จริง มันปล่อยออกมาไม่หยุดจนเริ่มกัดกินเข้าไปถึงจิตใจของทุกคน ในตอนนั้นเองชายคนหนึ่งปรากฏตัวเข้ามาที่ด้านหน้าของโกหวังและโจมตีเข้าใส่ แต่โกหวังเพียงแค่เบี้ยงตัวหลบและหมุนตัวฟันมือออกไป อีกฝ่ายพยายามใช้แขนป้องกันแต่เมื่อมือของโกหวังสัมผัสกับเริ่มตัดผ่านเกราะพลังปราณและตัดเข้าใส่แขนของเขา“ระดับการเสริมพลังด้วยจิตสังหารสูงมาก ชายคนนี้น่ากลัวมาก”“ข้ากล่าวว่าใครขยับตาย”โกหวังกล่าวออกมาอีกครั้งและเตรียมตัวเข้าสังหารอีกฝ่ายทันที แต่ถิงถิงกลับห้ามเอาไว้ โกหวังจ้องมองเล็กน้อยก่อนที่จะถอนจิตสังหารที่รุนแรงออกไปทั้งหมด“เจ้าต้องกล่าวมาว่าเหตุใดห้ามข้า”“เพราะเขาคืออัจฉริยะของนิกายโบกธงแดงหาเจ้าลงมือมากกว่านี้ จะต้องเกิดสงครามแน่ๆ”ถิงถิงกล่าวขึ้น โกหวังประหลาดใจในตอนแรกเขาคิดว่าหญิงสางคงเป็นพวกสวยใสไร้สมองแต่ไปๆมาๆ นางกับฉลาดไม่น้อย และยังท่าทีที่เปลี่ยนไปนี้อีก“เจ้าน่าสนใจขึ้นเล็กน้อยแล้วนะ เจ้าหญิงของข้า”“ว้ายย นี้เจ้า”ถิงถิงกรีดร้องออกมาทุกคนต่างหันไปมองโกหวังอุ้มถิงถิงในอ้อมกอดด้วยท่าเจ้าหญิงและหมุนตัวเดินออกไป“พวกเจ้าถือของ หากใครตามมาก็สังหารพวกมันซะ คนที่ต่อต้านราชวงศ์ไม่สมควรมีชีวิตอยู่แม้แต่คนของนิกายโบกธงแดงก็ตาม ให้มันรู้จักที่ต่ำที่สูงซะบาง”“เจ้า”คนจากนิกายโบกธงแดงเต็มไปด้วยความโกรธแต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาหาโกหวังเลย ทุกคนต่างเดินจากไปโกหวังกลับมาที่พระราชวังและวางหญิงสาวลงที่ด้านข้างริมน้ำ ถิงถิงได้แต่มองโกหวังด้วยความรักสุดหยั่งถึง แต่โกหวังเพียงแค่เดินไปที่ลานฝึก“เจ้าไม่ไปพักหรือ ข้าว่าจะฝึกตำราใหม่เสียเล็กน้อย”“ข้าอยากจะดูเจ้าฝึกฝน”ถิงถิงกล่าวตอบโกหวังยิ้มเล็กน้อยและนั้นยิ่งสร้างความประทับใจให้กับถิงถิงเข้าไปอีก โกหวังค่อยๆเคลื่อนไหวตามตำราอย่างช้าๆหลังจากที่ใช้เวลาอ่านไม่นาน จากการเคลื่อนไหวที่ดูประหลาดจนถิงถิงหัวเราะออกมา เริ่มดีขึ้นเรื่อยๆจนน่าหวาดกลัว ถิงถิงที่ตกใจเริ่มเงียบและจ้องมองโกหวังด้วยความตกตะลึง“ไม่จริงทักษะ หมื่นมายาเท่าที่ข้าดูเป็นทักษะระดับพิภพขั้นสูงมันฝึกฝนยากมาก และความซับซ่อนในระดับที่ใช้เวลาอย่างน้อยสามปีเพื่อฝึกฝนจนชำนาญ แต่เขากับเริ่มเข้าสู่ระดับเชี่ยวชาญในเวลาเพียงแค่ครึ่งวันเท่านั้น สัตว์ประหลาดอย่างแท้จริง”เมื่อถึงช่วงเย็น“อืม...ใช้เวลามากไปเล็กน้อยแต่ข้าก็เชี่ยวชาญมันแล้ว ต่อไปตำราเหล่านี้ข้าคงต้องอ่านมันทั้งหมด แต่นี้ก็เริ่มเย็นแล้วพวกเราไปพักกันเถอะ”โกหวังกล่าวออกมาเมื่อรู้สึกว่าเขาเริ่มเชี่ยวชาญกับทักษะแล้ว หญิงสาวที่ยืนอึ่งอยู่ก็พยักหน้าตอบทั้งสองได้ทานอาหารกันในยามค่ำคืน ถิงถิงเริ่มง่วงนางจึงจากไปส่วนโกหวังไม่ได้รู้สึกง่วงเลย แต่จ้องมองไปที่ค่าสถานะของตนเองติ้ง โกหวัง เลเวล26 (ทายาทแห่งพรรคมาร เทพมารเทวะลำดับที่ 3333)ความแข็งแกร่ง560พละกำลัง 860ความว่องไว 2460(+300)สติปัญญา3660(+300)สกิล ทักษะ การต่อสู้พื้นฐานทั้งมือเปล่าและศาสตราวุธหลักทั้งสี่(เลเวล5สูงสุด)ทักษะ การเคลื่อนไหวพื้นฐาน(เลเวล5สูงสุด)ยกระดับ ทักษะเคลื่อนไหวระดับพิภพขั้นสูง หมื่นมายา(เลเวล4กลาง)ทักษะการเรียนรู้ระดับสูงสุด(เลเวล5สูงสุด) ยกระดับ ทักษะ ผู้หยั่งรู้(เลเวล1กลาง)ทักษะ เทพมารเทวะ(4/7ขั้นต่ำ)“ข้าสถานะเพิ่มขึ้นมากหลังจากเข้าสู่ระดับแก่นแท้ขั้นที่หก แต่ทักษะพัฒนาขึ้นได้หลังจากที่ได้ทักษะใหม่ซินะดีๆ ว่าแต่ไอ้หยั่งรู้นี้คือ”โกหวังพยายามใช้ความคิดอยู่ก็เลือกสนใจและเริ่มอ่านตำรามากภายใน เพราะทักษะ เทพมารเทวะ นั้นร่างกายของโกหวังยังไม่แข็งแกร่งพอที่จะพัฒนาไปมากกว่านี้การปรังแต่งกระดูกนั้นยากมากๆ“ไมมีทักษะกายาดีๆเลย แต่ทักษะ มีดสังหารกับทิ่มแทงพันทัพก็น่าสนใจ ฝึกเอาไว้ใช้กับมีดสั้นนั้นดีกว่า”โกหวังใช้เวลาทั้งคืนอ่านตำรามากมายจนถึงเช้า วันนี้โกหวังง่วงเอามากๆ แต่ก็ไม่ได้กล่าวอันใดเดินตามหญิงสาวไปเรื่อยๆจนมาถึงวังสีเขียวอ่อนที่ไม่เคยเข้ามา โกหวังเริ่มตื่นตัวเพราะสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมบางอย่าง“กลิ่นนี้ถ้าจำไม่ผิดกลิ่นของดอกพิชิตใจ เป็นดอกไม้ที่ถูกเรียกว่าหอมที่สุดในทวีปเลย”โกหวังกล่าวออกมาเบาๆ เมื่อทุกคนได้ยินก็ยิ้มออกมาเล็กน้อยและพาโกหวังเดินเข้าไปด้านหลัง พริบตาทุ้มดอกพิชิตใจนั้นปรากฏต่อหน้าของโกหวังมันงดงามจนโกหวังนิ่งไปนาน โกหวังหัวเราะออกมาเบาๆ และนี้เป็นครั้งแรกที่ทุกคนได้เห็นรอยยิ้มและได้ยินเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสดใสของโกหวัง“ข้าไม่เคยเห็นสิ่งใดที่งดงามเช่นนี้มาก่อนเลย”“ท่าน....ข้าอยากรู้เหตุใดท่านจึงมีท่าทีเย็นชาเช่นนั้น ทั้งที่ท่านสามารถหัวเราะได้มีความสุขเช่นนี้”ถิงถิงกล่าวถามขึ้นมา เมื่อนางกล่าวจบก็รีบปิดปากตนเองเอาไว้เพราะไม่คิดว่าสิ่งที่คิดจะถูกกล่าวออกไปเช่นนั้น เมื่อโกหวังได้ยินก็เปลี่ยนท่าทีเป็นเย็นชาราวกับน้ำแข็งอีกครั้ง และเมินเฉยต่อคำกล่าวนั้นทันที“ว่าแต่เหตุใดเจ้าจึงมาที่ตำหนักนี้ละ”“ข้ามาหาท่านแม่ ท่านแม่ออกจากการบ่มเพาะพลังแล้ว”ถิงถิงกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม เมื่อโกหวังได้ยินก็แสดงสีหน้าเฉยชาราวกับไม่มีสิ่งใด แต่ภายในใจกับยิ้มอย่างยินดี“โอกาสของข้าในที่สุดก็มาถึงเริ่มแผนการที่สองได้”“แม่ของเจ้าราชินีแห่งอาณาจักรนี้ซินะ”โกหวังกล่าวถาม ถิงถิงพยักหน้าและเสียงของประตูก็ดังขึ้นหญิงสาวที่งดงามอย่างน่าเหลือเชื่อราวกับถิงถิงเป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวแห่งความงดงามของนางได้ปรากฏขึ้น โกหวังที่หัวใจแข็งแกร่งเพียงใดยังสั่นไหวเล็กน้อยก่อนที่จะหายไป“ลูกถิงเจ้ามาหาแม่หรือ”“พ่อแม่ข้ามาหาท่าน ข้าพาโกหวังมาด้วยเขาแข็งแกร่งมากตอนนี้เป็นผู้ติดตามของข้า”ถิงถิงกล่าวและแนะนำตัวของโกหวังให้อีกฝ่ายรู้จัก แต่โกหวังเพียงแค่กอดอกพยักหน้าเท่านั้น ราชินีประหลาดใจก่อนที่กลิ่นอายแห่งความร้อนจะพุ่งเขาหาโกหวัง โกหวังไม่ได้แสดงความรู้สึกใดๆเพียงแค่จ้องมองไปที่หญิงสาวทั้งสองเท่านั้น“เจ้าแข็งแกร่งมาก ปราณอัคคีของข้าสามารถหลอมได้แม้แต่เหล็กกล้าแต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเจ้ากับไร้ผล”“เจ้ามีจุดประสงค์ใดกันแน่จึงเข้าหาลูกสาวข้า”ราชินีกล่าวออกมาหลังจากเร่งความร้อนขึ้นอีก แต่ร่างกายของโกหวังที่อยู่ในบ่อโลหิตมาอย่างยาวนานความร้อนเพียงเท่านี้ไม่สามารถทำสิ่งใดได้หลอก โลหิตของอสูรระดับราชันย์นั้นร้อนกว่าลาวาหลายพันเท่า“ท่านแม่โกหวังไม่มีจุดประสงค์ใดหรอก เขาเป็นนักล่าสมบัติ”“นักล่าสมบัติหรือ นั้นยิ่งประหลาดเข้าไปอีก ไม่มีทางที่นักล่าสมบัติจะอยู่กับที่แน่ๆ พวกเขาจะต้องออกเดินทางไปเรื่อยๆเช่นนั้นพวกเขาต้องการอิสระอย่างมาก ไม่มีทางผูกมัดไว้กับที่อย่างอาณาจักรเล็กๆนี้แน่”ราชินีกล่าวออกมาอย่างจริงจังและดึงถิงถิงเข้ามาด้านหลัง เมื่อโกหวังได้ยินก็หัวเราะเบาๆ แต่เป็นน้ำเสียงราวกับปีศาจร้าย“ฉลาดจริงๆ ราชินี แต่ท่านคิดผิดไปอย่างจุดประสงค์ของข้าไม่มีหรอก”“ข้าก็แค่อยากหาสิ่งใดที่มันสนุกๆทำเท่านั้น การรับใช้นางก็สนุกไม่เบา”โกหวังกล่าวออกมาเบาๆ แววตาของโกหวังเปลี่ยนไปเล็กน้อยเวลาที่มองไปที่ถิงถิง เมื่อหญิงสาวเห็นก็หน้าแดง ส่วนราชินีขมวดคิ้วเข้าหากัน“เจ้าจะกล่าวว่าเข้าหาลูกสาวเราเพราะชอบนางหรือ”“ไม่เลย ที่ข้าเข้าหานางเพราะมันน่าสนใจ”โกหวังกล่าวตอบออกไปเมื่อราชินีและทุกคนได้ยินก็สับสนและประหลาดใจ คำกล่าวของโกหวังนั้นแตกต่างจากที่ราชินีคิดมาก นางนึกว่าโกหวังจะกล่าวโกหกหรือกล่าวสิ่งใดแก้ตัวแต่กับกล่าวสิ่งที่ประหลาดออกมาแทนเสียได้“น่าสนใจเช่นนั้นหรือมันคืออันใดละ”“ความน่าสนใจนั้นคือ สิ่งที่อยู่บนหลังของนาง”โกหวังกล่าวตอบพร้อมทำท่าชี้ไปที่หลัง เมื่อถิงถิงได้ยินก็สับสนและพยายามมองไปที่หลังแต่ก็ทำเหมือนคนไม่มีสมองทำเอาโกหวังปวดหัวเล็กน้อย ส่วนอีกด้านราชินีกับหยุดลูกสาวตนเองไว้และสัมผัสนิ้วไปที่หลังของนาง เมื่อนางสัมผัสลงไปหัวใจกับตกไปอยู่ตาตุ่ม“เหตุใดบนร่างของลูกสาวข้าจึงมาคำสาปสิ้นชีพอยู่ เจ้ารู้สิ่งใดกันแน่”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่3

นิยายแนะนำ

มารเทพทลายสวรรค์ชั้นฟ้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่3

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้