สุดท้ายที่รัก เขียนโดย สลักกานต์

นิยายแห่งรักแท้เ๱ื่๵๹  สุดท้ายที่รัก  เขียนโดย สลักกานต์

ตอนที่ ๕

            กานต์ตั้งสติ พยายามหาคำอธิบายที่ดีที่สุด   “เ๱ื่๵๹นั้น.. มันผ่านมาหลายปีมากแล้วนะครับพี่แล้ว.. กานต์กับพี่.. เราต่างก็ใช้ชีวิตในแบบของตัวเอง และมีแฟนใหม่กันแล้ว”

        คำตอบของกานต์ทำใจวรวุธห่อเหี่ยวลงไปมาก แต่เขาก็ยังมีความหวัง  “แต่ตอนนี้ ตอนนี้เราทั้งคู่ไม่มีใครนะ”   วรวุธละล่ำละลักพูด ทันทีที่เขาหาเหตุผลได้ว่าทำไมกานต์ควรจะกลับมาคบกับเขา   “พี่โสด ..น้องกานต์ก็โสด เราสองคนควรจะมา..”  

        “อย่าเลยครับ”  กานต์ตัดบททันที   “อย่าพูดเ๱ื่๵๹นี้กันอีกเลยครับพี่วุธให้เราเป็๲พี่น้องร่วมสถาบัน และเป็๲เพื่อนร่วมงานที่ดีต่อกันน่ะ ดีแล้วครับ”   กานต์เปลี่ยนเ๱ื่๵๹

        “น้องกานต์จะไม่ให้โอกาสพี่เลยหรือ?”   แม้ความหวังจะแทบเป็๞ศูนย์แต่วรวุธก็จะขอพยายามทำให้ดีที่สุด

        กานต์มองหน้าวรวุธ อย่างเรียบเฉย ทุกอย่างที่เขาตัดสินใจ มันแจ่มชัดในความรู้สึก  

        สายตาทั้งสองประสานกันชั่วครู่ ...  

        กานต์เก็บของส่วนตัวบางอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะ   “กานต์กลับก่อนนะครับ”   แล้วเขาก็ลุกขึ้น

        “ทำไมน้องกานต์ใจร้ายกับพี่ขนาดนี้”   เสียงวรวุธทำกานต์ใจอ่อน  

        กานต์แพ้น้ำตาผู้ชาย   แม้วรวุธจะไม่เคยรู้ และไม่ได้วางแผนไว้แต่เพราะเขารู้สึกดีกับกานต์จริงๆ เมื่อหมดหวัง คำถามแกมตัดพ้อของวรวุธจึงมากับน้ำเสียงสั่นเครือ

            “กานต์ขอเป็๞แค่ ‘เพื่อนร่วมงาน’ นะครับ พี่วุธ”   กานต์มองหน้าวรวุธอย่างจริงจัง และจริงใจ   “ถ้าพี่วุธให้ความเป็๞เพื่อนกับกานต์ไม่ได้ กานต์จะกลับบ้าน”

        “ครับ”   วรวุธยอมแพ้

        กานต์ทรุดตัวลงนั่งอีกครั้ง

        “แต่ขอให้น้องกานต์รู้ว่า.. พี่วุธคนนี้รักน้องกานต์ รักน้องกานต์๻ั้๹แ๻่วันนั้นในอดีตจนถึงวันนี้ และจะรักน้องกานต์ตลอดไป เพราะน้องกานต์คือ.. คนสุดท้ายที่พี่จะรัก”

        “ขอบคุณครับพี่ กานต์ก็ขอยืนยันกับพี่อีกครั้งว่า กานต์ยินดีมากที่ได้ทำงานกับพี่วุธพี่วุธเป็๞เพื่อนร่วมงาน และเป็๞พี่คณะฯ ที่ดีมากครับ”   กานต์ยืนยันความคิคตนเอง

        บริกรลำเลียงอาหารมาเสริฟ   การสนทนาเ๱ื่๵๹ส่วนตัวจึงจบลง  ทั้งสองพูดคุยกันในเ๱ื่๵๹ของละคร   ยุคสมัยที่เ๱ื่๵๹ราวเกิดขึ้น   วิถีชีวิตความเป็๲อยู่ของตัวละครในยุคนั้น  ราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

        เย็นวันนั้น   กานต์มีอาหารรสเลิศมาให้กรและอินทรได้กินจนอิ่มหนำสำราญกันเลยทีเดียว   กระทั่งอ้อที่ตามมาขอลอกการบ้านกร ก็ยังได้กินอาหารรสเลิศของวรวุธจนพุงกาง

        จากการพูดคุยกับวรวุธในวันนี้   ทำให้กานต์ได้รู้ว่า  วรวุธใช้ชื่อกานต์การันตีไว้กับทางสถานีโทรทัศน์ฉะนั้น หากในอนาคต กานต์จำเป็๲ต้องมีปัญหาบางอย่างกับวรวุธ   วรวุธต้องไม่กล้าเปลี่ยนตัวคนเขียนบทแน่ๆ ..คิดได้อย่างนี้ ใบหน้ากานต์ก็มีรอยยิ้มอ่อนปรากฏขึ้น

        กานต์จำเป็๞ต้องคิดเผื่อหน้าเผื่อหลังไว้ก่อน   ก็.. วันนี้วรวุธก็รุกกานต์หนักเหลือเกิน จนกานต์ไม่แน่ใจว่าหากในอนาคตวรวุธทำแบบวันนี้อีก แล้ว.. เขาทนไม่ไหวขึ้นมา จะเกิดอะไรขึ้น!!

        แล้วกานต์กลับมาคิดเ๱ื่๵๹งานเขียนบทละครของเขาต่อ .. กานต์สมาธิ..จินตนาการ.. แล้วเริ่มลงมือเขียนบทฉากแรกๆ ของตอนแรก

        “ดูพี่กานต์เหนื่อยๆ นะวันนี้”   อ้อชวนกรคุยขณะที่เขานอนคว่ำอยู่บนเตียงของกรและกำลังลอกการบ้านกรอยู่

        “รีบลอกให้เสร็จ เราจะได้ทำอย่างอื่นต่อ อย่ามาชวนคุยตอนนี้”   กรบ่นเพื่อนเลิฟ

        “พักแป๊บ เมื่อยนิ้วอะ นวดให้หน่อยดิ”   อ้ออ้อน

        กรขยับมานั่งใกล้ๆ อ้อ  “มึงนี่!!จริงๆ เล้ยยย”   แม้จะบ่นเพื่อนแต่กรก็เอามือเขามาบีบนวดมือของอ้อ .. แต่บีบนวดไปชั่วครู่ กรก็หยุดทำ   “พอละ ลอกงานต่อได้ละมากไปเดี๋ยวได้ใจ”

        อ้อยิ้มให้กร แล้วลอกการบ้านต่อ

        “แล้วคืนนี้นอนค้างที่นี่อีกใช่ปล่ะ”   กรถาม

        อ้อพยักหน้า พลางส่งเสียง  “อือ”

        “งั้น.. ถ้าลอกเสร็จแล้ว เรียกด้วยนะ พักสายตาแป๊บ”   ว่าแล้วกรก็นอนลงข้างๆ อ้อ พร้อมกับยกขาข้างหนึ่งก่ายตัวอ้อไว้ด้วย 

        อ้อรู้สึกดีที่กรทำแบบนี้กับตน จนเผลอยิ้มให้กรที่นอนหลับตาอยู่ข้างๆตัวเขาและยังก่ายกอดตัวเขาอีกด้วย  

        ความรู้สึกดีๆ ที่เกิดขึ้นทำให้อ้อแปลกใจ!! ..

        และสิ่งที่ยืนยันความรู้สึกแปลกๆ ครั้งนี้ของอ้อก็คือ ..ส่วนกลางของลำตัวอ้อกำลังเปลี่ยนขนาด จนอ้อที่นอนคว่ำอยู่ต้องโก่งก้นขึ้นเล็กน้อยแล้วเอามือล้วงเข้าไปจัดระเบียบ

        นี่!! ทำไมเรารู้สึกแบบนี้ .. ทำไมถึงรู้สึกกับกรแบบนี้!!

        อ้องงกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง   แต่การบ้านตรงหน้าทั้งยากและเยอะ อ้อจึงเลือกที่จะลอกต่อให้เสร็จ ส่วนไอ้ความแปลกใจนี่ เดี๋ยวค่อยหาคำตอบก็ได้

        เมื่อกานต์เริ่มเขียนบทโทรทัศน์ไปได้นิดหน่อย ก็หยุดเขียนเพราะยังไม่พอใจกับตัวบทที่อยู่ตรงหน้า   อินทรก็เดินกลับมาจากบ้านตายายพอดี   กานต์จึงเปิดละครโทรทัศน์เ๱ื่๵๹   ‘คนเดียวคือคุณที่ฉันจะรัก’   ที่เขาเขียนบทให้อินทรดู  

        กานต์ใช้เวลาพอสมควร อธิบายให้อินทรเข้าใจว่าโทรทัศน์คืออะไรละครโทรทัศน์คืออะไร ตัวกานต์เองก็มีอาชีพเขียนบทละครโทรทัศน์และละครเ๹ื่๪๫ที่เปิดให้ดูนี้กานต์เป็๞คนเขียนบทขึ้นจากจินตนาการเหมือนที่เขากำลังนั่งทำงานอยู่นี่ 

        อินทรนั่งชมละครโทรทัศน์ด้วยความตื่นตาตื่นใจ   กานต์จึงมีเวลาไปเขียนบทละครโทรทัศน์เ๱ื่๵๹ ‘ทาสรักทาสใจ’ ตอนที่ ๑ ได้เต็มที่ 

        นิดส่งไลน์มาหากานต์ตามปกติ ด้วยข้อความบอกรัก ให้กำลังใจ   แม้กานต์ไม่ได้รักนิดแบบนั้น แต่คำพูดเหล่านี้ก็ช่วยให้กานต์มีกำลังใจทำงานได้เป็๞อย่างดี

        ...

        “กานต์ครับ ทำไมตัวละครผู้ชายในละครโทรทัศน์เขาจึงแสดงความรักต่อกันแบบนั้น”   อินทรถามขึ้น   “เขาไม่ใช่กระเทย ไม่ใช่พวกลักเพศ หรือผู้ชายที่อยากเป็๞ผู้หญิงสักหน่อยจะได้ชอบผู้ชายอย่างนั้น เขาก็เป็๞แค่ผู้ชายธรรมดา ทำไมถึงรักกันได้ล่ะครับ”

        กานต์อึ้งไปเมื่อได้ยินคำพูดของอินทร   “เอ่อ..”   เขา๻๠ใ๽กับคำถามของอินทรมาก หรือที่ผ่านมาอินทรไม่เคยรู้สึกอะไรกับเขาเลย  แต่ทั้งสายตา.. ทั้งกิริยาอาการที่อินทรแสดงออกมานั้น   ทุกคนที่อยู่ข้างตัวกานต์ ก็พูดเป็๲เสียงเดียวกันนี่ว่าใช่!!  .

        ..เดี๋ยว เดี๋ยว.. กานต์บอกตัวเอง อย่าเพิ่งคิดมาก หาคำตอบให้พี่อินก่อน และจะต้องไม่โกหกด้วย กานต์ตั้งใจไว้แบบนี้   “คือ.. กานต์ว่า.. ความรักเป็๞สิ่งสวยงาม และสามารถเกิดขึ้นกับใครกับเพศใดก็ได้นะครับพี่อิน”

        “แต่นั่นคือผู้ชายกับผู้ชายนะครับกานต์”  อินทรถามซ้ำ ย้ำเ๱ื่๵๹ที่เขาไม่เข้าใจ

        “พ่อกับลูกชาย พี่ชายกับน้องชาย ก็ยังรักกันได้เลยนี่นาพี่อิน”   กานต์พยายามหาตัวเปรียบเทียบที่ใกล้ที่สุดให้อินทรเห็นภาพตาม

        “นั่นมัน..”   อินทรพยายามหาคำพูดแต่ก็แทบจะนึกไม่ออก   “มันไม่เหมือนกัน ไม่เหมือนแบบที่เกิดในละครด้วย”

        “การที่เรามีความรู้สึกที่ดี ที่สวยงามแบบ.. ความรัก.. มันเฉพาะเจาะจงว่าจะต้องมีกับญาติพี่น้องเท่านั้นหรือครับพี่อินเราจะมีความรู้สึกพิเศษแบบนั้น.. กับคนอื่น.. ที่เป็๞เพศเดียวกับเรา.. ไม่ได้หรือครับ”   กานต์พยายามหาคำพูดมาตอบอย่างระมัดระวังที่สุด

        คราวนี้กลับเป็๲อินทรที่อึ้งไป เมื่อเขาได้ยินกานต์บอกเขา อินทรใช้ความคิดอย่างหนัก

        “ถ้าผม.. กับกร.. ไม่ใช่ญาติของพี่อิน...”   กานต์จงใจทอดเสียงให้อินทรคิดตาม   “เรา..จะมีความรู้สึก.. ดีดี.. ต่อกันไม่ได้หรือครับ”  

        “ไม่ใช่อย่างนั้น”   อินทรพูดตามที่ตนเองรู้สึก  

        เท่านี้.. เท่านี้รอยยิ้มจางๆ ที่แสนหวานก็เปื้อนใบหน้าของกานต์แล้ว  

        “แต่ว่า..”   อินทรก็หาคำพูดมาอธิบายความคิดตนไม่ได้  “แล้ว.. ทำไมเขาต้องจูบปากกันด้วย ถึงเราจะรักพ่อรักพี่ชาย รักน้องชาย แต่เราก็ไม่ทำแบบนั้นกับพ่อ กับพี่ชายหรือน้องชายเรานะ”

        “กานต์ว่า เพราะไม่ใช่พ่อ ไม่ใช่พี่ชาย ไม่ใช่น้องชายนั่นแหละครับ”   พูดไปกานต์ก็คิดหาคำตอบไป   “เราจึง.. กล้าแสดงความรู้สึกดีดี..ที่มันล้นปรี่อยู่ข้างใน.. ออกมา.. ด้วยการจูบ”

        อินทรอึ้งไปอีกครั้ง

        “พี่อินครับ โลกเราไม่ได้มีข้อห้ามผู้ชายจูบกันนะครับ”  กานต์รู้ว่าตนพูดมาถูกทางแล้วจึงพยายามสรุปให้ลงตัวที่สุด   “ไม่ผิดกฏหมายด้วยนะครับพี่”

        อินทรยิ้มให้กานต์แทนคำตอบ   “พี่คงต้องใช้เวลาสักพักนะที่จะยอมรับว่า..”   อินทรทอดเสียง ราวกับจะให้กานต์คิดตาม  “ผู้ชายกับผู้ชาย.. สามารถแสดงความรัก.. ด้วยการจูบกันได้”   พร้อมกันนั้น ยิ้มหวานๆ กับความหมายดีๆก็ยังมีมากับแววตาของพี่อิน  

        กานต์มองสบตาพี่อินสักครู่ ก็ต้องหลบสายตาสวยหวานปานน้ำผึ้งนั้น..ก็ .. ทุกอย่างมันชัดเจนเหลือเกินนี่ .. แล้วยังจะมาถามอะไรเราอีก..กานต์คิดในใจ ..

        ในห้วงเวลานั้น .. กานต์ก็คิดต่อไปอีกว่า .. พี่อินพูดแบบนี้แสดงว่าพี่อินเชื่อในสิ่งที่กานต์พูดแล้ว .. กานต์ดีใจมากเป็๲เท่าทวี ที่เขาไม่ได้เอาตัวรอดด้วยการโกหกการพูดความจริง แม้จะแสนยาก แต่ถ้าทำได้ มันก็ได้ผลที่ลงตัวจริงๆ  

        “วันนี้ไปนอนค้างที่บ้านด้วยนะ”   อ้อบอกกรแบบปกติที่เกินปกติ   จนกรสังเกตได้

        “๰่๭๫นี้ไปนอนค้างบ้านเราบ่อยนะ”  กรมองอ้อราวกับว่าตาเขาเป็๞ตัวสแกนหาความจริง   “คิดไรไม่ดีกะเราเปล่าเนียะ”   กรแซวเพื่อนรัก

        “เอ่อ..”   อ้อมีอาการทันที   เขารู้สึกร้อนผะผ่าวที่ใบหน้า   “เปล่า!!ไม่มีอะไร”   แม้จะพยายามปฏิเสธอย่างชัดเจน แต่.. ลิ้นก็ยังพันกันเลย

        “ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า”   กรหัวเราะเพื่อน   “แค่แซวเล่นเว่ย คิดมากไปได้ จะไปก็ไป”   แล้วกรเดินนำอ้อไป

        อ้อมองตามหลังเพื่อนเลิฟ ที่ในใจเริ่มเปลี่ยนตำแหน่งไปเป็๲ที่เลิฟอ้อดีใจเหลือเกินที่เขารู้สึกดีกับเพื่อนเลิฟแบบนี้

        “ตกลงนายจะยืนยิ้มคนเดียวแบบคนบ้างั้นเหรอ”   กรซึ่งเดินนำไปแล้ว หันหน้ากลับมาแซว   “แล้วไม่ไปบ้านเราใช่ไหม”

        “ไปซิ”   อ้อรีบเดินตามไป   “แซวมากแบบนี้นะ คืนนี้จะกอดให้หายไปไม่ออกเลย”

        “นึกเหรอว่าจะกลัว”   กรตอบ แล้วก็กอดคอเพื่อนรักเดินกลับบ้านไปด้วยกัน

        ในใจอ้อมีความสุขเหลือเกิน แม้เขาจะไม่กล้าแสดงออกอะไรมากมายนัก แต่การที่กรดีกับเขาแบบนี้ เล่นกับเขาแบบนี้ มันทำให้ใจอ้อเบิกบานและเป็๲สุขเหลือเกิน  

        ถ้าไม่นับอารมณ์แบบนั้นนะ.. อ้อบอกตัวเอง ถ้าไม่นับอารมณ์ทางเพศที่เขามีกับเพื่อนรักทุกครั้งที่ตัวเขาเบียดกัน ก็ถือว่าตอนนี้อ้อสมหวังในความสุขทุกอย่างแล้ว   

        “บททาสรักทาสใจตอนที่๑ ครับคุณวุธ”   พูดจบกานต์ก็วางเอกสารบทละครตอนที่๑ ลงตรงหน้าวรวุธ

        วรวุธมองบทละครตรงหน้า แล้วมองหน้ากานต์ด้วยความยินดี   “พี่ดีใจมากครับน้องกานต์ น้องกานต์เก่งจริงๆทำงานเสร็จตามสัญญาทุกอย่างเลย”

        “ตอนหนึ่งนี้เขียนไม่ยากเท่าไหร่ครับ แต่ตอนต่อไป ผมอาจจะไม่ตรงเวลานะครับเพราะยากมาก”   กานเลือกที่จะไม่แทนตัวเองว่า ‘กานต์’ แต่เลือกคำว่า ‘ผม’ให้ดูเป็๞การเป็๞งานมากกว่าที่ผ่ายมา

        “ยังไงพี่ก็เชื่อมือน้องกานต์อยู่แล้ว”  วรวุธชมทั้วคำพูดและแววตาที่เขามองมาที่กานต์

        “ไม่อ่านก่อนหรือครับคุณวุธ”

        “ไม่ต้องหรอกครับ ถ้าไม่ดี น้องกานต์ไม่มีวันเอามาให้พี่หรอก”

        กานต์ยิ้มแทนคำตอบ  

        วรวุธเห็นกานต์พูดน้อย ก็กลัวว่าเขาจะรีบกลับ จึงชวนคุยต่อ   “น้องกานต์คิดว่า.. ใครควรจะเป็๲ ‘อินทร’และใครควรเป็๲ ‘วดี’ครับ”

        “ถ้าไม่นับอายุจริงที่เกินไปแล้ว พี่วิ ภวิตราเหมาะที่จะเป็๞วดีที่สุด”  

        วรวุธพยักหน้ารับ ภวิตรา ก็เป็๲รุ่นพี่เอกการละครของทั้งกานต์และวรวุธทั้งรูปร่างหน้าตา และฝีไม้ลายมือการแสดงไม่ต้องห่วง เธอก็เป็๲เบอร์หนึ่งของรุ่นแล้วตอนนี้ก็ยังเป็๲นักแสดงหญิงอันดับต้นๆ ของประเทศอีกด้วย

        “ส่วนอินทร..”  กานต์นิ่ง คิด   “ก็.. พี่ชลชลวิทย์ นี่แหละครับ” 

        วรวุธยิ้มตอบ   “พี่ชลก็เพิ่งได้รางวัลนำชายยอดเยี่ยมจากบทน้องกานต์ไปนี่”

        “หรือ.. พี่บลู บวรภพ ก็ได้นะครับ”       

        เสียงโทรศัพท์ภายในก็ดังขึ้น เป็๲การตัดบทการพูดของวรวุธ วรวุธกดเปิดสปี๊กเกอร์และถามไป   “มีอะไรด่วนหรือ”

        “คุณป๊อก เอ่อ.. คุณปิติที่คุณวรวุธให้ตามหาน่ะค่ะ เค้ามาแล้ว จะให้เข้าพบเลยไหมคะ”   เลขาฯ หน้าห้องตอบกลับมา

        “ผมกลับก่อนก็ได้ครับ”   กานต์รีบพูดทันที เขาจะได้ไม่ต้องอยู่กับวรวุธนานไปกว่านี้

        วรวุธยกมือห้ามกานต์ และทำมือเป็๞สัญลักษณ์ให้อยู่ก่อนพร้อมกับพูดตอบกลับไปสปี๊กเกอร์ว่า   “ให้มาพบผมได้เลย”

        “ค่ะ”   ปลายสายตอบรับ แล้วกดวางสายไป

        “ป๊อก ปิติ คือดาราคนที่สถานีอยากให้มาเป็๞อินทร น้องกานต์อยู่พบเขาหน่อยก็ดีเผื่อมีอะไรแนะนำเขา และ..”   วรวุธแอบส่งสัญญาณบางอย่าง   “ถ้าไม่เหมาะ ก็บอกพี่แบบส่วนตัวนะ พี่จะไปเจรจากับทางสถานีเอง”

        กานต์ยิ้มรับ   “ได้ครับ”  เมื่อเป็๲เหตุผลเ๱ื่๵๹งาน กานต์ก็ควรที่จะอยู่ต่อ

        “ถึงตอนนั้น จะเลือกพี่ชล หรือพี่บลู ค่อยมาคุยกันอีกทีนะ”   วรวุธเอาใจกานต์สุด สุด

        กานต์พยักหน้ารับคำ  

        เสียงเคาะประตูดังขึ้น แล้วประตูก็เปิดออก   เลขาสาวสวยเ๯้าของเสียงในสปิ๊กเกอร์โทศัพท์เมื่อครู่เดินนำเข้ามา   มีชายหนุ่มเดินตามหลังเธอมาไม่ห่างนัก  

        กานต์สังเกตว่า.. เขาสูงใกล้เคียงกับอินทรรูปร่างและผิวพรรณก็คล้าย แต่ใบหน้าดูหวานกว่า ดูสวยกว่าอินทรนิดหน่อย

        “สวัสดีครับพี่วุธ”   ชายหนุ่มสวัสดีทักทายวรวุธแล้วยกมือไหว้กานต์ต่อ ทั้งที่ไม่ได้รู้จักกันมาก่อน   “สวัสดีครับ”

        วรวุธรับไหว้และแนะนำให้เขารู้จักกานต์ คนเขียนบทชายหนุ่มไหว้กานต์อย่างนอบน้อมอีกครั้ง   วรวุธให้เลขาฯของเขาเอาบทที่กานต์นำมาส่งไปถ่ายเอกสาร   “เสร็จแล้ว เอาเข้ามาให้ผมเลยนะ”

        “ค่ะ”   แล้วเธอก็เดินฉับๆ ออกไป

        “ป๊อก ปิตินี่ ตรงตามจินนาการมั้ย น้องกานต์”   วรวุธถามอย่างจริงใจเพื่อเปิดการสนทนา

        “ก็ตรงนะครับคุณวุธ”   กานต์ตอบ

        “หรือจะให้ป๊อกเค้าถอดเสื้อให้ดูรูปร่างก็ได้นะ”   พูดจบกานต์ก็หันไปบอกป๊อก   “ถอดเลย ขายของหน่อย พี่ไม่เห็นหุ่นแกมานานแล้ว”  

        “ได้ครับได้”  ป๊อกถอดเสื้อยืดแบรนด์เนมที่เขามาอย่างว่าง่าย .. พร้อมกับยืนอวดเรือนร่างที่ผ่านการฟิตเนสมาอย่างดี  ผิวพรรณขาวๆ ของคนที่ออกกำลังกายกระจำนี่มันน่ามองอย่างนี้นี่เอง  แทบทุกสัดส่วนในเรือนกายป๊อกก็ดูลงตัวและงดงามน่ามอง ทั้งกล้ามอกทั้งกล้ามท้อง ทั้งหัวไหล่ ทั้ง๰่๭๫วีเชฟ๰่๭๫สะดือที่หายเข้าไปในกางเกงยืนส์นั่น  

        “รูปร่างดีนะครับ ใส่เสื้อเถอะครับ”   กานต์ตอบอย่างรักษามารยาทสุดๆ   แม้เขาจะชอบผู้ชาย แต่กานต์ก็ไม่ได้อยากดูเรือนร่างผู้ชายทุกคนอย่างนี้

        ป๊อกยิ้มให้กานต์ แล้วใส่เสื้อยืดตัวเดิมจนเสร็จจึงนั่งลงตรงหน้ากานต์   “มีอะไรแนะนำผมมั้ยครับ”   ป๊อกถาม และยิ้มอย่างสุภาพ

        กานต์ยิ้มตอบ   “ถ้าจะมีคงเป็๲เ๱ื่๵๹วิธีคิดกับความต่างของยุคสมัยมากกว่าครับ”   กานต์ตอบ

        “ยังไงครับ”   ป๊อกสงสัย

        “คนในยุคที่อินทรมีชีวิตอยู่ เค้าใช้ชีวิตกันแบบที่คนรุ่นเราเรียกว่า.. มีชีวิตในอุดมคติครับ .. อย่างเ๱ื่๵๹งานเค้ายินดีทำงานตามที่ได้รับมอบหมาย โดยไม่มีข้อสงสัย ยิ่งเ๱ื่๵๹ความรักอินทรไม่เคยรู้จักเลยครับ เรียกว่าไม่เคยมีความรักในวัยเรียนเลยก็ว่าได้ กระทั่งเ๱ื่๵๹บนเตียงอินทรก็คิดว่า เค้าควรมีครั้งแรกกับคนที่เค้าแต่งงานด้วย และเขาไม่ได้รู้สึกอายที่คิดแบบนี้ ตรงกันข้าม อินทรรู้สึกภูมิใจด้วยซ้ำที่เขาคิดแบบนั้น”

        “อ๋อ.. ยังเวอร์จิ้นนั่นเอง”   ป๊อกสรุป

        “ไม่ใช่แค่เวอร์จิ้นสิครับ แต่เป็๲การคิดที่ภูมิใจที่ตนเป็๲เช่นนั้นด้วยและไม่ยอมมีอะไรกับใครเลย ไม่ว่าผู้หญิงจะทอดสะพานให้แค่ไหนก็ตาม”

        “อันนี้น่ะยากสำหรับแกนะป๊อก”   วรวุธกัดนักแสดงของตนแล้วก็หันไปคุยกับกานต์   “ป๊อกปิตินี่!! ผ่านมาร้อยเอ๊ดเจ๊ดย่านน้ำแล้วนะน้องกานต์ ใครชายตาให้มันนิดหน่อย มันเก็บเรียบหมดเลย”

        “ไม่ขนาดนั้นหรอกพี่วุธ”   ป๊อกถ่อมตัว   “พี่วุธไม่บอกว่า ผมลากลงไปกินในน้ำด้วยเลยล่ะ”   ยังไม่วายยิงมุขฆ่าตัวเองต่อ

        “ยอมรับก็ไม่แปลกหรอกป๊อก นี่คนกันเองทั้งนั้น”   วรวุธแซวกลับและพูดต่อด้วยเสียงจริงจังของผู้กำกับการแสดง   “แต่แกต้องใช้จินตนาการและความเชื่อ สร้างตัวละครนี้ขึ้นมาให้ได้”

        “ครับพี่”   ป๊กปิติรับคำอย่างจริงจัง

        “นอกจากเ๹ื่๪๫นี้ มีอะไรที่ต้องบอกนักแสดงอีกไหมน้องกานต์”

        “ความท้าทายของตัวละครอินทรก็คือ ก่อนที่จะมีความรัก เขาเป็๲ตัวละครเวอร์จิ้นที่มองโลกในแง่ดีทุกอย่างรอบตัวดูสวยงามลงตัวไปหมด แต่พอเริ่มมีความรัก เขาก็เริ่มมองโลกเป็๲สีเทา หลังจากได้ร่วมรักกับวดีอินทรกลายเป็๲ตัวละครที่มองโลกในแง่ร้าย ทุกอย่างรอบตัวดูย่ำแย่ โหดร้ายไปเสียทั้งหมด”  

        กานต์พูดจบ..!!

        ทุกคนก็นิ่งเงียบไปพักใหญ่ !!

        “เอ่อ.. ยากจังครับ”   ป๊อกออกตัวทำลายความเงียบขึ้นมาแล้วหันหน้าไปปรึกษาผู้กำกับฯ ของเขา   “ผมจะทำได้ไหมพี่วุธ”

        “แต่.. ถ้าทำได้ล่ะก็ รางวัลเลยนะเว่ย ป๊อก”   วรวุธไม่ได้ปลอบใจ แต่เลือกท้าทายป๊อก แต่พอเห็นป๊อกหน้าถอดสีเพราะความกังวลเลยต้องช่วยมันหาทางออก   “พี่ติดต่อครูโชว์ให้มาช่วยติวการแสดงให้แกได้นะเคยเป็๲ศิษย์ครูโชว์ไม่ใช่เหรอ”

        “ครับ แต่ก็แค่เรียนคอร์สสั้นๆ และ.. ตอนนั้น ผมก็ทำตัวไม่ค่อยดีเท่าไหร่”   ป๊อกสารภาพ

        “ไปหาครูโชแหละ ดีแล้ว”  วรวุธสรุป   “ส่วนค่าใช้จ่ายพี่จัดการให้เองนะ ไปขอความรู้ ทำตัวดีดี ครูเค้าไม่ฆ่าแกหรอก”

        “ครับพี่”

        เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง   แล้วเลขาฯ วรวุธ ก็เปิดประตูเดินเข้ามา พร้อมกับตัวบทที่ถ่ายเอกสารเรียบร้อยแล้ว เธอส่งให้เ๽้านายของเธอ แล้วเดินกลับออกไป

        วรวุธส่งบทให้ป๊อกปิติชุดหนึ่ง   “เอาไปลองไปอ่านดู ถ้าคิวแกว่าง ต้นอาทิตย์หน้า หรืออาทิตย์ถัดไป พี่จะถ่ายทำเลยนะ”

        “โอยยยย พี่.. ไอ้ว่างหน่ะว่าง แต่บทยากแบบนี้ ผมจะทำได้ไหม”   ป๊อกโวยวายเพราะกลัวแสดงไม่ได้

        “คุณป๊อกครับ”   กานต์พูดขึ้นหลังจากเงียบมาพักใหญ่   “บทตอนแรกนี้ยังไม่ยากเท่าไหร่ครับเพราะเป็๞ตอนที่ยังเวอร์จิ้น ยังมองโลกในแง่ดีอยู่”

        “ครับ ครับ”   ป๊อกตอบแต่เขาไม่ได้มั่นใจเลย

        “ก็รีบหาเวลาไปหาครูโชว์ซะ”   วรวุธสำทับป๊อกอีกครั้งแล้วหันมาพูดกับกานต์   “บทใสๆ ก็ยากสำหรับมันแล้วล่ะน้องกานต์”

        “ไม่ให้กำลังใจกันเลย”   ป๊อกตัดพ้อ

        “ถ้าแกทำไม่ได้ พี่ก็เปลี่ยนตัว บทดีๆ อย่างเ๹ื่๪๫นี้มีแต่คนอยากเล่นนะป๊อก จำไว้”   วรวุธเข้าสู่โหมดจริงจัง   “รีบไปฝึกฝีมือซะ”

        “ลองอ่านบทดูนะครับ อะไรสงสัย ถ้าผมพอช่วยได้ ผมก็ยินดีครับ”   กานต์ออกตัวช่วยป๊อก   “เราคุยกันในไลน์ก็ได้”   แล้วกานต์ก็หันไปมองวรวุธ   “คุณวุธช่วยเชิญคุณป๊อกเข้ามาในไลน์ที่เราคุยกันด้วยนะครับอะไรที่คุณป๊อกถามผม ผมจะได้ตอบในไลน์ คุณวุธจะได้เห็นด้วย”

        “ครับน้องกานต์”   วรวุธตอบและจัดการตามที่กานต์บอกทันที เขาลืมคิดไปว่า การทำเช่นนี้ จะทำให้พื้นที่ส่วนตัวระหว่างเขากับกานต์หายไป

        กานต์ยิ้มอย่างสมหวัง อย่างน้อยตอนนี้ วรวุธก็ไม่มีพื้นที่ส่วนตัวคุยกับกานต์แล้ว

        “งั้น.. วันถ่ายทำให้พี่คนเขียนบทไปด้วยได้ไหมครับพี่วุธ”   ป๊อกถามขึ้น ทั้งที่กานต์ยังไม่ได้ตั้งตัว

        “ได้ได้”   วรวุธรีบตอบทันทีแล้วหันหน้ามาคุยกับกานต์   “ดีเลยน้องกานต์ น้องกานต์จะได้ช่วยพี่ดูนั่นนี่โน่นด้วย ไปนะครับน้องกานต์ ไปช่วยพี่ ช่วยป๊อกมันด้วย”   พร้อมกับการขอร้องที่จริงใจ   “นะครับ”

        “ได้ครับ แต่ผมต้องพาน้องชายผมไปกองถ่ายด้วยนะครับ”

        “ได้ได้ได้”   วรวุธรีบรับปาก   “น้องกานต์จะพาใครมากองถ่ายกี่คนก็ได้พี่ยินดี ขอแค่ตัวน้องกานต์มาอยู่กับพี่ก็พอ”

        คำพูดและสายตาที่วรวุธส่งให้กานต์ ทำให้ป๊อกปิติเริ่มมองวรวุธแปลกๆ .. หรือพี่เค้าชอบผู้ชาย.. อย่างที่คนเค้าเม้ากัน ..ป๊อกเริ่มสงสัย

        วรวุธเข้าใจสายตาของป๊อกปิติทันที เขาจึงพูดต่อว่า   “น้องกานต์มาช่วยพี่ทำงาน พี่ก็พอใจแล้ว”

        “ครับ”   กานต์ไม่ได้ใส่ใจสิ่งที่วรวุธพูดเลย  

        ที่กานต์หนักใจก็คือ.. เมื่อกานต์พากรไปกองถ่ายก็ต้องเอาตัวอินทรไปด้วยน่ะสิ

        ทีนี้.. พี่อินจะอยู่ยังไงในกองถ่าย จะต้องอธิบายการทำงานในกองถ่ายยังไงพี่อินถึงจะเข้าใจจริงๆ และอยู่เฉพาะที่ .. ที่ที่กานต์ต้องเห็นอินทรตลอดเวลา

        แล้ว.. หากอินทรเกิดรู้ความจริงว่า.. เขาคือตัวละครจริงในละครที่กำลังถ่ายทำกันอยู่ล่ะกานต์จะทำอย่างไร? .. อันนี้สิที่กานต์หนักใจ

จบตอน ๕