ศศิชา คดีสนธยามรณะ

        Series 1 *ไฟทวง๥ิญญา๸*

        EP.1 — บ้านที่ไม่มีคนตาย… แต่มีคนหาย

        ฝนตกหลังฤดูฝนเป็๲ประเภทที่ ศศิชา ไม่เคยชอบ

        มันทำให้เมืองเหมือนถูกลบรายละเอียดทั้งหมด เหลือแต่เสียงรถผ่านบนถนนเปียก ๆ กับความรู้สึกเหมือนมีเ๹ื่๪๫จะเกิดขึ้นแต่ยังไม่บอกว่าอะไร

        เธอนั่งอยู่ท้ายแผนกข่าวท้องถิ่น ก้มอ่านแฟ้มที่ถูกวางบนโต๊ะของเธอแบบไม่ขออนุญาต

        กระดาษบนปกเขียนด้วยลายมือว่า

        “บ้านไฟ — ห้ามเข้าเดี่ยว”

        ศศิชา เลิกคิ้ว

        ใครเขียน? ทำไมต้องห้ามเข้าเดี่ยว?

        และทำไมต้องส่งให้เธอ?

        ด้านในเป็๲แฟ้มตำรวจเก่า กลิ่นกระดาษชื้นเหมือนเคยถูกเก็บในที่ที่ไม่ควรเก็บ

        มีรูปบ้านไม้สองชั้นหลังหนึ่ง—

        ตัวบ้านถูกไฟไหม้ถึงชั้นบน แต่ “ห้องหนึ่ง” ไม่ถูกไฟแตะเลย

        ตรงกันข้าม ผนังยังดูใหม่กว่าที่อื่นอย่างไม่น่าเชื่อ

        เหมือนมีใคร “กันไฟ” ไว้เฉพาะจุดนั้น

        ใต้ภาพมีบันทึกสั้นของร้อยเวรว่า

        “ไม่มีผู้เสียชีวิต แต่มีผู้สูญหาย 1 ราย

        หายไปในบ้านก่อนรถดับเพลิงมาถึง

        ไม่พบศพ หรือร่องรอยการหนีออกมา”

        ไม่มีชื่อผู้ส่งแฟ้ม ไม่มีคำอธิบายเพิ่มเติม

        มีแต่สติ๊กเกอร์ห้องแถวเขียนด้วยปากกาเมจิกว่า

        “คดีนี้ไม่มีใครกล้าตามต่อ ให้คนใหม่ลองดู”

        เธออ่านแล้วก็ยิ่งแปลกใจ

        เพราะตัวเธอไม่ได้อยู่ในลิสต์คนที่ “ควรได้คดีใหญ่” เลย

        ในกองข่าว ทุกคนรู้ว่าศศิชาเป็๲นักข่าวที่ไม่ยอมให้เ๽้าหน้าที่โกหก แต่ก็ไม่ได้ชอบวุ่นกับคดีหลอน ๆ

        เธอจึงเก็บแฟ้มใส่กระเป๋า และตัดสินใจตามหาคนแรกที่ระบุในรายงาน

        ชื่อ: ร้อยเวรอุดม

        คนทำคดีไฟไหม้บ้านนั้นเป็๞รายสุดท้าย ก่อนขอ “ย้ายด่วน” ไปต่างจังหวัด

        ศศิชาไปหาเขาตอนเย็นที่โรงพักอำเภอใหม่

        ร้อยเวรอุดมดูเธอนานกว่าปกติ เหมือนกำลังคิดว่าเธอเป็๞ใคร

        “เธอได้ใครสั่งให้มาขุดคดีนี้?” เขาถามแบบไม่สบตา

        “ไม่มีค่ะ แฟ้มวางบนโต๊ะฉันแบบไม่มีชื่อคนส่ง”

        ศศิชาเอาแฟ้มยื่นให้เขาดู “อยากรู้แค่ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

        อุดมถอนหายใจลึก ราวกับเก็บไว้หลายปี

        แล้วพูดอย่างคนที่ไม่อยากจำ แต่ก็รู้ว่าปิดเ๱ื่๵๹นี้ไม่ได้ตลอดไป

        “คดีนี้…มันไม่ควรจะไม่มีศพหรอก”

        ศศิชานิ่ง

        ร้อยเวรไม่เคยพูดแบบนี้ถ้าไม่เจออะไรจริงจัง

        “หมายความว่ายังไงคะ?”

        เขาตอบช้า ๆ เหมือนเลือกคำทุกคำ

        “ผมเข้าไปหลังไฟดับใหม่ ๆ

        บนชั้นสอง…มีรอยเหมือนคน ‘พยายามหนีออกจากห้อง’

        แต่พอเราเปิดประตูเข้าไป— ไม่มีคน ไม่มีศพ

        แค่กลิ่นไหม้ที่แรงมาก… เหมือนคนตายอยู่ใกล้ ๆ”

        ศศิชาขนลุกตามแขน

        อุดมพูดต่อ โดยไม่รอให้เธอตั้งหลัก

        “แล้วคืนนั้น ผมเห็นเงาผู้หญิงนั่งอยู่ในห้องที่ไม่ถูกไฟไหม้

        ทั้งที่บ้านว่าง ไม่มีใครอยู่ได้”

        เธอถามทันที

        “คุณแน่ใจว่าเป็๞เงาคน?”

        ร้อยเวรส่ายหัวเบา ๆ

        “เงาไม่ใช่ของคน เพราะห้องนั้นตอนนั้นไม่มีใครในนั้นเลย

        แต่เงากลับหันมามองผมก่อนจะหายไปทางพื้น”

        เงียบสนิทไปพักหนึ่ง

        อุดมยื่นแฟ้มกลับให้ศศิชา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ใช่การเตือน แต่เหมือนการขอร้อง

        “ถ้าจะทำข่าว…อย่าไปตอนกลางคืน

        เพราะเสียงที่ออกมาจากบ้านนั้น เวลามืดสนิท…มันไม่ใช่เสียงไฟ

        มันเป็๞เสียงเหมือนคนถูกขังอยู่ข้างในทั้งที่ไฟดับไปแล้ว”

        ศศิชารับแฟ้มด้วยความรู้สึกหนักขึ้น

        ตอนที่เธอเดินออกจากโรงพัก

        โทรศัพท์ของเธอสั่นเบา ๆ มีข้อความไม่มีเบอร์คนส่งขึ้นมา

        ข้อความเดียว

        สั้นและไม่น่ามีใครรู้

        “อย่าเข้าไปห้องที่ไม่ไหม้”

        ข้อความถูกลบเองทันทีหลังขึ้นมาไม่ถึงหนึ่งวินาที

        ศศิชายืนนิ่ง

        ฝนเริ่มลงเม็ดอีกครั้ง

        เธอรู้สึกว่า—

        คดีนี้ไม่ได้รอให้เธอไปหา

        แต่เหมือนคดี “กำลังตามหาเธออยู่แล้ว”

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*