ขอพรให้เธอรัก

    ทำใจยอมรับ

    ที่จริงพรที่เธอขอไม่ใช่ว่าไม่ได้ผล เพราะไม่ว่าหมอชินจะหลบไปที่ใดต่างเจอเข้ากับเธอตลอด เพียงแต่หลบหลีกเก่งเธอถึงมองไม่เห็นเขา

    หมอกิตเดินเข้ามาในห้องตรวจด้วยสีหน้าโกรธเคือง “ไอ้ชิน เมื่อวานนายทำเกินไป บอกพยาบาลไปทั่วให้โกหกแฟนตัวเอง นายรู้ไหมเธอตามหาให้ควั้ก”

    “ฉันยังไม่อยากเจอเธอ เพราะยังทำใจยอมรับไม่ได้ ให้เวลาฉันหน่อยเถอะ”

    “ทำไม อายเหรอที่มีแฟนอ้วน ไม่ได้สวยเหมือนแฟนคนอื่นเขา”

    “เอ่อ ฉันกลัวโดนคนอื่นล้อ”

    “ละทีสมัยเรียนมหาลัยนายเองไม่ใช่เหรอ ที่คอยบอกไอ้วินว่าอย่างเล่นกับความรู้สึกผู้หญิง ไม่ว่าเธอจะมีรูปลักษณ์ภายนอกแบบไหนต่างมีความงามอยู่ในตัวเองเสมอเพียงแต่เราต้องเปิดใจค้นหา ละทีตอนนี้กลับเป็๞นายเองที่ทำแบบเดียวกันกับมันในตอนนั้น”

    “ฉันต้องทำใจยอมรับใช่ไหม”

    “ใช่ อย่ามองคนแค่เปลือกนอกสิว่ะ เราต้องมองเขาจากข้างใน ลึกๆ เธออาจเป็๞คนที่นายเฝ้าตามหาอยู่ก็ได้ใครจะไปรู้”

    เขาเงียบ และคิดทบทวนตัวเอง “นายพูดถูก ฉันไม่ควรหลบหน้าเธอ ไหนๆ ก็เป็๲แฟนกับเธอไปแล้ว ต้องลองเดทดูสักครั้งมันถึงจะรู้”

    “มันต้องแบบนี้สิ รีบโทรหาเธอตอนนี้เลย”

    ด้านชามที่ลางานเพราะป่วยทางใจ เอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องไม่ยอมออกไปไหน ในหัวคิดแค่ว่าหมอชินคงอายที่เป็๲แฟนกับหญิงอ้วนอย่างเธอ ถึงได้หลบหน้าหลบตาแบบนี้

    ไลลายกหูโทรศัพท์โทรหาเพื่อนอีกคน “อีดาว กูว่าอาการอีชามเข้าขั้นสาหัส เก็บตัวอยู่ในห้อง๻ั้๫แ๻่เช้าจนบ่ายยังไม่ออกมาเลย”

    “ก็แหง่ล่ะ หมอชินหายต๋อมไปเลยนิ”

    “พวกเราจะทำไงดีว่ะ”

    “ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น ให้มันคิดได้ด้วยตัวของมันเอง เพราะพวกเราพูดจนปากเปื่อยปากแฉะ มันเคยฟังไหม ไม่เลย”

    ชามที่อยู่ในห้องได้ยินที่ไลลาคุยโทรศัพท์กับดาว เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่สองมือกอดเข่านั่งอยู่บนเตียง ทันใดนั้นมีเสียงเรียกเข้า เธอคว้ามือถือ เอ่ยพูดกับปลายสายอย่างคนไร้อารมณ์ว่า

    “ก็บอกแล้วไง ว่าลาป่วยหนึ่งวัน พรุ่งนี้จะกลับไปตรวจที่ค้างไว้”

    แต่เสียงปลายสายนั้นกลับไม่ใช่เพื่อนร่วมงานของเธอ

    “คุณชามครับ ผมเอง”

    เธอตื่นเต้นดีใจ “หมอ หมอหายไปไหนมาค่ะ ชามเป็๞ห่วงแทบแย่ อะไรนะคะ ว่างค่ะ ได้ค่ะ พรุ่งนี้เจอกัน”

    หลังจากที่เขาว่างสาย ชามวิ่ง๠๱ะโ๪๪โลดเต้นด้วยความดีใจออกไปหาไลลาข้างนอก

    “ยัยไลลา กูหิวข้าวแล้วมึงมีอะไรให้กูกินบ้าง ไม่ได้กินข้าว๻ั้๫แ๻่เช้า หิ๊วหิว”

    ไลลาที่กำลังทำสปาเก็ตตี้อยู่ในครัวเริ่มรำคาญกับอารมณ์ผีเข้าผีออกของเธอ

    “กูตามอารมณ์มึงไม่ทันจริงๆ เป็๞อะไรอีกค่ะสาว คราวนี้ร่าเริงมาเชียว”

    “ไม่อยากจะอวดเลย พรุ่งนี้กูจะไปเดทกับหมอชิน” เธอไม่เหมือนคนที่พึ่งโศกเศร้าเสียใจ แถมยังทำหน้าตาดี๊ด๊าเกินจริง

    “กูดีใจกับมึงด้วยนะ” แม้เป็๞คำยินดี แต่ถ้าฟังดีๆ แม่งมันพูดประชด 5555