พี่ครับ น้องชายคนนี้กลับมาให้พี่กินเต็มที่แล้วครับ

บทที่ 76 หายไป

“เกิดอะไรขึ้น ผมมีเรื่องต้องปรึกษาน้องวัสสา ทำไมทุกคนจึงเอาแต่บอกว่าไม่ได้ๆ” พีรพลที่เริ่มหัวร้อนมากขึ้นทุกๆวันบ่นออกมาเสียงดัง หลังจากที่เขาพยายามที่จะขอเบอร์ติดต่อ แต่ทุกคนบอกว่าตอนนี้ต่อให้ได้เบอร์ไปก็ติดต่อคุณวัสสาไม่ได้อยู่ดี นี่มันเหมือนกับเป็นการขวางทางเขาเลยไม่ใช่หรอ? 

วัสสาหายหน้าหายตาจากกองถ่ายไปตั้งแต่ที่เขาบาดเจ็บครั้งก่อน คนกำลังนอนรออยู่ที่โรงพยาบาล เตรียมที่จะสร้างความน่าสงสารให้อีกฝ่ายเห็นใจ ปรากฏว่าวันนั้นเด็กน้อยก็ไม่ได้มาเยี่ยมเขาอย่างที่พูดเอาไว้ 

นอกจากนี้ก็ไม่เคยปรากฏตัวให้เห็นอีกเลย นั่นรวมไปถึงเหมันต์พี่ชายของอีกฝ่ายด้วย มีเพียงส่งคนมาดูแลค่าใช้จ่ายและแผนการดำเนินงานเท่านั้น คนเป็นเจ้านายสองคนไม่ปรากฏตัวเลย

นี่มันเรื่องอะไร?

ตัวเขากำลังจะคลั่งตายแล้ว!!

“กันต์ ไหนบอกว่ารู้จักมือขวาของคุณเหมันต์ไง ตอนนี้ซีรีย์ของน้องวัสสาไม่สำคัญแล้วหรอ ทำไมพวกเขาถึงไม่ยอมให้ได้คุยกับคุณวัสสากัน!” พีรพลพูดไม่หยุด เมื่อคนอื่นๆไม่สนใจเขา เขาก็หันไปถามกันต์ผู้เป็นเพื่อนร่วมอุดมการณ์อย่างเอาเรื่องทันที

“ก็บอกแล้วไงว่าติดต่อไม่ได้ พวกเขาบอกว่าคุณเหมันต์กับคุณวัสสาต้องไปจัดการงานที่ต่างประเทศ ยังไม่รู้กำหนดกลับที่แน่ชัด” กันต์พูดไปอย่างเบื่อหน่าย ตัวเขาเองก็รอเจอวัสสาเหมือนกัน หลังจากวันนั้นก็อุตส่าห์วางแผนร้ายเอาไว้แล้วเชียว แต่ทำไมอีกฝ่ายจึงหายหน้าไปเลย

ไม่ใช่แค่พีรพลหรอกที่กำลังหงุดหงิด ตัวเขาเองก็ไม่ต่างกัน

“แล้วไง? จะให้รอแบบนี้หรอ ถ้างานออกมาไม่ดีจะทำไง” พีรพลยังไม่ยอม เขาต้องการกดดันทุกคนในกองให้รู้ว่าการที่เขาจะได้เจอกับวัสสานั้นเป็นเรื่องสำคัญมากที่สุด

กันต์ส่ายหน้าอย่างเอือมระอากับคนร้อนใจเหมือนคนบ้าแบบนี้ ที่จริงปลายฝนก็อยากจะใช้แผนการแสร้งห่างเพื่อกระตุ้นอยู่แล้ว เพียงแค่ไม่คิดว่าการห่างของเขาจะยาวนานเป็นเดือนๆแบบนี้เลย นี่มันยิ่งทำให้พีรพลรู้สึกเหมือนกับว่าตนเองถูกหยอกล้ออย่างสนุกสนานแล้วก็ถูกทิ้ง

เขาได้คิดกับตนเองอย่างแน่วแน่ หากต่อไปได้เจอกับวัสสาอีก เขาจะไม่ปล่อยอีกฝ่ายให้หลุดมือแล้ว แผนของกันต์ที่ว่าจะจ้างคนเพื่อไปรุมข่มขืนอีกฝ่ายแล้วทำให้วัสสาเห็นว่าเขาเป็นอีกคนที่เชื่อใจได้ หลังจากนั้นเขาจะรวบหัวรวบหางอีกฝ่ายทันที จะไม่เล่นตามแผนของกันต์อีกต่อไปแล้ว

อย่างไร วัสสาก็ต้องมาเป็นคนรักของเขา!

พีรพลไม่รู้เลยว่าความคิดของเขาในตอนนี้มันกลับทำให้งานของปลายฝนจบลงเร็วกว่าเดิม การหายตัวไปของปลายฝนชนิดที่ว่าไม่สามารถมีใครติดต่อได้อีกนี้ทำให้พีรพลรู้สึกมากขึ้นกว่าเดิม โดยที่ปลายฝนไม่ต้องทำอะไรเลย คนอย่างพีรพลก็เข้ามาตกหลุมนั้นเสียเอง ไม่เพียงแค่นั้น...เขายังขุดมันให้ลึกลงไปอย่างน่าสงสาร

“ใจเย็นๆดีกว่ามั้ง ดูสิ อัตราการเต้นของหัวใจเพิ่มมากขนาดนั้น ระวังจะช็อกเอา” ผู้ช่วยผู้กำกับอยากจะหัวเราะออกมา แต่ก็ไม่สามารถทำอย่างโจ่งแจ้งได้ เธอรู้ว่าพีรพลนั้นต้องการเกาะขาทองคำอย่างคุณวัสสา เมื่อไม่สมหวังก็เลยหงุดหงิดแบบนี้ แถมตอนนี้คุณวัสสาก็หายตัวไปเงียบอย่างไร้ร่องรอย ติดต่อก็ไม่ได้อีก มันทำให้เธอสะใจเป็นอย่างมาก

พีรพลเหลือบมองดูนาฬิกาสุดไฮเทคที่เพิ่งเปิดตัวในราคาหลักหมื่นแล้วก็กลายเป็นกระแสฮิตในทันที เนื่องจากมันสามารถเชื่อมต่อกับโทรศัพท์ได้ หากมีคนส่งข้อความก็อ่านผ่านนาฬิกาเลย มันจึงกลายเป็นเครื่องมือที่ทุกคนคาดหวังว่าจะได้ใช้งาน

บริษัท For Bro ในตอนนี้ก็กลายเป็นที่รู้จักมากขึ้นจากทั่วโลก รวมถึงในประเทศด้วยเหมือนกัน อีกฝ่ายเป็นบริษัทข้ามชาติที่มีนวัตกรรมที่ก้าวหน้าขนาดนี้ กวาดเงินในประเทศมากมายมหาศาล ไม่เพียงแค่นั้น....ดูเหมือนทางกองทัพเองก็จะเคลื่อนไหวด้วยเหมือนกัน

ด้วยประสิทธิภาพของนาฬิกานี้ การเช็คร่างกายและสมรรถนะของการฝึกฝนก็กลายเป็นเรื่องง่ายไปในทันที ไม่ว่าจะเป็นการจับเวลาการฝึก การดูการเผาผลาญแกลอลี่ การตั้งโปรแกรมการออกกำลังกายที่เหมาะสม การบันทึกการกิน เพราะเทคโนโลยีนี้ ก็เลยทำให้กองทัพต่างๆได้โปรแกรมการฝึกที่เหมาะกับบุคคลมากขึ้น และทำให้การพัฒนาดีขึ้นไปอีกขั้น

ยิ่งถ้าอยู่ในวงการกีฬา พวกเขายิ่งได้อิทธิพลจากมันเป็นพิเศษ เรียกได้ว่าในทุกๆวงการ ตอนนี้ล้วนแต่เห็นว่ามันเป็นสินค้าที่สำคัญยิ่ง

กันต์เหลือบมองดูอัตราการเต้นของหัวใจอีกฝ่ายก็อยากจะหัวเราะออกมา เพราะการสวมใส่นาฬิกานี้ก็มีข้อเสียให้เห็นแล้วเหมือนกัน ตราบใดที่ไม่ปิดหน้าจอ ก็อาจจะเห็นคนหัวใจเต้นรัวตอนโกหกได้ นับเป็นเรื่องที่อันตรายมากๆสำหรับนักแสดงอย่างพวกเธอ

“ผมกำลังเครียด แน่นอนว่าหัวใจของผมต้องทำงานหนัก ผมตั้งใจกับงานนี้มาก พวกคุณจะให้ผมทำยังไง” พีรพลรีบปฎิเสธออกมาอย่างรวดเร็ว เขาเดินหัวเสียไปทิ้งตัวนั่งลงกับเก้าอี้ หมดอารมณ์ทำงานตั้งแต่ที่เห็นว่าวันนี้ก็เป็นอีกวันที่เขาจะไม่ได้เจอวัสสา

ภาพเด็กน้อยตัวเล็กที่นั่งเอาอกเอาใจคนรักยังตราตรึงในความคิดของเขา หุ่นที่ได้รูป ผิวที่ขาวเนียน ริมฝีปากอวบอิ่มที่น่าลิ้มลอง ดวงตาที่มีเสน่ห์ และน้ำเสียงที่ใสราวกับระฆังแก้ว

ยามที่อีกฝ่ายอยู่ต่อหน้าเขาก็ยังไม่เพ้อฝันขนาดนี้ แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ตอนที่อีกฝ่ายหายไปเป็นเดือนๆ เขาถึงได้รู้สึกเหมือนกับว่าต้องของร้อน อยู่ไม่เป็นสุขเลย อยากเจอหน้า อยากเห็นอีกฝ่ายแล้ว

พีรพลไม่สนใจคนที่กำลังหัวเราะเขา ดาวิกาเดินเข้ามาหาอย่างเป็นธรรมชาติ เธอส่งน้ำให้อีกฝ่ายเพื่อเป็นการดับกระหาย สายตาของเจ้าหล่อนยังคงเต็มไปด้วยความเย้ายวน แต่ก็ไม่อาจจะทำให้อีกฝ่ายหลงใหลได้ นี่ทำให้ดาวิการู้สึกไม่มั่นใจขึ้นมาเล็กน้อย

ดีที่เธอเคยเจอคุณชายรองมาก่อนแล้ว และรู้ว่าผู้ชายที่แม้แต่หัวหน้ายังคลั่งรักได้นั้นเป็นคนเช่นไร ดังนั้นเธอจึงไม่รู้สึกอับอายนานนัก ถ้าคนๆนั้นมีดีพอขนาดที่ทำให้เจ้านายหลงได้ มันก็ไม่แปลกที่คนชั้นต่ำอย่างพีรพลจะรักหัวปักหัวปำ ตัวเธอไม่คิดว่าจะเอาตัวเองไปเทียบกับอีกฝ่ายอยู่แล้ว

“ใจเย็นๆก่อนนะคะ” ดาวิกาเอ่ยเตือนเสียงเบา พีรพลคร้านที่จะเล่นด้วย เขากระดกน้ำแล้วหันหน้าหนี เป็นทำนองบอกให้อีกฝ่ายเงียบปากลงไปเสีย

ดาวิกาแค่นยิ้มหยันออกมาคนเดียว เธอรู้สึกดูถูกอีกฝ่าย เป็นเพียงอีกาแต่อยากได้ครอบครองหงส์ฟ้า พีรพลในสายตาของเธอไม่ต่างกับขยะชิ้นหนึ่ง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณชายรองนั้นมีความโกรธเคืองอะไรอีกฝ่ายถึงกับอยากลงมือด้วยตนเอง ทว่าการลงมือที่เหมือนไม่ลงมือของคุณชายรองแต่ยังทำให้อีกฝ่ายเป็นแบบนี้ได้ นี่ต้องขอแสดงความชื่นชม

เธอไม่ได้นั่งอยู่นานนัก แล้วก็ลุกออกไปทำงานอย่างอื่นของตนเอง เปิดโอกาสให้กันต์ได้เข้ามานั่งแทน สายตาของกันต์นั้นเต็มไปด้วยความสงสัย ดูแล้วความสนิทของพีรพลกับดาวิกานั้นค่อนข้างมากเลยทีเดียว

“ผู้หญิงคนนั้น...น่าสงสัยไปหน่อยนะ” กันต์พูดเปรยขึ้นมา พีรพลจึงหันมาทำตาเขียวใส่

“เกี่ยวอะไรกับแก?” เขาพูดอย่างไม่สบอารมณ์ นี่ทำให้กันต์พอจะเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างคนสองคน

“ก็ไม่เกี่ยวอะไร? แต่ถ้าปลายฝนรู้เข้า....แกก็ไม่มีทางเข้าหาอีกฝ่ายได้” กันต์แค่นยิ้มออกมา สำหรับเขาแล้ว การที่พีรพลไม่อาจจะห้ามความหื่นกามของตนเองเพื่อแผนที่สมบูรณ์ได้ ก็ถือว่าอีกฝ่ายไม่ใช่หมากที่สมบูรณ์แล้ว

“ทำไม? อยากจะวางแผนอะไรให้ฉันอีกล่ะ ครั้งก่อนแกทำให้ฉันไม่ได้เจอน้องวัสสาจนอีกฝ่ายหายตัวไปยังไม่พอใจหรอ? แผนทำให้ฉันเจ็บตัวแล้วไม่ได้อะไรเลยเนี่ย....ยังมีอะไรจะแนะนำอีก?” พีรพลแค่นหัวเราะ ก่อนจะนึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้

“เก็บคำแนะนำไปไว้ใช้เองเถอะ ได้ยินว่าพ่อของแกกำลังจะเข้าคุกนี่? ได้ยินว่าอาละวาดบ้านแตกเลย ทุบตีแม่แกด้วยไม่ใช่หรือไง? ไอ้ที่จ้างทนายมาฟ้องพ่อเลี้ยงที่ทำร้ายแม่น่ะ เงินพอหรือเปล่าล่ะ?” พีรพลแค่นหัวเราะออกมาอย่างสนุกสนานกับความล้มเหลวของครอบครัวคนอื่น

ความเชื่อของเขาที่ว่าความรักไม่มีในโลกนี้ ตอนนี้กำลังเปิดเผยให้เห็นอีกคู่หนึ่งแล้ว จะไม่ให้เขาสะใจได้ยังไง      

กันต์สีหน้าเปลี่ยนไป เขารู้สึกโกรธเคืองที่เห็นข่าวพวกนี้เสมอ เขาไม่รู้ว่าทำไมไอ้พ่อเลี้ยงเลวคนนั้นจึงได้รู้ว่าเขานั้นเป็นคนอยู่เบื้องหลัง แม่ของเขาโทรมาว่าไม่ให้เขากลับบ้าน อีกไม่กี่วันต่อมาคนใช้ในบ้านก็โทรมาบอกเขาว่าคนเป็นมารดาถูกทำร้ายสาหัส เขาจึงไปรับมาหาหมอพร้อมกับตำรวจ คนเป็นบิดาหายตัวไปแล้วตอนนั้น ไม่อย่างนั้นเขาจะลากมันเข้าคุกไปด้วย

ตอนที่เรื่องนี้ปรากฏขึ้นในสื่อ พวกมันก็รื้อฟื้นฐานะของเขาออกมาประจานเล่นจนหมด ไม่มีใครมองว่าเขาน่าสงสารเลย พวกมันรุมหัวด่าทอเขาเพิ่มด้วยซ้ำ

แต่พวกมันเป็นใคร?

 พวกชาวเน็ตก็แค่คนนอกเท่านั้น พวกมันจะรู้ได้ยังไงว่าเขาต้องเจออะไรบ้าง!

 สิ่งที่ทำให้เขาเครียดนั้นไม่ใช่แค่เสียงของพวกชาวเน็ต แต่ยังมีความรู้สึกของพี่แม็กที่ตั้งแต่วันนั้นอีกฝ่ายก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีการติดต่อมา และไม่รับสายของเขาเลย ตอนที่ไปหาที่คอนโดก็พบว่าอีกฝ่ายขายทิ้งไปแล้ว

ตอนนี้เขาจนปัญญาแล้วจริงๆ ได้แต่รอให้ปลายฝนปรากฏตัวแล้วใช้อีกฝ่ายเป็นเหยื่อล่อ เขาเชื่อว่าอย่างไรพี่แม็กของเขาก็ต้องกลับมาแน่ๆ

“หุบปากของแก” กันต์พูดเสียงเข้ม ระดับความโกรธของเขาเพิ่มขึ้นจนน่ากลัวเมื่อนึกถึงเรื่องนี้

ตัวเขานั้นรักพี่แม็กมากๆ แต่ตอนนี้พี่แม็กรู้แล้วว่าเขานั้นเป็นคนแจ้งจับพ่อของพี่ คำพูดที่อีกฝ่ายเคยด่าทอว่าเขานั้นเป็นเด็กเลวตั้งแต่เรื่องของปลายฝนจนเรื่องนี้ เขาก็รู้เลยว่าพี่กำลังคิดกับเขายังไง

ที่เขาคาดไม่ถึงก็คือแม็กในตอนนี้นั้นได้อยู่ในการดูแลของชายวัย 40 ปีที่ถูกเรียกว่าลุงมาตลอด

หลังจากที่ขายคอนโดทิ้งไป แม็กก็เอาเงินทั้งหมดไปให้พ่อสู้คดี แต่ตัวเขานั้นรับไม่ได้กับเรื่องที่เกิดขึ้นเลย ไม่ว่าจะเรื่องที่ว่าพ่อค้ายา แม่กับน้องแทนที่จะเตือนก็แจ้งตำรวจจับ เขาที่เติบโตมาแบบนี้ย่อมเสียสูญไปแล้ว หากไม่ใช่เพราะไปเจอชายสูงอายุใจดีที่เคยช่วยเหลือดูแลกันตั้งแต่เด็ก เขาก็ไม่มีที่ไปเหมือนกัน

ร่างสูงของแม็กที่เคยมีรถโก้หรูขับ ตอนนี้ตื่นขึ้นมามองดูชายวัยกลางคนในห้องทำอาหารด้วยความใจเย็น อีกฝ่ายนั้นสวมผ้ากันเปื้อนสีฟ้า ดูเข้ากับภาพลักษณ์ที่แสนอบอุ่นของอีกฝ่ายเป็นอย่างมาก เมื่อคนที่ถูกจับจ้องเห็นว่าแม็กกำลังมองตนเองอยู่ เขาก็พยักหน้าให้กับอีกฝ่าย

“คุณแม็กมาทานอาหารก่อนไหมครับ” เสียงทุ้มนุ่มนวลเอ่ยขึ้น น้ำเสียงยังมีความอ่อนโยนและนอบน้อมอยู่หลายส่วน

“ขอบคุณครับ แต่ว่า....ลุงกบ อย่าสุภาพแบบนั้นกับผมเลย ถ้าเทียบกันแล้ว ตอนนี้ลุงเป็นผู้มีพระคุณของผมด้วยซ้ำ ตอนนี้ผมไม่เหลืออะไรแล้ว และก็เป็นแค่คนอาศัยในบ้านของลุงเท่านั้นเอง” แม็กพูดขึ้นอย่างไม่สบายใจ

“อย่าพูดแบบนั้นเลยครับ มากินข้าวกันเถอะ” คนที่ถูกเรียกว่าลุงกบส่ายหน้าอย่างไม่อยากจะใส่ใจอะไรให้มากความ แม็กมองดูคนอายุมากกว่าตนเองที่ตอนนี้กำลังยกอาหารจานด่วนมาให้ กลิ่นหอมของมันทำให้เขาอดที่จะน้ำลายไหลไม่ได้

อันที่จริงการที่เขารู้จักกับคนๆนี้ก็มาจากน้องปลายฝนนั่นแหละ เนื่องจากเขาชอบเล่นกับน้องมากๆ ก็เลยได้รู้จักคนขับรถให้น้องด้วยเหมือนกัน ลุงกบคนนี้ทำงานมาตั้งแต่ที่พ่อแม่ของต้นหนาวยังอยู่ เมื่อก่อนอีกฝ่ายยังหนุ่มยังแน่น ตอนนี้เวลาผ่านไปนาน ถึงจะอายุ 40 ปีแต่ก็เหมือนคนอายุ 30 ปีกว่าๆเท่านั้น ดูแล้วพี่ต้นหนาวน่าจะดูแลอีกฝ่ายอย่างดี ไม่ได้ใช้งานหนักมากจนทำให้แก่เกินไป

“ลุง แล้วครอบครัวลุงล่ะ” แม็กกินไปก็เอ่ยถามไปด้วยความสนใจไปเรื่อย ตอนนี้เขาไม่ได้ไปเรียนที่ไหนอีกแล้ว ลุงกบก็เป็นคนที่เลี้ยงข้าวและให้ที่พักพิง อีกฝ่ายเสนอให้เขาอยู่ด้วยไปก่อนจนกว่าเรื่องของพ่อจะจบลง ถึงตอนนั้นเขาก็ค่อยหางานเล็กๆน้อยๆทำ ตัวเขานั้นสนใจในเรื่องของรถมากๆ อาจจะเปิดอู่ซ่อมรถ หรือไปสมัครเป็นพนักงานขายรถก็ย่อมได้

เมื่อเจอคำถามนี้ไป ลุงกบก็ชะงักไปเล็กน้อย สายตาของเขาอ่อนโยนลงมากเมื่อนึกถึงเรื่องนี้ มุมปากของเขาอดที่จะยกยิ้มไม่ได้ หลังจากที่เฝ้ารอมานาน คนที่เขาอยากให้มานอนในบ้านเดียวกันก็มาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ คนที่อยากทำอาหารให้กินก็นั่งอยู่ตรงหน้าเขา

ก่อนหน้านี้เคยคิดว่ามันเป็นฝันที่อาจเอื้อม แค่คนขับรถอย่างเขาจะเอาปัญญหาไหนไปคว้าดอกฟ้ามาครอบครอง ..

“ผมไม่มีหรอกครับภรรยา มีก็แค่คนที่แอบชอบ” ลุงกบพูดไปก็เขินอายไปอย่างบอกไม่ถูก แม็กที่เห็นอีกฝ่ายหน้าแดงก็อดที่จะหัวเราะออกมาอย่างถูกใจไม่ได้

มือของเขาเอื้อมไปข้างหน้า ตบบ่าอีกฝ่ายเหมือนกับเพื่อนร่วมรุ่น

“ฮ่าๆ ลุง ถ้ามัวแต่เขินอายแบบนี้ ผมว่าลุงได้เหี่ยวตายคนเดียวแน่ๆ” แม็กนั้นเพียงพูดขำๆออกไปเท่านั้น ใครจะคิดว่าคำพูดของเขากลับทำให้คนอายุมากกว่าเก็บไปคิดอย่างจริงจังเสียแล้ว

“ผมไม่กล้า....อาจเอื้อมหรอกครับ” ลุงกบพูดอย่างนึกดูถูกตนเอง ต่อให้ตอนนี้แม็กนั้นมีปัญหากับที่บ้าน แต่อย่างไรแม็กก็คงไม่คิดจะมองคนต่ำต้อยแบบเขาแน่ๆ

“อะไรกันลุง คิดอะไรแบบนั้น”

“จริงนะครับ ผมเป็นแค่คนขับรถจนๆเท่านั้น จะไปอาจเอื้อมคว้าผู้ที่อยู่สูงกว่ามาได้ยังไง” ลุงกบพูดไปก็ก้มหน้าไปอย่างอับอาย เมื่อหนุ่มวัยรุ่นอย่างแม็กเห็นก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายพูดออกมาอย่างจริงจัง เขาก็เลยเลิกพูดไปหัวเราะไป

“โถ่ลุง! คิดมากน่า ใจๆหน่อยดิ อะไรๆมันก็ไม่แน่นอนหรอก แล้วลุงก็ไม่ใช่คนขับรถจนๆนะ ไหนลุงว่าพี่ต้นหนาวให้ค่าจ้างเดือนละ 50,000 ไง นี่ก็เยอะแล้วนะ เพื่อนๆผมที่เรียนด้วยกัน พ่อแม่มันยังทำงานได้เงินเท่านี้เลย เป็นผู้จัดการบริษัทเลยนา” แม็กก็เป็นเช่นนี้ เขาพูดไปก็ไม่มีความนุ่มนวลเลย เพียงแต่ที่เขาพูดมานั้นไม่ได้โกหกแม้แต่น้อย

นอกจากนี้เขาก็ไม่ใช่คนที่จะดูถูกคนอื่นด้วย เพื่อนๆที่เรียนอยู่ด้วยกันนั้นเป็นคนดี คบกันก็เพราะว่าเข้ากันได้ เป็นนักเลงใช้ใจคุยกันแบบนี้ ไม่สนว่าใครมาจากบ้านรวยบ้านจน อีกอย่าง...ต่อให้รวยแล้วยังไง รวยก็มาเป็นแบบเขาได้เหมือนกันนั่นแหละ

สู้คบกับพวกจริงใจดีกว่า ขนาดพวกมันรู้ว่าเขามาอยู่ที่นี่ บางคนก็ยังแวะเวียนมาเยี่ยมเลย ถ้ามัวแต่คบกับพวกเพื่อนที่เห็นประโยชน์สำคัญกว่า คิดว่าตอนที่เขาล้ม จะมีใครมาดูดำดูดีแบบนี้ไหมล่ะ

“คุณแม็กคิดแบบนั้นหรอครับ” ลุงกบที่ได้ยิน รู้สึกเหมือนกับว่ามีความหวังในชีวิตเพิ่มขึ้นมา เขาเงยหน้ามองเด็กหนุ่มที่กำลังชูนิ้วโป้งให้ ท่าทางแก่นแก้วนั้นกลับดูน่ารักน่าชังเหลือเกินในสายตาของเขา

“ใช่ดิลุง ใครๆก็ชอบคนจริงใจทั้งนั้นแหละ ลองลุงใส่ใจอีกฝ่ายมากอีกหน่อย เขาจะไม่เห็นความดีได้ไง” แม็กพูดไปก็ไม่ได้คิดอะไรมากแล้ว เขาก้มหน้ากินอาหารต่อ

ใครจะรู้ว่าสุดท้ายแล้วคำแนะนำของตัวเองก็ใช้กับตนเองได้ผลเหมือนกัน ลุงกบทุ่มเททั้งกำลังกายกำลังใจดูแลเด็กมีปัญหาทางบ้านนี้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ท้ายที่สุดกลับเป็นแม็กเสียเองที่ตกหลุมพรางของอีกฝ่ายจนถอนตัวไม่ขึ้น

……………………………………..