4
หลังผ่านพ้นวันคืนมายาวนานแม้ผมจะไม่รู้ว่านานแค่ไหน แต่ในที่สุดผมก็วิวัฒนาการได้สักที
ความพยายามที่ผมลงทุนลงแรงไปทั้งหมดนั้นมันไม่ศูนย์เปล่า
ถ้าจำไม่ผิดผมเป็คนประเภทที่ไม่ค่อยจะลงแรง แต่ว่ามักจะใช้สมองคิดอย่างเดียวหรือจะเรียกว่าสายบุ๋นก็คงได้
ส่วนเหตุผลที่ว่าทำไมผมก็ยังจำไม่ได้อยู่ดี
เอาเป็ว่าช่างปัญหายิบย่อยพวกนั้นไปสิ
ถึงเวลาที่รอคอยแล้ว
ได้เวลาสำหรับการวิวัฒนาการ
—วิวัฒนาการ!
[สามารถทำการวิวัฒนาการไปเป็ ‘แพลงก์ตอน’ ได้ ้ายืนยันที่จะวิวัฒนาการหรือไม่?]
“..........”
เอ่อ...
แพลงก์ตอน...เนี่ยนะ?
—เลื่อนขึ้นเลื่อนลง
—ตะแคงข้าง
—พลิกดูด้านหลัง
—หมุนทำมุมหนึ่งร้อยแปดสิบองศา!
ผมช็อกไปพักใหญ่ ก่อนพยายามใช้พลังจิตในการเลือนๆ ดู แต่ก็ดูเหมือนจะไม่มีตัวเลือกลับใดๆซ่อนอยู่ แม้แต่ด้านหลังของกรอบข้อความในหัว
แค่แพลงก์ตอนอย่างเดียวงั้นเหรอ? ไม่มีอย่างอื่นให้เลือกแล้วจริงๆ เหรอ?
จากการที่อะมีบากลายไปเป็แพลงก์ตอนนี่มัน...เป็ไปได้ไหมนะ?
ผมอาจเคยรู้ แต่ความทรงจำของผมยังไม่สมบูรณ์ด้วยสิ
แต่ในโลกที่มีการเลเวลอัพแบบเกมนี่มัน...
ใช่แล้ว
มันแปลกั้แ่ที่ดูค่าสถานะของตัวเองได้แล้ว
อีกทั้งการที่ผมกลายมาเป็อะมีบาแบบนี้อีก
ถึงแม้เศษเสี้ยวแห่งความทรงจำจะยังคงเลือนราง แต่ผมก็พอจำได้ว่าที่แห่งนี้ไม่ใช่โลกที่ผมเคยอยู่เศษเสี้ยวความทรงจำที่ว่าอาจทำให้ผมคิดแบบนั้นก็ได้
แต่ว่านะ...
แพลงก์ตอนงั้นเหรอ?
แพลงตอนแบบไหนกันล่ะ? ถ้าผมจำไม่ผิดมันมีหลายชนิดนะ
จากการคาดเดาแล้ว ผมน่าจะกำลังอยู่ในน้ำ แต่มันจะเป็น้ำทะเลหรือน้ำจืดผมก็ไม่รู้เหมือนกัน
ถ้าเกิดว่าผมกลายไปเป็แพลงก์ตอนน้ำเค็มในตอนที่อยู่น้ำจืดล่ะ?
แบบนั้นแล้ว...ผมจะตายไหมนะ?
ร่างกายของผมจะปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมที่ไม่เหมาะสมได้ไหม?
—นี่มันเสี่ยงมาก
ความหวาดกลัวเริ่มพุ่งขึ้นสูง ความหวาดระแวงก็เช่นกัน แต่สัญชาตญาณกลับนิ่งเฉยไม่มีปฏิกิริยาใดๆซึ่งนั่นทำให้ผมพอจะโล่งใจได้บ้าง
และแล้วสมองที่ไม่มีอยู่จริงของผมก็คิดหาเหตุผลในการคิดบวกมาจนได้
ซึ่งความคิดนั้นคือ สิ่งมีชีวิตในโลกนี้อาจไม่เหมือนกับในโลกเก่าของผม
การที่มีระบบเลเวลแบบนี้นับว่าเป็สิ่งอัศจรรย์ สิ่งมีชีวิตโลกนี้จะปรับตัวได้เก่งคงไม่ใช่เื่แปลก
หือม์... จะเอายังไงดีนะ?
ผมก็ไม่ได้อยากจะเป็อะมีบาไปตลอดชีวิตด้วยสิ...
หลังคิดอยู่นาน ในที่สุดผมก็ต้องจำใจเลือก เพราะถ้าไม่วิวัฒนาการตอนนี้ผมก็อาจต้องเป็อะมีบาไปตลอดชีวิต ซึ่งเื่นั้นผมไม่ยอมแน่
ช่วยไม่ได้แฮะ ผมได้แต่ปลอบใจตัวเองแบบนั้น
ลองเสี่ยงดูละกัน!
หากไม่ลองเสี่ยงก็จะไม่ได้รับผลตอบแทนที่คุ้มค่า จงกล้าๆ เข้าไว้ ผมท่องประโยคนี้เพื่อเพิ่มกำลังใจตัวเอง
เอาล่ะนะ
—ยืนยันการวิวัฒนาการ
พูดไปแล้ว
ต่อไปนี้จะย้อนกลับไม่ได้อีก
แต่มันก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ...ก็มีแค่ตัวเลือกเดียวนี่นา
มันอาจจะไม่ได้แย่อย่างที่คิด—
[เริ่มการวิวัฒนาการ]
แสงบางอย่างปรากฎขึ้นห่อหุ้มร่างกาย ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงสู่หุปเหวลึกไร้สิ้นสุดทว่าที่แห่งนั้นไม่ใช่ความมืดมิดอันหนาวเหน็บ แต่เป็สถานที่อันแสนอบอุ่น
ยิ่งจมดิ่งลึกก็ยิ่งััได้ถึงไอความร้อน...ผมก็ไม่ได้เกลียด...ความรู้สึกนี้หรอกนะ
เพียงแต่ว่า...
มีผมเพียงคนเดียว
ที่แห่งนี้มีผมอยู่แค่คนเดียว...
แบบนี้มัน...เหมือนกับทารกที่อยู่ในครรภ์มารดาหรือเปล่านะ...
—ไม่รู้สิ...
ผมตอบคำถามนั้นของตัวเองในใจ
—เื่ราวของตัวเองผมยังจำไม่ได้ด้วยซ้ำ!
เสียงะโดังก้องในหัว ทั้งที่ก่อนหน้ายังดีๆ อยู่ แต่ตอนนี้กลับรู้สึกโกรธตัวเองที่ถามคำถามโง่ๆแบบนั้นออกมา
สถานที่แห่งนี้มันช่าง...
เงียบเหงา...
เปล่าเปลี่ยว...
เดียวดาย...
ความรู้สึกประหลาดได้ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง หากจะให้นิยามออกมาสั้นๆ สิ่งนั้นคงจะเรียกว่าความเหงา
ผม...
ผมอยาก...
—ผมอยากกลับไปเป็มนุษย์อีกครั้ง!
คําปฏิญาณดังกึกก้อง เป็เสียงร้องะโของสิ่งที่ผมปรารถนา
ผมไม่อยากอยู่คนเดียวแบบนี้อีกแล้ว
แบบนี้น่ะ...
มันเหงานะ
—ผมจะต้องกลับไปเป็มนุษย์อีกครั้ง!
คําปฏิญาณดังก้องอีกครั้งเพียงแค่คราวนี้ไม่ใช่ความปรารถนา...แต่กลายเป็เป้าหมาย
มีบางสิ่งที่ผมคะนึงหา
ผมรู้สึกได้
ผมมีสิ่งสำคัญที่ต้องกลับไปหา...อย่างนั้นสินะ?
ถ้าอย่างนั้นคำตอบก็ชัดเจน ความลังเลที่เคยมีเริ่มหายไป...ไม่สิ ไม่จำเป็ต้องลังเลอะไรอีกแล้วต่างหาก
ความมุ่งมั่นที่จะกลับไปเต็มเปี่ยมทะลุหลอด พร้อมกันนั้นผมก็ยิ่งจมดิ่งลึกลงไปเรื่อยๆ
สิ่งที่รอคอยอยู่เบื้องล่างไม่ได้มีเพียงความอบอุ่นอีกต่อไป กลับปรากฏเป็แสงสว่างที่กระจ่างชัดขึ้นเรื่อยๆ
วิ้งงงง~
แสงนั้นเปล่งประกายจนรู้สึกแสบตา
ราวกับเปลือกที่หุ้มกายอยู่ได้แตกออกอย่างช้าๆขั้นตอนแห่งการวิวัฒนาการได้สิ้นสุดลงแล้ว
ไม่รู้เวลาผ่านไปแค่ไหนแต่สิ่งที่ผมทำได้ตอนนี้มีเพียงการพยายามลืมตาขึ้น
นี่มัน...
ความรู้สึกดีใจจนไม่อาจบรรยายออกมาได้หมดเอ่อล้น
ผมมองเห็นแล้ว...
ผมมองเห็นได้แล้ว!
ถึงจะไม่ชัดเจนเท่าสายตามนุษย์ แต่ผมก็มองเห็นแล้ว!
จริงสิ
—สเตตัสดีเทล โอเพน
======================
ชื่อ: John Doe(ชื่อชั่วคราว)
เผ่าพันธุ์: อะมีบาแพลงก์ตอน
======================
อาชีพ: [ไม่มี]
เลเวล: 1/30 STP:0
HP:1/1
MP:155/155
STR:1
VIT:1
AGI:1
INT:31
สกิลเฉพาะ
[วิวัฒนาการ] [การดัดแปลงสายพันธ์]
สกิล
[แยกตัว] [แพร่เชื้อ]
ฉายา
[ผู้ร่วงหล่นจนมาถึงจุดตกต่ำ][ผู้ล่องลอยไปตามสายน้ำ]
======================
อะมีบาแพลงก์ตอน...อย่างนั้นเหรอ?
มันมีแพลงก์ตอนแบบนี้ด้วยจริงดิ?
ร่างกายของผมตอนนี้ยังคงความรู้สึกเหมือนตอนเป็อะมีบาอยู่ทุกประการแต่ก็รู้สึกได้ว่าขนาดตัวนี้ใหญ่ขึ้นมาก นอกจากนี้ยังสามารถมองเห็นได้อีกด้วย
ก็นะ ร่างก่อนหน้าเป็อะมีบา ตอนนี้คงกลายเป็อะมีบาที่มีหลายเซลส์ขึ้นล่ะมั้ง?ผมสันนิฐานในใจ
ถึงจะไม่ต่างจากเดิมเท่าไร แต่อย่างน้อยแค่มองเห็นได้ผมก็พอใจแล้ว
แต่จะว่าไปแล้ว...
แล้วทำไมค่า INT ของผมถึงได้ลดลงล่ะ
หลายอย่างยังปกติดี ยกเว้นแค่ฉายาที่เพิ่มขึ้นมาหนึ่ง เพียงแต่ว่าค่า INT ที่ควรจะสูงกว่านี้กลับลดลงมากเช่นกัน
แบบนี้ทำให้ผมไม่สบอารมณ์เล็กน้อยแต่เมื่อได้ลองใช้เวลาคิดดูก็นึกข้อสันนิฐานบางอย่างขึ้นมาได้
หรือว่า...
ค่า StP มันรีเซ็ตใหม่งั้นเรอะ?
ั้แ่แรกแล้วที่ผมรู้สึกได้ว่าค่า INT นั้นเพิ่มขึ้นหนึ่งทุกครั้งที่อัพหนึ่งเลเวลส่วนทางด้านของค่า StP เองก็จะเพิ่มให้หนึ่งทุกครั้งที่เลเวลอัพเช่นกัน
ถ้าจำไม่ผิด...เลเวลแม็กตอนที่ผมยังเป็อะมีบาอยู่คือสามสิบงั้นสินะ...
ตอนนี้ที่เป็แพลงก์ตอนอยู่ก็เลเวลหนึ่ง...
—รวมกันเป็สามสิบพอดีเลย
แต่จะใช่รึเปล่านะ?
หรือว่าผมแค่คิดไปเองกัน?
แต่ถ้าหากเป็แบบนั้นจริง ผมก็ไม่จำเป็ต้องอัพค่า INT แล้วน่ะสิ!
ความรู้สึกเริ่งร่าแวบเข้ามาในหัวพักหนึ่ง
เื่ที่ว่าค่า INTทำให้ฉลาดขึ้น มันก็ไม่เชิงว่าผมจะฉลาดขึ้นซะทีเดียวหรอก
ผมหมายถึงว่า...มันทำให้ผมสามารถคิดวิเคราะห์สถานการณ์ต่างๆได้ใจเย็นขึ้นเท่านั้นเอง
ทั้งที่ผมก็ไม่ได้มีสมองแท้ๆ แต่กลับคิดวิเคราะห์สิ่งต่างๆได้ไม่ต่างจากตอนเป็มนุษย์
ส่วนเื่ที่ว่าฉลาดขึ้นเนี่ย...ผมหมายถึงว่าความทรงจำในส่วนลึกมันปลดล็อคเพิ่มต่างหาก
คำว่า INT มันคืออะไรกันแน่?
ผมใช้เวลาสักพักในการค้นซอกหลืบของสมอง และพยายามวิเคราะห์ความหมายของคำๆนี้
ถ้าเป็เหมือนกับในเกม ค่าINT น่าจะมีไว้ให้จอมเวทมีสติมากพอจะตัดสินใจในสถานการณ์ต่างๆได้อย่างใจเย็น...สามารถใช้เวทมนต์ได้ถูกต้องตามสถานการณ์ และไม่สติแตกไปก่อน
คงจะราวๆ นั้นล่ะมั้งนะ
ถ้าอย่างนั้นการสรุปว่ายิ่งมี INT เยอะก็ยิ่งเยือกเย็นคงไม่ผิดนัก
แต่ถ้ามันจะเพิ่มขึ้นตามเลเวลแบบนี้ ผมก็คงจะไม่จำเป็ต้องอัพมันเพิ่มอีกแล้วล่ะ
แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ...
ผมกลับไปครุ่นคิดเื่ข้อจำกัดของเื่นี้
—มันจะมีขีดจำกัดไหมนะ?
ถ้าค่า INT สูงขึ้นMP ก็สูงตาม
ถ้ามันจะเพิ่มขึ้นได้ไม่หยุดแบบนี้...
—แบบนี้มันจะไม่โกงไปหน่อยเรอะ?
ถ้าพูดกันตามสกิลที่ผมมีอยู่ตอนนี้ ผมแทบจะใช้สกิลกิน MP ได้แทบไม่จำกัดเลยนะนั่น
แต่คำว่า ‘สมดุล’ ที่ได้ลอยเข้ามาในหัว ก็ทำให้ผมฉุดคิดอีกครั้ง
—มันน่าจะมีขีดจำกัดบ้างล่ะ!
โลกได้ถือกำเนิดขึ้นมาด้วยความสมดุล
หากมีบางสิ่งที่พยายามจะแหกกฎอันเที่ยงแท้นั่นแล้วล่ะก็...
จะต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งที่พินาจย่อยยับไปอย่างแน่นอน
การได้รับพลังยิ่งใหญ่มาย่อมต้องแลกกับบางสิ่งที่เท่าเทียม
ก็เป็เหมือนกับสิ่งมีชีวิต
ยิ่งตัวใหญ่มากเท่าไร หรือแข็งแกร่งมากเพียงใด
ก็ยิ่งต้องแลกมาด้วยความ้าพลังงานมหาศาล
ยิ่งตัวใหญ่มาก แข็งแกร่งมาก ก็ยิ่งต้องล่าเพื่อประทังชีวิตมาก
ก่อนที่ผมจะได้สรุปไปว่าคำพูดของผมฟังดูน่าเชื่อถือ ก็ได้มีบางอย่างที่ทำให้ผมฉุดคิดอีกครั้ง
ราวกับว่าความคิดเห็นในตอนนี้กำลังขัดแย้งและต่อสู้กันเอง
ทำให้เกิดเป็คำว่า ‘แต่’ ขึ้นมา
แต่ว่านะ...
โลกใบนี้น่ะ...
จะเป็แบบนั้นไหม?
ที่ผมพูดมานั่นก็ถูก ยกเว้นก็แต่โลกที่ไม่สามารถอธิบายได้ด้วยสามัญสำนึกแบบนี้ล่ะนะ
กลายเป็อะมีบาเอย
วิวัฒนาการเอย
โลกนี้มันชักจะเพี้ยนไปกันใหญ่แล้ว
ผมหัวเราะอยู่ในใจ มันเป็การหัวเราะอย่างมีความสุข
แค่คิดว่าได้ออกสำรวจความเป็ไปได้ใหม่นี้ก็ทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้นอย่างควบคุมไม่ได้
—เอาเป็ว่าถ้าได้กลายเป็มนุษย์เมื่อไรแล้วจะรู้เอง!
ผมกู่ร้องออกมาอย่างมั่นใจ
หลังคิดเช่นนั้นผมจึงได้กลับไปดูฉายาที่เพิ่มมาใหม่พร้อมกำลังใจที่เต็มเปี่ยม
ผู้ล่องลอยไปตามสายน้ำ
ไร้ซึ่งแรงที่จะต้านทาน ตัวท่านนั้นทำได้เพียงแค่ล่องลอยไปตามกระแสน้ำเท่านั้น
“..........”
กำลังใจที่เคยมีอยู่แทบหดหาย คำอธิบายมันมาอีหรอบนี้อีกแล้ว
ก็เข้าใจอยู่หรอกนะว่าตัวผมในตอนนี้ไม่มีแรงจะไปว่ายน้ำทวนกระแส...
แต่มันถึงกับต้องเพิ่มฉายาให้เลยเหรอ?
ในขณะที่ผมกำลังคิดอยู่นั้นเอง ผมก็รู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่ตัวผมไม่อาจต้านทานไหว
—กระแสน้ำไหลผ่านมา
นี่มัน..
อ้ากกก
ผมทำอะไรไม่ได้เลย
กระแสน้ำมันแรงมาก
รู้สึกเหมือนกำลังโดนคลื่นั์ซัดใส่เลย...
ดั่งที่ฉายาว่าไว้...ไร้ซึ่งแรงจะต้านทาน ตัวผมทำได้เพียงแค่ล่องลอยไปตามกระแสน้ำ
ช่วยไม่ได้
ผมคงได้แต่ปล่อยให้ร่างกายนี้ล่องลอยไป
เท่านั้นสินะ...
94
