ย้อนเวลาไปเป็นคุณแม่ลูกสามผู้แสนดีของคุณทหารคลั่งรักในยุค 70

บทที่ 7 พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตก

ในเวลาเพียงไม่กี่นาที เจียงเยว่ก็หั่นพริกกับเนื้อหมูเสร็จแล้ว

“ผมไม่พักแล้ว ให้ผมทำเองก็ได้ คุณอยากได้แบบไหนล่ะ?” ลู่อวี้รับมีดทำครัวจากเจียงเยว่ แล้วถามด้วยรอยยิ้ม

“งั้นคุณช่วยทำปลา ล้างให้สะอาด แล้วหั่นเป็๲ชิ้น จากนั้นก็หมักกับขิง ซีอิ๊ว และเหล้าจีนสักพักหนึ่ง”

พูดจบ เจียงเยว่ก็นึกขึ้นได้ว่าเธอซื้อมาแค่เหล้าขาว ยุคนี้ยังไม่มีเหล้าจีนสำหรับปรุงอาหารขาย

“คุณจัดการกับปลาเสร็จแล้วก็พอ ที่เหลือเดี๋ยวฉันทำเอง”

ลู่อวี้พยักหน้า

เจียงเยว่ยืนอยู่ที่ประตู มองลู่อวี้ทำปลา ขอดเกล็ด หั่นเป็๲ชิ้น และล้างทำความสะอาดอย่างคล่องแคล่วว่องไว

ทุกท่วงท่าล้วนดูชำนาญ

ทำไมเขาถึงรู้อะไรมากมายขนาดนี้? ที่ผ่านมาเขาใช้ชีวิตอย่างไรกันแน่?

ลู่อวี้ล้างผักต่าง ๆ เสร็จอย่างรวดเร็ว

“ภรรยา ตอนเย็นผมจะกลับมาผัดกับข้าวเอง คุณพักผ่อนเถอะ”

ลู่อวี้มองไปรอบ ๆ แล้วพบว่าขาดอะไรไปอย่าง

“ผมจะไปซื้อเตาถ่านกับถ่านมาเพิ่มก่อนแล้วกัน”

เมื่อได้ยินแบบนั้น เจียงเยว่ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เธอก็นึกอยู่เหมือนกันว่าในครัวขาดอะไรไป ที่แท้ก็ลืมของสำคัญที่สุดไปนี่เอง

พอชินกับการใช้เตาไฟฟ้าแบบสมัยใหม่ ก็ลืมไปเลยว่าตอนนี้เป็๲ยุค 70 ที่ใช้แต่เตาถ่าน

“ซื้อมาสองเตาเลยนะ” เจียงเยว่เตือน

เตาเดียวผัดกับข้าวช้าเกินไป ถ้าจะเลี้ยงข้าวแขก อย่างน้อยต้องใช้สองเตาพร้อมกัน ถึงจะผัดกับข้าวเสร็จเร็ว ไม่อย่างนั้นอาหารมื้อหนึ่งคงต้องใช้เวลาเป็๲ชั่วโมง

“ได้”

ลู่อวี้กำลังจะออกไป เจียงเยว่ก็รีบวิ่งตามออกมา

“คุณลืมเอาเงินกับตั๋วไป”

เจียงเยว่ยื่นเงินสามสิบหยวนกับตั๋วหลายใบให้ลู่อวี้

“ขอบคุณนะภรรยา”

หลังจากที่ลู่อวี้ออกไป เจียงเยว่ก็จัดการกับผักที่เหลือต่อ

“ก๊อก ๆ ๆ”

ขณะที่เจียงเยว่กำลังยุ่งอยู่นั้น เธอได้ยินเสียงเคาะประตูดังมาจากหน้าบ้าน

เจียงเยว่ล้างมือ จากนั้นก็เดินไปเปิดประตู เธอเห็นจางอวี้กับภรรยาทหารอีกหลายคนยืนอยู่หน้าบ้าน

“สหายเจียง เธอกำลังเตรียมอาหารเย็นอยู่เหรอ?”

ถึงแม้ว่าเจียงเยว่จะไม่ค่อยชอบหน้าจางอวี้ แต่ในเมื่อตอนนี้เธออยากเข้ากับคนอื่น ก็ต้องทำตัวเป็๲มิตรหน่อย แต่ถ้าจางอวี้ยุ่งไม่เข้าเ๱ื่๵๹ เธอก็พร้อมจะโต้ตอบ

เมื่อเห็นเจียงเยว่ไม่พูดอะไร จางอวี้ก็เบียดตัวเข้ามา แล้วเดินตรงไปที่ครัวอย่างรวดเร็ว

เธอเห็นว่าผู้พันลู่กับเจียงเยว่ขนของกลับมาเต็มไม้เต็มมือ

“โอ้โห สหายเจียง ซื้อของดี ๆ มาเพียบเลยนะเนี่ย”

เนื้อชิ้นใหญ่ขนาดนั้น ปลาอีกหนึ่งตัว แถมยังมีอีกตั้งหลายอย่าง ทั้งผัก เนื้อตากแห้ง ปลาตากแห้ง 

หรือว่าคืนนี้ผู้พันลู่กับเจียงเยว่จะกินทั้งหมดนี่?

แค่สองคน จะกินหมดเหรอ?

ภรรยาทหารคนอื่น ๆ เห็นของในครัวก็รู้สึก๻๠ใ๽เช่นกัน

พวกเธอเห็นเจียงเยว่ซื้อของพวกนี้มาแล้ว ไม่คิดว่าเธอจะซื้อเนื้อตากแห้งกับปลาตากแห้งเพิ่มมาอีก

ปกติเนื้อตากแห้งกับปลาตากแห้งจะมีกินกันก็ต่อเมื่อถึงเทศกาลสำคัญ ๆ เท่านั้น วันธรรมดาไม่ค่อยมีใครกินหรอก

“พี่สะใภ้มาพอดีเลย คืนนี้ฉันกับลู่อวี้จะเลี้ยงข้าวทุกคน”

สามีของพวกเธอเป็๲เพื่อนสนิทกับลู่อวี้ วันนี้เธอซื้อของมาเยอะแยะ เดิมทีตั้งใจจะเลี้ยงข้าวทุกคนในวันพรุ่งนี้ ส่วนวันนี้จะทำอาหารให้ลู่อวี้กินเป็๲พิเศษ อยากให้เขาได้ลิ้มลองฝีมือของเธอ

แต่ในเมื่อพวกเธอดันมาเห็นซะก่อน ก็เลี้ยงวันนี้เลยแล้วกัน

จางอวี้มองเจียงเยว่ด้วยความ๻๠ใ๽ เจียงเยว่จะเลี้ยงข้าวพวกเธอเนี่ยนะ?

นี่มันเหมือนพระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตก*[1]เลยนะ!

เจียงเยว่แต่งงานกับผู้พันลู่มาเกือบปีแล้ว เธอมาที่นี่หลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยเลี้ยงข้าวพวกเธอเลย เจียงเยว่ทำอาหารเป็๲ด้วยเหรอ? จะวางยาพิษพวกเธอหรือเปล่า?

“สหายเจียง เกรงใจจัง...” ถังจาวตี้กำลังจะปฏิเสธ แต่จางอวี้ก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน

“ขอบคุณสหายเจียงมากเลยนะ พวกเรารอคอยมื้อนี้อยู่ตั้งนานแล้ว”

หลินหลิงกำลังจะปฏิเสธเช่นกัน แต่พอได้ยินจางอวี้พูดแบบนั้น สีหน้าของทั้งสองคนก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

สหายเจียงทำอาหารไม่เป็๲ ถ้าเลี้ยงข้าวแขกแบบนี้ เกรงว่าผู้พันลู่ต้องเป็๲คนทำอาหารเอง พวกเธอจะกล้ารบกวนผู้พันลู่ได้อย่างไร

เจียงเยว่เชิญพี่สะใภ้ทุกคนไปนั่งที่ห้องนั่งเล่น

เธอหยิบแอปเปิลออกมาสี่ลูก แล้วเดินเข้าไปในครัว หั่นแอปเปิลใส่จาน จากนั้นก็ยกออกไป

“ทานผลไม้กันก่อนนะคะ”

ในยุคนี้ แอปเปิลเป็๲ผลไม้ที่หาได้ง่ายที่สุด ราคาแค่ไม่กี่เหมาต่อครึ่งกิโล

จากนั้นเธอก็ยกส้มออกมาอีกจานหนึ่ง

“สหายเจียง เกรงใจจัง”

จางอวี้รีบหยิบแอปเปิลมากินทันที ถึงแม้ว่าแอปเปิลจะไม่แพง แต่เธอก็ไม่ค่อยได้กินบ่อยนัก

ลูกอมที่เจียงเยว่ให้ เธอเอาไปให้ลูกชายกินแล้ว ส่วนแอปเปิลนี่ เธอจะแอบเก็บไว้ให้ลูกชายบ้าง

เมื่อคิดดังนั้น จางอวี้จึงหยิบแอปเปิลอีกหลายชิ้นยัดใส่กระเป๋าเสื้อ

ถังจาวตี้กับหลินหลิงรู้สึกอับอายขายหน้าแทน สหายเจียงอุตส่าห์เลี้ยงข้าว เลี้ยงขนม กินแค่ชิ้นสองชิ้นก็ไม่เป็๲ไร แต่กินแล้วยังแอบเอาไปอีก มันน่าเกลียดเกินไปแล้ว

เจียงเยว่เหลือบมองจางอวี้ แต่ก็ไม่ได้ถือสาอะไร

“สหายเจียง เดี๋ยวพวกเราช่วยทำอาหารนะ” ถังจาวตี้พูดด้วยรอยยิ้ม

หลินหลิงพยักหน้าเห็นด้วย

“ใช่ ๆ”

เจียงเยว่พูดด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณค่ะพี่สะใภ้ แต่ฉันเตรียมทุกอย่างไว้หมดแล้ว ไม่รบกวนหรอกค่ะ”

ถังจาวตี้กับหลินหลิงไม่ยอมแพ้ พวกเธอถามเจียงเยว่ว่ามีอะไรให้ช่วยอีกบ้าง

เจียงเยว่เลยต้องแบ่งกระเทียมให้พวกเธอไปปลอก แล้วก็แบ่งผักกับขิงต้นหอมไปให้ด้วย

จางอวี้รับกระเทียมมาส่วนหนึ่ง เธอทำทีเป็๲ปลอกกระเทียม แต่สายตากลับมองไปรอบ ๆ ห้องนั่งเล่น

ตู้ในห้องนั่งเล่นถูกล็อกไว้ ข้างในดูเหมือนจะมีของเต็มไปหมด ไม่รู้ว่าเก็บอะไรไว้บ้าง

“สหายเจียง ทำไมถึงเอาผ้ามาวางไว้บนโต๊ะแบบนี้ล่ะ?”

เมื่อได้ยินดังนั้น เจียงเยว่จึงมองไปที่ผ้าผืนขาวบนโต๊ะ

ก่อนหน้านี้เธอเคยไปร้านกาแฟและร้านอาหารตะวันตกมาหลายแห่ง เธอรู้สึกว่าการตกแต่งร้านแบบนั้น ดูแล้วสบายตา สบายใจดี

“ผ้านี่เป็๲ผ้าที่เหลือจากการตัดเสื้อน่ะค่ะ”

เจียงเยว่ไม่ได้บอกว่า เธอตั้งใจเลือกซื้อผ้าผืนนี้มาจากปักกิ่ง

ในยุคนี้ ถ้าเธอพูดแบบนั้นออกไป คงถูกมองว่าเป็๲คุณหนูตระกูลนายทุนที่ฟุ่มเฟือย แถมยังหาว่าเธอไม่เห็นหัวชาวนาชาวไร่เป็๲แน่

ผ้าที่เหลือจากการตัดเสื้อก็เก็บไว้แบบนี้ ไม่สิ้นเปลืองแย่เหรอ?

เจียงเยว่ไม่สนใจจางอวี้อีกต่อไป เธอหันไปมองถังจาวตี้ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า

“ลู่อวี้ไปซื้อเตากับถ่านมาแล้ว เดี๋ยวจะใช้ถ่านใหม่แลกกับถ่านที่ใช้แล้วสองก้อนของพี่สะใภ้ถังนะคะ”

“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวฉันเอามาให้ก็ได้”

สหายเจียงทั้งเลี้ยงลูกอมนมกระต่ายขาว เลี้ยงผลไม้ ใจดีขนาดนี้ เธอจะเอาเปรียบได้อย่างไร 

เมื่อลู่อวี้กลับมา เขาเห็นผู้หญิงหลายคนในบ้าน จึงชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วมองไปที่เจียงเยว่

“ผมซื้อเตาถ่านมาแล้ว วางไว้ตรงมุมห้องนะ เดี๋ยวคลุมด้วยกระดาษไขอีกที”

“ค่ะ”

ลู่อวี้ยกเตาสองเตาเข้ามาในบ้าน

เมื่อเห็นเตาถ่านสองเตา จางอวี้ก็พูดขึ้นว่า

“สหายเจียง ทำไมถึงซื้อเตาถ่านมาตั้งสองเตาล่ะ?”

เจียงเยว่๳ี้เ๠ี๾๽อธิบายให้จางอวี้ฟัง

เธอเดินไปที่ประตู กำลังจะไปยกถ่าน แต่ลู่อวี้ก็ห้ามเธอไว้

“เดี๋ยวผมยกเอง”

เจียงเยว่ไม่ได้ปฏิเสธ เมื่อนึกถึงเ๱ื่๵๹เลี้ยงข้าว เธอจึงพูดขึ้นว่า

“คืนนี้เราเลี้ยงข้าวที่บ้านนะ คุณไปเรียกจางวั่งกับคนอื่น ๆ ที่สนิทมาด้วยแล้วกัน”

เมื่อได้ยินดังนั้น ลู่อวี้ก็มองเจียงเยว่อย่างลึกซึ้ง

สองวันมานี้ พฤติกรรมของเจียงเยว่กับก่อนหน้านี้ต่างกันราวฟ้ากับเหว แต่เขาก็ยังรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

หรือว่าเธอจะใช้โอกาสนี้ พูดเ๱ื่๵๹หย่ากับเขาอีก?

[1] พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตก เปรียบถึงเ๱ื่๵๹ที่เป็๲ไปไม่ได้