“โฮกกกก!” พูดคุยกับชายชราลึกลับในจิตใจได้ไม่ทันไร ทันใดนั้นจูชิงได้ยินเสียงสัตว์คำรามลั่นดังออกมาจากในป่าแผ่นดินะเืสั่นไหวไม่หยุด
พริบตาถัดมาแรดตัวใหญ่ั์วิ่งอาละวาดออกมาจากป่า ทุกอย่างที่ขวางหน้ามันถูกชนเละเทะอลหม่านโกลาหลทั่วทั้งบริเวณ
“อ๊ากก!” จูชิงร้องอุทานด้วยความใกระโจนไปอีกฝั่งหนึ่ง รอดพ้นจากการโจมตีของแรดั์อย่างหวุดหวิด หากถ้าช้าไปกว่านี้สักสามลมหายใจเกรงว่าคงจะกลายเป็เนื้อบดไปแล้ว
“แรดดาบ อสูรดึกดำบรรพ์!” ผิดกับซั่งกวานจือหนิงที่มองแรดั์นั่นตาเป็ประกายราวกับได้พบเจอของล้ำค่า
แรดตัวนี้สูง 5-6จั้ง นอแรดบนหัวเปรียบเสมือนกับดาบั์ที่สามารถฉีกสะบั้นทุกสรรพสิ่ง
มุมปากของซั่งกวานจือหนิงยกยิ้มเล็กน้อยเส้นไหมเส้นหนึ่งพุ่งออกมาจากปลายนิ้ว แม้จะดูบอบบางหากทว่าแหลมคมเกินพรรณนา เส้นไหมเจาะผ่านเกราะหนังหนาของแรดั์พุ่งเข้าทะลวงหัวของมันในเสี้ยวพริบตาเดียว
“ตึงงง!” แรดดาบที่ก่อนหน้าอาละวาดไปทั่วยามนี้ล้มตึงนอนแน่นิ่งอยู่กับพื้น ปราศจากสัญญาณชีพใดๆ อีก
จูชิงเห็นภาพดังนั้นตัวก็สั่นเทาอย่างอดมิได้ “นางเป็คนหรือเป็ผีกันแน่!ฆ่าสัตว์ดุร้ายเช่นนั้นในพริบตาได้อย่างไร?”
“อสูรดึกดำบรรพ์หรือไม่เห็นจะเท่าไหร่” ซั่งกวานจือหนิงยิ้มบางๆ นางเก็บเส้นไหมสีทองจากนั้นแรดดาบก็หายวับไปกับสายลม
“อสูรั์ขั้นเคลื่อนย้ายลมปราณเพียงตัวเดียวก็ทำให้เ้าใขนาดนี้เชียวหรือจริงดั่งคำโบราณว่า ไม้ผุจักนำไปแกะสลักได้อย่างไร” ชายชราส่ายศีรษะ
“ตาเฒ่าอย่างท่านก็พูดได้สิคนที่เกือบตายมิใช่ท่านเสียหน่อย” จูชิงกลอกตาเอ่ยปากสวนไป คนที่ประชันหน้ากับแรดั์หาใช่ตาเฒ่าเสียหน่อย
“หยุดเรียกข้าว่าตาเฒ่าได้แล้ว!”ชายชราถลึงตาใส่เ้าเด็กนี่ ทว่าจูชิงเพียงแค่นเสียงหึกลับไปจากนั้นก็ย้อนถามต่อ
“ถ้างั้นท่านชื่ออะไรล่ะท่านไม่เห็นบอกข้าเลย”
“ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!ตอนที่ข้าเป็หนึ่งในใต้หล้า เ้ายังเป็วุ้นอยู่เลยกระมัง” ชายชรากล่าว
“โอ้ เช่นนั้นแล้ว ท่านผู้ยิ่งใหญ่ไม่ทราบว่าท่านมีนามว่าอะไรหรือ” พูดคุยกับตาเฒ่านั้นชวนให้เหนื่อยใจมิน้อยเลย
“เ้า... เ้าเรียกข้าว่าเฒ่าปีศาจก็แล้วกัน” ชายชราตอบ
“เอ่อ เฒ่าปีศาจนับว่าเป็ชื่ออย่างนั้นรึเรียกว่าตาเฒ่ายังฟังดูรื่นหูกว่า” จูชิงแทบหลุดหัวเราะออกมาชื่อเฒ่าปีศาจนี่แตกต่างกับตาเฒ่าตรงไหนกัน
“หัวเราะงั้นหรือ เ้าลองหัวเราะดูสิเ้ายังอยากเอาชนะแม่นางนั่นหรือไม่?” เฒ่าปีศาจหัวเราะเย็นเยียบยกเื่นี้ขึ้นมาขู่
“อยากสิ ท่านจะสอนข้าหรือ?” จูชิงหุบปากทันใดตาเป็ประกายราวกับดวงดาว
“ข้าเป็ใคร ถ้าข้าสอนเ้าแค่สยบนางง่ายยิ่งกว่าปัดฝุ่น” เฒ่าปีศาจหัวเราะ เ้าเด็กนี่ช่างไม่รู้เื่เอาเสียเลย
ทว่าจูชิงมองเฒ่าปีศาจด้วยสายตาระแวดระวัง ไม่รีบตกลงโดยทันทีราวกับกลัวจะตกหลุมพรางตาเฒ่าปีศาจเข้าให้“แต่ว่าท่านหรือจะจิตใจดียอมสอนข้าง่ายๆบอกข้ามาเสียว่าท่านมีแผนอะไรกันแน่?”
เฒ่าปีศาจแทบกระอักโลหิต ตอนนั้นยามมีชีวิตอยู่ไม่รู้ว่าคนตั้งเท่าไรอยากเป็ศิษย์ของเขาเขาอุตส่าห์ยื่นข้อเสนอให้ก่อน ทว่าอีกฝ่ายกลับมองเขาเป็โจรเสียอย่างนั้น
“คิดว่าข้าจะวางแผนอะไรกับเด็กกระยาจกอย่างเ้ากัน?” เฒ่าปีศาจแค่นเสียงในลำคอ
“หรือว่า...” จูชิงทำท่าจะถามต่อ
“เอาล่ะ จะเรียนหรือไม่เรียนถ้าไม่เรียนก็เื่ของเ้า ข้าขี้คร้านจะสอนแล้ว” เฒ่าปีศาจคำรามอย่างเหลืออด
“เรียน ข้าจะเรียน!” จูชิงรีบพยักหน้าตอบตกลงโดยพลันก่อนที่เฒ่าปีศาจจะเปลี่ยนใจจริงๆ
ก็เหมือนกับที่เฒ่าปีศาจบอก เขาไม่มีสิ่งมีค่าอะไรเลยสักอย่างโอกาสที่จะเดินบนเส้นทางยุทธ์ใช่ว่ามาง่ายๆ เสียเมื่อไหร่ ถ้าไม่คว้าโอกาสนี้ไว้เขาจะต้องเสียดายไปชั่วชีวิต และตอนนี้เขาก็อยากสั่งสอนซั่งกวานจือหนิงจนแทบทนไม่ไหวแล้ว
ทันใดนั้น จิติญญาของจูชิงสั่นสะท้าน หลุมศพสั่นไหวอย่างรุนแรงซึ่งการสั่นะเืนั้นแทบทำลายจิติญญาของจูชิงไปด้วย
เขาอยากแผดเสียงร้อง ทว่ากลับไร้เสียงหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากแม้เพียงนิดกระทั่งพยายามจะขยับตัวยังทำไม่ได้
“เฒ่าปีศาจ ท่านหลอกข้า!” จูชิงโอดครวญหลังผ่านไปสักพักหนึ่งความเ็ปยังคงดำเนินไปอยู่เช่นนั้น
“เย็นไว้ก่อน นี่เป็กระบวนการหนึ่งเ้าจักต้องข้ามผ่านมันไปให้ได้!” เฒ่าปีศาจเฝ้ามองอย่างใจจดใจจ่อหากจิติญญาของจูชิงต้านทานไม่ได้ มีโอกาสสูงมากที่จิติญญาจะแหลกสลายหรืออย่างที่ดีที่สุดก็คืออาจจะหลับใหลในศิลาผนึกิญญาพิชิต์ไปอีกครั้ง
ความเ็ปของจิติญญานั้นยิ่งกว่าความเ็ปของร่างกายหลายพันเท่าิญญาคือสิ่งที่ลึกลับที่สุดในร่างกายมนุษย์ แม้เป็จอมยุทธ์ที่กล้าแกร่ง แต่จิติญญายังคงเป็สถานต้องห้ามที่มิอาจแตะต้อง
จิติญญาของจูชิงคร่ำครวญทรมาน หลุมศพวิวัฒน์อย่างต่อเนื่อง!
“ตู้มมม!” ในที่สุดข้อมูลจำนวนมหาศาลพลันทะลักทลายออกมาจากหลุมศพจิติญญาของจูชิงคลับคล้ายจักะเิ
《เคล็ดวิชา์าหลัวโหว》เมื่อข้อมูลรวบรวมเข้าด้วยกันจนเสร็จอักขระสีแดงเข้มทั้งห้าพลันประจักษ์บนศิลาหน้าหลุมศพ
หลังจากนั้น มีตัวอักขระเล็กๆ สามตัวกับแผนภาพประหลาดอีกหกภาพ
“คัมภีร์หลอมกายา!” ครั้นจูชิงจับจ้องมองตัวอักขระเล็กๆบนศิลา คัมภีร์เล่มหนึ่งพลันปรากฏในหัว
อักขระเพียงสามอักขระ หากกลับเปี่ยมล้นไปด้วยความลึกลับไร้สิ้นสุด!
“บำเพ็ญเพียร!” แสงแวววาวประกายผ่านดวงตาของจูชิง!
353
![ทะลุมิติมาเป็นเศรษฐินีแห่งวงการความงาม [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1705915151_91420356.webp)
