เมื่อเขากลับเข้ามาในคฤหาสน์หลังงามทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปข้างใน
"คุณพีท นะคุณพีท!หายไปทั้งคืนอีกแล้วนะคะ!" ป้าศรีบ่นด้วยความเป็ห่วงมองชายหนุ่มด้วยสายตาเหนื่อยใจ
"นี่คุณพ่อกับคุณแม่กำลังจะกลับมาแล้วนะดีนะที่คุณมีนโทรตาม ไม่งั้นคงโดนดุแน่เลย!"
พีท ยิ้มแหย ๆ พลางยกมือขึ้นเกาหลังคอ"ผมขอโทษครับป้าศรี พอดีมีเหตุบังเอิญ... ต้องอยู่เป็เพื่อน….เพื่อนนะครับ"
ป้าศรีถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะพึมพำเบา ๆ "เพื่อน หรือสาวที่ไหนอีกล่ะคะ..."
ไม่ทันที่ ชายหนุ่ม จะตอบป้าศรียังไม่วายส่ายหน้าก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงเป็ห่วง "คุณพีทคะ สาว ๆระวังหน่อยนะคะ คุณ พีท ยิ่งหล่ออยู่ด้วย เดี๋ยวโดนสาว ๆ หลอกเอานะคะ!"
เขา หัวเราะออกมาเบา ๆ "โธ่ป้าศรี ผมไม่ได้ซื่อขนาดนั้นหรอกน่า"
ป้าศรีแกล้งถามขึ้นมาอีก"แล้วเพื่อนคนนี้ ทำไมคุณพีทถึงให้ความสำคัญมากขนาดนั้นนะคะป้าไม่เคยเห็นคุณพีทไปนอนค้างคืนที่ไหนเลย นอกจากไปบ้านคุณกวิน..."
พีท ที่กำลังจะยกแก้วน้ำขึ้นดื่มถึงกับชะงักไปเล็กน้อย
"เอ่อ... ก็..." เขา เกาหลังคอพลางหลบตานิด ๆ "คือ เพื่อนคนนี้ เขา... เอ่อ... ้ากำลังใจนิดหน่อยผมเลยอยู่เป็เพื่อนเฉย ๆ"
ป้าศรีเลิกคิ้ว "แหม~ ้ากำลังใจขนาดให้คุณพีทไปอยู่ด้วยทั้งคืนเลยเหรอคะ…ใครกันน๊า ช่างโชคดีจริงๆป้าชักอยากเห็นหน้าเพื่อนคุณพีทซะแล้วสิคะว่าหน้าตาเป็ยังไงน้า….ทำไมถึงทำให้คุณพีทของป้าไม่ยอมกลับบ้าน?"
“เดี๋ยวสักวันป้าต้องได้พบแน่นอนครับ"เขาตอบพร้อมยิ้มกริ่ม
ป้าศรียิ้มพอใจที่เห็นชายหนุ่มตรงหน้าดูมีความสุขอย่างเหลือล้น
“อุ้ย ป้าลืมไปเลยคะ…ป้าขอตัวก่อนนะคะ เดี๋ยวจะต้องไปเตรียมอาหารสำหรับมื้อเย็น…สำหรับคุณผู้ชายและคุณผู้หญิงด้วยนะคะ"
ป้าศรี พูดพลาง รีบเดินเข้าไปทางห้องครัวของบ้านทันที
เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ดังลงมาตามขั้นบันไดก่อนที่ "มีน" น้องสาวตัวน้อยของเขาจะปรากฏตัว เธอสวมชุดอยู่บ้านสบาย ๆผมยาวสรวยสีดำขลับ ดวงตากลมโต หน้าตาจิ้มลิ้มแต่แฝงไว้ด้วยความสวยไม่แพ้ใบหน้าของพี่ชายที่ดูหล่อเหลา
เธอมองพี่ชายด้วยความลังเลก่อนจะเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเขา
"พี่พีท คะ..." มีน เอ่ยเสียงเบา"กลับมาแล้วเดี๋ยวช่วยดูการบ้านให้ มีน ทีนะคะ การคำนวณ มีน ไม่ค่อยถนัด ต้องให้พี่พีทช่วยสอนนะคะ...?"
เขา มองหน้าน้องสาวเห็นแววเป็ห่วงในดวงตาใส ๆ นั้นก็ยิ้มออกมา เขายกมือขยี้ผมน้องเบา ๆ
"ได้สิ เดี๋ยวพี่สอนให้นะ "
มีน เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆกระซิบเบา ๆ แต่พีทก็ยังได้ยิน "พี่พีท…ไปอยู่กับคนที่พี่เคยเล่าให้มีนฟังใช่ไหมคะ?"
พีท ชะงักไปเล็กน้อยสบตาน้องสาวที่กำลังจ้องมองเขาเหมือนกำลังพยายามรวบรวมความกล้าถาม
"เอ่อ... ก็..."
มีน รีบก้มหน้าหลบสายตาแต่เสียงเธอยังคงได้ยินชัด "งั้น...มีนคงต้องเตรียมตัวรู้จักพี่สะใภ้แล้วสินะคะ... ?"
เธอพูดพลางยิ้มเขิน ๆก่อนจะเบือนหน้าหนีเล็กน้อย พีท หัวเราะออกมาเบา ๆ
"แซวพี่แบบนี้ไม่เหมือน มีน เลยนะ"
มีน หน้าแดงขึ้นมาทันที รีบส่ายหัว"มีน ไม่ได้แซวซะหน่อยค่ะ แค่...แค่พูดเฉย ๆ"
พีท ยิ้มขำ "อืม...ไว้ถึงเวลาพี่จะแนะนำให้ มีน รู้จักเองนะ.."
ไม่ทันที่ มีน จะได้พูดอะไรต่อเสียงรถยนต์คันหรูแล่นเข้ามาจอดที่หน้าคฤหาสน์ พีทและมีนหันไปมองพร้อมกัน
ป้าศรี รีบหันไปดูที่หน้าต่างก่อนจะอุทานขึ้น"คุณผู้ชายกับคุณผู้หญิงกลับมาแล้ว!"
เสียงฝีเท้าดังก้องไปทั่วโถงกว้างเมื่อทั้งสองท่านก้าวเข้ามาภายใน
พีท กับ มีนยืนรออยู่ก่อนแล้วสีหน้าของ ชายหนุ่มเรียบนิ่งตามแบบฉบับของเขา ส่วน มีน ยิ้มแย้มอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นพ่อกับแม่กลับมาถึงบ้าน
"พีท พ่อมีเื่จะคุยด้วยนะตอนทานข้าวเย็น" คุณอรรถพล เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขานิ่งแต่แฝงด้วยความนัยบางอย่างดวงตาคมทอดมองลูกชายคนโตที่ยืนนิ่งอยู่ข้างน้องสาว
"ครับ" ชายหนุ่ม ตอบรับสั้นๆ
จากนั้นคุณอรรรถพล ก็หันไปหา มีน ลูกสาวที่ยืนอยู่ข้างพี่ชายพร้อมรอยยิ้มสดใส
"เป็ไงบ้างลูกสาวพ่อ พ่อกับแม่ไม่อยู่พี่พีทเขาดูแลดีไหม?"
ก่อนที่ มีน จะได้ตอบอะไรคุณภัทรลดาก็โผเข้ากอดลูกสาวตัวน้อยของเธอไว้แน่นราวกับ้าซึมซับไออุ่นจากลูกสาวที่ไม่ได้เจอกันมาหลายวันดวงตาของเธอเปล่งประกายไปด้วยความรักและคิดถึง
"แม่คิดถึงหนูจังเลยลูก"เธอกระซิบเบาๆ ขณะลูบศีรษะของ มีน แ่เบา
จากนั้นคุณภัทรลดาก็หันไปมองลูกชายคนโตที่ยืนมองอยู่ไม่ไกลแม้พีทจะไม่ได้แสดงออกมากนัก แต่เธอรู้ดีว่าเขาก็คิดถึงพวกเขาเช่นกันรอยยิ้มอบอุ่นปรากฏบนใบหน้าของเธอ
"พีท...ลูกลำบากไหมดูแลน้องดีหรือเปล่า?" เสียงของเธอเต็มไปด้วยความห่วงใย
ชายหนุ่ม สบตาแม่ก่อนพยักหน้าเล็กน้อย"ไม่ลำบากครับ น้องว่าง่ายดี"
มีน หัวเราะ "แน่นอนคะแม่พี่พีทดูแลหนูอย่างดีเลย!"
มีน หันไปสบตาพี่ชาย ที่ทำหน้าอมยิ้มกลัวเธอจะฟ้องว่าเขาไม่ยอมกลับบ้าน แต่ มีน รู้ดีว่าไม่ควรบอกแบบนั้น…..
เมื่อถึงเวลาอาหารเย็น ทั้งครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตากันในห้องอาหารป้าศรี หัวหน้าแม่บ้าน ก็ค่อยๆ นำอาหารจานโปรดมาเสิร์ฟบนโต๊ะอาหารขนาดใหญ่กลิ่นหอมของเมนูอาหารอร่อยหลายรายการลอยฟุ้งไปทั่วห้อง
ระหว่างทานข้าว บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเป็ไปอย่างเรียบง่ายเสียงช้อนกระทบจานเป็จังหวะเบาๆ
คุณอรรถพล ถาม พีท ด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
"พีท….อีกกี่เดือนลูกจะเรียนจบ?"
ชายหนุ่ม เงยหน้าขึ้นจากจานข้าวก่อนตอบ"อีกประมาณ 3 เดือนครับ น่าจะจบ แล้วก็ทำโครงการวิจัยที่จะแข่งเสร็จด้วยพอดีครับ"
คุณอรรถพล พยักหน้าช้าๆเหมือนครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงมั่นใจ
"ดีเลย พ่อคิดว่าอยากให้ พีท ไปดูงานกับพ่อที่อังกฤษสัก6เดือนก่อน กลับมาจะได้เริ่มบริหารงานที่บริษัทในไทยได้เลย"
พีท ชะงักไปทันทีส้อมที่ถืออยู่ในมือแทบจะหลุดร่วงจากนิ้ว เขาหันไปมองพ่ออย่างใ"ไปอังกฤษ... 6 เดือนเลยเหรอครับ?"
มีน ที่นั่งข้างๆ เหลือบมองหน้าพี่ชายเล็กน้อยเห็นสีหน้าของพี่ชายก็พอจะเดาได้ว่า เขาคงไม่ได้คาดคิดถึงเื่นี้มาก่อน เธอสงสารพี่ชายเธอเป็อย่างมากแต่ก็คงจะเลี่ยงคำสั่งของคุณพ่อไม่ได้
คุณภัทรลดาเองก็มองลูกชายอย่างเข้าใจ พีทไม่ชอบการไปอยู่ต่างประเทศนานๆ เธอรู้ดี แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
พีท รู้สึกเหมือนโลกหมุนช้าลงไปชั่วขณะในหัวเขามีทั้งคำถาม ความกังวล และความลังเลที่ประดังเข้ามาพร้อมกัน..
ชายหนุ่ม เม้มริมฝีปากแน่นเขาก้มหน้ามองจานข้าวตรงหน้า
แต่จู่ๆกลับรู้สึกว่าอาหารที่เคยชอบกลับจืดชืดไปหมด ความคิดของเขาตีกันวุ่นไปหมดไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากไปดูงานกับพ่อ...แต่...
อันนา...
ภาพของเธอผุดขึ้นมาในหัวแทบจะทันที ตอนนี้เขาไม่อยากห่างจากเธอนานขนาดนั้นหกเดือน…มันดูเหมือนไม่นานสำหรับคนอื่น แต่สำหรับเขา มันช่างเป็เวลาที่แสนนานเหลือเกิน
“พ่อเองจะได้ติดต่อทีมงานของบริษัทที่อังกฤษเอาไว้ก่อนเพื่อให้สอนงานแกด้วย"
เสียงของบิดาดังก้องอยู่ในโสตประสาทแต่พีทกลับนั่งนิ่ง ราวกับไม่ได้ยินคำพูดเ่าั้ ดวงตาคมกริบทอดมองไปไกลริมฝีปากได้รูปเม้มเข้าหากันเล็กน้อย
ไปอังกฤษงั้นเหรอ...
นั่นหมายความว่าเวลาที่เหลือก่อนเรียนจบของเขา กำลังจะนับถอยหลังเร็วขึ้นอีก
ใจหนึ่งก็รู้ว่าทางนี้คืออนาคตที่ถูกปูเอาไว้แล้วแต่ในอีกมุมหนึ่ง กลับมีบางสิ่งที่ยึดเหนี่ยวเขาเอาไว้ที่นี่
ภาพของหญิงสาวคนหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวโดยไม่ต้องพยายามเธอ...ผู้หญิงที่เขาชอบกวนใจเธอเป็ประจำ คนที่มักจะทำหน้าไม่พอใจเวลาถูกเขายียวนแต่ก็แอบอมยิ้มทุกครั้งที่เขาลอบมอง
"ครับ" พีท ตอบรับพ่อ สั้น ๆก่อนขอตัวขึ้นห้องอย่างรวดเร็ว เพราะอยากพักผ่อน
เมื่อถึงห้องนอนของตัวเอง
"ให้ตายสิ..." พีท พึมพำกับตัวเองเบาๆ
ถ้าเขาต้องไปจริง ๆ หลังจากเรียนจบเขาจะยังมีโอกาสได้พบเธออีกไหม? หรือว่านี่จะเป็่เวลาสุดท้ายที่เขาจะได้พบกับเธอกันแน่?
ร่างสูงใหญ่ทิ้งตัวลงบนที่นอนขนาดใหญ่โอ่อ่าราวกับ้าให้ความอ่อนล้าทั้งหมดสลายหายไปกับพื้นผิวอ่อนนุ่มแต่กลับกลายเป็ว่าแทนที่จะรู้สึกผ่อนคลาย จิตใจของเขากลับว้าวุ่น
ความคิดทั้งหมดพุ่งตรงไปยังใครบางคน...คนที่ตอนนี้อาจกำลังง่วนกับการติวข้อสอบให้น้องชาย หรือไม่ก็แวะร้านป้านวล เ้าประจำเพื่อซื้อข้าว พร้อมกับรับฟังคำแซวเกี่ยวกับเขากับเธอไปด้วย... หรือบางทีตอนนี้เธออาจจะกำลังอาบน้ำ ปล่อยให้หยดน้ำไหลผ่านผิวเนียนละเอียดของเธอ
เขาถอนหายใจยาว พลิกตัวบนเตียงกว้างทว่าความคิดกลับยิ่งวกวนลึกซึ้ง ััจากวันนั้นยังติดอยู่ในความทรงจำและเขาก็ไม่รู้เลยว่า อีกเมื่อไหร่... จะได้มีโอกาสแนบชิดกับเธอแบบนั้นอีกครั้ง
ััจากรอยจูบที่เขาฝากไว้กับริมฝีปากและร่างกายของเธอยังคงหลอกหลอนเขาอยู่ในความคิด ทุกจุดที่เคยัักันราวกับยังติดตรึงอยู่บนผิวกายของเขาเองความซาบซ่านที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างไม่มีทีท่าว่าจะจางหายมีแต่จะทวีความร้อนรุ่มขึ้นเรื่อย ๆ
เขาไม่เคยเป็แบบนี้มาก่อนไม่เคยคิดถึงใครได้มากมายขนาดนี้ไม่เคยปล่อยให้ใครคนหนึ่งเข้ามาวิ่งวนในหัวใจได้ลึกซึ้งถึงเพียงนี้ แต่กับเธอ...แค่หลับตา ภาพของเธอก็ชัดเจนราวกับอยู่ตรงหน้า
พีท พลิกร่างสูงอีกครั้งก่อนจะถอนหายใจหนักหน่วง นี่เขาควรทำยังไงกับความรู้สึกนี้กันแน่เวลาที่เหลืออยู่... เขาจะปล่อยให้มันกัดกินใจไปเรื่อย ๆ แบบนี้เหรอ หรือควรทำอะไรสักอย่างเพื่อเติมเต็มแรงปรารถนานี้ให้สมบูรณ์?
ยิ่งคิดถึงเธอมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งแน่ใจ—เขาไม่อยากปล่อยเธอไปไหนหรือไปเป็ของใคร….นอกจากเขาอีกแล้ว…
นี่ทำไมเขาคิดเห็นแก่ตัวแบบนี้นะ….แรงปรารถนานี้ทำให้เขาอยากฉวยโอกาสเธออย่างงั้นหรือ?
11K
