รดีซ่านทรวง

ขณะที่ทุกคนในบ้านกำลังหัวเราะขบขันคนที่แปลงโฉมตัวเองเสียใหม่ ปัณณวัตรก็มองไปทางลูกสาวด้วยสายตาอ้อนวอนราวกับบอกเป็นคำพูดว่า ‘นี่พ่อน่ะลูก จำไม่ได้จริงๆ เหรอ พ่อไง’“มาหายายมา!” ยายยื่นมือออกมารับหลานไปอุ้มปัณณวัตรมองลูกสาวตาปริบๆ คนเป็นพ่อย่อมรู้อยู่แล้วว่าลูกสาวชอบอะไร จึงหยิบของเล่นชิ้นโปรดมาหลอกล่อเพื่อให้หนูน้อยจำได้ว่าเขาเป็นใครอนงค์นางมองสามีที่พยายามตีสนิทกับลูกสาวแล้วก็หัวเราะคิกคักพลางส่ายหัวอย่างไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันว่าอัญชันจำพ่อของตัวเองไม่ได้“นี่ไง ของเล่นของหนู”หนูน้อยหลบหน้าคนที่เปรียบเสมือนคนแปลกหน้า ใบหน้าน้อยๆ ซุกไปที่อกของยาย“อัญ...น้องอัญ อย่างน้อยหนูก็น่าจะจำเสียงของพ่อได้สิลูก”ขณะที่ปัณณวัตรกำลังพยายามอย่างหนักเพื่อให้ลูกสาวจำตนได้ อนงค์นางก็หยิบของเล่นชิ้นใหม่ที่เพิ่งซื้อมาจากห้างฯ ส่งให้ เธอช่วยสามีอีกแรง“นี่ค่ะ”ปัณณวัตรรับไปแล้วก็ทำการหลอกล่อลูกสาวให้หันมาสนใจเขาอีกครั้ง มือใหญ่ยื่นของที่อยู่ในมือไปให้พลางพูดด้วยเสียงออดอ้อน“เอาไหม...เอาไหมลูก”หนูน้อยหันกลับมามองและกะพริบตาปริบๆ ด้วยความสงสัยว่าเขาเป็นใคร ทำไมยังมาก่อกวนอยู่อีก ไม่เข้าใจเลย ไม่เข้าใจ“อยากได้ไหม พ่อให้”ปัณณวัตรยังหลอกล่อด้วยของเล่น พอหนูน้อยยื่นมือออกมาหมายจะหยิบ เขากลับยื่นมือออกไปหมายจะอุ้ม เป็นผลให้อัญชันร้องไห้ขึ้นมาอนงค์นางรู้สึกสงสารสามีจึงปลอบเขาด้วยการใช้แขนข้างหนึ่งโอบแผ่นหลังพลางยิ้มให้ เวลานั้นคนเป็นยายกำลังปลอบหลานเสียงอ่อนเสียงหวาน“โอ๋ๆ อย่าร้อง พ่อไงลูก จำไม่ได้หรือ”หากแต่ภาพแม่ที่ยืนกอดคนแปลกหน้าทำให้อัญชันเห็นแล้วเกิดความหวง มือน้อยๆ ยื่นออกไปหามารดาทั้งน้ำตาและเสียงสะอื้นไห้“แง...”อนงค์นางผละจากสามีไปหาลูกสาว เวลานั้นปัณณวัตรมีอาการปวดหัวตุบๆ ราวกับเจอปัญหาใหญ่ที่คิดแก้ไม่ตก คงไม่มีพ่อแม่ที่ไหนอยากเห็นลูกของตนร้องไห้“ร้องไห้ทำไมลูก”หนูน้อยวัยขวบกว่าๆ ฟังคำถามของมารดาโดยที่ยังพูดตอบไม่ได้นอกจากคำว่าหม่ำๆ และตอนนี้กำลังมีความรู้สึกหวงแม่เอามากๆ เท่านั้น“แม่ขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะ”คล้อยหลังแม่ยายที่พูดขึ้นมา ภายในห้องนั่งเล่นจึงเหลือเพียงลูกเขยที่กำลังมองเมียและลูกสาวตาปริบๆ แต่ก่อนที่อนงค์นางจะพาลูกสาวออกไปกล่อมที่หน้าบ้าน เธอก็หันมาบอกเขายิ้มๆ“พี่เขมคะ ส่งขวดนมที่เหลืออยู่ในกระเป๋ามาให้นางหน่อย แล้วก็ล้างขวดนมอีกขวดให้ด้วยนะคะ”เขาส่งขวดนมที่ยังเหลืออยู่ไปให้เธอ พออนงค์นางกับลูกสาวออกไปหน้าบ้าน ร่างสูงกำยำก็เดินเข้าไปในห้องครัวเพื่อจัดการล้างขวดนมและเทนมรสจืดในกล่องพาสเจอร์ไรซ์เตรียมเอาไว้ให้ลูกสาว“โกนหนวดแล้วหล่อนะ” น้ำอ้อยที่กำลังทำอาหารเย็นอยู่อดพูดด้วยไม่ได้“โกนทีไรมีปัญหาทุกที” ปัณณวัตรพูดไปส่ายศีรษะไป“เคยโกนมาแล้วเหรอ” น้ำอ้อยแปลกใจจนเลิกคิ้ว“ใช่” เขาตอบขณะเปิดก๊อกเพื่อล้างขวดนม“นางเคยเห็นหรือเปล่า” ความอยากรู้ฉายชัดอยู่บนใบหน้าของน้ำอ้อยที่เปรียบเสมือนญาติของภรรยา“เคย นางเป็นคนโกนหนวดกับตัดผมให้เอง”“นึกว่าไม่เคยเห็น” คนกำลังทำอาหารหัวเราะก่อนจะพูดขึ้นมาอีกอย่างชื่นชม “รู้ไหมว่าเหมือนเจ้าเงาะป่าถอดรูปออกมาเป็นพระสังข์ทอง”ปัณณวัตรได้ยินคำชมนั้นแต่ก็หาได้สนใจ เพราะตอนนี้กำลังกลุ้มใจเรื่องของลูกสาวเขากลัวลูกสาวจะไม่เข้าหา ก็คนมันเคยอุ้ม เคยป้อนนม และเล่นด้วย ความสุขของคนเป็นพ่ออยู่ตรงนี้ แค่โกนหนวดเท่านั้น ลูกสาวดันจำไม่ได้ น่าปวดใจนัก“เดี๋ยวน้องอัญก็จำได้ เชื่อเถอะ” คนอายุมากกว่าปลอบใจพร้อมรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ “ไม่ข้ามวันหรอก เดี๋ยวก็เข้ามาหา เชื่อได้เลย”คนถูกปลอบก็หวังให้เป็นอย่างนั้นเช่นกัน และหลังจากจัดการกับขวดนมเรียบร้อยเขาก็เดินออกมาเมียงมองเมียและลูกที่ยังอยู่บริเวณหน้าบ้าน เวลานั้นลูกสาวเลิกร้องไห้แล้วจะทำยังไงดีปัณณวัตรถามตัวเองอยู่ในใจ และแล้วก็เกิดไอเดียขึ้นมา ร่างสูงใหญ่กำยำเดินเข้าไปในห้องเพื่อหาผ้าขาวม้าของตัวเอง และเมื่อเจอก็จัดการหยิบมาปิดบริเวณแนวกราม จากนั้นก็ลงมายังชั้นล่างน้ำอ้อยที่กำลังยกกับข้าวมาวางไว้บนโต๊ะถึงกับสะดุด เมื่อเห็นปัณณวัตรทำแบบนี้แล้วก็อดที่จะหัวเราะออกมาด้วยความขบขันไม่ได้“เขม ฮา...ฮา...”ปัณณวัตรรู้อยู่แก่ใจว่ามันน่าขำ แต่จะทำยังไงได้ในเมื่อลูกสาวสุดที่รักไม่ยอมหันมาหาเขา เขาก็ต้องทำแบบนี้แหละ และก็หวังว่ามันจะได้ผลอนงค์นางเห็นสามีในสภาพนี้ก็หัวเราะระคนสงสารอยู่ไม่น้อย ถ้าไม่ใช่พ่อที่รักลูกสาวจริงๆ เขาไม่มีทางทำแบบนี้หรอก“น้องอัญ...”อัญชันมองไปทางต้นเสียงของคนเป็นพ่อขณะสองมือถือขวดนมและศีรษะซบอยู่กับบ่าของมารดา ดวงตาที่เพิ่งผ่านการร้องไห้มองไปยังพ่อของตัวเองที่ตอนนี้ใช้ผ้าขาวม้าปิดบริเวณแนวกรามและปากเอาไว้“น้องอัญ...”เด็กน้อยมองคนเรียกที่ยื่นสองมือออกมาหา“พ่อเขมไงลูก พ่อเอง”อัญชันฟังแล้วกะพริบตาปริบๆ จากนั้นก็เงยหน้ามองหน้าแม่ ก่อนจะปล่อยจุกนมออกจากปากแล้วก็ยื่นขวดนมเปล่าไปให้มารดาถืออนงค์นางรับขวดนมมาถือ ขณะที่สายตามองลูกสาวด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม แล้วหนูน้อยก็โผเข้าไปหาพ่ออย่างไม่น่าเชื่อปัณณวัตรดีใจมาก เขาถามลูกสาวขณะอยู่ในอ้อมกอด“จำพ่อได้แล้วหรือ พ่อจะไม่โกนหนวดอีกแล้ว สาบานเลย”เมียรักฟังแล้วหัวเราะ เวลานั้นหนูน้อยกำลังดึงผ้าขาวม้าหรือไม่ก็เลิกชายผ้าขึ้นเพื่อจะได้ดูใบหน้าที่อยู่ใต้ผ้าขาวม้าผืนเก่าซึ่งมีกลิ่นของพ่อติดอยู่ให้ชัด“นางไปล้างขวดนมนะคะ พี่เขมอาบน้ำให้ลูกด้วย”อนงค์นางเดินเข้าไปในครัวเพื่อล้างขวดนมที่ถืออยู่ในมือ ปัณณวัตรจึงพาลูกน้อยขึ้นไปยังชั้นบน และพบกับแม่ยายที่เพิ่งอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จตรงบริเวณโถงทางเดิน“เขม!”สภาพของเขาทำให้แม่ยายประหลาดใจ ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างตลกขบขัน เวลานี้ปัณณวัตรทำได้ทุกอย่าง ขอแค่ลูกสาวยอมให้อุ้มก็พอ“พาลูกมาอาบน้ำ” เขาบอก“น้องอัญ...” ยายเดินเข้าไปหาหลานสาวแล้วจับแก้มเนียนนุ่มน่าบีบ “หนูนี่ก็แปลกนะ หน้าตาพ่อหล่อๆ กลับไม่ชอบ”อัญชันจะโผเข้าไปหายาย แต่อีกฝ่ายกลับไม่ยื่นมือมารับเพราะปัณณวัตรกำลังจะพาไปอาบน้ำก่อนที่จะเย็นค่ำไปมากกว่านี้“พรุ่งนี้ส้มก็ออกจากโรงพยาบาล น้องอัญจะได้เพื่อนเล่นละ”น้ำเสียงของคนพูดเต็มไปด้วยความสุข ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังมีความบาดหมางและไม่สนิทสนมอยู่บ้าง หากแต่ตอนนี้สิ่งเหล่านั้นหายไปหมดแล้วหลังจากพูดจบก็เดินลงไปชั้นล่าง ชายหนุ่มจึงรีบพาลูกสาวเข้าห้องเพื่อจะได้ถอดเสื้อผ้ากับผ้าอ้อมสำเร็จรูปออกระหว่างนั้นอัญชันก็พยายามดึงผ้าขาวม้าออก แม้จะได้กลิ่นของพ่อ ได้ยินเสียงของพ่อ แต่ก็ไม่อาจสู้การมองเห็นใบหน้าของพ่อได้เลย ทว่าความพยายามของเด็กน้อยกลับไม่เป็นผล ก่อนจะถูกคนเป็นพ่ออุ้มขึ้นมาเมื่อใช้ผ้าขนหนูพันตัวเรียบร้อยแล้ว“ไปอาบน้ำ”เวลาเดียวกันนั้นที่ชั้นล่าง สามคนกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนานพร้อมเสียงหัวเราะ โดยหัวข้อสนทนาหลักๆ ก็ไม่พ้นเรื่องของปัณณวัตร“เขมนี่คิดได้นะ” แม่ยายหัวเราะอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าชายหนุ่มห่ามๆ ทื่อๆ แข็งๆ จะกล้าทำแบบนี้“ใช่ค่ะ ความพยายามเป็นเลิศ” น้ำอ้อยพูดไปหัวเราะไป“แต่ก็ดีอยู่นะคะ เพราะลูกยอมเข้าหา” อนงค์นางพูดต่อยิ้มๆ“แม่ว่าพอเห็นหน้าเดี๋ยวก็ร้องขึ้นมาอีก”“นางคิดว่าจะปล่อยให้พี่เขมจัดการค่ะ จะไม่เข้าไปอุ้ม น้องอัญจะได้ชิน และไม่ร้องไห้ราวกับเห็นคนแปลกหน้าอีก” เธอสงสารสามีจับใจที่ลูกไม่เอาเขา“เดี๋ยวก็ชิน เดี๋ยวก็จำได้ พ่อทั้งคนนี่” น้ำอ้อยพูดต่อ“ใช่ค่ะ พ่อทั้งคน วันไหนที่ไม่ได้เก็บผักในสวนก็นอนซุกอกกันประจำ”“มีอีกคนแล้วตอนนี้ หัวปีท้ายปีเลย”พูดพลางมองไปยังหน้าท้องของอนงค์นาง ตอนนี้เธอรู้สึกดีใจไปกับลูกสาวอย่างบอกไม่ถูก“เขมดูดีใจมาก แม่ดีใจจริงๆ ที่แกได้สามีดี”“ค่ะ นางโชคดีจริงๆ ค่ะคุณแม่” อนงค์นางขอบตาร้อนผ่าวเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในอดีตอันแสนบ้าระห่ำที่ตนตัดสินใจเลือกแบบนั้น“ตอนนี้แม่มีหลานถึงสามคน พรุ่งนี้ส้มก็กลับจากโรงพยาบาล จริงสิ! แม่ต้องซื้อวิตามินบำรุงให้แกกินเหมือนคราวที่แล้ว”“อุ๊ย! นางลืมไปเลยว่าจะซื้อทองรับขวัญหลานสักหน่อย” อนงค์นางอุทานขึ้นมาเมื่อพูดถึงเรื่องซื้อของ“จริงด้วย แม่ก็ต้องซื้อเหมือนกัน”“ตอนนี้ร้านทองในห้างฯ ยังไม่ปิด เราไปกันไหมคะคุณแม่” หญิงสาวถามพลางยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา“แล้วกับข้าวล่ะคะ” น้ำอ้อยถามขึ้นมาทันทีที่ทั้งสองทำท่าจะออกจากบ้านไปในเวลานี้“พรุ่งนี้ส้มกลับกี่โมง” แทนที่จะตอบคำถามอนงค์นางกลับเอ่ยคำถามออกมา เพื่อจะได้นำมาตัดสินใจว่าจะเลือกอยู่บ้านกินกับข้าวที่น้ำอ้อยเป็นคนทำหรือว่าจะออกไปซื้อทองรับขวัญหลานในเวลานี้“น่าจะสักประมาณสิบหรือสิบเอ็ดโมงนะ” มารดาตอบกลับมาเพราะเป็นคนเดียวที่รู้ว่าสิริวรรณจะออกจากโรงพยาบาลเวลาไหน“ถ้าอย่างนั้นเราไปซื้อตอนเช้าแล้วกันนะคะ”“อืม...นี่แม่ก็ชักหิวข้าวแล้วเหมือนกัน”
ทางด้านของปัณณวัตรที่อยู่ชั้นบน หลังจากอาบน้ำแต่งตัวให้ลูกสาวเสร็จ ลูกน้อยก็เริ่มจะมองเขาอย่างไม่ไว้วางใจเพราะไม่ว่าพยายามดึงผ้าขาวม้าออกเท่าไรก็ไม่ยอมหลุดสักที พาให้ความไว้เนื้อเชื่อใจค่อยๆ ลดลง ร่างน้อยขยับถอยหนีเขา เขาจึงหยิบของเล่นมาหลอกล่อ“นี่ไง มีเสียงด้วย”อัญชันไม่สนใจของเล่นที่มีเสียงและสีสันฉูดฉาดผู้ชายคนนี้ใช่พ่อของเธอแน่หรือ ทำไมถึงไม่ยอมให้เห็นหน้าหนูน้อยเริ่มเบะปากออกอย่างไม่ไว้วางใจให้ตายสิ! เขาจะทำยังไงดีปัณณวัตรหน้าเสีย สุดท้ายก็ทิ้งตัวนอนตะแคงหันหลังให้ลูกสาว เพราะคราใดที่นอนตะแคงหันหลังให้ ลูกสาวของเขาจะจับตัวให้นอนหงายทุกทีอัญชันหยุดเบะปากที่จะร้องไห้และมองไปยังแผ่นหลังกว้าง หนูน้อยลังเลเพียงครู่ก่อนจะขยับเข้าไปหาด้วยความคุ้นเคยเพราะนี่คือแผ่นหลังของพ่อเธอ หลังจากผลักร่างใหญ่ให้นอนหงายได้ มือน้อยๆ ข้างหนึ่งก็พยายามดึงผ้าขาวม้าออกอีกครั้ง แต่เมื่อดึงไม่ได้ สุดท้ายก็ตลบชายผ้าไปปิดดวงตาแทน จากนั้นก็เอนศีรษะซุกอกอุ่นของผู้เป็นพ่อว่าที่คุณพ่อลูกสองลอบถอนหายใจ บ่อยครั้งที่อัญชันจะทำแบบนี้ คือนอนนิ่งๆ อยู่บนอกของเขาอย่างสงบสุข แขนข้างหนึ่งของเขาก็จะโอบกอดร่างของลูกน้อยเอาไว้เฮ้อ...เหนื่อยจัง ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ในตอนที่พูดกับเมียรักว่าพี่อยากโกนหนวดและตัดผม เขาจะไม่เอ่ยคำนั้นออกมาจริงๆ เขาขอสาบาน!

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เล่ม 2 - ตอนที่ 2 ปวดหัวเป็นอย่างมาก

คล้ายกับเรื่องรดีซ่านทรวง ที่คุณอ่าน

รดีซ่านทรวง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เล่ม 2 - ตอนที่ 2 ปวดหัวเป็นอย่างมาก

คล้ายกับเรื่องรดีซ่านทรวง ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้