เสียงปลาน้อยะโเล่นน้ำจ๋อมแจ๋ม ซีซวนดึงอ้อมแขนออกช้าๆจุมพิตที่แก้วเนียน แ่เบา เหลืออบตามองหยดเืที่เประเปื้อนบนแท่นนอนไม่ไผ่ เผลอยิ้ม
“แล้วข้าจะกลับมาซูเหยา”ลุกขึ้นแต่งกายอย่างเร่งรีบ ไม่อยากจากไปยามที่ซูเหยาตื่นลืมตาเขาคงไม่อาจ จากซูเหยาได้ในเมื่อตอนนี้จเขาอยู่ที่นางเสียหมดแล้ว จากลาไม่ต้องเอ่ยคำลา เพราะสัญญาว่าจะกลับมาอีกหน ปลดป้ายหยกที่ห้อยข้างเอวลงวางในมือของซูเหยา ก้มลงจุมพิตหน้าผากอีกครั้ง
“พี่ชายข้าวต้มปลา”เสียงซูเหยาละเมอแ่เบา หันหลังจากไปไม่หันหลังกลับมามอง
พาเรือล่องลอยออกจากเรือนแพไป ฟ้าเริ่มสางเมื่อเรือมาถึงฝั่งพอดี ผูกเรือไว้ที่เคยผูกไว้กับซูเหยา
“พี่ชายข้าวต้มปลา”เสียงซูเหยาลอยมาตามลมซีซวนยิ้มเศร้าๆ แค่เพียงห่างกันไม่ถึงชั่วยามเขายังคิดถึงซูเหยาเพียงนี้
ก้าวเท้าขึนไปบนฝั่ง ตงฟางชิง ก้มลงประสานมือตรงหน้า
“ฝ่าา”ซีซวนเบิกตากว้าง ใบหน้าคุ้นเคยของตงฟางชิง
“เ้าเป็ใคร”
“ฝ่าา ตงฟางชิง องครักษ์เสื้อแพร”
“เ้าเรียกข้าว่าฝ่าา”
ไฝ่าาก้คือฝ่าาไม่มีทางเป็อื่น”ซีซวนเงยหน้าขึ้นช้าๆ อาการปวดหัวรุมเร้าทว่าภาพความทรงจำในหัวแล่นเข้ามาเป็สาย
“ซินอ๋อง สมควรตายอย่างยิ่ง”ส่งเสียงลอดไรฟัน ตงฟางชิงยิ้มเมื่อรู้ได้ในทันทีว่าซีซวน ได้ความทรงจำกลับมาแล้ว
วังหลวง
ซีซนเร้นกายนอาภรณ์เก่าคร่ำคร่าของคนเข็นผัก เข้าไปยังประตูด้านหลังวังหลวง ทหารยามไม่ฉุกใจแม้สักนิด ร่างสุง เดินเข้าไปยังตำหนักชิงหนิงกงด้วยอาภรณ์ขององครักษ์เสื้อเกราะปิดบังใบหน้า
“อิงฝาน”อิงฝานเงยหน้าจาก กองผ้าที่กำลังนั่งเย้บถุงเครื่องหอม ร่างสูงถลาเข้าหาอิงฝานด้วยความคิดถึง ปากใหญ่ประกบปากบางบดขยี้รุนแรงโหยหา อิงฝานเสียงสั่นกระเส่า
“ฝ่าา”
“ข้าคิดถึงเ้าที่สุด”ผลักร่างเล็กลงนอนบนพื้นไม่สนใจว่าไร้แท่นนอนในเมื่อเขาเคยทำแบบนี้ประจำไม่ว่าที่แห่งใดหาก้าไม่มีใครกล้าขัด
บทรักผ่านไปรวดเร็ว เหมือนหิวกระหายมานาน อิงฝานยังอยู่ในร่างเปลือยเปล่า ซีซวนลุกขึ้นสวมอาภรณ์ อิงฝานเดินไปหยิบกระบี่ที่วางบนที่วางกระบี่ ส่งกระบี่ด้ามทองใส่ในมือให้เหมือนกับเป็ของที่ต้องอยู่ข้างกาย ซีซวนยิ้มมุมปากก้มลงบดขยี้ริมฝีปากบางอีกครั้ง ก่อนจะถอนริมฝีปากออกเชยคางอิงฝานขึ้นสบตาหวานฉ่ำ
“ขอบใจที่ยังรอข้า”
“อิงฝานจะรักและรอไม่ว่าฝ่าาจะเป็หรือตาย”กอดเอวหนาไว้แน่น
“ซินอ๋องต้องตาย”ก้าวขาออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ตงฟางชิงและองครักษ์เสื้อแพรนับสิบยืนรีรออยู่หน้าตำหนักชิงหนิงกง
“ไปชำระแค้นกับซินอ๋องกันเถอะ”ดวงตาโเี้ผิดกับพี่ชายข้าวต้มปลาคนนั้น สาวเท้ายาวๆ นำหน้าเหล่าองครักษ์ที่ชูมือเปล่งเสียงด้วยความฮึกเหิม
บนบัลลังก์ ซินอ๋องนั่งอ่านฎีกา ไม่รู้ว่าภัยกำลังมาถึงตัว
“องครักษ์จับตัวโจรฏ ซีซานสำเร็จโทษ”ซีซานดวงตาเหลือกถลนเมื่อเห็นว่าผู้ที่เข้ามาคือซีอยู่ก้มลงคุกเข่ากับพื้น องครักษ์ที่เข้ามาที่หลังหายปกป้องซีซานกลับถูกองครักษ์ที่สวามิภักดิ์ซีซวน จ่อกระบี่ที่คอหอยจนสิ้น
“ฝ่าาโปรดไว้ชีวิต”
“ช้าไปแล้วบัลลังก์นั่นเป็ของข้า ข้าใจดีมากพอแล้ว”ก้าวเท้าชักกระบี่ออกจากฝักเสือกคมกระบี่เข้าที่อกข้างซ้ายของซีซานไม่พลาดเป้า เืสีแดงไหลทะลักราวกับเขื่อนแตก ล้มลงขาดใจตายทันที
“สั่งการออกไปขุนนางเดิมที่เข้าข้างซีซานจับปะาให้สิ้น คัดคนที่ภักดีต่อข้าแต่งตั้งขึ้นรั้งตำแหน่งขุนนางแทนฏ พวกนั้น”เสียงโห่ร้องดังก้องไปทั่ววังหลวง ซีซวนยิ้มเหี้ยมเกรียมก่อนจะก้าวขึ้นไปนั่งบนบัลลังก์กวาดกองฎีกาลงไปกองกับพื้น
“ต่อไปใครกล้ากลับข้า ปะาเพียงอย่างเดียว”เหล่าขุนนางวิ่งเข้ามาคุกเข่ากับพื้นบางคนยังแต่งกายไม่เรียบร้อยด้วยซ้ำไปแต่เกรงว่าจะหนีไม่พ้นอาญาจึงรีบมาเข้าเฝ้าให้เร็วที่สุดเพื่อรักษาตำแหน่งและชีวิตไว้
ซุเหยาขยับกายลุกขึ้นจากแท่นนอนยากเย็นเจ็บระบมไปทั่วตัวโดยเฉพาะจุดนั้น รอยหยดเืยังเปรอะอยู่ที่แท่นนอนไม้ไผ่ อมยิ้ม เมื่อคิดถึงบทรักหวานละมุนเมื่อคืน เขินอายกับเสียงกรีดร้องของตัวเองยามที่ซีซวนเร่งจังหวะกระแทกกระทั้น สวมใส่อาภรณ์เดินออกจากห้อง ไม่พบแม้เงาของซีซวน
“ท่านแม่ ท่านพี่ข้าวต้มปลา”
“เขาไปแล้ว”
“ไม่จริง ไม่จริงเขาไม่มทางทิ้งข้าไป”ซูเหยาวิ่งเข้าไปในห้อง มองสำรวจจนไปทั่ว สิ่งที่พบคือป้ายหยก ลวดลายสวยงามที่เคยเห็นซีซวนแขวนไว้ข้างเอวเก็บมันขึ้นมาด้วยมืออันสั่นเทา น้ำตาไหลรินสะอื้นไห้อย่างหนัก
เจี้ยนหยา เขามาสวมกอดลูกสาว
“ท่านแม่เขาทิ้งข้าไปแล้ว”
"ร้องออกมาเสียให้พอซูเหยาต่อไปจะได้ไม่ต้องร้องอีก”
“ท่านแม่ซูเหยา...ซูเหยา เป็ของเขาแล้ว”มือใหญ่ลูบหัวให้เบาๆ
“สักวันเขาจะกลับมา เ้ารักเขามิใช่หรือก็ถูกแล้วที่จะเป็ของเขา”ซูเหยาซบหน้าลงบนอกมารดาสะอื้นไห้ด้วยความเ็ปในหัวใจ
วังหลวง
อิงฝานในอาภรณ์บางเบา นั่งอยู่บนตักของซีซวน ที่กอดรัดไม่ห่าง
“คิดถึงเ้าที่สุด….”อิงฝานยิ้ม
“ฝ่าา กลับมาครั้งนี้ได้เวลาคัดตัวนางในพอดีปีนี้อิงฝานตั้งใจคัดนางในที่งดงาม ไว้คอยปรนนิบัติฝ่าาเยอะหน่อย”กดร่างบางลงบนพื้นกดริมฝีปากปิดปากบาง
“แค่เ้าคนเดียวข้าก็…ไม่หึงข้าบ้างหรือไร”
“ฝ่าาจะมีใครอีกกี่คนฝานฝานก็หาสนใจไม่ในเมื่อ ฝ่าาไม่เคยละเลย ฝานฝาน”ยิ้มในหน้าซินอ๋องตายไปแล้วหลายคนจึงไม่กล้า”
“แต่เดิมฝ่าาไม่เคยฆ่าแกงใครครั้งนี้เชือดไก่ให้ลิงดู นับว่าได้ผล”
“ชีวิตจริงเมื่อผิดพลาดจะมีโอกาสได้แก้ตัวสักกี่ครั้งกันต่อไปนี้ข้า ไม่มีคำว่าอ่อนข้อหรือเห็นแก่ผู้ใด”
“อิงฝาน คิดไม่ผิดว่าฝ่าาจะกลับมาจึงไม่ยอมเป็ของซินอ๋องในตอนที่เขายื่นข้อเสนอ”
“อิงฝานข้ารักเ้าเพียงนี้ หากเ้าปันใจเกรงว่าคงไม่พ้นมีสภาพไม่ต่างจากซินอ๋อง”อิงฝานหลุบตามองพื้นแกล้งเฉไฉประกบริมฝีปากบางกับปากใหญ่ ทันที
หนึ่งเดือนผ่านไป ที่ท้องพระโรง
“ฝ่าา ตอนนี้บ้านเมืองสงบร่มเย็น เหล่าขุนนางก็ยอมสวามิภักด์พร้อมเพรียงเป็เพราะบารมีของฝ่าาโดยแท้”
ซีซวน ยกมือขึ้นประคองกอดอิงฝานฮองเฮา
“จัดงานเฉลิมฉลองการกลับมาของข้าประหนึ่งการขึ้นนั่งบัลลังก์ในครั้งแรก ถือเป็การเอาฤกษ์เอาชัย และงดจัดเก็บภาษีเป็เวลาสามปีต่อจากนี้ และให้มีโรงทานแจกจ่ายอาหาร สั่งให้ห้องเครื่องทำเครื่องเสวยเทียบเท่าของฮ่องเต้แจกจ่าย และในยามค่ำให้มีการโปรยเหรียญทองและเงินอย่างละ แสนตำลึง” เหล่าขุนนางและราษฎรต่างแซ่ซ้องสรรเสริญ อิงฝานยิ้มกว้าง ไม่เสียทีที่เฝ้ารอการกลับมาของซีซวนต่อจากนี้ ยิ่งได้ใจซีซวน เพราะซีซวนจะต้องพอใจที่อิงฝานรอเขากลับมา
“ซูเหยา ข้าวต้มปลาวันนี้เ้าเหตุใดถึงไม่ยอมกินมันเสีย”
“ท่านแม่ข้าเวียนศีรษะเหลือเกิน”
“เ้าระหว่างนี้ไม่กินไม่นอนเอาแต่นั่งเหม่อลอยคิดถึงเ้าข้าวต้มปลาผู้นั้น”วิ่งไปโก้งคออ้วกที่ ริมน้ำ
เจี้ยนหยาลูหลังให้ด้วยความรักใคร่ คว้าข้อมือมาจับชีพจร
“ซูเหยาลูกแม่เ้ากำลังจะเป็แม่คน”ซูเหยายิ้มแต่เป็ยิ้มเศร้าๆ
“พี่ข้าวต้มปลาจะดีใจไหมหากรู้เื่นี้”เจี้ยนหยาพยักหน้า
“แน่นอนเขาจะต้องดีใจมากเพราะเขารักเ้าข้ามองตาเขาก็รู้ว่าเขารักเ้าเพียงใด”
ตำหนักชิงหนิงกง
ฝ่าา กระหม่อมตรวจจับชีพจรของ ฮองเฮาดูอย่างละเอียดแล้วบัดนี้ฮองเฮาทรงพระครรภ์อย่างแน่นอน”ซีซวนยิ้มกว้างดวงตาเป็ประกาย
“อิงฝานดีจริงๆ ข้ากำลังจะเป็พ่อคนแล้ว”ประคองกอดอิงฝานไว้ในอ้อมแขนด้วยความรักใคร่
1K
