เกิดใหม่ยุค 70 เป็นสาวน้อยดวงดี ชาตินี้จะเป็นเศรษฐีนีพร้อมสามีคลั่งรัก

        ไม่!เธอไม่มีทางปล่อยให้โจวเม่ยอยู่บ้านเธอต่อไป ทำร้ายลูกชายเธออีกแล้ว!

        ต้องไล่โจวเม่ยออกไปให้ได้!

        นี่มันเห็นชัดเจนว่าเวลาไม่ตรงกันเห็นชัดเจนว่าโจวเม่ยตั้งท้องลูกของคนอื่นก่อนจะแต่งงานกับลูกชายเธอ!

        ดังนั้นหลี่จินฮวาจึงจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ

        สวรรค์ไม่ทอดทิ้งคนที่มีความมุ่งมั่นในเช้าวันนี้ ขณะที่หลี่จินฮวาเกือบจะยอมแพ้ ก็พลันเห็นโจวเม่ยแอบย่องออกจากบ้าน

        โจวเม่ยชะเง้อชะแง้มองสำรวจอยู่ครู่หนึ่งเมื่อเห็นว่าไม่มีใครแล้ว ก็รีบตรงไปยังเนินเขาด้านหลังหมู่บ้านทันที

        หลี่จินฮวาตื่นเต้นจนแทบจะกรีดร้องออกมา

        เยี่ยมไปเลย!

        ในที่สุดโจวเม่ยก็ทนไม่ไหวออกมาพบชู้รัก ครั้งนี้เธอจะต้องจับโจวเม่ยคาหนังคาเขาให้ได้พร้อมกับชู้รักคนนั้นด้วย!

        โจวเม่ยมองสำรวจไปรอบๆไม่พบใคร จึงแอบเข้าไปในป่าแห่งหนึ่ง

        หลี่จินฮวาก็รีบตามเข้าไปทันทีจากนั้นก็ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ห่างๆ อย่างระมัดระวังแม้แต่เสียงลมหายใจยังต้องระงับเก็บกลั้น

        ไม่คิดเลยว่าสักวันหนึ่งหลี่จินฮวาคนนี้จะได้มาจับชู้ด้วยตัวเอง!

        รออยู่ประมาณครึ่งชั่วโมงขณะที่ขาของหลี่จินฮวาเริ่มชา ก็มีร่างคุ้นตาปรากฏขึ้นอย่างเชื่องช้า

        เมื่อเห็นร่างคุ้นตานั้นหลี่จินฮวาก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นั่นคือหลี่เกินเซิงหัวหน้ากองผลิตหลี่เกินเซิงนี่เอง!

        เป็นไปได้ยังไงกัน!

        หลี่เกินเซิงนี่อายุแก่พอจะเป็นพ่อของโจวเม่ยได้เลยนะ!

        หลี่เกินเซิงมองสำรวจไปรอบๆอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นว่าไม่มีใคร เขาก็ลดเสียงลงเล็กน้อยมองไปที่โจวเม่ยด้วยความไม่พอใจ “คุณเรียกผมออกมาทำไม?ตอนนี้คุณแต่งงานเป็นภรรยาของหลี่เอ้อร์โก่วแล้วนี่โปรดระวังฐานะของตัวเองด้วย ถ้าไม่มีอะไรก็อย่ามาหาผมอีกเลยเดี๋ยวคนอื่นเห็นแล้วจะไม่ดี”

        โจวเม่ยยกมือลูบครรภ์ที่ยังแบนราบของตัวเองใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเย็นชาที่ซ่อนเร้น “หัวหน้ากองผลิตหลี่ตอนนี้ฉันท้องแล้วค่ะ”

        หลี่เกินเซิงขมวดคิ้ว“คุณท้องก็แล้วอย่างไรเล่า บอกผมทำไม”

        “ฉันท้องลูกของคุณ”

        โจวเม่ยเอ่ยห้าคำออกมาอย่างเรียบเฉยแต่กลับทำให้หลี่เกินเซิงตกใจจนวิญญาณแทบหลุดจากร่าง ราวกับถูกฟ้าผ่ากลางวันแสกๆเขาถึงกับยืนแข็งทื่ออยู่กับที่

        เมื่อได้สติหลี่เกินเซิงก็พูดตะกุกตะกัก “นะ… นี่… คุณ… อย่า…อย่าพูดจาเหลวไหลนะ! คุณแต่งงานกับหลี่เอ้อร์โก่วแล้ว ลูกในท้องของคุณก็ต้อง…ต้องเป็นลูกของหลี่เอ้อร์โก่วสิ”

        โจวเม่ยกล่าว“ฉันมีอาการแพ้ท้องหลังจากแต่งงานกับหลี่เอ้อร์โก่วได้สิบกว่าวันดังนั้นนี่ต้องเป็นลูกของคุณแน่ๆ เดือนที่แล้วฉันควรจะมีประจำเดือนแต่เดือนนี้ก็ยังไม่มีเลย”

        คำพูดของโจวเม่ยทำให้หัวใจของหลี่เกินเซิงเย็นชาลงเรื่อยๆร่างกายของเขาเย็นเฉียบราวกับตกอยู่ในขุมน้ำแข็ง

        “ไม่… ไม่ใช่ลูกของผม คุณอย่ามาโยนความผิดให้ผมนะ! อีกอย่างทุกครั้งที่เรามีอะไรกัน ผมก็ไม่เคย… ดังนั้นคุณไม่มีทางท้องได้หรอก!” เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลี่เกินเซิงก็ถอนหายใจโล่งอกรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาทันที

        ทว่าคำพูดถัดไปของโจวเม่ยกลับทำให้เขารู้สึกแย่ไปทั้งตัว

        “หัวหน้ากองผลิตหลี่ คุณลืมไปแล้วหรือ? คืนนั้นเมื่อเดือนที่แล้วเราอยู่ในป่าเล็กๆ แห่งนี้ จู่ๆ ก็มีเสียงคนคุยกันดังขึ้นมา ทำให้คุณ…ปล่อยออกมาทันทีเลย”

        คำพูดต่อจากนั้นโจวเม่ยไม่ได้พูดจบ แต่ความหมายก็ชัดเจน

        สีหน้าของหลี่เกินเซิงซีดเผือดลงในทันทีราวกับถูกดูดพลังงานทั้งหมดออกจากร่างกาย เขามีสีหน้าตกใจและหวาดกลัวอย่างยิ่ง

        เขายังคงจำเหตุการณ์คืนนั้นได้

        ครู่ต่อมาหัวใจที่ว้าวุ่นของหลี่เกินเซิงก็สงบลงช้าๆ เขามีสีหน้าบึ้งตึง“ก็แล้วยังไง? ตอนนี้คุณเป็นภรรยาของหลี่เอ้อร์โก่วต่อให้คุณบอกว่าลูกเป็นลูกของหลี่เอ้อร์โก่วก็ไม่มีใครสงสัยหรอก!ตั้งแต่คุณกับหลี่เอ้อร์โก่วแต่งงานกัน ผมก็ไม่เคยแตะต้องคุณเลย! พอแล้วกลับไปเถอะนะ ต่อไปคุณไม่ต้องมาหาผมอีกแล้ว เดี๋ยวคนอื่นรู้เข้าแล้วจะไม่ดีอีกอย่าง ผมจะหาวิธีให้คุณได้กลับมาเป็นเสมียนจดแต้มคะแนนงานอีกครั้งถือเป็นการชดเชยให้คุณก็แล้วกัน”

        โจวเม่ยกล่าวอย่างไม่พอใจ“แค่เป็นเสมียนจดแต้มคะแนนงานคนเดียวไม่พอหรอกนะคุณต้องให้ค่าเลี้ยงดูฉันห้าร้อยหยวนด้วย”

        เดิมทีหลี่จินฮวาโกรธจนแทบจะพุ่งเข้าไปแต่เมื่อได้ยินเรื่องค่าเลี้ยงดูห้าร้อยหยวน เธอก็หยุดชะงักในทันที

        ดวงตาของเธอเป็นประกาย

        ห้าร้อยหยวนเชียวนะ!

        ถ้าหลี่จินฮวาหาวิธีเอาเงินก้อนนี้มาได้ชีวิตช่วงบั้นปลายของเธอก็คงจะสุขสบาย กินดีอยู่ดี

        จากนั้นก็หาวิธีไล่โจวเม่ยผู้หญิงร้ายกาจคนนี้ออกไปซะ!

        หลี่จินฮวาตัดสินใจเช่นนั้นแล้วจึงซ่อนตัวต่อไป

        เมื่อหลี่เกินเซิงได้ยินโจวเม่ยเอ่ยถึงเงินห้าร้อยหยวนความโกรธก็พลุ่งพล่านจนเขาเผลอตวาดเสียงดัง “ห้าร้อยหยวน?กล้าเรียกร้องเงินจำนวนนี้ออกมาได้ยังไง!ผมไม่มีเงินมากขนาดนั้นหรอก!”

        หลี่เกินเซิงจ้องโจวเม่ยอย่างโกรธจัด

        โจวเม่ยเพียงยิ้มเยาะเธอใช้มือข้างหนึ่งเท้าเอว และอีกมือหนึ่งลูบหน้าท้องที่ยังแบนราบเบาๆ“คุณไม่ให้ก็ได้นะถึงเวลานั้นฉันก็จะไปฟ้องผู้นำและองค์กรเบื้องบนว่าคุณข่มขืนฉันถึงตอนนั้นคุณไม่เพียงแต่จะตกงานเท่านั้น แต่ยังจะเสียชีวิตอีกด้วยคุณลองคิดดูเองก็แล้วกัน!”

        หลี่เกินเซิงพลันโกรธจัดดวงตาเต็มไปด้วยความดุร้าย “คุณกล้าขู่ผมเหรอ?”

        โจวเม่ยกลืนน้ำลายลงไปอย่างหวาดกลัวแต่ก็ยังเชิดคอขึ้นกล่าว “ฉันกำลังเรียกร้องค่าบำรุงในอนาคตให้ลูกชายของคุณต่างหาก”

        โจวเม่ยเห็นแววตาที่แทบจะฆ่าคนได้ของหลี่เกินเซิงก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างหวาดกลัว “หัวหน้ากองผลิตหลี่บ้านคุณไม่ใช่ว่าจะไม่มีเงินห้าร้อยหยวนเสียหน่อย!คุณไม่จำเป็นต้องเสียตำแหน่งราชการและชีวิตเพื่อเงินแค่นั้นหรอกนะ อีกอย่างที่นี่อยู่ใกล้หมู่บ้านมาก ไม่ไกลออกไปก็น่าจะมีคนทำงาน ถ้าฉันตะโกนทีเดียวละก็คนแถวนี้อาจจะมาที่นี่ก็ได้”

        ได้ยินดังนั้นความโกรธและแววตาดุดันของหลี่เกินเซิงก็สงบลงช้าๆ “ก็ได้!ห้าร้อยก็ห้าร้อย แต่คุณต้องทำหนังสือสัญญาให้ผมด้วยไม่อย่างนั้นผมจะไม่จ่ายเงินให้คุณ! อีกอย่าง คุณต้องให้เวลาผมหนึ่งเดือนผมจะไปหาเงิน”

        “หนังสือสัญญาฉันเขียนให้ได้ แต่หนึ่งเดือนนี่นานเกินไปนะฉันให้คุณได้มากสุดแค่สามวัน” โจวเม่ยกล่าว

        “ไม่ สามวันมันน้อยเกินไป”

        สุดท้ายทั้งสองก็ต่อรองกันและตกลงกันที่เจ็ดวัน แล้วจะมาพบกันที่นี่อีกครั้ง

        หลังจากตกลงกันได้แล้วหลี่เกินเซิงก็เดินจากไป

        ผ่านไปครู่ใหญ่โจวเม่ยก็ฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี เดินลอยชายออกจากป่าเล็กๆ แห่งนั้น

        ถึงเวลานั้นเธอไม่เพียงแต่จะได้งานเป็นเสมียนจดแต้มคะแนนงานเท่านั้นแต่ยังจะได้เงินห้าร้อยหยวนอีกด้วย คราวนี้อยากจะซื้ออะไรก็ซื้อได้ไม่ใช่หรือ?

        ห้าร้อยหยวนนี่มันพอให้ซูเจียวเจียวทำงานได้ตั้งหนึ่งปีเลยนะ

        อีกอย่างงานเสมียนจดแต้มคะแนนงานของเธอก็สบายไม่ต้องเหนื่อยขนาดนั้นแล้ว

        เมื่อเห็นว่าโจวเม่ยและหลี่เกินเซิงจากไปแล้วหลี่จินฮวาก็กล้าออกมาจากที่ซ่อน กัดฟันแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

        โจวเม่ยนางสารเลวนั่น ช่างน่ารังเกียจจริงๆ!

        เธออยากจะบีบคอนางสารเลวนั่นให้ตายไปซะเดี๋ยวนี้เลย!

        แต่เมื่อนึกถึงเงินห้าร้อยหยวนเธอก็อดทนอีกหน่อย ให้โจวเม่ยได้อวดดีไปก่อน

        คอยดู!เมื่อได้เงินมาแล้ว เธอจะทำให้โจวเม่ยต้องอับอายจนแทบจมธรณี!