(ดรอปไม่เขียนต่อ)BEHEMOTH ราชันแห่งมอนเตอร์

        เมื่อรู้ว่ามอนเตอร์ตนนี้เป็นเด็กสาวในตอนนั้นจริงๆ ความคิดในการเข่นฆ่าของอินทรีทองคำก็จางหายไปจนหมดสิ้น

        ไม่รู้ว่าทำไมตัวของมันถึงไม่มีความเกลียดชังต่อมนุษย์คนนี้เลยซักนิด ในทางกลับกัน ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เห็น ตัวของมันก็ดันรีบเข้าไปช่วยเหลือเด็กคนนี้ให้หลุดพ้นซะงั้น

        “ฮ่าฮ่าฮ่า ถ้าคุณพี่ใหญ่จำได้ก็ดีแล้ว”

        “แต่ก่อนอื่นปล่อยฉันไปก่อนได้ไหมนะ?”

        “ตอนนี้ฉันอยากกินพวกหมู่ป่าเพลิงสามเขานี้แล้วละ หวังว่าคุณจะไม่ว่าอะไร”

        คำพูดของทันย่าได้ทำให้อินทรีทองคำพลันได้สติ มันพยักหน้ารับด้วยความมึนงงและปล่อยร่างของทันย่าลงไปยังพื้นดินเบื้องล่าง

        เมื่อทันย่าได้ผ่านพ้นวิฤกตจากห้วงความตาย ยีนพันธุกรรมก็เดือดพล่านไปด้วยความตื่นเต้น พวกมันกำลังส่งอารมณ์แห่งความหิวโหยออกมาอย่างรุนแรง ทำให้ทันย่าต้องรีบเข้าไปกัดกินซากร่างนับสิบที่กำลังนอนตายกันอย่างเกลื่อนกราด กัดกระชากเนื้อพวกมันด้วยความหิวโหย

        “นี่เขาเคยเป็นมนุษย์มาก่อนจริงๆ?”

        “แล้วยัดเข้าไปได้ยังไงกันละเจ้า..”

        “ไม่กลัวว่าท้องจะแตกตายเรอะ?”

        สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้ร่างขนาดใหญ่ต้องเต็มไปด้วยความประหลาดใจ เขาหันไปมองยังร่างขนาดเล็กที่กินเนื้อขนาดใหญ่เข้าไปอย่างต่อเนื่อง

        ในสายตาของมันที่กำลังเห็นอยู่ตอนนี้ เขาไม่ได้มองทันย่าเป็นมนุษย์อีกต่อไป คมเขี้ยวเต็มไปด้วยเลือดโลหิต ส่องประกายแหลมคม กำลังกระชากเนื้อและเขมือบเอาเข้าปาก กลืนกินมันอย่างบ้าคลั่งประหนึ่งเป็นหลุมดำที่ดูดกลืนได้ทุกสิ่ง เขาไม่รู้เลยว่าจะเรียกเจ้าเด็กคนนี้ว่าอะไรดี

        จะให้ตัวมันเรียกเขาว่ามนุษย์ก็ไม่ได้อีกต่อไป เพราะตอนนี้ภาพลักษณ์ของเด็กคนนั้นที่เคยเห็น มันได้เปลี่ยนจากหน้ามือไปเป็นหลังมือ

        [กินพวกมันเข้าไปเร็วทันย่า]

        [พวกมอนเตอร์หมู่ป่าระดับ 6 เช่นนี้ไม่ต่างไปจากกองอาหารชุดใหญ่ และเจ้าแตกต่างไปจากมอนเตอร์โดยปกติ เพราะเจ้าสามารถย่อยสลายพลังงานพวกนี้ได้ในพริบตา]

        [ขณะที่กินก็เปิดใช้เทคนิคการขัดเกลาร่างดวงดาวด้วย รีบทำให้ตนเองยกระดับขึ้นไปเป็นขั้น 7 ซะ!]

        ดาวาลยกแขนเล็กๆและส่งเสียงเชียร์อย่างคึกคัก ใบหน้าดูจริงจังประหนึ่งเป็นผู้ควบคุมที่เด็ดขาด ทำให้ทันย่าต้องรีบกัดกินพวกมัน

        “อะ..เอ้าไหแห้วท่านอาหาน!

        เสียงอู้อี้ดังขึ้นจากในลำคอ ทันย่าเต็มไปด้วยความจริงจัง พร้อมใช้ปากกัดกินเนื้อของหมู่ป่าเพลิงสามเขาเข้าไปอย่างต่อเนื่อง

        ในปากของเขาเต็มไปด้วยเนื้ออันโอชะ ขณะที่กินพวกมัน เทคนิคการขัดเกลาร่างดวงดาวก็โคจรขึ้นไปทั่วทั้งร่างกาย ยีนพันธุกรรมเริ่มถูกกระตุ้นด้วยความรวดเร็ว พวกมันเคลื่อนไหวราวกับเป็นสัตว์ร้ายที่บ้าคลั่ง รีบเข้าไปกลืนกินยีนกลายพันธุ์และแปรเปลี่ยนพวกมันเป็นพลังงาน

        ยีนเบฮีมอทเริ่มยกระดับและวิวัฒนาการขึ้นอย่างรวดเร็ว เปล่งแสงประกายประหนึ่งเป็นดวงดาวที่สว่างไสวในห้วงอวกาศอันมืดมิด

        “นี่มันแปลกประหลาดเกินไป”

        ในตอนนั้นอินทรีทองคำขนเพรชก็บ่นพึมพำออกมาอยู่เล็กน้อย เขาจ้องมองไปยังทันย่าพร้อมแววตาที่เต็มไปด้วยความสั่นไหว

        ถ้าเป็นสถานการณ์โดยปกติ มอนเตอร์ระดับ 6 ที่กลืนกินมอนเตอร์ในระดับขั้นเดียวกัน พวกมันจะกลืนกินได้เพียงแค่ 1- 2 ตนต่อครั้ง

        เมื่อกลืนกินแล้วก็จำเป็นต้องใช้เวลาในการย่อยพลังงานที่ได้รับมาจากยีนกลายพันธุ์ ทุกตนเองก็ย่อมมีขีดจำกัดที่จะสามารถรองรับได้

        ไม่ว่าจะเป็นมอนเตอร์ระดับใดหรือสายพันธุ์ไหน ทุกตนก็มีร่างกายที่อัดแน่นไปด้วยพลังอันมหาศาล ไม่สามารถกลืนกินได้อย่างต่อเนื่อง

        ถ้ากลืนกินมากเกินไปตามที่ขีดจำกัดของร่างกายจะสามารถรองรับได้ ร่างของพวกเขาก็จะระเบิดออกจนกลายเป็นเศษซาก ไม่สามารถทนรับพลังที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากยีนกลายพันธุ์ได้ไหว จำเป็นต้องใช้เวลากันทั้งสิ้น ด้วยเหตุนี้เองมอนเตอร์ระดับสูงจึงออกล่าเป็นบางครั้ง

        ทว่าตอนนี้มันกำลังได้เห็นอะไรอยู่

        ร่างเล็กๆที่มีความสูงเพียงแค่หนึ่งเมตร กำลังกลืนกินมอนเตอร์ระดับเดียวกันเข้าไปหลายสิบตัว ร่างกายไม่เกิดความผิดปกติ

        ท้องเหมือนเป็นหลุมดำที่ย่อยสลายได้ทุกสิ่ง เขาต่างไปจากมอนเตอร์ทุกตน ไม่ว่าจะเป็นมันหรือพวกราชาและจักรพรรดิ

        เพียงไม่นานการเปลี่ยนแปลงของร่างกายทันย่าก็ได้เริ่มต้นขึ้น เมื่อยีนพันธุกรรมได้รับสารอาหารที่เพียงพอ พวกมันก็ได้เปล่งแสงและยกระดับขึ้นไปอีกขั้น ขณะที่กล้ามเนื้อทั่วร่างกายก็ส่งเสียงเคลื่อนไปมาประหนึ่งมีสายฟ้าดังกึกก้อง เหมือนมีบางสิ่งระเบิดออกอย่างรุนแรง

        “โฮกกกกกกกกกกก!”

        ทันใดนั้นทันย่าก็ได้เงยหน้าคำรามออกมาเสียงดัง แรงกดดันอันมหาศาลได้ระเบิดออกจนทำให้ผืนดินเบื้องล่างต้องยุบตัวลง

        พลังอันยิ่งใหญ่ของเบฮีมอทได้สาดซัดไปทั่วทั้งบริเวณ กลิ่นอายถูกปลดปล่อยและมีระดับที่เหนือยิ่งกว่าก่อนหน้านี้ไปหลายสิบเท่า

        [ในที่สุดก็กลายมาเป็นมอนเตอร์ระดับ 7]

        ดาวาลกรีดร้องออกมาอย่างดีใจ รีบบินวนรอบๆร่างกายของเขาด้วยความตื่นเต้น

        ลักษณะภายนอกของทันย่าเหมือนจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมากนัก

        ต่อให้ระดับยีนภายในร่างกายแข็งแกร่งขึ้น รูปลักษณ์ภายนอกของเขาก็จะไม่เปลี่ยนแปลง มีเพียงความแข็งแกร่งที่เปลี่ยนไปเท่านั้น

        การเปลี่ยนแปลงของเบฮีมอทมีอยู่ถึงห้าช่วงใหญ่ ถือเป็นการเติบโตและเลื่อนไปยังระดับขั้นต่อไปอย่างก้าวกระโดด

        ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ทันย่าจะพัฒนาไปเป็นร่างเติบโตได้ พอถึงตอนนั้น รูปร่างรวมถึงขนาดตัวของเขาจะแปรเปลี่ยนไปอย่างมหาศาลแน่นอน

        เขาจะไม่ได้มีร่างกายเพียงแค่ 1 เมตรอีกต่อไป เผลอๆอาจสูงหลายสิบเมตร ไม่ใช่ซิ ในข้อมูลบอกว่าร่างเติบโตอาจสูงหลายร้อยเมตรเลยก็ว่าได้

        “อิ่มหรือยังเจ้าหนู?”

        ในตอนนั้นอินทรีทองคำก็ได้ก้าวเดินเข้ามา พลางเอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงที่ดูแปลกประหลาด

        “ยังไม่พอ! ฉันตอนนี้กำลังหิวมาก เหมือนร่างกายกำลังขาดแคลนสารอาหารยังไงก็ไม่รู้!”

        ทันย่าตอบกลับออกไปอย่างไม่รู้ตัว

        โดยที่ลิ้นภายในปากก็กำลังเลียเลือดโลหิตของมอนเตอร์อย่างช้าๆ ท่าทางของเขาเหมือนเป็นคนที่กำลังอดอยากปากแห้ง ไม่ว่าจะกลืนกินไปมากเท่าไหร่ กระเพาะที่อยู่ภายในร่างกายของเบฮีมอทก็เหมือนส่งเสียงร้องออกมาอยู่ตลอดเวลา

        “นี่มัน..”

        คำตอบของทันย่าได้สร้างความตกตะลึงให้กับร่างขนาดใหญ่เป็นอย่างมาก มันตอนนี้ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ออกมากันดี

        เจ้าเด็กนี่เป็นพวกเขมือบทุกสิ่งหรือไง ไม่คิดเลยว่าพฤติกรรมของเขาจะไม่มีนิสัยของมนุษย์หลงเหลืออยู่แล้ว เขาเป็นสัตว์ประหลาดตัวน้อยชัดๆ

        “ได้ งั้นรอข้าแป๊ปนึง อย่าเพิ่งหลบหนีไปไหนอีกละ เดี๋ยวข้าไปล่าพวกมอนเตอร์ระดับสูงมาให้”

        “ข้าราชาก็อยากรู้เช่นเดียวกันว่าเจ้าจะสามารถกลืนกินมอนเตอร์ได้อีกมากแค่ไหน!”

        ทันใดนั้นร่างใหญ่ก็ได้กระพือของตน ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าและหายวับออกไปอย่างรวดเร็ว

        สิ่งนี้ทำให้ทันย่าและดาวาลต้องอ้าปากค้างออกมา ทั้งสองหันมองหน้ากันด้วยแววตาที่สั่นไหว เหมือนกับว่าพวกเขายังคงไม่อยากจะเชื่อกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นนี้เลยซักนิด

        [ถะ..ถูกแจ๊ตพอตแล้วศิษย์รัก]

        [พวกเราไม่จำเป็นต้องออกล่าเองเลยซักนิด ปล่อยให้มันจัดการให้ ด้วยพลังของมอนเตอร์ชนชั้นราชาที่แข็งแกร่ง อินทรีตนนี้ก็แทบจัดการกับมอนเตอร์ได้ทั้งหมด]

        ความบังเอิญนี้ทำให้ดาวาลต้องกรีดร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น ร่างเล็กๆบินว่อนไปมาประหนึ่งมีความสุขมากที่สุด แม้แต่ทันย่าเองก็ยังต้องแสดงท่าทางที่มึนงง เขายังคงไม่เชื่อกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตน ทำไมอินทรีทองคำขนเพรชตนนี้ถึงได้ใจดีกับเขามากนักละ

        [จริงซิทันย่า ไปเรียกเจ้าดำมาด้วย นี่เป็นโอกาสที่มันจะได้วิวัฒนาการไปยังระดับขั้นถัดไป]

        [ส่วนที่ว่ามันจะกินพวกมอนเตอร์ได้มากแค่ไหน ทั้งหมดก็ขึ้นอยู่กับความตั้งใจของมันแล้ว]

        เมื่อได้ยินแบบนั้นทันย่าก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เขารีบวิ่งออกไปจากทุ่งหญ้าที่โล่งกว้าง กลับไปยังโพรงที่อยู่ในส่วนลึกของอาณาเขตผืนทวีป

        ด้วยความเร็วที่ยกระดับมาเป็นขั้น 7 ทันย่าก็มีความรวดเร็วร้ายกาจไม่ต่างไปจากอินทรีทองทำขนเพรชในตอนแรกเลยทีเดียว

        “เจ้าหมาโง่! รีบมาเร็วเข้า!”

        เมื่อมาถึงเสียงเรียกของทันย่าก็ได้ดังขึ้น

        เจ้าดำที่นอนพักผ่อนเพื่อฟื้นอาการบาดเจ็บอยู่ก็ถึงกับต้องสะดุ้งโหยง

        หงึก!หงึก!หงึก!(เกิดอะไรขึ้นเหรอนายท่าน?)

        “ไม่ต้องถาม รีบตามฉันมา”

        “แกไม่อยากแข็งแกร่งขึ้นหรือไง?”

        พอได้ยินว่าอยากแข็งแกร่ง เจ้าดำก็ส่งเสียงหอนกู่ร้องเป็นการตอบรับ มันไม่ได้เซ้าซี้และเอ่ยถามอะไรในตัวของทันย่าอีกต่อไป

        ร่างของทั้งสองได้กลับขึ้นมายังผืนดินของทวีป พร้อมกับที่ทันย่าได้นำทางเจ้าดำ กลับมายังบริเวณลานทุ่งหญ้ากว้างที่ครั้งนึงเคยเต็มไปด้วยซากศพของหมูป่าเพลิงสามเขา

        หงึก!หงึก!หงึก!(นายท่านจัดการกับพวกเจ้าหมู่ป่าโง่อวดดีนั้นแล้ว)

        เจ้าดำพอได้เห็นถึงกองเลือดมากมายก็ส่งเสียงครางออกมาอย่างยินดี ลิ้นขนาดใหญ่ห้อยแกว่งไปมาเหมือนกำลังคึกคักขึ้น ร่างขนาดใหญ่วิ่งวนไปมาจนทำให้เกิดฝุ่นผงที่ฟุ้งกระจายไปทั่ว สร้างความรำคาญให้กับทั้งสองคนเป็นอย่างมาก

        “เงียบก่อนไอ้เจ้าหมาโง่นี่”

        “หลังจากนี้อย่าพูดอะไรอีกละ”

        ทันย่ารีบออกคำสั่งให้มันหุบปาก

        ส่วนตนเองก็กำลังนั่งอย่างสงบนิ่งและรอคอยการมาถึงของผู้ยิ่งใหญ่แห่งท้องฟ้า เขาไม่รู้ว่าอินทรีทองคำขนเพรชจะออกล่ามอนเตอร์ระดับสูงอะไรมาให้ แต่ที่แน่ๆเลยก็คือนี่เป็นโอกาสเพียงหนึ่งเดียว โอกาสในการยกระดับขึ้นอย่างก้าวกระโดด

        หงึก!หงึก!หงึก!(เข้าใจแล้ว ท่านว่าไงก็ว่ากัน)

        ...

        555555+