ผู้เล่นคนสุดท้ายแห่งหอคอยล่มสลาย

ตอนที่ 121
ฝูงผู้ล่าแห่งทะเลเงียบงัน

ทั่วจักรวาลลำดับที่ 7 เงียบงันหลังดวงตาจำนวนนับสิบคู่เปิดขึ้นในทะเลแห่งความเงียบ

ไม่มีใครพูดอะไรออกมา

แม้แต่ลมหายใจยังเหมือนหยุดลงชั่วขณะ

ลึกออกไปนอกขอบจักรวาล—

เงามหึมาหลายร่างกำลังเคลื่อนไหวผ่านความมืดอย่างเชื่องช้า

บางร่างยาวเหมือนอสรพิษที่พันรอบซากกาแล็กซี

บางร่างมีปีกขนาดมหึมาที่สร้างจากเศษมิติแตกสลาย

บางสิ่งไม่มีรูปร่างแน่นอนด้วยซ้ำ

แต่ทุกตัว—

เต็มไปด้วย “ความหิว”

Origin สั่นรุนแรงจนคลื่นสีดำทองปั่นป่วนทั่ว Eternal Tower

[WARNING]

[MULTIPLE SILENT SEA PREDATORS CONFIRMED]

[ESTIMATED SURVIVAL RATE :
LOW]

Observer ทั้งสามหน้าซีดลงพร้อมกัน

เด็กสาวชุดนักเรียนถึงกับนั่งทรุด

“…ระดับนี้…”

“…ต่อให้ทั้งจักรวาลรวมพลังกันก็…”

เธอพูดไม่จบ

เพราะภาพตรงหน้าหนักเกินจะยอมรับ

The Hunger เพียงตัวเดียวก็เกือบทำให้จักรวาลล่มสลาย

แต่ตอนนี้—

มีอีกนับสิบกำลังตื่นขึ้น

กลาง Origin

จางฟานยังคงยืนอยู่ข้างโนอา

ดวงตาสีดำทองของเขาหรี่ลงช้าๆ ขณะมองความมืดด้านนอก

แม้แต่เขา—

ยังสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาล

มันไม่ใช่เรื่องของพลังเพียงอย่างเดียว

แต่สิ่งมีชีวิตพวกนั้นอยู่ “นอกกฎ” ของจักรวาลทั้งหมด

เหมือนสัตว์ทะเลลึกที่เกิดในสถานที่ซึ่งแม้แต่ Origin ก็ไม่สามารถควบคุมได้

โนอามองดวงตาจำนวนมหาศาลในความมืดเงียบๆ

ก่อนกุมหน้าอกตัวเองเบาๆ

“…พวกมัน…”

“…หิวเหมือนกันหมดเลย…”

ทันใดนั้น—

The Hunger ที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาก็ขยับ

ดวงตาสีดำมหึมาหันกลับไปมองทะเลแห่งความเงียบด้านหลัง

ก่อนเสียงต่ำลึกจะดังขึ้น

“…ของข้า…”

ทั่วจักรวาลหยุดนิ่งทันที

คาอินขมวดคิ้ว

“…เมื่อกี้มันพูดว่าอะไรนะ”

เซราฟิน่าหรี่ตาแน่น

“…มันกำลังปกป้องอาหาร”

ความเงียบปกคลุม

เพราะทุกคนเข้าใจทันที—

The Hunger เริ่มมี “สัญชาตญาณครอบครอง”

และสิ่งที่มันต้องการตอนนี้—

คือโนอา

ทันใดนั้น—

เงามหึมาตัวหนึ่งในทะเลแห่งความเงียบก็พุ่งเข้ามา

ครืนนนนนนนนนนนนนนนน!!!

กำแพงจักรวาลแตกร้าวทันที

รอยแยกสีดำเปิดออกกว้างกว่าเดิมหลายเท่า

และ “หัว” ของผู้ล่าอีกตัวก็ค่อยๆ โผล่ออกมา

มันแตกต่างจาก The Hunger

รูปร่างคล้ายปลายักษ์ที่ประกอบจากซากดวงดาวนับไม่ถ้วน

ทั่วร่างเต็มไปด้วยปากเล็กๆ หลายพันปากที่กำลังกัดกินกันเองตลอดเวลา

ทันทีที่มันปรากฏ—

ดวงดาวบริเวณใกล้เคียงก็เริ่มสลายกลายเป็นฝุ่น

Origin ส่งข้อมูลทันที

[SECOND PREDATOR IDENTIFIED]

[Designation :
THE DEVOURING TIDE]

ทั่ว Eternal Tower เริ่มเกิดเสียงกรีดร้อง

เพราะแรงกดดันจากผู้ล่าสองตัวพร้อมกัน—

เกินกว่าที่จักรวาลจะรับไหว

ติ๊ง!

[Universe Border Integrity :
54%]

[49%]

ค่าลดลงอีกครั้ง

จางฟานกัดฟันแน่น

Origin สีดำทองรอบตัวเริ่มสั่นไม่เสถียร

เพราะแม้จักรวาลลำดับที่ 7 จะวิวัฒน์แล้ว—

แต่มันยังเด็กเกินไปเมื่อเทียบกับสัตว์ประหลาดที่กินจักรวาลมานับไม่ถ้วน

ทันใดนั้น—

The Devouring Tide ก็พุ่งตรงมาทางโนอา

ปากนับพันอ้ากว้างพร้อมกัน

ส่งเสียงกรีดร้องแห่งความหิวดังก้องทุกมิติ

แต่ก่อนมันจะถึงตัว—

ตูมมมมมมมมมม!!!

The Hunger พุ่งเข้าชนมันเต็มแรง

แรงปะทะทำให้ทะเลแห่งความเงียบสั่นสะเทือน

ผู้ล่าสองตัวเริ่มกัดกันเองทันที

เศษซากจักรวาลจำนวนมหาศาลกระจายไปทั่วความว่างเปล่า

ทั่ว Eternal Tower เงียบงัน

ไม่มีใครคาดคิดว่า—

สัตว์ประหลาดระดับนั้นจะเริ่มต่อสู้กันเอง

คาอินอ้าปากค้าง

“…เดี๋ยวนะ”

“…มันช่วยพวกเรา?”

Origin กระเพื่อมผิดจังหวะ

[THE HUNGER HAS CLAIMED THE CHILD]

[OTHER PREDATORS ARE NOW COMPETITORS]

จางฟานถึงกับเงียบไปชั่วครู่

ก่อนถอนหายใจแรง

“…นี่มันสัตว์ป่าชัดๆ”

โนอาเองก็ดูสับสน

ดวงตาสีดำทองของเธอมอง The Hunger ที่กำลังกัดกับผู้ล่าอีกตัวเงียบๆ

ก่อนพึมพำเบาๆ

“…มันกำลังเจ็บ…”

แม้จะเป็นสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวที่สุด—

แต่เธอกลับสัมผัสได้ถึง “ความเจ็บปวด” ของมัน

ทันใดนั้น—

ทะเลแห่งความเงียบก็สั่นสะเทือนอีกครั้ง

เงามหึมาอีกหลายร่างเริ่มขยับเข้ามาใกล้ขอบจักรวาล

ดวงตาจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังจับจ้องโนอา

Origin ส่งสัญญาณเตือนต่อเนื่อง

[THE CHILD OF THE THIRD LAW IS ATTRACTING THE SILENT SEA]

[WARNING]

[ MAY ESCALATE INTO A PREDATOR SWARM EVENT]

Observer ทั้งสามหน้าซีดสนิททันที

เด็กสาวชุดนักเรียนพูดเสียงสั่น

“…ฝูงผู้ล่า…”

“…ตามตำนาน ถ้ามันรวมฝูงกัน…”

ชายแก่ถือหนังสือกำแน่น

“…แม้แต่ Outer Realm ก็จะปิดจักรวาลหนี”

ความเงียบปกคลุม

ก่อนจางฟานจะเงยหน้ามองทะเลแห่งความเงียบช้าๆ

ดวงตาสีดำทองของเขาเย็นลงเรื่อยๆ

“…งั้นก็คงหนีไม่ได้แล้วสินะ”

Origin รอบตัวเริ่มหมุนรุนแรงขึ้นอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้—

ไม่ใช่เพื่อป้องกัน

ไม่ใช่เพื่อโจมตี

มันกำลัง “เรียกบางอย่าง”

คาอินหรี่ตา

“…เดี๋ยวนะ”

“…แกจะทำอะไรอีก”

จางฟานยิ้มบางๆ

แต่รอยยิ้มนั้น—

ทำให้แม้แต่ Observer ยังเริ่มรู้สึกหนาว

“…ถ้าทะเลแห่งความเงียบส่งสัตว์ประหลาดมาได้”

ดวงตาสีดำทองของเขาส่องสว่างขึ้น

“…งั้นจักรวาลของฉัน”

“…ก็ควรมีสัตว์ประหลาดของตัวเองเหมือนกัน”

และในวินาทีนั้นเอง—

ลึกลงไปใน Origin

บางสิ่งขนาดมหึมาก็เริ่ม “ลืมตา”