ผมกับโทโตะ เดินทางไปยังสถานีรถไฟ และเริ่มทำการซื้อตั๋ว เพื่อเดินทางไป หมู่บ้านไคชิน หมู่บ้านที่มีดอก โปปุ โคมิ บานอยู่ เพื่อเอามาทำยาแก้โรคให้กับแม่ของโทโตะ ช่างน่าประหลาดใจที่ คุณพนักงานหญิงผุ้ยิ้มแย้มให้กับพวกเราชื่อ คาโอริ เธอได้ให้ตั๋วรถไฟ ฉบับคนจนให้พวกเรามาฟรี สองใบ สร้างความยินดีให้ผม และโทโตะ
ต้องขอบใจ เจ้า อาวินซันที่เป็นคนออกแบบรถไฟเวทย์มนต์แบบนี้ทำให้การเดินทางสะดวกสบาย ในขณะที่ผมกำลังนั่งอยู่ในโบกี้รถไฟกับ โทโตะ และกินข้าวผัดกระเพราไข่ดาวอยู่ คุณพนักงานสาว คาโอริ ก็เริ่มเล่าเรื่องประวัติศาสตร์มนุษยชาติของโลกนี้ให้ฟัง เพื่อฆ่าเวลา ในการเดินทางสู่หมู่บ้านไคชิน ซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก
มนุษยชาติ ของโลกใบนี้ ถูกเรียกว่า โฮโมโปซาปุ โฮโม แปลว่า มนุษย์ ส่วนโปซาปุ แปลว่า ฉลาด เมื่อรวมกันแปลว่า มนุษย์ที่ฉลาด ซึ่งเป็นบรรพบุรุษของชาวโปปุรอน ในสมัยก่อนพวกเขาอยู่ในทวีปเล็กๆที่ชื่อ โปราเชีย แต่เมื่อ 15000ปีก่อนพวก โฮโมโปซาปุ ก็ได้รุ้จักกับเวทย์มนต์ควบคุมไฟเป็นครั้งแรก พวกเขาเริ่มประดิษฐ์อุปกรณ์เวทย์มนต์เพื่อแผ้วถางสู่การเป็นเจ้าโลก และเมื่อมีเวทย์มนต์ไฟอยู่ในมือ ทำให้พวกเขาเหนือกว่าสัตว์ปีศาจ และมนุษย์สกุลโฮโม อื่นๆ พวกเขาเริ่มสร้างอาณาจักรขึ้นมาในทวีป โปราเชียเป็นแห่งแรก และเริ่มแยกย้ายกันไปตั้งถิ่นฐานยังทั่วโลก
ซึ่งสิ่งหนึ่งที่ทำให้ โฮโมโปซาปุ ครองโลก ก็คือ ภาษา ของพวกเขาที่ยืดหยุ่นกว่าภาษาใดๆในโลก ทำให้พวกเขาสามารถ เก็บรวบรวมวิทยาการที่คิดไว้ได้ในรูปแบบหนังสือ และศิลาจารึก
8000 ปี ก่อนมังกร โปซารอนจุติ พวกโฮโมโปซาปุ ก็เข้าแทนที่สัตว์ปีศาจและมนุษย์สายพันธ์อื่นๆที่อยู่กระจัดกระจายกันทั่วโลก เนื่องจากพวกเขาใช้เวทย์มนต์ได้ ทำให้สามารถเอาชนะได้ทุกศึก ยกเว้นศึกเดียว ที่ถูกพวก โฮโมอามาอิ ตีให้ล่าถอยไปได้ เพราะมีคนทรยศในหมู่ โฮโมโปซาปุ แต่ในไม่ช้าเพียงชั่วเวลาไม่ถึงพันปี โฮโมโปซาปุ ก็สามารถล้มเจ้าโลก ศัตรูพวกสุดท้ายอย่าง โฮโมอามาอิ ได้ และได้สร้างอารยธรรมไปทั่วโลก เกิดการแบ่งชนชั้นวรรณะกันขึ้น นั่นคือ การมี ตำแหน่ง เลาห์คอน(ราชา) เกิดขึ้นมาเป็นครั้งแรกของโลก
6000ปี ก่อน มังกร โปซารอน จุติ พวกโฮโมโปซาปุ ก็เริ่มสร้างอาณาจักรต่างๆขึ้น นั่นคือ อาณาจักร โปปุรอน อาณาจักร ออโดนอส อาณาจักรมังกรฟ้าไครซิส และอาณาจักรอื่นๆอีกมากมาย และเริ่มฆ่าล้างเผ่าพันธ์ โฮโม สายพันธ์อื่น จนพวกมันต้องล่าถอยไปยังทวีปปีศาจ หรือเรียกง่ายๆว่า ทวีปดำ และมนุษย์พวกนั้นก็กลายเป็นสัตว์ปีศาจไป
4000ปี ก่อนมังกร โปซารอน จุติ พวกโฮโมโปซาปุ เริ่มเรียกตัวเองว่า ชาวโปปุรอน ซึ่งเป็นนามของผู้พิชิตโลก และเริ่มพัฒนาเวทย์มนต์ไปอีกก้าว เพื่อป้องกันการรุกรานของจอมราชาปีศาจ และสิ่งหนึ่งที่ชาวโปปุรอนพบ ก็คือ ซิลวาเทียร์ อัญมณี อาติแฟกซ์ระดับ เวิร์ลไอเทม ที่สามารถรักษาได้ทุกโรค และเมื่อกินเข้าไปจะสามารถคืนชีพได้
2000ปี ก่อนมังกรโปซารอน จุติ ชาวโปปุรอน เริ่มสร้างรถไฟมนตราได้ รวมทั้งเครื่องมือกับอาวุธต่างๆที่ทำจากเวทย์มนต์ และสืบทอดวิทยาการจวบจนถึงปัจจุบัน
ปล. มังกร โปซารอน คือมังกรเทพที่ปกปักษ์ รักษาชาวโปปุรอน ตามตำนานโปราเชีย
เมื่อกล่าวจบ คาโอริ ก็ได้รับเสียงตบมือจาก นักเดินทางกันล้นหลาม และเริ่มมีการจับฉลาก เพื่อมอบ รางวัล ดาบเอ็กคาลิเบอร์ รางวัลใหญ่ ฉลองครบรอบ 2พันปีที่การรถไฟเปิดทำการ และคนที่ได้ดาบเล่มนั้นคือ ผมเอง
ที่ผมสนใจในอารยะธรรมของชาวโปปุรอน มีอยู่อย่างหนึ่งนั่นคือเตียงนอนเวทย์มนต์ ผมฝันว่าซักวันจะได้นอนเตียงนั้น และจินตนาการถึงโลกใหม่ใบนี้ ในฐานะพระเจ้า
30 นาทีต่อมา....
พวกเราก็ลงที่ชานชลา หน้าหมู่บ้านไคชิน หลังจากขอบอกขอบใจ คาโอริอยู่นาน พวกเราก็ออกเดินทางกันต่อ ในตอนนั้นเองที่ผมได้ยินนักเดินทางกลุ่มหนึ่งพูดกันขึ้น ถึงเรื่อง ริโฮโกะ ที่เป็นดาร์กเอลฟ์ ที่ถูกผมทิ้งไว้ในป่า
" นี่รุ้ไหม หมู่นี้มีนักเดินทางตาย แบบโดนสูบเลือดสูบเนื้อด้วยนะ ดูเหมือนว่าคนที่ตายจะถูกขโมยสกิลไป "
" เห็นว่าเป็น ฝีมือของ ดาร์ค เอลฟ์ ที่จู่ๆก็ปรากฏตัวขึ้นในป่าน่ะ "
" เป็นผู้หญิง สาวสวย หน้าอกดินระเบิด ที่ร้องเพลงเพราะใช่หรือป่าว "
" เห็นคนที่รอดมา บอกว่า ดาร์กเอลฟ์ ตนนั้น มีชื่อว่า ริ อะไรซักอย่างนี่แหละ "
' ริโฮโกะ ' ผมเริ่มคิดถึงเธอ เลยบอกให้ โทโตะ เด็ก6ขวบ รออยู่ที่ชานชลา ส่วนผมใช้เวทย์ ฟลาย บินกลับไปที่ป่า ที่ผมจากริโฮโกะมา
ปรากฏว่า ไม่พบตัว ริโฮโกะ แล้ว มีเพียงซากศพของนักเดินทางกลุ่มหนึ่งถูกทิ้งไว้ ดูเหมือนจะถูกชิงสกิลดีๆไปก่อนถูกฆ่าปิดปาก
' ไม่นะ ริโฮโกะ นี่เธอ กลายเป็นสัตว์ประหลาดไปแล้วเหรอ เพียงจากกันไม่กี่วันเอง ' ผมคิดและเริ่มบินหาริโฮโกะ แต่ว่าไม่ว่าจะหาอย่างไรก็ไม่เจอแม้แต่เงา ผมจึงยอมแพ้และบินกลับไปหาโทโตะ ในระหว่างทางผมก็คิดไปเรื่อยๆ
นี่ผมพาตัวอันตราย มาสู่โลกใบนี้แล้วเหรอ ริโฮโกะที่กลายเป็น ดาร์ค เอลฟ์ จะมีความสามารถอะไรกันแน่ อย่างแรกคือ สามารถขโมยสกิลคนอื่นได้ ไม่แน่ว่าอีกหน่อยจะพัฒนาไปเป็นจอมปีศาจก็เป็นได้ นี่คือความผิดพลาดครั้งแรกของผม
และแล้วผมก็มาถึงสถานีรถไฟอีกครั้ง ทว่า ตอนนี้ทุกคนถูกหยุดเวลาไว้ไม่ขยับเขยื้อนตัวเลยแม้แต่นิดเดียว เมื่อผมจ้องมองก็รู้ว่าเป็นผลของสกิลหยุดเวลา ดีที่ผมมีพลังเทพ จึงไม่ถูกหยุดเวลาไปด้วย
ด้านข้างโทโตะ มีผุ้หญิงชาวบ้านหน้าตาดีสองคน ถูกเปลื้องผ้าจนร่างกายเปลือยเปล่า และพวกเธอ ถูกทำมิดีมิร้ายไปแล้ว ทำให้ผมรีบมองหาตัวการ แต่ในตอนแรกผมยังไม่พบร่องรอยอะไร เพียงแต่เห็นผู้หญิงหน้าตาดีอีกสามสี่คนถูกทำมิดีมิร้ายเช่นเดียวกับหญิงสาวชาวบ้านสองคนแรก
ผมเดินไปทั่วสถานีรถไฟ....
จนกระทั่ง ไปพบศพผุ้ชายแก่ๆคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะถูกดูดพลังชีวิตจนหมด และถูกชิงสกิล หยุดเวลาไปแล้ว ในภาษาเทพคงเรียกพลังชีวิตว่า ออร่าละมั้ง ถ้าผมจำไม่ผิด
ดูเหมือน ออร่าของผุ้ชายคนนี้จะถูกดูดจนหมด พร้อมกับสกิล
' นี่มันสกิล อีวิล เทคเกอร์( Evil taker)นี่นา ' ผมคิด มันเป็นสกิลที่ ริโฮโกะมีตั้งแต่มาหยั่งโลกใบนี้ แต่ผมเพิ่งมารุ้ เมื่อเร็วๆนี้เอง มันเป็นสกิลที่ใช้ชิงสกิลของผุ้อื่น ซึ่ง ริโฮโกะคงจะมาชิง สกิล หยุดเวลาของชายคนนี้ไป
หมายความว่า ริโฮโกะ คงอยู่ใกล้ๆแถวนี้เอง ผมรีบเดินตามหาเธอ แต่ก็พบแต่ผุ้หญิง ถูกเปลือยกายท่อนบน อีกหลายสิบคนก็เท่านั้น ในไม่ช้า เวลาที่หยุดเดินก็เดินต่อ พวกผุ้หยิงที่ถูกเปลือยกายท่อนบนต่างก็ร้อง วิ๊ดว้ายกันไปทั่วทั้งสถานี สร้างความตกใจให้กับพนักงานสถานี และตำรวจรถไฟเวทย์มนต์
' ริโฮโกะ นี่เธอ จะทำอะไรกับโลกใบนี้กันแน่ ' ผมคิด แล้วเดินย้อนกลับไปหาโทโตะ ที่กำลังรอผมอยู่
================================================โปรดติดตามตอนต่อไป
137
