Room 33
พ่อครัวประจำรูม
[ปัจจุบันมีผู้้าสมัครตำแหน่งพ่อครัวจำนวนห้าคน นายท่านได้โปรดเลือกหนึ่งในห้าเพื่อเริ่มงาน]
นพยังไม่ทันหย่อนก้นนั่งบนเก้าอี้ เสียงแจ้งเตือนของระบบพลันดังขึ้น ชายหนุ่มเลิกคิ้วสูง ถอนหายใจยาว ในที่สุดร้านอาหารก็ถึงเวลาเปิดทำการแล้วสินะ
ตอนนี้เขาคิดชื่อร้านไว้แล้วด้วย ร้านโอชารส... แค่ชื่อก็บ่งบอกว่าต้องอร่อยแน่
“ไม่มีสอบสัมภาษณ์เหรอ” ชายหนุ่มเอนตัวพิงพนักหลัง
[ไม่จำเป็ ข้อมูลที่ระบบมอบให้ละเอียดยิ่งกว่าสอบสัมภาษณ์เสียอีก]
นพกรอกตาบน เขาคร้านจะใส่ใจระบบจึงอ่านข้อมูลตรงหน้าอย่างละเอียด หลังอ่านจบต้องยอมรับว่าข้อมูลของระบบดีกว่าการสอบสัมภาษณ์เสียอีก เพราะมันครอบคลุมถึงนิสัยใจคอ ความชื่นชอบ รวมไปถึงการกระทำอันดำมืดในอดีตของบุคคล
พ่อครัวทั้งห้าคนล้วนเป็ผู้มีประสบการณ์ด้านอาหาร แต่ละคนมีความโดดเด่นประเภทอาหารแตกต่างกัน คนแรกเป็พ่อครัวหลวงมากประสบการณ์จากอาณาจักรทรอย ถนัดการทำอาหารสูตรลับโบราณ ซึ่งไอ้สูตรลับโบราณที่ว่านี่คืออาหารจีนและอาหารตะวันตกดีๆ นี่เอง
ผู้ชายคนนี้เป็คนเย่อหยิ่ง จิตใจคับแคบ ถือดีว่าตัวเองมีสูตรลับโบราณ อาศัยสูตรลับดังกล่าวทำให้เหล่าเชื้อพระวงศ์พากันถูกอกถูกใจ จนได้รับตำแหน่งพ่อครัวหลวง
คนที่สองและสามเป็พ่อครัวเลื่องชื่อจากทวีปกลาง ทั้งคู่เป็ศิษย์อาจารย์กันมาหลายร้อยปี ทว่าปัจจุบันความสัมพันธ์กลับไม่ดีนัก เนื่องจากศิษย์อาจารย์คู่นี้กำลังแก่งแย่งตำแหน่งหน้าที่การงานกัน พวกเขาเชี่ยวชาญด้านการทำอาหารหลายประเภท โดยเฉพาะอาหารเพิ่มพลังวิเศษกับอาหารที่มีสรรพคุณทางยา
เื่ฝีมือการทำอาหาร สองคนนี้นับว่าดีกว่าคนแรกมาก นอกจากเื่ปรุงอาหาร พวกเขายังเชี่ยวชาญด้านจัดการวัตถุดิบและการเพาะปลูก นับว่ามีความสามารถหลายแขนง
คนที่สี่เป็พ่อครัวพเนจร เชี่ยวชาญการทำอาหารท้องถิ่นนับไม่ถ้วน ชื่นชอบการออกผจญภัย มีความสามารถจัดการวัตถุดิบสูง แต่ไม่มีความสามารถด้านการเพาะปลูก เพียงเื่นี้เื่เดียวที่ด้อยกว่าสองศิษย์อาจารย์ ส่วนเื่ฝีมือการทำอาหาร บอกได้ยากว่าใครดีกว่าใคร เพราะอาหารของพวกเขามันคนละประเภทกัน วัดกันค่อนข้างลำบาก
และสุดท้ายเป็พ่อครัวมืด ถนัดการทำอาหารเปิบพิสดาร เขาเคยจัดทำอาหารจากเนืุ้์ด้วยซ้ำ นพอ่านแล้วถึงกับหางคิ้วกระตุก
ระบบมันหาเื่เขาอยู่ใช่ไหม ถึงได้ส่งคนพรรค์นี้มาพิจารณา...
อ่านข้อมูลจบ นพตัดพ่อครัวหลวงและพ่อครัวมืดทิ้งทันที พ่อครัวหลวงที่มีความเชี่ยวชาญอาหารจีนและตะวันตกดูไม่น่าสนใจเท่าไหร่ แถมนิสัยยังไม่เหมาะให้บริการ ส่วนพ่อครัวมืด เขายังไม่อยากกินอาหารน่าสะพรึงพวกนั้น
“สองคนนี้ใครผิดใครถูก” นพชี้ไปยังคู่ศิษย์อาจารย์ที่เขาให้ความสนใจเป็พิเศษ
[สำหรับสองคนนี้ เป็ศิษย์ที่ผิดเพราะแย่งตำแหน่งของอาจารย์ ทว่าความผิดนี้ค่อนข้างซับซ้อน อันที่จริงหากลูกศิษย์รออีกไม่กี่ปี อย่างไรตำแหน่งนั้นก็ต้องเป็ของเขา]
นพรู้สึกสนใจ ระบบจึงส่งข้อมูลเกี่ยวกับข้อพิพาทของทั้งคู่มาให้ พออ่านจบ ชายหนุ่มอดชื่นชมคนสร้างตัวละครทั้งสองตัวนี้ไม่ได้
เดิมสองศิษย์อาจารย์รักใคร่กันดี ศิษย์เคารพอาจารย์มาก แต่เมื่อไม่นานมานี้ศิษย์ได้ตกหลุมรักผู้หญิงคนหนึ่ง ทว่าอาจารย์กลับไม่สนับสนุน และในเวลาต่อมาเธอได้หายไปอย่างไร้ร่อง ทำให้ศิษย์พยายามค้นหาความจริงได้รับข่าวผิดๆ ว่าเป็ฝีมืออาจารย์ นับแต่นั้นความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ระหองระแหง
เวลาต่อมาศิษย์ได้พบกับหญิงคนรักที่าเ็สาหัส เพื่อช่วยเหลือเธอให้หายขาด จำเป็ต้องใช้ทรัพยากรหายากจำนวนมาก และผู้ที่มีสิทธิ์ใช้ทรัพยาการดังกล่าวมีแค่ผู้ดำรงตำแหน่งอาจารย์ใหญ่ของสถาบันอาหารอัลลู ซึ่งอาจารย์ของเขาคือผู้ดำรงตำแหน่งนี้ในปัจจุบัน
ศิษย์พยายามอ้อนวอนอาจารย์ให้ช่วยเหลือคนรัก แต่ชายชรากลับปฏิเสธ เพราะผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนดีอย่างที่ศิษย์คิด ทว่าเขากลับไม่ฟังคำเตือน ยังคิดว่าอาจารย์ใส่ร้ายเธอ หลังจากนั้นเขาจึงทำทุกวิถีทางเพื่อแย่งตำแหน่งอาจารย์ใหญ่สถาบันอาหารอัลลู
เื่ราวความรักมักเป็เื่ยากจะพูด นพไม่รู้ว่าใครถูกใครผิด แต่ศิษย์เห็นความรักดีกว่าอาจารย์ ทั้งยังเชื่อในข่าวลือผิดๆ เขาไม่อยากนำมาเป็พ่อครัวของที่นี่ ไม่แน่วันใดวันหนึ่งผู้ชายคนนี้อาจจะขอให้หญิงคนรักมาทำงานด้วย
การมีความรักในที่ทำงานมักนำมาซึ่งปัญหามากมายไม่รู้จบ เกิดวันดีคืนดีทะเลาะกันขึ้นมา คงไม่เป็อันต้องทำการทำงานกันแล้ว
สุดท้ายเหลือแค่สองคน นพนึกถึงไร่เสมือนจริงที่ยังไม่มีใครดูแล และนึกไปถึงความสามารถด้านการเพาะปลูกของผู้สมัครคนที่สอง หลังลังเลสักพักก็ตัดสินใจเลือกชายชราคนนี้
นพอ่านข้อมูลของพ่อครัวคนนี้อย่างละเอียดอีกครั้ง อีกฝ่ายเป็ผู้วิวัฒนาการลำดับ 6 เส้นทางนักล่า ‘นักล่าพงไพร’ ปีนี้อายุ 480 ปี สำหรับผู้วิวัฒนาการที่มีอายุยืนกว่าคนธรรมดา อายุหลักร้อยปีไม่ใช่เื่แปลกอะไร
แต่สำหรับลำดับ 6 มีอายุเฉลี่ยอยู่ที่ 500 ปี อายุขนาดนี้นับว่าแก่มากแล้ว หากชายชราผู้นี้ไม่สามารถเลื่อนลำดับภายใน 20-30 ปี ไม่แน่ว่าอาจจะสิ้นอายุขัยไปเลยก็ได้
ชื่อของพ่อครัวคือ ‘วิลเลียม กอร์กอน’ เคยเป็อาจารย์ใหญ่ของสถาบันนักล่าอัลลู ชีวิตตลอด่เวลาสองร้อยกว่าปีแรกมีขึ้นมีลง ก่อนจะมั่นคงในอีกสองร้อยปีต่อมา ทว่าเมื่อศิษย์้าแย่งตำแหน่งอาจารย์ใหญ่ เขาต้องทนรับแรงกดดันจากผู้สนับสนุนลูกศิษย์ แถมเมื่อหลายวันก่อนยังาเ็สาหัสจากการลอบโจมตีของผู้วิวัฒนาการเส้นทางมารจนต้องพักรักษาตัวอยู่ในบ้าน
“เอาคนนี้แหละ” นพชี้ไปยังชื่อวิลเลียม ระบบทำการตอบรับก่อนจะบอกให้เขารอการตอบรับพักหนึ่ง
จนกระทั่งสิบโมงเช้า ชายชราไร้หนวดเครา ผมสีดอกเลา หน้าตาคล้ายชาวยุโรปยืนอย่างมึนงงเบื้องหน้าเขา ชายคนนี้ดูสะอาดสะอ้าน ผมสั้น เล็บสั้น แต่งกายด้วยชุดพ่อครัวสีขาว ดูก็รู้ว่าเป็คนรักสะอาด
วิลเลียมแววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกระคนตื่นเต้น หลังจากมีคำเชิญชวนของระบบ เขาซึ่งเหนื่อยล้าจากแรงกดดัน แถมศิษย์ไม่รักดียังมาทรยศเพราะผู้หญิงชั่วร้ายคนนั้น ด้วยความเหนื่อยทั้งกายแลใจ เขายินดีสละตำแหน่งอาจารย์ใหญ่นั่นทิ้งแล้วตอบรับคำเชิญ
ข้อแลกเปลี่ยนของระบบมีสองข้อด้วยกัน อย่างแรกจะรักษาอาการาเ็ของเขาให้หาย อย่างที่สองมอบโอกาสในการวิวัฒนาการสู่ลำดับถัดไป ซึ่งอย่างแรกระบบได้ทำการเติมเต็มข้อแลกเปลี่ยนไปแล้ว
ชายชราผู้เคยยิ่งใหญ่กลับต้องมาทำงานเหมือนพ่อครัวทั่วไปไม่รู้สึกเสียดายสักนิด ชีวิตของเขาเหลืออีกแค่ไม่กี่ปี เดิมวิลเลียมวางแผนว่าอีกสิบปีจะส่งมอบตำแหน่งให้ลูกศิษย์ จากนั้นค่อยใช้ชีวิตอีกไม่กี่ปีที่เหลือเดิมทางแสวงโชค ใครจะไปคิดว่ามันจะเกิดเื่ขึ้นเสียก่อน
ชีวิตคนเรามักไม่แน่นอนเสมอ...
“สวัสดีครับคุณวิลเลียม” นพกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้มสุภาพ
ชายชราได้ยินระบบบอกว่าชายหนุ่มอ่อนเยาว์ตรงหน้าคือเ้านายของเขาก็ไม่กล้าดูแคลน รีบกล่าวตอบรับทันที
“สวัสดีนายท่าน ชายชราคนนี้จะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด”
นพยักหน้ารับ เขาพูดคุยเื่สรรพเพเหระทั่วไปกับวิลเลียม ไม่ได้พูดถึงเื่งานสักนิด เพราะระบบได้บอกกับเขาแล้วว่าตกลงกับชายชราเรียบร้อย นับั้แ่นี้วิลเลียมทำงานั้แ่สิบโมงเช้าจนถึงสองทุ่มตรงไม่มีเวลาพักเบรก ตอนไม่มีลูกค้าสามารถทำอะไรก็ได้อย่างอิสระ มีวันหยุดสัปดาห์ละหนึ่งวันโดยระบบระบุให้เป็วันอาทิตย์ วันพักร้อนสิบวันต่อปี สิทธิการทำงานนอกสถานที่สามวันต่อเดือน เงินเดือนมาตรฐานห้าพันเครดิต สิทธิการเข้าถึงไร่เสมือนจริง สิทธิในส่วนลดเมื่อซื้อสินค้าในร้านค้าแห่งจินตนาการ ที่เหลือก็สวัสดิการทั่วไปเช่นที่พัก อาหาร และอื่นๆ ซึ่งนพมองว่าไม่ได้มากมายอะไร
หลังพูดคุยทักทายกันเสร็จพวกเขาเดินไปยังร้านอาหารเปิดใหม่ พอเข้ามาด้านในวิลเลียมก็ตื่นเต้นกับทุกสิ่งที่เห็น นพไม่แปลกใจอะไร จากข้อมูลเบื้องต้นของระบบ โลกโนอาไม่ได้เจริญเท่าโลกของเขาในปัจจุบัน ดังนั้นเครื่องใช้เครื่องครัวบางอย่างไม่ทันสมัยเท่า
ชายหนุ่มแนะนำร้านอาหารคร่าวๆ จากนั้นพาเดินเข้าไปในครัว “เครื่องใช้เครื่องครัวเหล่านี้ระบบจะสอนคุณใช้งาน คุณค่อยๆ ศึกษาไปนะครับ”
“ไม่มีปัญหา” พูดจบชายชราได้ยินเสียงระบบดังขึ้น เขาจึงเดินไปดูเครื่องใช้ตามที่ระบบแนะนำ นพเห็นอีกฝ่ายพูดอยู่คนเดียวไม่หยุด ส่วนใหญ่จะเป็คำถามประเภท นี่คืออะไร? ใช้ยังไง? ทำอย่างนั้นอย่างนี้ได้หรือไม่? ก็ไม่อยากรบกวน ตัดสินใจเดินกลับมายังล็อบบี้
สองชั่วโมงต่อมาวิลเลียมออกจากครัว เขามองเ้านายของตน ใบหน้าเจือด้วยความตื่นเต้น เท้าทั้งสองก้าวเข้ามา ท่าทางนอบน้อมยิ่งกว่าเจอกันครั้งแรกมาก แววตาคู่นั้นมองเขาด้วยความเคารพบูชา
“นายท่าน”
“เป็อย่างไรบ้าง มีข้อสงสัยอะไรไหม” นพพยักหน้าให้อีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มสุภาพ
“ไม่มีครับ ตอนนี้กระผมกำลังฝึกใช้งานเครื่องครัวเหล่านี้อยู่... ไม่เกินสามวันน่าจะเปิดร้านให้นายท่านได้แล้ว”
“ยังไม่ต้องรีบร้อนก็ได้ ผมตั้งใจจะเปิดร้านในอีกหนึ่งสัปดาห์ให้หลัง” ระบบเคยบอกนพว่าให้ปฏิบัติกับ NPC เหมือนคนธรรมดา ดังนั้นนพจึงทำตาม
“ขอบคุณนายท่านมาก... อีกเดี๋ยวกระผมจะทำอาหารให้ท่านทาน สามารถใช้วัตถุดิบจากไร่ของนายท่านได้อย่างอิสระใช่ไหม” แม้ระบบจะบอกว่าเขาสามารถใช้ไร่เสมือนจริงได้อย่างอิสระ แต่ชายชรายังไม่มั่นใจนัก เขาตัดสินใจมาขออนุญาตนพอีกที
“แน่นอน พืชผักบางส่วนน่าจะพร้อมเก็บแล้ว นอกจากนี้ผมยังเพิ่งปลูกพืชมากมายลงไป คาดว่าเดือนหน้าจะพร้อมเก็บเกี่ยวแล้ว”
เมล็ดพันธุ์ที่ระบบให้มาครั้งก่อนนพนำไปเพาะปลูกบางส่วน และมอบหน้าที่รดน้ำให้กับระบบจัดการ อย่างไรนี่ก็คือพื้นที่เสมือนจริง แม้ระบบจะไม่มีร่างกายแต่มันสามารถทำงานเหล่านี้แทนได้
ทั้งสองคุยกันอีกครู่หนึ่งนพก็ขอตัวเข้าสู่พื้นที่ปรับแต่ง เขาตั้งใจใช้่เวลาระหว่างรอวิลเลียมทำอาหารไปกับการแก้ไขเกม ส่วน่บ่ายจะไปโรงทิ้งขยะหมายเลขสิบแล้วค่อยตรวจสอบเกมาวันสิ้นโลกดูสักหน่อย
จากการเข้าโรงทิ้งขยะหมายเลขสิบเมื่อวานทำให้ได้รับแรงบันดาลใจในการสร้างแบบจำลองอาวุธและสมบัติหลายชนิด ชายหนุ่มเริ่มทำมันทีละชิ้นโดยการช่วยเหลือของระบบ ไม่นานสมบัตินับหลายสิบชิ้นก็เสร็จสมบูรณ์ แต่สมบัติเหล่านี้จะใช้ได้เฉพาะในเกมเท่านั้น ไม่สามารถนำออกมาใช้นอกเกมได้
หลังครุ่นคิดถึงอุปนิสัยของสมาชิก เขาตัดสินใจเพิ่ม NPC ตัวหนึ่งลงไปเพื่อให้ผู้เล่นนำสมบัติมาแลกเป็คะแนนสะสม จากนั้นนำคะแนนดังกล่าวมาแลกกับสิ่งของนอกเกมอีกทอดหนึ่ง และ NPC คนนี้จะสุ่มปรากฏตัวตามสถานที่ต่างๆ
นอกจากนี้เขาตัดสินใจให้เซิร์ฟเวอร์หนึ่งมีผู้เล่นออนไลน์พร้อมกันได้สามสิบคนแบบสุ่ม และไม่สามารถสร้างปาร์ตี้ภายในเกมได้ เพื่อเพิ่มความสนุกสนานในการแข่งขัน แน่นอนว่าตอนนี้สมาชิกเพียงพอให้เล่นแค่เซิร์ฟเดียว ดังนั้นเขาจึงเปิดแค่เซิร์ฟเดียวไปก่อน
หลังจากจัดการแก้ไขระบบเกมไปบางส่วน ระบบแจ้งว่าอาหารพร้อมแล้ว เขาตัดสินใจหยุดพักอย่างไม่เต็มใจ
วิลเลียมเห็นเ้านายเดินเข้ามาก็ฉีกยิ้มกว้าง วันนี้เขาลองไปดูไร่ด้านหลังมาแล้ว พบว่าเ้านายคนนี้ปลูกวัตถุดิบล้ำค่ามากมาย วิตถุดิบบางชนิดแม้กระทั่งในโลกโนอายังหาได้ยาก บางชนิดต้องใช้กรรมวิธีปลูกซับซ้อน คนที่พวกมันย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน
ด้วยสาเหตุนี้ ท่าทีชายชรามีต่อนพกลายเป็นอบน้อมยิ่งกว่าเดิม ขณะเดียวกันเขาหวนนึกถึงข้อตกลงที่ทำไว้กับสิ่งที่เรียกว่าระบบ
ขอเพียงเขาทำงานได้ดี ในอนาคตมันจะมอบบันทึกเงื่อนไขลำดับ 7 เส้นทางนักล่า ‘นักล่าปีศาจ’ ให้ และแม้กระทั่งลำดับ 8 ก็อาจจะมอบให้เช่นกัน
ต้องรู้ก่อนว่าลำดับ 8 คือครึ่งก้าวสู่การเป็เทพแล้ว ขอเพียงก้าวเข้าสู่ลำดับนี้ การเป็เทพย่อมไม่ไกลเกินเอื้อม แล้วแบบนี้จะไม่ใช่วิลเลียมตื่นเต้นได้อย่างไร
เนื่องจากเขาอยู่ทวีปกลางซึ่งเป็ทวีปที่ใหญ่ที่สุดในโลกโนอาและเป็ศูนย์กลางของโลก ดังนั้นข้อมูลเกี่ยวกับลำดับขั้นวิวัฒนาการและผู้วิวัฒนาการที่แข็งแกร่งในโลกย่อมมีไม่น้อย จำนวนผู้วิวัฒนาการลำดับแปดทั่งโลกมีไม่ถึงยี่สิบคน ในจำนวนนี้คือการรวมทั้งผู้วิวัฒนาการเส้นทางจารีตและเส้นทางชั่วร้ายแล้ว
หากชายชราสามารถพัฒนาไปถึงลำดับนั้น ย่อมหมายความว่าเขาจะเป็หนึ่งในผู้แข็งแกร่งที่สุดในโลก จะเป็รองแค่เหล่าทวยเทพ และเมื่อถึงเวลานั้นศิษย์ทรยศและพรรคพวกของมันย่อมเป็แค่มดปลวกในสายตาของเขา
นึกถึงศิษย์ทรยศที่เขาเฝ้าฟูมฟักมาหลายร้อยปี แววตาของวิลเลียมเริ่มแปรเปลี่ยนเป็เ็า ก่อนมันจะหายไปอย่างรวดเร็ว
ตอนนี้เขาไม่ควรคิดไปไกล นำอาหารอันยอดเยี่ยมให้กับเ้านายทานก่อนค่อยว่ากัน...
ไม่นานอาหารจานแล้วจานเล่าก็ถูกนำออกมาเสิร์ฟ อาหารเหล่านี้ทำจากวัตถุดิบในไร่และวัตถุดิบที่เขาหามาด้วยตัวเอง มันเป็ข้อตกลงกับระบบเช่นกันว่าต้องคอยหาเนื้อสัตว์วิเศษและเนื้อสัตว์ร้ายมาให้กับทางร้าน โดยแลกเป็คะแนนสะสม ซึ่งคะแนนดังกล่าวสามารถนำไปแลกของมีค่ากับระบบหรือกับทางร้านค้าแห่งจินตนาการได้
นพลองทานอาหารที่วิลเลียมทำพบว่ามันอร่อยยิ่งกว่าอาหารจากภัตราคารห้าดาวเสียอีก นอกจากนี้ยังรู้สึกว่ายิ่งทานยิ่งมีกำลังวังชา เืลมสูบฉีด และความรู้สึกในการสังเกตการณ์คมชัดยิ่งขึ้น
“อาหารพวกนี้อร่อยมากครับ ถ้าเราเปิดร้านเมื่อไหร่จะต้องขายดีแน่” นพกล่าวกับวิลเลียมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “หลังจากนี้ต้องรบกวนคุณแล้ว”
“ไม่มีปัญหา เ้านายไว้ใจกระผมได้” ชายชรายืดอกรับคำชมอย่างอารมณ์ดี ในบรรดาพ่อครัวมีชื่อเสียงทั่วโลก เขาย่อมติดหนึ่งในสิบอย่างไม่ต้องสงสัย
ลำดับวิวัฒนาการเส้นทางนักล่าใน่แรกจะเกี่ยวข้องกับการทำอาหาร แต่ใน่หลังจะเกี่ยวกับการออกล่า ดังนั้นหลังจากผ่านลำดับ 2 ‘พ่อครัว’ ไปแล้ว มีนักล่าไม่น้อยที่ทิ้งครัวแล้วผันตัวกลายเป็นักสู้แทน ด้วยเหตุนี้แม้จะมีผู้วิวัฒนาการอยู่ในเส้นทางนี้มากมาย แต่คนที่เป็พ่อครัวกลับมีน้อยยิ่งกว่าน้อย
“ผมมีธุระต่อใน่บ่าย คุณทำความคุ้นเคยกับสถานที่ไปก่อนนะครับ ระหว่างนี้จะลองเล่นเกมดูด้วยก็ได้” นพไม่รู้ว่า NPC พวกนี้จะเล่นเกมเป็หรือเปล่า แต่ระบบบอกให้ปฏิบัติกับพวกเขาเหมือนมนุษย์ทั่วไป ชายหนุ่มจึงพูดออกไปอย่างนั้น
หลังวิลเลียมตอบรับด้วยความสับสน นพก็เดินออกจากร้านอาหารกลับมายังเคาท์เตอร์เพื่อตรวจสอบสมาชิกในรูม พบว่าพวกเขายังคงตกปลาในเกมฮัลโหลมีมี่อยู่ ชายหนุ่มเริ่มลังเลว่าควรบอกดีหรือไม่ว่าถ้าเคลียร์เนื้อเื่ไปเรื่อยๆ จะมีสถานที่สำหรับฟาร์มคะแนนอยู่
สุดท้ายชายหนุ่มตัดสินใจไม่บอก ให้คนพวกนั้นคนพบด้วยตัวเองดีกว่า...
นพเห็นว่าสมาชิกไม่ได้มีปัญหาอะไร เขากลับไปยังกระจกในห้องนอนเพื่อเข้าไปยังโรงทิ้งขยะหมายเลขสิบทันที เมื่อวานนพเริ่มเข้าไปในสถานที่แห่งนี้ใน่หกโมงครึ่ง ดังนั้นยังเหลือเวลาอีกประมาณห้าชั่วโมงเพื่อใช้งานโรงทิ้งขยะ
โรงทิ้งขยะค่อนข้างใหญ่ ต่อให้ใช้เวลาทั้งปีก็ไม่มีทางสำรวจจนทั่ว นพตัดสินใจจะสำรวจทีละส่วน เขาเดินไปยังเส้นทางเดิม ระหว่างทางได้รับไอเท็มที่เมื่อวานมองข้ามหลายชิ้นมาไว้ในกระเป๋า และมีชิ้นหนึ่งที่ให้ความสนใจเป็พิเศษ
ชื่อ : ร่มประกอบฉาก (สามารถอัพเกรดได้)
ประเภท : สมบัติวิเศษระดับสี่
เส้นทาง : ปกรณัม
คุณสมบัติ : เพิ่มการดึงดูดความสนใจหรือทำให้ตัวตนจืดจางเมื่อปรากฏตัว เพิ่มความน่าเชื่อถือของผู้ถือ ทำให้สภาวะอารมณ์คนรอบกายเป็ไปตามการกระทำผู้ถือ ป้องกันการโจมตีในระดับหนึ่ง ปลดปล่อยพลังของโลกนักแสดง สุ่มเปลี่ยนแปลงสภาพอากาศ สามารถเปลี่ยนสีได้
ข้อมูล : สมบัติวิเศษจากโลกที่ล่มสลายไปแล้ว ไม่มีค่าแก่การกล่าวถึง
ข้อมูลแบบละเอียด : จำเป็ต้องใช้เงินเพื่อปลดล็อค
“ของดี!” นพตาลุกวาว เขาหยิบร่มออกมากางพลางทดลองความสามารถของมัน ไม่นานก็รู้สึกติดลมถือไว้ไม่ยอมปล่อย
ชายหนุ่มเดินมองหาไอเท็มจนถึงบ่าย ก่อนจะกลับมายังรูมอีกครั้งแล้วเดินเข้าไปชั้นใต้ดินที่สองของรูม เขาค้นหาเกมาวันสิ้นโลกแล้วเริ่มติดตั้งเกมลงไป ก่อนจะล็อกอินเข้าเกมในฐานะ GM
โดยไม่รู้เลยว่าหลังจากเขาเข้าเกมไปแล้ว โจเซฟ เมลาลี และไทเกอร์ต่างได้รับข้อความจากระบบ
[ติ้ง! มีภารกิจฉุกเฉินเข้ามา คุณยินดีจะรับหรือไม่?]
ภารกิจ : กำจัดองค์กรชั่วร้าย
รายละเอียดภารกิจ : องค์กรผู้หวนกลับและองค์กรผู้วายชนม์กำลังส่งผู้วิวัฒนาการมาป่วนเกมาวันสิ้นโลก คุณต้องเลือกฝ่ายมนุษยชาติพร้อมกับค้นหาพวกเขาให้พบและกำจัด
รางวัลภารกิจ : รางวัลหลัก – เลือกหนึ่งในห้าของรางวัลต่อไปนี้ บันทึกเงื่อนไขพัฒนาสู่ลำดับถัดไป/ ยากระตุ้นศักยภาพตามเส้นทาง/ ผลวิวัฒนาการรองที่เหมาะสมกับเส้นทางหลักแบบสุ่ม/ ตั๋วสุ่มรางวัลเฉพาะ x3/ กล่องของขวัญสีทองคำขาว x1
รางวัลรอง - ขึ้นอยู่กับผลงานของคุณ ยิ่งกำจัดศัตรูได้มากยิ่งได้รับรางวัลที่ดีขึ้น
ทั้งสามตกตะลึง รีบออกมาจากเกมฮัลโหลมีมี่แล้วรวมตัวกันที่ล็อบบี้โดยไม่ได้นัดหมาย เดิมพวกเขาตั้งใจจะมาถามรายละเอียดกับคุณเ้าของ แต่พอเห็นเคาท์เตอร์ว่างเปล่าก็ต้องผิดหวัง
“พวกเธอก็ได้รับภารกิจ?” โจเซฟมองทั้งสองสลับกัน
“ดูเหมือนนอกจากพวกเราแล้ว สมาชิกคนอื่นจะไม่ได้รับภารกิจนะ” รออยู่พักหนึ่งไม่เห็นมีสมาชิกคนอื่นเข้ามาอีก เมลาลีจึงโพลงขึ้น
“บางทีลำดับวิวัฒนาการของคนอื่นอาจจะต่ำเกินไป” ชายชราตั้งสมติฐาน อย่างไรเสียนอกจากพวกเขาสามคนสมาชิกที่เหลือถ้าไม่ใช่ลำดับหนึ่งก็สอง
“ใครรู้จักไอ้เกมาวันสิ้นโลกอะไรนี่ไหม” ไทเกอร์ถามน้ำเสียงมึนงง อีกสองคนส่ายหน้า พวกเขาไม่รู้จักเกมนี้เหมือนกัน คุณเ้าของไม่ได้แนะนำอะไรเลย
ความเงียบปกคลุมชั่วขณะ ในเมื่อไม่มีใครรู้จักก็ได้แต่ต้องรอให้คนรู้จักบอกรายละเอียด ตัดคนจากโลกโนอาทิ้งไปได้เลย เกมในโลกนั้นล้าหลังกว่าโลกนี้มาก ส่วนคนจากโลกนี้กลับไม่มีใครออนไลน์เข้ามาแม้แต่คนเดียว มันทำให้พวกเขารู้สึกหมดหวัง
ขณะกำลังนั่งรอ ชายชราวัยไม้ใกล้ฝั่งในชุดพ่อครัวก็เดินออกจากร้านอาหารที่ยังไม่เปิด คนทั้งสามมองเขาอย่างสนใจ วิลเลียมมองพวกเขากลับเช่นกัน
ผู้วิวัฒนาการลำดับสี่เส้นทางรัตติกาล ผู้วิวัฒนาการลำดับสามเส้นทางสมุทร ผู้วิวัฒนาการลำดับสามเส้นทางโลหิต... คนเหล่านี้ในทวีปกลางมีให้เห็นเกลื่อนกราด ไม่มีอะไรน่าสนใจสักนิด
เนื่องจากเป็พนักงานของรูมไม่ใช่ลูกค้า วิลเลียมจึงได้สิทธิพิเศษมากกว่าลูกค้าหลายอย่าง การตรวจสอบความสามารถของลูกค้าก็เป็หนึ่งในนั้น เพราะระบบคิดไว้แล้วว่า ในอนาคตหากมีคนมาสร้างปัญหา ชายชราคนนี้จะเป็ออกหน้าจัดการ
“คุณเป็พ่อครัว?” ไทเกอร์รู้สึกสนใจ
“ใช่ ร้านอาหารจะเปิดสัปดาห์หน้า หวังว่าถึงตอนนั้นพวกคุณจะมาอุดหนุนกัน” แม้ในใจจะรู้สึกดูถูกศักยภาพของคนเหล่านี้ แต่ในฐานะพ่อครัว วิลเลียมย่อมต้องนอบน้อมต่อลูกค้า
“แน่นอน ถึงตอนนั้นพวกเราจะอุดหนุน” ชายหนุ่มร่างกำยำตอบรับ วิลเลียมไม่สนใจพวกเขาอีก เขาเดินสำรวจรูมแห่งนี้ด้วยความรู้สึกราวกับค้นพบโลกใหม่
ไม่นานมิสเตอร์แฮนซั่มก็ปรากฏตัว ก่อนหน้านี้ขณะกำลังถ่ายละคร ชายหนุ่มได้รับการแจ้งเตือนของระบบ เดิมเขาไม่มีคุณสมบัติเพียงพอในการเข้าร่วมภารกิจ แต่ชินนับว่าเป็ผู้วิวัฒนาการลำดับสาม และเขาเป็เ้านาย ศักยภาพโดยรวมนับว่าพอจะทดแทนกันได้
ดังนั้นหลังถ่ายทำเสร็จ เขารีบกลับโรงแรมแล้วเริ่มเข้าสู่รูมทันที...
“โอ้... เธอก็ได้รับภารกิจใช่ไหม” เห็นท่าทางสับสนมึนงงของชายหนุ่ม โจเซฟพอจะเดาออก
“ใช่ครับ หมายความว่าพวกเราต้องเล่นเกมาวันสิ้นโลกใช่ไหม” หลังมีพลังวิเศษและคลุกคลีกับสมาชิกคนอื่นมาระยะหนึ่ง มิสเตอร์แฮนซั่มก็เริ่มกลมกลืนไปกับมันในท้ายที่สุด
“นายรู้จักเกมนี้เหรอ” ไทเกอร์ตาลุกวาว
“เกมนี้เป็เกมยอดนิยมในโลกของผม มันเป็เกมออนไลน์เสมือนจริงเกมหนึ่ง ถ้าจำไม่ผิดน่าจะอยู่ที่ชั้นใต้ดินนะครับ น่าเสียดายผมไม่เคยเล่นมาก่อน”
เขาไม่เคยเล่นเกมนี้แต่ได้ยินข่าวคราวของมันมาบ้าง เกมจะแบ่งผู้เล่นเป็สองฝั่งคือฝั่งมนุษยชาติและฝั่งซอมบี้ จากนั้นทั้งสองฝั่งจะต้องต่อสู้กันเอง
“แค่รู้จักก็พอแล้ว” โจเซฟยกยิ้ม มันไม่สำคัญว่าเกมมันจะเล่นยังไง เพราะพวกเขาไม่คิดจะเล่นตลอด กำจัดองค์กรชั่วร้ายหมดเมื่อไหร่ก็เลิกเล่นเมื่อนั้น
ส่วนองค์กรผู้หวนคืนกับองค์กรผู้วายชนม์คืออะไร พวกเขาไม่คิดจะสนใจ ในโลกโนอามีองค์กรลับมากมายซุกซ่อนอยู่ บางทีทั้งสององค์กรอาจจะเป็หนึ่งในพวกนั้น
7K
![นายท่าน...เป็นของข้าเถอะ [pwp] มี Ebook](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1746893688_11595353.webp)
