ที่ห้องพักในชั้นบนสุดของโรงแรมขนาดกลางสองร่างหนุ่มสาวนอนเปลือยกายกกกอดเกยกันอยู่บนเตียงอบอุ่น บนพื้นเกลื่อนกลาดไปด้วยเสื้อผ้าของคนทั้งคู่กระจัดกระจายไปกันคนละทิศละทางบ่งบอกว่าเมื่อคืนที่แห่งนี้ต้องเกิดาพิศวาสอันดุเดือดแค่ไหน
หนุ่มใหญ่หัวใจสาวเปิดประตูเข้ามาถึงกับถอนใจกุมขมับก่อนจะส่งเสียงโวยวายดังลั่นทั้งจงใจและตั้งใจรบกวนคนทั้งคู่
“ตื่นๆตื่นได้แล้วโว้ย! ออกไปทำมาหากินกันได้แล้วพ่อคุณแม่คุณ”
ร่างสูงพลิกตัวงัวเงียสะบัดร่างบางในอ้อมกอดออกไปอย่างไม่ไยดีแล้วหันหลังยกผ้านวมคลุมหัวด้วยความรำคาญ
“ฮื้อ...อะไรเนี่ยเจ๊ คนจะหลับจะนอน” สาวสวยขยี้ตาสะลึมสะลือ “เมื่อคืนกว่าจะได้นอน”
“ไม่ต้องบ่นลุกขึ้น” หนุ่มใหญ่หยิบผ้าเช็ดตัวมาโยนให้ “ไปอาบน้ำใส่เสื้อผ้าซะ”
ร่างบางรับผ้ามาพันตัวอย่างไม่ค่อยเต็มใจนักก่อนจะก้าวลงจากเตียงก้มเก็บเสื้อผ้าของตัวเองที่กระจายไปทั่วขึ้นมาแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป
เจ๊ที่ว่านี้ทุกคนในวงการรู้จักกันดีในชื่อเจ๊หลิน ผู้จัดการอิสระและพี่เลี้ยงของศิลปินหนุ่มหล่อหน้าหวานที่นอนคลุมโปงกลมปุ๊กอยู่บนเตียง
“แนชลุกขึ้นเดี๋ยวนี้เลยนะ นี่มันจะเที่ยงแล้วพ่อคุณ” ร่างท้วมสะดีดสะดิ้งเดินเข้าไปใกล้แล้วดึงผ้านวมเปิดหน้าหล่อๆให้เผยขึ้นมา คนนอนยังคงหลับตาพริ้มไม่รู้เื่รู้ราว
เจ๊หลินเก็บเสื้อผ้าของชายหนุ่มที่กระจายเต็มพื้นพร้อมจัดระเบียบห้องให้เข้าที่เข้าทางไปด้วย ไม่นานหญิงสาวที่เข้าไปอาบน้ำก็ออกมา
“สวัสดีค่ะพี่หลิน” สาวสวยยกมือไหว้นอบน้อม แต่แอบเบ้ปากใส่ลับหลัง
“ย่ะ! กองไว้ตรงนั้นแหละแม่คุณทูนหัว” เจ๊หลินรับไหว้ส่งๆ “กลับบ้านไปได้แล้วเดี๋ยวแม่หล่อนจะมาแพ่นกบาลฉันอีก” คราวที่แล้วหิ้วกันไปถึงหัวหินไม่รู้ติดใจอะไรนักหนา ส่วนแม่นังเด็กนี่ก็แจ้นไปโพนทะนาออกสื่อจนฝ่ายชายต้องออกมายอมรับว่าคบหาดูใจกันอยู่
เธอแกล้งทำเป็ไม่ได้ยิน แล้วเดินไปนั่งบนเตียงออดอ้อนแฟนหนุ่ม
“พี่แนชไปส่งแก้มหน่อยสิคะ”
“ไม่!” เขาตอบมาคำเดียวทั้งยังไม่ลืมตาขึ้นมองเลยด้วยซ้ำ
“พี่แนช!” แก้มเริ่มกระแทกเสียงไม่พอใจ “เมื่อคืนแก้มมารถพี่นะคะแล้วแก้มจะกลับยังไง”
“แท็กซี่...”เขางึมงำขึ้นอีก คราวนี้ชี้ไปที่ผู้จัดการ “พี่หลินส่งแขกด้วยคร้าบ”
คนมีหน้าที่จัดการยืนกอดอกถอนหายใจ พลางล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าขึ้นมาเพื่อจะเรียกแท็กซี่ขาประจำ
“ไม่! แก้มไม่นั่งแท็กซี่” ดาราสาวแผดเสียงดังลั่นแล้วรัวกำปั้นทุบตีใส่คนนอนจนเขาต้องลืมตาลุกขึ้นนั่งปัดป้องด้วยทั้งรำคาญทั้งหงุดหงิด
“เห้ย!หยุด!” เสียงเข้มตวาดกึกก้องจนเธอสะดุ้ง“จะกลับยังไงก็เชิญ แต่ฉันไม่ไปส่งแน่”
แก้มจ้องหน้าดาราหนุ่มที่เธอเคยหลงใหลได้ปลื้มในความหล่อจนเกินหล่อของเขาบัดนี้แม้จะยังลุ่มหลงในความหล่อบาดใจนั้นอยู่แต่นิสัยแบบนี้เธอรับไม่ไหวแล้วจริงๆ
“ได้...งั้นเราเลิกกัน” เธอพูดใส่เขาอีกครั้ง เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอพูดแบบนี้ แล้วอีกไม่กี่วันเขาก็จะมีดอกไม้และของขวัญแบรนด์เนมต่างๆไปง้อเธอถึงบ้าน
“โอเคตกลงตามนั้น” เขาพูดอย่างไม่ยี่หระ ยื่นมือหยิบผ้าเช็ดตัวที่เจ๊หลินวางไว้ให้ขึ้นมาสวมแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปโดยไม่หันกลับมามองหญิงสาวเลยแม้แต่น้อย
คำตอบของเขาไม่ได้ทำให้แก้มใมากมายนักก็แค่คำพูดเดิมๆ นั่นแหละแต่ครั้งนี้เธออยากเอาชนะเขาให้ได้ด้วยการให้เขาไปส่งเธอที่บ้านแต่เขากลับทำไม่สนใจเหมือนเธอเป็ผู้หญิงที่เขาแค่หิ้วขึ้นเตียงชั่วข้ามคืนไม่ใช่คนเป็แฟนกัน
“เอาไงนังหนูฉันจะได้จัดการให้” เจ๊หลินถามย้ำ
“แก้มจะกลับเองไม่ต้องส...ยุ่ง!” เธอเกือบจะหลุดปากด่าพอแก้คำได้ก็สะบัดหน้าพรืดเดินไปคว้ากระเป๋าแล้วกระชากประตูกระแทกเท้าออกไป
แก้มเป็ดารารุ่นน้องปลายแถวที่กำลังหาช่องทางไต่เต้าเพื่อยกตัวเองขึ้นมาในอันดับความนิยมที่สูงขึ้นหวังจะใช้ศิลปินรุ่นพี่ผู้นี้เป็บันได แต่ก็สุดทนกับนิสัยเสียที่ตรงข้ามกับหน้าตาโดยสิ้นเชิงนี้เหลือเกิน
เจ๊หลินส่ายหน้าเอือมระอายกโทรศัพท์ในมือกดลงไปบอกเ้าหน้าที่ข้างล่างโรงแรมให้ช่วยจัดการส่งแขกวีไอพีของเ้านายหนุ่มอย่างดีที่สุดอย่าให้เสียชื่อเป็อันขาด จากนั้นก็เข้าไปชงกาแฟในห้องครัวพอเดินกลับมาศิลปินหนุ่มก็อาบน้ำเสร็จพอดี
“อะดื่มกาแฟก่อนสิ”
“...ครับ”ร่างสูงเดินไปนั่งที่โต๊ะในมุมพักผ่อนริมระเบียง พร้อมแก้วกาแฟที่วางลงตรงหน้า
แนชนราธิป วิรุฬห์โชติ วัย 23 ปี ดารานายแบบศิลปินอิสระผู้มีใบหน้าหล่อเหลากระเดียดไปทางสวยงดงามราวกับภาพวาดเนื่องจากใบหน้านี้เจ็ดส่วนมีความละม้ายคล้ายคุณธาราผู้เป็แม่ซึ่งท่านมีตำแหน่งเป็ถึงอดีตนางสาวไทยเมื่อหลายสิบปีก่อนและอีกสามส่วนนั้นก็ไม่ได้แย่ ตรงกันข้ามกลับขับเน้นให้ดูโดดเด่นเหนือใครๆ ผิวขาวเนียนใสไร้รอยตำหนิรูปร่างสูงโปร่งขาเรียวยาวงามสง่า
เจ๊หลินสำรวจเด็กหนุ่มตรงหน้าพร้อมเปรยออกมา“งดงามและเย่อหยิ่ง” มันเป็เอกลักษณ์เฉพาะตัวที่มีเสน่ห์ลึกลับและน่าค้นหา
“พี่ว่าอะไรนะ?”แนชถามคล้ายได้ยินไม่ถนัด
“เปล่า...ดื่มกาแฟเถอะ เดี๋ยวค่อยคุยงานกัน”
“หือ?”คนฟังเลิกคิ้วเย้ยหยัน “ผมเนี่ยนะมีงาน หึ” งานในวงการบันเทิงหรืองานในโรงแรมล่ะ?เขาว่างมาหลายเดือนแล้ว ส่วนโรงแรมก็กำลังจะเจ๊ง! เงินก็ใกล้จะหมดแล้วด้วย
แนชเสียผู้เป็แม่ไปั้แ่อายุ12 จากนั้นพ่อได้ส่งเขาไปอยู่กับครอบครัวของคุณอาที่อังกฤษและเรียนอยู่ที่นั่นจนจบปริญญาจึงกลับมาเมืองไทยเมื่อสองปีก่อนระหว่างที่เขาไม่อยู่ที่นี่เกิดเื่ราวมากมายขึ้นจนแทบรับไม่ไหว เพียงสองปีที่คุณแม่จากไปคุณพ่อก็มีภรรยาใหม่และไม่ใช่ใครที่ไหนเธอคือคนรับใช้ในบ้านนั่นเองแต่อย่างไรก็ช่าง ชีวิตเขาก็พลิกไปั้แ่วันนั้น
คุณปริญคือพ่อของเขา มหาเศรษฐีลำดับต้นๆของเมืองไทยผู้ซึ่งเป็เ้าของตึกวิรุฬห์โชติที่สูงที่สุดในย่านธุรกิจทั้งวิวดีทำเลทองเป็โรงแรมระดับ Super Luxuryที่เลื่องลือถึงความหรูหราทันสมัยได้รับการการันตีจากเซเลบริตี้คนดังจากทั่วโลก และเขาคือทายาทเพียงคนเดียว!... แต่วันนี้มันกลับไม่ใช่ของเขาอีกแล้ว
เขามีกรรมสิทธิ์แค่ที่นี่เท่านั้นคือ โรงแรมนราธิปซึ่งเป็มรดกจากคุณปู่ ถือเป็ธุรกิจหลักของต้นตระกูลที่เก่าแก่ควรค่ากับการอนุรักษ์จนไม่มีใครกล้ามาพักฮ่าๆๆ แนชสูดหายใจยิ้มขำกับตัวเอง
ก่อนหน้านี้คุณพ่อยังให้การสนับสนุนและดูแลที่นี่เป็อย่างดีแถมยังยกให้เป็หนึ่งในเครือของวิรุฬห์โชติอีกด้วย แต่หลังจากมีรูปเขานอนเปลือยอกกับเพื่อนผู้ชายที่ถูกมือดีนำมาตัดต่อแล้วส่งไปที่บ้านแน่นอนว่าคุณพ่อรับไม่ได้ท่านเกลียดรสนิยมประเภทนี้ที่สุด เท่านั้นแหละ... ไม่ว่าจะด้วยการกลั่นแกล้งหรือใส่ร้ายป้ายสีต่างๆนานาจากคนข้างหมอน แต่คุณพ่อก็เชื่อมันและตัดเขาออกจากกองมรดกชิ้นใหญ่อย่างง่ายดายรวมถึงไม่ให้การสนับสนุนโรงแรมที่เป็ต้นตระกูลแห่งนี้อีกเลย
“พรุ่งนี้เธอมีถ่ายแบบนิตยสาร”เจ๊หลินพูดขึ้นพร้อมถอนหายใจ “ถึงจะเป็แค่นายแบบเสื้อผ้าและนิตยสารชั้นสอง...”พูดยังไม่ทันจบคนฟังก็โพล่งขึ้นมา
“แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีงาน”แนชต่อประโยคนั้นด้วยรอยยิ้มบางๆ
ปีนั้นแนชกลับมาถึงเมืองไทยยังไม่ทันได้เคลียร์เื่ภายในครอบครัวของตัวเองก็ถูกดึงเข้าสู่วงการบันเทิงทันทีด้วยรูปร่างหน้าตาอันโดดเด่นจนผู้จัดหลายสำนักแย่งตัวกันครึกโครมเขากลายเป็ดาวจรัสแสงในชั่วข้ามคืน และดังเป็พุแตกในเวลาเพียงไม่กี่สัปดาห์
แม้จะถูกกีดกันไม่ให้กลับคฤหาสน์แถมยังมีโรงแรมเก่าใกล้ปิดร้างอยู่ในมือแต่แนชไม่เคยย่อท้อหรือปล่อยทิ้งขว้าง เขาคิดว่าจะหาเงินมาทำนุบำรุงให้โรงแรมแห่งนี้ฟื้นขึ้นมาอีกครั้งแต่ใครจะรู้ว่าเขาถูกกลั่นแกล้งสารพัด ทั้งถูกปล่อยข่าวเสียหายที่ไม่เป็ความจริงและโรงแรมยังถูกวางเพลิงได้รับความเสียหายไปส่วนหนึ่งด้วย
เขายุ่งกับการแก้ปัญหาเหล่านี้จนต้องขอยกเลิกงานในวงการบันเทิงไปหลายรายการทั้งที่เป็เพียงความหวังเดียวที่จะได้เงินและกำลังอยู่ใน่กอบโกยจนกระทั่งทุกวันนี้เขาห่างหายไปจากวงการอย่างเงียบๆ
“ขอบคุณนะที่พี่ยังอยู่ข้างๆผม”
“แน่สิยะ!ก็เราตกลงเป็พี่น้องร่วมสาบานกันแล้วนิ”
เจ๊หลินหรือสัมฤทธิ์ คือคนงานในบ้านที่อยู่รับใช้กันมาั้แ่เด็กๆพอนังคนใช้นั่นได้ขึ้นเป็คุณผู้หญิง มันก็ไล่คนงานเก่าๆ ออกทั้งหมดเพื่อไม่ให้เกิดความกระด้างกระเดื่องกับมันเขาได้เงินมาก้อนหนึ่งแม้จะไม่มากมายรวมกับเงินเก็บแล้วก็พอใช้ที่จะพาให้ตัวเองทำตามความฝันได้เขาติดต่อกับแนชอยู่ตลอดและเป็คนคอยส่งข่าวทางบ้านให้อีกฝ่ายได้รู้จนกระทั่งถูกขับไล่ออกมาเขาก็ไม่หันกลับไปมองบ้านนั้นอีก...สงสารก็แต่คุณชายน้อยของบ่าวที่อยู่แสนไกล นอกจากจะไม่เหลือใครแล้วยังแทบไม่เหลืออะไรเลย
“ว๊อย!...ไม่ต้องซึ้งแล้วสัมฤทธิ์” แนชกลบเกลื่อนขึ้นมาเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายเครียดไปด้วย
“หูย!ไอ้เด็กนี่ ฉันชื่อเจ๊หลินย่ะ” เ้าของชื่อค้อนขวับฟาดมือตีเพียะ “ชอบขุดกำพรืดฉันอยู่เรื่อยเลย”
“หยอกๆน่า” แนชหัวเราะร่วน “มาๆ คุยงานละ แล้วผมต้องทำอะไรบ้าง”
“แต่งตัวออกไปเสริมหล่อบำรุงผิวกันหน่อย”
“ครับเจ๊...”ร่างสูงลากเสียงกวนประสาทเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าขณะที่คนเป็พี่เลี้ยงก็บ่นกระปอดกระแปดไปเรื่อย
“ดูสิ๊งานหด และยังอกหักอีก”
อีกฝ่ายสวนมาทันควัน“แต่อย่างอื่นไม่หดนะ ยังสู้อยู่”
“ย่ะ! ก็สู้จนได้เื่นี่ไง ไปคว้ายัยเด็กยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมนั่นมาขึ้นเตียง”
“ก็กะว่าแค่แก้เหงาใครจะรู้ว่านางเกาะหนึบขนาดนี้”
“แล้วจะง้ออีกไหม?” เจ๊หลินถามพลางเดินเข้าไปช่วยจัดแต่งเสื้อผ้าหน้าผมของแนชให้เข้าที่เรียบร้อย
“ไม่ละเบื่อ อีกอย่างนางคงอยากสลัดผมทิ้งตั้งนานแล้ว ชื่อเสียงหดหาย ความนิยมตกเงินก็ไม่มี นางจะเกาะยังไงไหว”
“อือคิดแบบนั้นได้ก็ดี วงการนี้ไม่มีใครจริงใจหรอก แค่หวังพึ่งพาใช้เป็บันไดกันทั้งนั้นแหละน้องเอ๊ย”
แนชเพียงยิ้มรับอย่างเข้าใจแล้วสบตาอีกฝ่ายผ่านกระจก
“ไปกันเถอะหล่อแล้วเด็กเจ๊หลิน”
เจ๊หลินเรียนด้วยตัวเองจนจบปริญญาตรีภาคค่ำจากมหาวิทยาลัยเปิดและเรียนภาษาเพิ่มเติมฝึกทักษะการเจรจาต่างๆ เพราะชอบงานเื้ัจากนั้นก็ฝึกงานอยู่ในบริษัทบันเทิงใหญ่ๆ หลายปีจนอิ่มตัวเลยคิดอยากมีศิลปินในความดูแลสักคนโชคดีที่นายน้อยนราธิปกลับมาพอดีแถมยังพกหน้าตาอันโดดเด่นฟ้าประทานและพร์มาด้วยจึงได้ออกมาดูแลกันตามลำพังจนถึงทุกวันนี้
......
ฝันร้ายฝังรากลึก
“ไอ้ลูกไม่รักดีฉันส่งแกไปเรียนเอาความรู้กลับมาบริหารกิจการ แต่แกไปทำตัวทุเรศๆ แบบนี้น่ะเหรอ”
“ไม่ใช่นะครับคุณพ่อมันเอารูปให้คุณพ่อดูไม่หมด จริงๆ พวกเราอยู่กันหลายคนนะครับ”
“หลายคนแล้วยังไงพวกแกก็วิปริตผิดเพศกันไปหมด”
“ไม่ใช่นะครับผมไม่ใช่แบบนั้น”
“และอีกเื่...ถ้าแกไม่ยอมรับดาริน แกก็ไม่ต้องกลับมาเหยียบที่คฤหาสน์หลังนี้อีกจะไปอยู่ที่ไหนก็เชิญ!”
“คุณพ่อ! ผมเป็ลูกคุณพ่อนะครับ นังคนใช้นั่นมันดีกว่าผมตรงไหนมันดีถึงขนาดคุณพ่อยกมันขึ้นมาแทนที่คุณแม่ได้เลยเหรอครับ”
“มันเื่ของฉันแกจะไปเข้าใจอะไร”
“คุณพ่อก็บอกผมสิครับผมจะได้เข้าใจ”
“ไม่ใช่เื่ของแก!”
......
“...คุณพ่อ!”
แนชสะดุ้งลืมตาพร้อมเหงื่อโทรมกายหัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก ร่างสูงลุกขึ้นนั่งสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วลูบหน้าลูบตาเรียกสติ‘ฝันถึงเื่เก่าอีกแล้ว’
นิตยสารชั้นสองที่เคยมีชื่อเสียงโด่งดังมานานแห่งนี้แม้ปัจจุบันยอดขายจะลดลงด้วยภาวะเศรษฐกิจและพฤติกรรมของผู้บริโภคที่เปลี่ยนไป ซึ่งสามารถเข้าถึงสื่อบันเทิงได้ง่ายจากโลกอินเทอร์เน็ตบนมือถือทั้งสะดวกรวดเร็วและประหยัดแต่ถึงอย่างไรนิตยสารยังคงเป็เอกลักษณ์ในอีกรูปแบบหนึ่งที่มีคุณค่าทางจิตใจของใครหลายคน
แนชก้าวเข้ามาในสตูดิโอที่ค่อนข้างเก่าแต่กว้างขวางมหึมาบ่งบอกได้ดีว่าในอดีตที่แห่งนี้ต้องเคยรุ่งเรืองมากขนาดไหน เขากวาดตามองไปรอบๆเห็นเหล่านายแบบนางแบบหุ่นสูงชะลูด หน้าตาสวยหล่อต่างมาชุมนุมกันอยู่ที่นี่
แต่แค่ถ่ายนิตยสารชั้นสองสักเล่มต้องใช้นายแบบนางแบบเยอะขนาดนี้เชียวหรือ?แถมยังมาถ่ายในวันเดียวกันอีกด้วย
“พี่หลิน เราจะถ่ายพร้อมกันหมดนี่เลยเหรอ”
ครั้นได้ยินคำถามของแนชเจ๊หลินได้แต่ยิ้มกระอักกระอ่วนแล้วไขข้อข้องใจให้ “นิตยสารที่พวกเรากำลังจะถ่ายเป็แบบเสื้อผ้าเทรนด์ฤดูร้อนกลางเล่มไม่กี่หน้าซึ่งเป็หนึ่งในส่วนหลักๆ ของเนื้อหานิตยสาร ปกติแล้ว... มักใช้นายแบบนางแบบจำนวนมากแบบนี้แหละ”อีกอย่างล้วนเป็นายแบบนางแบบโนเนมที่ไม่ค่อยโด่งดังอะไรนักประโยคหลังเจ๊หลินไม่ได้พูดออกไป แต่แนชกลับลอบถอนหายใจบางเบาเพียงลำพังเขาเข้าใจความหมายของอีกฝ่าย
เฮ้อ...นั่นแหละ ดีกว่าไม่มีงานเพราะสิ้นเดือนนี้ต้องหาเงินไปจ่ายพนักงานในโรงแรมและค่าใช้จ่ายที่จำเป็อีกหลายอย่าง
“ไม่เป็ไรครับพี่หลิน ตอนนี้ขอแค่มีงานเข้ามาก็พอ” เขาตบไหล่อีกฝ่ายเบาๆ
เพราะหลังจากที่ปฏิเสธงานไปหลายแห่งพร้อมกับมีข่าวโคมลอยเสียหายหลุดออกไป เขาก็ไม่มีงานติดต่อเข้ามาอีกเลยและงานนี้เขารู้ดีว่าพี่หลินต้องใช้ความพยายามขนาดไหนเพื่อให้เขาได้มีชื่อรวมอยู่ในเด็กใหม่เ่าั้ด้วย
“เจ๊หลินใช่ไหมพาเด็กของคุณไปรอคิวที่ห้องแต่งหน้าได้เลยค่ะ”ผู้ช่วยช่างแต่งหน้าคนหนึ่งเดินมาต้อนรับแบบเป็กันเอง หรือจะเรียกว่าไม่ต้องมีพิธีรีตองอะไรเลยก็ว่าได้
“...จ้ะขอบใจนะ” เจ๊หลินยิ้มตอบ
“ขอบคุณครับ”แนชตอบรับผู้ช่วยช่างแต่งหน้าด้วยท่าทีสุภาพเยือกเย็นแล้วเดินตามอีกฝ่ายไปที่ห้องแต่งตัวอย่างไม่อิดออด
เวลาต่อมา... ภายในสตูดิโอสว่างจ้าและกว้างใหญ่ เต็มไปด้วยทีมงานที่ต่างคนต่างถืออุปกรณ์ทำหน้าที่ของตัวเองเดินกันไปมาขวักไขว่เสียงชัตเตอร์ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง พวกนายแบบนางแบบต่างโพสท่าอยู่หน้าเลนส์กล้อง พยายามดึงเสน่ห์ออกมาอย่างสุดความสามารถ...พร้อมเสียงนินทาลอยแว่วแ่เบา
((...เขาหล่อมากนะ แต่น่าเสียดายที่ข่าวว่านิสัยแย่ ขี้วีน เหวี่ยงเอาแต่ใจตัวเอง ก่อนหน้านี้ก็ยกเลิกงานไปเยอะจนไม่มีใครอยากจ้างแล้ว...))
((...ก็ธรรมดาแหละลูกชายมหาเศรษฐีเชียวนะแก งานในวงการบันเทิงคงแค่ทำเล่นๆ...))
((...แต่ฉันได้ยินมาว่าเขาทะเลาะกับพ่อจนถูกไล่ออกจากตระกูลเลยนะแกรุนแรงมาก...))
แค่กๆแอ้ม! แฮ่ม! เจ๊หลินที่นั่งอยู่ไม่ไกลส่งเสียงกระแอมกระไอให้คนเ่าั้รู้ตัวว่าไม่ควรพูดมากกว่านี้ทั้งหมดจึงหุบปากฉับแล้วแยกย้ายตัวใครตัวมันอย่างรวดเร็ว
เมื่อแนชไปยืนอยู่หน้ากล้องอย่างเป็ทางการ ทุกคนต่างตะลึงงันลมหายใจสะดุดเมื่อพบว่าจากเดิมที่เขาเป็คนหล่อเหลาสง่างามดูสุขุมดุจคุณชายในวังหลวง แต่จู่ๆเด็กหนุ่มผู้นี้กลับจ้องมาที่เลนส์กล้องด้วยสายตาท้าทายดื้อรั้นแข็งกร้าวปล่อยพลังความมีชีวิตชีวาของวัยรุ่นออกมาอย่างไร้ขีดจำกัด
บางครั้งเงยหน้าคลี่ยิ้มบางครั้งหันข้างมองกล้องด้วยแววตาเย่อหยิ่งท่ามกลางฉากหลังสีขาวชุดดำที่เขาสวมใส่อยู่ดูตัดกันอย่างโดดเด่น ทั้งดูตื่นตัว คึกคัก ซุกซน และสดใสสื่อความหมายของวัยรุ่นจอมพยศแสนดื้อรั้นได้น่ามันเขี้ยวมากทุกคนรวมถึงช่างภาพต่างพูดเป็เสียงเดียวกันว่าหล่อมาก ดีมาก เยี่ยมมากโดยเฉพาะช่างภาพที่พูดอยู่เพียงคำเดียวซ้ำๆ ว่า ดีๆๆ
...จุดเริ่มต้นเช่นนี้สำหรับศิลปินตกอับคนหนึ่งถือว่าได้รับโอกาสที่ดีเลยทีเดียว...
....................
ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
^_^
สนใจนิยายเล่มนี้ในรูปแบบ E-Book สามารถดูเพิ่มเติมได้ที่
mebmarket ...และ... ธัญวลัย
***แนะนำให้ซื้อ E-book ที่หน้าเว็บ จะได้ราคาถูกกว่าในแอปมือถือค่ะ***
หรือ้าลิ้งค์ซื้อ E-Book สามารถติดต่อผู้แต่งได้โดยตรงทาง
E-mail : oilza24@hotmail.com
ไลน์ : oilza_writer
(ในเว็บไม่สามารถวางลิ้งค์ได้ค่ะ)
13K
