A MOMENT (ชั่วเวลาหนึ่ง)

13

        บรรยากาศรอบข้างในตอนนี้เต็มไปด้วยหมอกหนามากมายแต่ถึงกระนั้นคุณเจมส์ก็ยังบอกพิกัดที่จะไปได้อย่างมั่นใจวันนี้ผมจะกลับบ้านแล้วยังมีอะไรหลายๆ อย่างที่ผมอยากรู้ผมจึงออกปากถามคุณเจมส์โดยตรง

        “คุณเจมส์ครับคุณยังไม่ได้บอกผมเลยว่าทำไมตอนที่ผมมาถึงที่นี่ ผมถึงนอนหมดสติอยู่ที่เกาะแห่งนั้นและผมก็จำไม่ได้เลยว่าผมตกลงมาทำงานกับคุณ แล้วก็”

        “ทีละคำถาม”เขาแย้งขึ้น และพูดต่อไปว่า “การที่นายนอนหมดสติอยู่ที่เกาะนั้น ฉันไม่รู้หรอกแต่การที่นายมาทำงานกับฉัน ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่านายตกลงหรือเปล่า”

        “เอ๋อะไรกัน นี่คือคำตอบของคุณงั้นหรือ” ผมสบถออกมา

        “แต่นายก็ตกลงทำงานกับฉันนี่ถ้านายไม่พอใจนายคงหนีกลับบ้านไปแล้วแต่ที่นายไม่หนีไปนั่นก็แสดงว่านายพอใจที่จะอยู่ทำงานกับฉันที่นี่ ใช่ไหมล่ะ”เขาฉีกยิ้มออกมา

        “มันก็จริงครับเพราะคุณให้เงินดีกว่าที่ผมคิดไว้ ก่อนที่จะตัดสินใจออกนอกหมู่บ้านมีแต่คนบอกว่าผมไม่สามารถหางานที่มีเงินเดือนสูงไปมากกว่าหนึ่งหมื่นได้หรอกแถมการเข้ามาทำงานในเมืองกรุงก็มีแต่อันตรายแต่ที่ผมมาทำงานกับคุณมันเกินความคาดหมายไปมาก คุณคงเข้าใจผมนะ”

        “เข้าใจสิถ้าฉันไม่เข้าใจแล้วฉันจะให้เงินเดือนนายสูงไปทำไม”พูดจบเขาก็หยิบบุหรี่มวนหนึ่งขึ้นมา และนำมาทัดหูไว้

        “คุณเข้าใจผมได้ยังไงคุณเป็๲ญาติผมจริง ๆ ใช่ไหม เราเคยรู้จักกันมาก่อนหรือเปล่า”

        “นายคิดว่าฉันเป็๞พี่น้องกับนายหรือยังไง”

        “ก็อาจเป็๲ไปได้นี่เพราะเหมือนคุณจะรู้จักผมดีเลย”

        “เฮ้ๆ นายไม่หล่อพอขนาดจะมาเป็๞พี่น้องกับฉันได้หรอก” เขาหันหน้ามาพูดด้วยสีหน้าเย้ยหยัน

        “โตขึ้นผมอาจจะหล่อกว่าคุณก็ได้ขนาดผมยังเด็กตอนนี้ผมยังหล่อกว่าคุณเลย”

แล้วจู่ ๆเขาก็หันมาจ้องตาผมนานหลายนาที สีหน้าดูบอกอารมณ์ไม่ออก บรรยากาศชักเริ่มไม่ค่อยดีแล้วเขาก็พูดขึ้นว่า

        “ก็จริงที่ตอนนี้นายดูหล่อกว่าฉันแต่พอโตไปนายก็ไม่ต่างอะไรกับฉันหรอก พนันได้เลย”

        “อะไรกันจู่ๆ ก็พูดแบบนี้”

และหลังจากนั้นเราทั้งคู่ก็ปล่อยให้ความเงียบทำงานผมพายเรือออกมาได้สักพักยังไม่เห็นวี่แววว่าจะถึงเกาะเดิมที่ผมมา

        “นี่คุณเจมส์ครับเรามาถูกทางกันใช่หรือเปล่า” ผมถามขึ้นเพราะยังไม่เห็นวี่แววว่าจะถึง

        “นายก็เหมือนกับฉันแจ๊ค นายเป็๲คนฉลาด มั่นใจในตัวเองสูงและกล้าที่จะเสี่ยงนายถึงไม่หนีไปจากฉันยังไงล่ะ”

        “แล้วทำไมหรือครับ”

        “ข้อเสียของนายไงที่นายไม่รู้ตัวเวลาที่นายมีอำนาจนายก็จะใช้มันอย่างบ้าคลั่ง โดยที่ไม่รู้ตัวใช้อารมณ์เหนือเหตุผล เดินทางสู่เป้าหมายโดยที่ไม่รู้ตัวว่ากำลังเดินอยู่คนละเส้นทาง และถ้าฉันปล่อยให้นายเดินต่อไปนายคงไม่อาจย้อนเดินกลับมาทางเดิมได้อีก”

        “นี่คุณอยากจะสื่ออะไรครับ”ผมถามขึ้นด้วยความสงสัย เพราะรู้สึกว่ามันต้องมีอะไรแอบแฝงเป็๞แน่

        “เป้าหมายของนายไงนายอย่าลืมสิว่านายมาทำงานต่างบ้านต่างเมืองเพื่ออะไร เพื่อซื้อนาฬิกาฝังเพชรหรือหรือโทรศัพท์รุ่นใหม่ แล้วไหนจะยังเฟอร์นิเจอร์ทองคำของนายอีกนี่มันคือเป้าหมายของนาย๻ั้๹แ๻่ตอนแรกหรือ”

        ผมได้แต่ก้มหน้าลงยอมรับความจริง

        “ฉันมีเ๱ื่๵๹จะเล่าให้นายฟังตั้งใจฟังด้วยล่ะ” เขาหันหน้ามาพูดด้วยสีหน้าที่ดูจริงจัง

“ครับ”