ไม่รู้ว่าเป็เพราะความเหนื่อยล้าจากการจัดการหลายๆ เื่ในวันนี้หรือเปล่าจึงทำให้คืนนี้ทั้งคืนเร็นนอนหลับไม่สนิทและเต็มไปด้วยความฝันฝันถึงชาติที่แล้วตอนที่เขาจากโลกนี้ไปและได้พบกับเทพเ้าแมวส้มโชกุนรวมถึงตอนที่เข้าไปทำภารกิจในโลกมิติต่าง ๆ เพื่อสะสมแต้มสำหรับการกลับมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ในโลกนี้อีกครั้ง
“เ้าช่างน่าสงสารยิ่งนักหนุ่มน้อย มีชีวิตที่อาภัพมาั้แ่เล็กแต่น้อยเป็ลูกแท้ๆ ของครอบครัวที่โดนสลับตัวไปั้แ่เกิดไม่พอ ตอนที่กลับเข้ามาในครอบครัวเ้ายังไม่ได้รับความรักความเอาใจใส่อีก เห้อ! ที่ผ่านมาเ้าเก่งมากที่อดทนจนก้าวผ่านมันมาได้และส่วนหนึ่งที่ชีวิตเ้าเป็แบบนี้เพราะเ้ามีก้อนแห่งความโชคร้ายบดบังดวงชะตาอยู่โชคที่ควรจะมีของเ้ามันเลยหายไป”
นั่นคือคำพูดแรกที่เทพเ้าหน้าแมวสีส้มรูปร่างสูงใหญ่ถือไม้คทารูปส้มโชกุนพูดขึ้นกับเขาหลังจากที่เขากลายเป็ิญญาและได้เดินทางไปยังมิติแปลกๆที่ไม่รู้จัก
“ข้าสามารถช่วยให้เ้ากลับไปแก้ไขเื่ราวต่างๆให้มันถูกต้องได้ เ้าสนใจหรือไม่”
“หมายความว่ายังไงเหรอครับ”
เร็นถามขึ้นอย่างเลื่อนลอยคล้ายคนไม่มีสติอยู่กับเนื้อกับตัว
“ข้าจะส่งเ้าเข้าไปทำภารกิจในโลกมิติ 100 โลกเพื่อสะสมคะแนนมาแลกแต้มสำหรับการขจัดก้อนแห่งความโชคร้ายที่บดบังดวงชะตาของเ้าให้หมดไปเสียและเพื่อให้เ้ากลับไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ในโลกเดิมอีกครั้งกลับไปทำสิ่งต่างๆ ให้มันถูกต้องสำหรับตัวเ้า ทำในสิ่งที่จะทำให้เ้ามีความสุขอย่างแท้จริง”
“ฮึก ! ผมไม่้าแล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้งแล้วครับผมไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ไปทำไม จะต้องมีชีวิตอยู่ไปเพื่อใครในเมื่อไม่มีใครสักคนที่้าและเห็นค่าในตัวผม แม้แต่คนในครอบครัวแท้ๆ ของผมเองฮึก ! ”
ิญญาของเด็กหนุ่มเ้าของใบหน้าอันงดงามพูดขึ้นด้วยอารมณ์ที่เศร้าหมองและเ็ปพร้อมกับหลั่งน้ำตาออกมาอย่างพลั่งพลูไม่ขาดสาย แทบดูไม่ออกเลยว่าครั้งหนึ่งเด็กหนุ่มคนนี้เคยเป็เด็กที่เต็มไปด้วยความร่าเริงสดใส มีใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มอยู่ตลอดเวลา ใครจะไปคิดว่าการกลับเข้ามาในครอบครัวแท้ๆ ของเขานั้นจะเป็สาเหตุในการพรากความสดใสเ่าั้ไปจนหมดสิ้น
เทพเ้าแมวส้มโชกุนมองไปที่ิญญาของเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างเห็นอกเห็นใจเขาอายุยังน้อยมากนัก ตอนที่ต้องเผชิญหน้ากับความโหดร้ายที่ถาโถมเข้ามาในชีวิตเพียงลำพังแถมยังต้องมาเสียชีวิตก่อนวัยอันควรอีก
“หนุ่มน้อย เ้าลองนึกดูดีดีสิ ว่าั้แ่จำความได้มีใครบ้างที่รักและหวังดีต่อเ้าบ้าง”
เทพเ้าหน้าแมวพยายามพูดเกลี้ยกล่อมิญญาเด็กหนุ่มเพราะเขาทราบดีถึงเื่ราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับเด็กคนนี้ รวมถึงทราบดีว่าเนื้อในของเด็กคนนี้แท้จริงแล้วเป็คนที่อ่อนโยนใจดี และหวังดีกับคนรอบข้างอยู่เสมอ ไม่ได้เป็คนขี้อิจฉาหรือนิสัยโหดร้ายแบบที่คนอื่นๆพยายามยัดเยียดให้เป็แต่อย่างใด เขาจึงอยากให้เด็กหนุ่มคนนี้หลุดพ้นจากความทุกข์และได้พบเจอกับความสุขที่แท้จริง
“คนที่หวังดีต่อผมั้แ่จำความได้เหรอครับ ฮึก!”
“ใช่แล้วล่ะ เ้าลองนึกดูดีดีสิ”
เร็นที่กำลังสะอื้นไห้อยู่ได้นิ่งชะงักไปชั่วครู่ก่อนที่จะนึกไปถึงผู้หญิงคนหนึ่งที่รักและหวังดีกับเขาอย่างแท้จริงโดยไม่หวังสิ่งใดตอบแทน นั่นก็คือ จีน่า เซอร์เลีย หรือแม่บุญธรรมที่เลี้ยงดูเขามาั้แ่4 ขวบจนถึง 15 ปี เธอทำงานอย่างหนักเพื่อส่งเสียเลี้ยงดูเขาให้เติบโตขึ้นมาอย่างมีคุณภาพไม่ว่าจะเป็การส่งเขาเข้าเรียนโรงเรียนที่ดีที่สุดของ เมืองกรีนแลนด์ หรือการซื้ออุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์อย่างคอมพิวเตอร์และแท็บเล็ตรุ่นที่ดีที่สุดเพื่อส่งเสริมการศึกษาของเขา่เวลาที่เขายังอาศัยอยู่กับเธอนั้นเป็่เวลาที่เต็มไปด้วยความสุขและรอยยิ้ม ทำให้ตัวเขาในตอนนั้นจึงเต็มไปด้วยความร่าเริงสดใสตามวัย
แต่เขาก็ต้องแยกกับแม่จีน่าตอนอายุ15 ปี เพราะเมสันมาเจอเขาเข้าพอดีตอนที่มาทำธุระที่เมืองกรีนแลนด์ และ้าที่จะพาเขากลับไปยังเมืองบลูแลนด์ หรือ เมืองหลวง ด้วยกัน ตัวเขาในเวลานั้นคิดง่ายๆตามประสาเด็กวัย 15 ปี ว่าการไปเมืองหลวงไปเื่ที่ดี เพราะนอกจากจะทำให้เขาได้เจอครอบครัวที่แท้จริงแล้วยังทำให้เขาได้รับโอกาสในหลายๆ ด้าน โดยเฉพาะด้านการศึกษา ถ้าหากเขาได้รับการศึกษาที่ดีหลังเรียนจบเขาก็จะมีงานที่ดีและเงินเดือนสูงๆ ทำ ถึงเวลานั้นเขาจะกลับมารับแม่ จีน่าไปอยู่ด้วยกัน
ในคราแรกเขาพยายามที่จะโน้มน้าวให้แม่จีน่าไปอยู่เมืองบลูแลนด์ด้วยกันแต่เธอปฏิเสธ โดยให้เหตุผลว่าเธอผูกพันกับเมืองกรีนแลนด์มาั้แ่เกิด แต่เธอสัญญาว่าจะไปเยี่ยมเขาเป็ครั้งคราวตอนปิดเทอมพร้อมกับมอบสมุดบัญชีธนาคารที่มีเงินจำนวนถึง 6 ล้านริปปอนส์ให้แก่เขา เพื่อเป็ทุนให้เขาใช้ยามจำเป็
ตัวเขาในเวลานั้นทำได้แค่ให้สัญญากับแม่จีน่าเอาไว้ว่าจะกลับมารับเธอไปอยู่ด้วยกันทันทีที่เขาเรียนจบมหาวิทยาลัยและจะเลี้ยงดูเธอเพื่อตอบแทนทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอทำเพื่อเขาั้แ่เด็กจนโตแม่จีนาที่เห็นถึงความมุ่งมั่นของเขาก็ยอมตกลงที่จะไปอยู่เมืองบลูแลนด์กับเขาหลังจากเขาเรียนจบและเธอยังบอกอีกด้วยว่าจะรอจนถึงวันนั้น
แต่เื่ราวมันไม่ได้ราบรื่นอย่างที่เขาคิดเพราะหลังจากที่เขาย้ายไปอยู่เมืองบลูแลนด์ได้ประมาณ4 เดือน เขาก็ทะเลาะกับคนบ้านนั้น เพราะถูกเข้าใจผิดว่าเป็คนผลักมาร์ตี้ตกน้ำตรงสระบัวหลังบ้านทั้ง ๆที่เ้าตัวลื่นตกลงไปเอง ตัวเขาแค่บังเอิญนั่งอยู่ตรงแถวนั้นเฉยๆ แต่เขากลับถูกต่อว่าอย่างรุนแรงจากคนในบ้านเร็นเสียใจมากที่ทุกคนไม่เชื่อว่าเขาไม่ได้ทำ คืนนั้นเด็กหนุ่มจึงตัดสินใจหนีออกจากบ้านเพื่อกลับไปหาแม่จีน่าที่เมืองกรีนแลนด์ แต่พอไปถึงบ้านเก่าในวันรุ่งขึ้น เขากลับไม่พบแม่จีน่าอย่างที่คิดเอาไว้พอสอบถามจากเพื่อนได้ความว่าพวกเขาไม่เห็นเธอกลับบ้านมา 2 วันเต็มๆ แล้ว
ในเวลานั้นเขาใมากเพราะปกติแม่จีน่าไม่เคยออกจากบ้านไปเกินครึ่งวันจะออกไปข้างนอกแค่ตอนที่ไปส่งออเดอร์ให้ลูกค้า ตอนไปออกกำลังกายและตอนไปเยี่ยมเพื่อนสมัยเรียนเท่านั้น
วันนั้นทั้งวันเขาจึงออกตามหาแม่บุญธรรมอย่างบ้าคลั่งไปในทุกๆ ที่ที่คิดว่าเธอน่าจะไป ไม่ว่าจะเป็บ้านของลูกค้าเ้าประจำสวนสาธารณะที่เธอชอบไปออกกำลังกาย บ้านของเพื่อนสมัยเรียน แต่ท้ายที่สุดก็ยังหาเธอไม่เจอ
เร็นใช้เวลาประมาณเดือนกว่าๆในการตามหาเธอ แต่ก็ไร้วี่แววว่าจะเจอ แม้ว่าเขาออกตามหาแทบพลิกแผ่นดินทั่วเมืองกรีนแลนด์แล้วก็ตามและหลังจากนั้นไม่นานคนของครอบครัวเรย์มิงตันก็มาบังคับเอาตัวเขากลับไปเมืองบลูแลนด์แถมขู่บังคับว่าถ้าเขายังก่อความวุ่นวายอยู่แบบนี้ เขาจะไม่ได้กลับไปที่เมืองกรีนแลนด์อีก ซึ่งแน่นอนว่าเขาไม่ฟัง
หลังจากที่กลับไปเมืองบลูแลนด์ได้ประมาณ3 เดือน เขาก็หนีออกมาจากบ้านหลังนั้นและกลับไปเมืองกรีนแลนด์อีกครั้งเพื่อตามหาแม่จีน่าแต่แล้วพอไปถึงเขากลับเจอเข้ากับร้านมินิมาร์ทแทนที่จะบ้านเก่าของเขา ด้วยความสับสนจึงเข้าไปถามกับเถ้าแก่เ้าของมินิมาร์ทแห่งนั้นได้ความว่าบ้านหลังนี้ได้มีการประกาศขายไปั้แ่เดือนที่แล้วเขาเห็นว่าทำเลดีเลยตัดสินใจซื้อมาเพื่อเปิดกิจการมินิมาร์ท
จากคำบอกเล่าจากปากของเถ้าแก่ทำให้เร็นช็อกและเสียใจเป็อย่างมากเพราะที่แห่งนี้เต็มไปด้วยความทรงจำดีดีระหว่างเขาและครอบครัวบุญธรรมเขาพยายามถามเถ้าแก่ว่าใครเป็คนขาย ใช่แม่จีน่าหรือเปล่าคำตอบที่ได้คือตัวเถ้าแก่เองก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะเขาซื้อต่อจากนายหน้ามาอีกที
ทำให้วันนั้นเร็นกลับไปยังเมืองบลูแลนด์ด้วยความผิดหวังพอเขากลับไปถึงบ้าน คุณนายเอมิลี่ที่ทราบเื่ว่าเด็กหนุ่มหนีไปเมืองกรีนแลนด์อีกครั้งก็เข้ามาต่อว่าอย่างรุนแรงพร้อมบอกกับเขาว่าต่อไปนี้เขาจะไม่ได้ไปที่นั่นอีก เพราะเธอขายบ้านหลังนั้นไปแล้ว โดยการใช้อำนาจของตระกูลเรย์มิงตันที่มีอยู่ในมือสร้างช่องโหว่ทางกฎหมายเพื่อดึงบ้านหลังนั้นเข้ามาอยู่ในมือของเธอก่อนที่จะประกาศขายออกไป อีกทั้งยังเอาของภายในบ้านไปแจกจ่ายให้กับคนอื่นๆ อีกด้วย
คุณนายเอมิลี่ให้เหตุผลว่าที่เธอทำแบบนี้เพราะตอนนี้เขาเป็คนของเรย์มิงตันแล้วควรที่จะทำตัวให้มีเกียรติ คบหากับคนที่มีระดับ ไม่ควรไปยุ่งเกี่ยวกับพวกไม่มีระดับแบบนั้นอีกมันจะทำให้ตระกูลเสียภาพลักษณ์ แน่นอนว่าเขาโกรธมากหลังจากที่เธอพูดแบบนั้นออกมาเพราะคนไม่มีระดับที่เธอพูดถึงคือคนที่เลี้ยงดูเขามาอย่างดีั้แ่เล็กจนโตอีกทั้งของในบ้านที่เธอเอาไปแจกจ่ายให้คนอื่นนั้นยังเต็มไปด้วยความทรงจำมากมายระหว่างเขาและครอบครัวบุญธรรม
แต่ท้ายที่สุดเขาก็ได้แต่ข่มความโกรธและความไม่พอใจเอาไว้ในใจเพราะปฏิเสธไม่ได้ว่าตัวเขาเองในเวลานั้นยัง้าความรักความเอาใจใส่จากคนในครอบครัวแท้ๆ ของตัวเองอยู่ และเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในครั้งนั้นที่กลายเป็จุดเริ่มต้นที่ทำให้ตัวตนของเขาเปลี่ยนแปลงไปจากเด็กที่ร่าเริง สดใส กลายเป็เด็กที่เก็บตัวนิ่งเงียบ ไม่ค่อยยิ้มจนทำให้คนที่พบเห็นคิดกันเองไปว่าเขามีนิสัยที่ร้ายกาจและไม่น่าคบหา ทำเหมือนกับว่าเขาเป็เชื้อโรคชนิดหนึ่งที่น่าเข้าใกล้
พอนึกย้อนไปถึงเื่ราวต่างๆที่เคยเกิดขึ้น ก็มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในใจของเร็นว่า ถ้าหากย้อนเวลากลับไปได้เขาจะออกตามหาแม่บุญธรรมให้เจอ ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหนก็ตามบนโลกและไม่ว่าจะโดนขัดขวางจากตระกูลเรย์มิงตันมากแค่ไหนเขาก็จะตามหาเธอให้เจอให้ได้ เพื่อที่จะตอบแทนบุญคุณของเธอตามที่เขาเคยสัญญาเอาไว้
ยอมรับว่าก่อนหน้านี้เขาได้หลงลืมเื่ของเธอไปแล้วเพราะหลังจากที่เธอหายตัวไปอย่างปริศนาที่พึ่งเดียวที่เขาหลงเหลืออยู่คือครอบครัวเรย์มิงตัน จุดสนใจของเขาจึงพุ่งเป้าไปที่การเอาอกเอาใจคนในครอบครัวและว่าที่คู่หมั้นอีกทั้งยังต้องคอยรับมือกับเพื่อนในโรงเรียนและมหาวิทยาลัยที่คอยจะกลั่นแกล้งเขาอยู่ตลอดเวลาทำให้เื่ราวของเธอเลือนหายไปในความทรงจำของเขาตามกาลเวลาและถูกแทนที่ด้วยความทรงจำที่เลวร้ายแทน
รวมถึงมีอีกเื่ที่เด็กหนุ่มนึกออกคือตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเขาหมดเวลาไปกับการคอยเอาอกเอาใจคนในครอบครัวและว่าที่คู่หมั้นที่ไม่แม้แต่จะเห็นค่าในตัวเขาจนเสียตัวตนที่แท้จริงไปถ้าหากย้อนเวลากลับไปได้เขาก็อยากที่จะใช้ชีวิตอยู่เพื่อตัวเอง ทำในสิ่งที่ตัวเองชอบและแคร์แค่คนที่รักเขาจริงๆเท่านั้น
“ดูเหมือนเ้าจะคิดออกแล้วสินะว่าใครคือคนที่รักและหวังดี รวมถึงยินดีกับการมีชีวิตอยู่ของเ้า”
เทพเ้าแมวส้มโชกุนพูดขึ้นหวังจากเห็นิญญาของเด็กหนุ่มทำหน้าหลากหลายอารมณ์ก่อนที่จะทำหน้าสงบนิ่งในที่สุด
“ใช่ครับผมนึกออกแล้วว่าถ้าผมได้กลับไปมีชีวิตอีกครั้ง ผมจะมีชีวิตอยู่เพื่อใคร”
เร็นตอบรับอย่างแ่เบา
“ดี! งั้นข้าจะส่งเ้าไปทำภารกิจในโลกมิติ100 โลก ภารกิจหลักๆ คือเ้าต้องช่วยทำความฝันของเ้าของร่างเดิมให้เป็จริงถ้าทำสำเร็จ เ้าจะได้รับคะแนน 1,000 แต้มในแต่ละโลก และถ้าคะแนนสะสมครบ100,000 แต้มเมื่อไหร่ เ้าจะสามารถนำคะแนนมาแลกเพื่อขจัดก้อนแห่งความโชคร้ายให้หมดไปจากดวงชะตาของเ้าและเพื่อกลับไปเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้งได้แล้วก็ทักษะที่เ้าได้จากการทำภารกิจจะติดตัวเ้ากลับไปยังโลกเดิมด้วย”
“แล้วผมจะทำสำเร็จได้ยังไงถ้าหากภารกิจในโลกต่างๆ เป็สิ่งที่ผมไม่ถนัดหรือไม่เคยทำมาก่อน”
“ไม่ต้องห่วง ข้าจะมอบคู่มือล่องหนให้แก่เ้าด้านในมีรายละเอียดและขั้นตอนของการทำภารกิจแต่ในละโลกระบุเอาไว้อย่างละเอียด จะมีแค่เ้าเท่านั้นที่สามารถมองเห็นและอ่านคู่มือเล่มนี้ได้เพียงแค่เ้านึกถึงคู่มือล่องหน มันจะปรากฎขึ้นต่อหน้าเ้าทันที”
“ขอบคุณครับแล้วผมจะเริ่มภารกิจได้เมื่อไหร่”
“ทันทีที่เ้าพร้อมให้เ้าเดินเข้าไปในประตูบ้านนั้น มันจะส่งเ้าเข้าไปในโลกมิติแรกทันที”
เทพเ้าแมวส้มโชกุนพูดพร้อมกับชี้ไปยังประตูไม้บานหนึ่งที่มีลักษณะคล้ายกับประตูไปไหนก็ได้ของการ์ตูนญี่ปุ่นชื่อดังตั้งอยู่ตรงกลางห้อง
“ขอบคุณท่านมากครับที่พยายามช่วยผมหวังว่าผมจะมีโอกาสได้พบท่านอีกครั้งนะครับ”
เร็นยิ้มกว้างให้กับเทพเ้าแมวส้มโชกุนก่อนที่จะเดินไปที่ประตูไม้บานนั้น เพื่อเปิดเข้าไปทำภารกิจในโลกมิติแรก โลกมิติที่เขาเข้าไปทำภารกิจในแต่ละโลกนั้น จะมี่เวลาที่แตกต่างกันออกไปมีทั้งยุคปัจจุบัน ยุคอดีต ยุคอนาคต และยุคดวงดาว รวมถึงเขายังได้ทำในสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อนหลากหลายอย่างไม่ว่าจะเป็การทำอาหารหลากหลายชาติ การปรุงน้ำหอม การแกะสลัก การวาดรูป เล่นดนตรีร้องเพลง เป็เ้าของกิจการ และอีกมากมาย เรียกได้ว่าทักษะที่เขาได้รับมาจากการทำภารกิจนั้นมีมากพอที่จะทำให้เขาเอาตัวรอดได้และไม่ลำบากไปตลอดชีวิตแน่นอน
นับว่า่เวลาที่เขาเข้าไปทำภารกิจในโลกมิติต่างๆนั้น เป็่เวลาที่ช่วยขัดเกลาให้เขากลายเป็คนที่มองโลกได้กว้างขึ้นจากแต่ก่อนที่เขาเป็คนมองโลกแคบ มองโลกแค่ด้านเดียว รวมถึงทำให้เขามีจิตใจที่สงบขึ้นเข้มแข็งขึ้น รักและเคารพตัวเองมากขึ้น แถมยังได้เรียนรู้ปรัชญาการใช้ชีวิตจากผู้คนหลากหลายที่เขาได้พบเจอทำให้มุมมองการใช้ชีวิตของเขาเป็ไปในทิศทางบวกมากขึ้น
เมื่อนึกถึงผู้คนที่เร็นได้พบเจอในโลกมิติภาพในฝันของเด็กหนุ่มก็ตัดไปที่ชายคนหนึ่งที่เขาเจอในโลกมิติที่ 95 ชายคนนั้นเป็คนที่เข้าไปทำภารกิจเหมือนกันกับเขาซึ่งคนที่แปลกมากชอบเข้ามาวอแววุ่นวายด้วย ทำให้เขาหลีกเลี่ยงที่จะเจอในตอนแรก แต่แล้วพอได้พบกับชายคนเดิมในโลกที่96 อีกครั้ง เขาก็เริ่มที่จะเปิดใจและเป็เพื่อนกับชายคนนั้น เพราะค้นพบว่าแท้จริงแล้วชายคนนั้นเป็คนที่จิตใจดีถึงแม้จะแปลกไปหน่อยแต่เขาไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรสามารถคบหาเป็เพื่อนได้
หลังจากที่เร็นเปิดใจและพูดคุยกับชายคนนั้นก็ทำให้รู้ว่าพวกเรามาจากโลกเดียวกัน ยุคสมัยเดียวกัน ชายคนนั้นบอกกับเร็นว่าในโลกจริงเขาทำงานเป็นักธุรกิจที่เปิดกิจการของตัวเองั้แ่ตอนที่เรียนมหาวิทยาลัยและตอนนี้เขาได้กลายเป็เ้าชายนิทราเพราะประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ตัวเขาจึงต้องเข้ามาทำภารกิจเพื่อที่จะกลับไปยังโลกเดิม
พวกเขาได้ให้สัญญาระหว่างกันเอาไว้ว่าถ้ากลับไปยังโลกเดิมได้เมื่อไหร่พวกเขาจะตามหากันจนเจอ รวมถึงชายคนนั้นบอกกับเขาว่ามีอะไรสำคัญอยากจะบอกตอนที่พวกเขาได้เจอกันอีกครั้งเร็นเองก็เฝ้ารอว่าจะได้พบกับชายคนนั้นในโลกจริง ชายคนที่เข้ามาในชีวิตและ้าเป็เพื่อนกับเขาอย่างจริงใจใจดี อ่อนโยน รับฟังเขาในทุกๆ เื่ และคอยส่งมอบพลังบวกให้กันอยู่เสมอๆ ทำให้เร็นอดคิดไม่ได้ว่าตัวเขาคงจะหาเพื่อนที่ดีแบบนี้ไม่ได้อีกแล้วในชีวิต
แต่ด้วยเพราะหนึ่งในกฎของการเข้าไปในโลกมิติคือห้ามบอกชื่อจริงให้ใครทราบทำให้พวกเขาไม่ทราบชื่อของกันและกันมาจนถึงโลกสุดท้ายที่เจอกัน อีกฝ่ายตัดสินใจที่จะฝ่าฝืนกฎบอกชื่อจริงกับเขาชายคนนั้นบอกกับเขาว่าในโลกจริงเขาชื่อว่า เจย์
หวังว่าเราจะได้พบกันในเร็วๆนี้นะ เจย์
----------------------------------------
เทพเ้าแมวส้มโชกุนมาช่วยแล้ววว !!!!
่ไรท์เตอร์ทอล์ค : ชีวิตชาติก่อนน้องน่าสงสารไม่ไหวแล้วฮึ่ยๆ ทำไมนะทำไม ขอให้ชีวิตใหม่หลังจากนี้น้องเจอแต่ความสุขเถอะ
ปล.ขอยืมภาพกาฟิลมาใช้แทนภาพเทพเ้าแมวส้มโชกุนชั่วคราวนะ 5555 แล้วก็เดี๋ยวไรท์จะมาลงแนะนำตัวละครสถานที่และค่าเงินให้่เย็นๆนะคะ
310
![รับจ้างตั้งครรภ์ [Mpreg]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1610667144_93187369.webp)
