ข้ามมิติมาเป็นสะใภ้บ้านนา รวยล้นฟ้ามั่งมีศรีสุข [จบ]

        “โง่เง่าสิ้นดีคนผู้นั้นดูร่ำรวยแท้ๆ ทั้งๆ ที่สามารถเรียกเงินจากเขาได้มากกว่านี้ทว่าเจ้ากลับขายพริกสับดองออกไปจนหมดด้วยราคาที่ถูกถึงเพียงนั้น!”

        “หนึ่งจินราคาเก้าเหรียญทองแดงยังนับว่าน้อยไปอีกหรือ?”

        “นางสตรีสารเลวหนึ่งจินขายขาดทุนไปหนึ่งเหรียญทองแดงหากขายไปร้อยกว่าจินเงินก็ขาดทุนไปหนึ่งร้อยกว่าเหรียญทองแดงสตรีที่ไม่จริงจังกับเรื่องการหาเงินเช่นนี้ตอนนั้นข้าไม่น่าตาบอดแต่งสตรีเช่นเจ้าเลยจริงๆ!”

        “คนในตระกูลล้วนขายพริกสับดองไปจนหมดแล้วนั่นคือพริกสับดองจำนวนหลายหมื่นจินเชียวนะ หากพวกเราไม่รีบขายให้หมดต่อจากนี้ราคาพริกสับดองก็จะยิ่งลดลงเรื่อยๆ เมื่อถึงเวลานั้น มันจะไม่ใช่เพียงขาดทุนไปร้อยกว่าเหรียญทองแดงแน่นอน!

        เจ้าบอกว่าข้าโง่เง่าเห็นได้ชัดว่าเป็นเจ้าต่างหากที่งี่เง่า หากเจ้าไม่ล่วงเกินหวังจื้อเพราะฝีปากต่ำๆ ของเจ้าที่ด่าทอหวังจื้อ ล่วงเกินครอบครัวสกุลหวัง จนทำร้ายครอบครัวของพวกเราจนมิอาจขายพริกสับดองได้ในราคาจินละสิบสองเหรียญทองแดง!”

        “สิ่งที่ข้าทำผิดที่สุดในชีวิตก็คือการแต่งงานกับดาวหายนะเช่นเจ้าเป็นเจ้าที่ขัดโชคลาภความมั่งคั่งของข้า!”

        “ในปีนั้นมีคนที่พยายามตามจีบข้าตั้งมากมายเป็นข้าเองที่ตาบอดพึงใจในตัวสุนัขสารเลวเช่นเจ้าข้าไม่ขออยู่ร่วมใช้ชีวิตกับเจ้าอีกแล้ว หย่าขาด!”

        สองสามีภรรยาจากสองครอบครัวทะเลาะกันอึกทึกครึกโครมทว่าเนื้อความที่ทะเลาะกันกลับเหมือนกันอย่างกับแกะ

        ที่แท้แล้ววันนี้พวกเขาก็ยังคงทำอย่างในวันวานขนพริกสับดองไปขายในอำเภอ ลูกค้ารายแรกเป็นสตรีวัยกลางคนนางขอซื้อในราคาแปดเหรียญทองแดงต่อหนึ่งจิน แน่นอนว่าพวกเขาย่อมไม่มีทางขายทว่าหลังจากผ่านไปอีกครู่หนึ่งก็มีบุรุษวัยกลางคนผู้นี้ปรากฏตัวขึ้นบอกว่าจะขอกว้านซื้อพริกสับดองทั้งหมดในราคาเก้าเหรียญทองแดงต่อหนึ่งจิน

        สามีภรรยาทั้งสองคู่ย่อมไม่เห็นด้วยในคราแรกทว่าหลังจากได้ยินบุรุษวัยกลางคนผู้นั้นเอ่ยว่า หากพวกเขายังไม่คิดจะขายอีกหลังจากผ่านไปอีกสองสามวัน ราคาของพริกสับดองก็จะไม่ใช่ราคานี้อย่างแน่นอน พวกเขาจึงได้ยอมขาย

        สามีภรรยาทั้งสองคู่ต้องวิ่งไปกลับถึงสองรอบเพื่อขนพริกสับดองทั้งหมดที่มีในบ้านกว่าจะขายหมดบุรุษวัยกลางคนผู้นั้นหลังจากที่ได้พริกสับดองและจ่ายเงินเสร็จแล้วเขาก็จากไป

        หลังจากที่ทั้งสามีภรรยาทั้งสองคู่กลับมาสามีของทั้งสองบ้านก็รู้สึกว่าเรื่องนี้มีบางอย่างที่ไม่ถูกต้องเซียงเยวี่ยไจซื้อพริกสับดองด้วยราคาสิบสองเหรียญทองแดงต่อหนึ่งจินเช่นนั้นแล้วพวกเขาจะขายออกไปในราคาที่ถูกกว่านั้นได้อย่างไร?

        ราคาหนึ่งจินเก้าเหรียญทองแดงที่พวกเขาขายนั้นนับว่าเป็นราคาที่ถูกมากเหลือเกิน

        ยามที่พริกสับดองถูกขายสามีของทั้งสองบ้านก็อยู่ในเหตุการณ์ และพวกเขาเองก็เห็นด้วยเช่นกันทว่าพวกเขาทั้งสองล้วนเป็นคนสารเลว ยามที่มีข้อผิดพลาดก็มักจะโยนให้เป็นความผิดของภรรยาเสมอ

        ภรรยาทั้งสองเองก็หาใช่ตะเกียงไร้น้ำมันพวกนางเริ่มเปิดฉากทะเลาะกับสามีโดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นฝ่ายที่ริเริ่มพูดเรื่องหย่าขึ้นมาก่อนด้วย

        ก่อนหน้านี้สามีของทั้งสองบ้านเป็นคนในตระกูลหากในตระกูลมีเรื่องมงคลใดก็มักจะชักชวนพวกเขาให้เข้าร่วมด้วยเสมอ ทว่าครั้งนี้พวกเขาปากพล่อยด่าหวังจื้อลงไปถือเป็นการล่วงเกินครอบครัวสกุลหวัง คนในตระกูลคนอื่นล้วนด่าทอว่าพวกเขาเป็นหมาป่าตาขาวเป็นคนเนรคุณ สุดท้ายก็ตัดความสัมพันธ์ ไม่ไปมาหาสู่กับพวกเขาอีกในเมื่อเหตุการณ์กลายเป็นเช่นนี้ ยามที่คนในตระกูลมีเรื่องมงคลใดก็ไม่เคยเรียกพวกเขาอีกเลย

        สามีทั้งสองล้วนเป็นคนประเภทไร้ฝีมือทั้งยังไร้วิชาความสามารถใดๆยามนี้ยิ่งปราศจากการสนับสนุนจากคนในตระกูล ในภายภาคหน้านอกจากทำไร่ไถนาแล้ว ก็คงจะไม่อาจหารายได้จากทางอื่นได้อีก

        ภรรยาทั้งสองมองเห็นอนาคตของสามีตนเองดีและยิ่งเห็นว่าพวกเขาปฏิบัติต่อตนเลวร้ายเพียงใด สุดท้ายจึงได้เอ่ยเรื่องหย่าออกมา

        หวังเลี่ยงที่เดินสำรวจรอบๆหมู่บ้านมารอบหนึ่งและกลับบ้านด้วยความยินดีในความโชคร้ายของผู้อื่นเอ่ยว่า“พี่ใหญ่ ทั้งหวังเจาและหวังฉิวใกล้จะไร้ภรรยาแล้ว ภรรยาทะเลาะกับพวกเขาทั้งสองจนเอ่ยปากขอหย่าขาดและยังแอบขโมยเงินที่ได้จากการขายพริกสับดองกลับบ้านเดิมด้วย”

        หวังจื้อที่กำลังตักน้ำจากบ่อน้ำตกตะลึงหวังเจากับหวังฉิวที่ในปีนั้นด่าเขาว่าเป็นไอ้พิการไม่อาจมีภรรยาได้ กำลังจะไร้ภรรยาเองแล้วหรือ?

        อย่างไรก็ตามเขากลับไม่ยินดีในความทุกข์ของผู้อื่นเลย

        “หย่าขาดไปทำไมแล้วเด็กๆ จะทำอย่างไร?”

        หวังเลี่ยงลูบศีรษะตนเองเก็บรอยยิ้มบนใบหน้ากลับมา “เด็กๆ น่ะหรือได้ข่าวว่าภรรยาทั้งสองล้วนไม่ต้องการบุตร ดูเหมือนว่าเด็กๆจะถูกทิ้งไว้ให้หวังเจากับหวังฉิวเลี้ยง”

        ผู้เฒ่าหวังส่ายศีรษะจนมึนหัวเขาพ่นออกมาสองสามประโยคว่า “ข้าจำได้ว่าลูกๆ ของหวังเจากับหวังฉิวโตพอๆกับพวกฉิวตี้สามพี่น้อง เด็กขนาดนั้นก็ต้องห่างจากมารดาแล้วหรือ?”

        หลิวซื่อพ่นเสียงหัวเราะเย็นชา“สามีเป็นเช่นไรภรรยาก็เป็นเช่นนั้น ทั้งหวังเจากับหวังฉิวหาใช่คนดีอันใดภรรยาที่แต่งด้วยก็ย่อมเป็นคนประเภทเดียวกัน”

        หวังเยวี่ยถอนหายใจ“ท่านแม่ สตรีทุกคนมิได้เป็นเช่นท่านนะเจ้าคะ”

        ปีนั้นยามที่หลิวซื่อหย่าขาดจากสามีคนก่อนสามีคนก่อนของนางก็ไม่ต้องการหวังจื้อกับหวังเยวี่ยเช่นกัน ทว่าไม่ว่าอย่างไรหลิวซื่อก็ตั้งใจจะเลี้ยงหวังจื้อหวังเยวี่ยให้เติบโตให้จงได้ด้วยประการนี้หลิวซื่อยังตั้งใจทำสัญญากับสามีคนก่อน ให้ความสัมพันธ์ระหว่างเขาและบุตรทั้งสองขาดกันตั้งแต่ตอนนั้น

        ในยุคสมัยนั้นการที่สตรีเลี้ยงลูกด้วยตัวคนเดียวย่อมมิใช่เรื่องง่ายดายแม้แต่น้อยทว่าก็มีคำสุภาษิตที่กล่าวเอาว่าไว้ ยอมอยู่กับมารดาที่เป็นขอทานยังดีกว่าอยู่กับบิดาที่เป็นขุนนาง

        ต่อให้หลิวซื่อจะถูกบ้านเดิมของตนรังเกียจจนขับไล่ไสส่งทว่านางก็ยังคงตั้งใจพาทั้งหวังจื้อและหวังเยวี่ยไปด้วยกัน

        “เจ้าควรจะบอกว่าไม่ใช่บุรุษทุกคนที่จะเหมือนท่านพ่อของเจ้า”หลิวซื่อย้อนกลับด้วยการเล่นคำ

        สายตาของหวังเยวี่ยตกอยู่ที่ผู้เฒ่าหวังแววตาของนางเต็มเปี่ยมไปด้วยความชื่นชม “ท่านพ่อดีต่อข้าและพี่ใหญ่เหลือเกิน”

        ผู้เฒ่าหวังแย้มรอยยิ้มบริสุทธิ์

        หลิวซื่อเห็นว่าคนในครอบครัวสนิทสนมรักใคร่กลมเกลียวแม้แต่ความอมทุกข์บนใบหน้าของหวังจื้อก็จางลงไปไม่น้อยเขาเองก็มิได้เอ่ยถึงเรื่องการมีบุตรชายอีกแล้ววันคืนของครอบครัวกำลังจะดีขึ้นเรื่อยๆ

        สองสามวันต่อมาทั้งหวังเจาและหวังฉิวล้วนหย่าขาดจากภรรยา ส่วนบุตรก็แบ่งกันคนละครึ่งสองภรรยาพาบุตรสาวกลับไป เหลือบุตรชายให้หวังเจากับหวังฉิวดูแล

        “หย่าขาดจริงๆหรือ?”

        “ได้ยินมาว่าทั้งหวังเจากับหวังฉิวล้วนตามกลับไปขอคืนดีที่บ้านเดิมของพวกนางเหตุใดยังคงหย่ากันเหมือนเดิมเล่า?”

        “เฮ้อเจ้านี่ช่างไม่รู้เรื่องอันใดเอาเสียเลย หวังเจากับหวังฉิวตามไปที่บ้านเดิมหาใช่เพื่อขอให้ภรรยากลับมา ทว่าพวกเขาไปเพราะเงิน ต้องการเงินที่ขายพริกสับดองคืน!เมื่อภรรยาไม่ให้ ทั้งหวังเจากับหวังฉิวก็ลงมือทำร้ายคนเดิมทีก็ไม่ถึงขนาดหย่าขาดหรอก ทว่าเพราะการลงมือในครั้งนี้จึงทำให้หย่าขาดจริงๆ”

        “พวกเขาทำร้ายภรรยาต่อหน้าคนในครอบครัวของพวกนางเชียวหรือ?”

        “ถูกต้องข้าว่าพวกเขาต้องการเพียงเงิน มิได้ต้องการภรรยา”

        “เช่นนั้นสุดท้ายพวกเขาได้เงินกลับมาหรือไม่?”

        “ไม่ได้ทว่าหวังเจาและหวังฉิวเองก็จิตใจโหดเหี้ยมยิ่งนักพวกเขาโยนบุตรสาวทั้งสามให้ภรรยาเลี้ยงดู อ่า ไม่ใช่สิ ต้องเป็นอดีตภรรยา”

        “หวังเจากับหวังฉิวที่เป็นเช่นนี้หากในอนาคตพวกเขาสามารถแต่งภรรยาที่ดีได้ เช่นนั้นก็เรียกว่าประหลาดแล้ว”

        “ส่วนเหตุผลที่พวกเขาใช้หย่าก็คือพริกสับดองที่ขาดทุนไปสามเหรียญทองแดงต่อหนึ่งจินพอรวมๆ กันหลายร้อยจินก็กลายเป็นขาดทุนไปเกือบสองตำลึงผลสุดท้ายทั้งหวังเจากับหวังฉิวจึงขอหย่าขาดจากภรรยา”

        ข่าวนี้ได้แพร่ไปทั่วหมู่บ้าน

        ยิ่งเรื่องเสื่อมเสียมากมายเท่าไรความไวในการลุกลามก็ยิ่งทวีความเร็วเท่านั้น แม้แต่คนนอกหมู่บ้านก็ยังรับรู้เรื่องนี้แล้วเช่นกันคนที่ว่างงานบางคนยังตั้งใจวิ่งมาดูให้เห็นกับตาถึงหมู่บ้านเลยทีเดียว

        ทั้งหวังเจาและหวังฉิวแบกจอบทำงานอยู่ในไร่นาจู่ๆ ก็รู้สึกถึงสายตาที่จับจ้อง ยามที่พวกเขาผินหน้ากลับไปมองก็พบว่าที่ท้องนาไม่ไกลกันนักมีคนหลายคนกำลังชี้นิ้วมาทางพวกเขา

        หวังเจากับหวังฉิวเข้าเมืองไปซื้อเกลือก็รู้สึกว่ามีสายตาที่กำลังจ้องมองยามที่หันกลับไปดูก็พบว่ายังคงมีคนชี้ไม้ชี้มือมาทางพวกเขา

        ทั้งหวังเจากับหวังฉิวต่างก็กำมือแน่นแทบจะทนออกหมัดทุบตีคนเหล่านี้ให้ตายไม่ได้

        แค่นี้พวกเขาก็ทนไม่ไหวแล้วทั้งสองลืมสิ้นว่าก่อนหน้านี้พวกเขาเองก็ทำเรื่องที่เกินกว่านี้กับหวังจื้อเช่นกันทั้งชี้หน้าหวังจื้อล้อเลียนเย้ยหยัน ยิ่งไปกว่านั้นในยามเป็นเด็กพวกเขายังเคยเอาโคลนมาเขวี้ยงใส่หลังของหวังจื้อด้วยซ้ำ

        บุรุษวัยกลางคนที่ซื้อพริกสับดองทั้งหมดของหวังเจาและหวังฉิวก็คือคนที่หลงจู๊แห่งเซียงเยวี่ยไจหม่าเซี่ยงหนานส่งไป

        สัญญาที่ลงนามระหว่างคนในสกุลหวังและเซียงเยวี่ยไจระบุเอาไว้ชัดเจนว่าพวกเขาจะไม่ขายพริกสับดองให้พ่อค้าคนใดในปีนี้อีก

        หลี่ชิงชิงกังวลว่าหลังจากที่เซียงเยวี่ยไจเปิดตัวอาหารที่มีพริกสับดองในเมืองเซียงจะดึงดูดให้มีร้านค้าคู่แข่งมาที่อำเภอเพื่อกว้านซื้อพริกสับดอง และนั่นจะเป็นการทำให้คนในสกุลหวังละเมิดข้อสัญญา

        ดังนั้นหลี่ชิงชิงจึงได้ฝากพ่อบ้านสกุลหม่าช่วยไปแจ้งแก่หม่าเซี่ยงหนานว่ายังมีพริกสับดองจำนวนมากที่อยู่ในการครอบครองของหวังเจาและหวังฉิวนางบอกให้สกุลหม่ารีบไปกว้านซื้อมาให้หมด อย่าปล่อยให้หวังเจากับหวังฉิวขายพริกสับดองพวกนั้นแก่คู่แข่งของหม่าชิงได้

        ด้วยประการนี้พริกสับดองทั้งหมดของคนในตระกูลหวังจึงอยู่ในมือของหม่าชิง

        ฝนยามฤดูใบไม้ร่วงโปรยปรายความหนาวเย็นพัดผ่าน ในที่สุดต้นฤดูหนาวก็มาเยือนอย่างเงียบงันภายในเวลาเพียงชั่วราตรี อุณหภูมิในเมืองเซียงก็ลดต่ำลงต่อให้เป็นยามเที่ยงตรงที่พระอาทิตย์สาดส่องก็ยังมีลมหนาวชื้นปกคลุม

        เมืองเซียงมีพื้นที่เป็นแม่น้ำและทะเลสาบมากมายสภาพอากาศยามฤดูหนาวจึงค่อนข้างชื้น นับว่าเป็นสภาพอากาศที่ยากจะทานทนที่สุด

        และเพื่อขับไล่ความหนาวและความชื้นผู้คนจึงนิยมทานพริกและขิงในปริมาณมาก