หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ความรู้สึกโล่งอกของเจี้ยนหลิน 剑林 ดำรงอยู่ได้เพียงชั่วลมหายใจเดียว ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบที่แล่นจับไปถึงขั้วหัวใจ

เสียงคำรามสุดท้ายของอสูรร้ายได้จางหายไปแล้ว ทว่าความเงียบที่เข้ามาแทนที่นั้นกลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า เสียงลมร้อนที่เคยพัดหวีดหวิวพลันหยุดนิ่ง กลิ่นกำมะถันที่คละคลุ้งอยู่ในอากาศดูจะเข้มข้นขึ้นจนทำให้เขารู้สึกแสบจมูกและหายใจติดขัด ความร้อนจากพื้นดินระอุขึ้นจนเขาสัมผัสได้ถึงความแสบร้อนที่ฝ่าเท้าแม้จะสวมรองเท้าอยู่ก็ตาม

แล้วเสียงนั้นก็ดังขึ้น

เสียงเสียดสีของเกล็ดหินที่ครูดไปกับพื้นทรายดังขึ้นจากรอบทิศทาง มันดังขึ้นเรื่อยๆ ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนราวกับจะบดขยี้โสตประสาทของเขา ดวงตาสีเพลิงคู่แล้วคู่เล่าเริ่มปรากฏขึ้นในเงามืด พวกมันส่องสว่างวูบวาบในม่านไอร้อนที่บิดเบี้ยว จับจ้องมายังร่างของเขาที่ยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวกลางวงล้อม

แรงกดดันอันหนักหน่วงที่มองไม่เห็นถาโถมเข้าใส่ร่างของเขาจากทุกทิศทาง มันคือแรงกดดันที่เกิดจากการผสานกลิ่นอายของสัตว์อสูรระดับสร้างรากฐาน 筑基 จำนวนนับสิบตัว

‘นี่มัน...แรงกดดันบ้าอะไรกัน ราวกับมีภูเขาทั้งลูกกดทับลงมา อากาศรอบกายถึงกับหนืดข้นจนขยับตัวได้ยากลำบาก สร้างรากฐานนับสิบตัว จบสิ้นแล้วโดยแท้’

ขาวน้อย 白 ที่ซุกอยู่ในอกเสื้อสั่นเทิ้มอย่างรุนแรง มันส่งเสียงร้อง คิกคิก แหลมเล็กออกมาอย่างตื่นตระหนกที่สุดเท่าที่เจี้ยนหลินเคยได้ยินมา

ฝูงอสูรกิ้งก่าเกล็ดอัคคีมิได้พุ่งเข้าโจมตีในทันที แต่กลับค่อยๆ ขยับเข้ามาอย่างช้าๆ เป็นวงล้อมที่บีบแคบลงทุกขณะ

‘ นี่มัน...กลยุทธ์การล่าของฝูงหมาป่าชัดๆ พวกมันกำลังเล่นกับจิตใจของข้า’ 

ฟู่ ฟู่ ฟู่

ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตัดสินใจ ฝูงอสูรกิ้งก่าก็เริ่มเปิดฉากโจมตี พวกมันพ่นลูกไฟขนาดเล็กออกมาพร้อมกันจากหลายทิศทางราวกับห่าฝนเพลิง ตัดเส้นทางการเคลื่อนไหวของเขาในแนวนอนโดยสิ้นเชิง

เจี้ยนหลินกัดฟันแน่น เขาเค้นพลังปราณที่เหลืออยู่ทั้งหมดไปที่เท้า ก้าวพริ้วเยี่ยงเมฆา 云蹤步 ถูกใช้ออกมาอีกครั้ง เขาหลบหลีกไปตามซอกหลืบของโขดหินอย่างต่อเนื่อง ร่างของเขาพลิ้วไหวไปตามเงามืดที่ทอดตัวยาวบนพื้นดินที่ร้อนระอุ

ทุกย่างก้าวที่เขาสัมผัสลงบนพื้นดิน เขาไม่เพียงแค่รับรู้ถึงความร้อน แต่ยังแผ่ "การหยั่งรู้ถึงพฤกษา" 草木之触 ของเขาลงไปใต้พื้นดินอย่างเงียบงัน มันคือการกระทำที่เกิดขึ้นโดยสัญชาตญาณของผู้ที่คุ้นเคยกับการเชื่อมต่อกับผืนปฐพี

และแล้วในจังหวะที่เขาหลบลูกไฟลูกหนึ่งจนต้องกระโดดไปเหยียบลงบนแผ่นหินที่แตกระแหงแผ่นหนึ่ง เขาก็สัมผัสได้ถึงมัน

ความรู้สึก ว่างเปล่า ที่อยู่ลึกลงไปใต้ฝ่าเท้า

‘ใต้ดิน มีโพรงอยู่ใต้ดิน’ ความหวังสายหนึ่งปรากฏขึ้นในใจของเขา

แต่เขาไม่มีเวลาพอที่จะทำลายพื้นดินเพื่อหลบหนีได้ในทันที เขาจำเป็นต้องสร้างโอกาสด้วยตนเอง

เด็กหนุ่มตวัดกระบี่ไม้ในมือ ส่งพลังปราณพฤกษาที่เหลืออยู่ควบคุมเถาวัลย์ทนความร้อนในบริเวณใกล้เคียงให้พุ่งขึ้นมาสร้างความสับสนวุ่นวายให้กับฝูงอสูรชั่วขณะ

อาศัยจังหวะที่ฝูงอสูรกำลังสับสน เขาพุ่งไปยังจุดที่เขาค้นพบ รวบรวมพลังทั้งหมดไปที่กระบี่ไม้สองเล่ม แล้วแทงทะลวงลงไปบนพื้นดินที่เปราะบางนั้นอย่างสุดกำลัง

ตูม

พื้นดินบริเวณนั้นยุบตัวลง เผยให้เห็นโพรงมืดที่ทอดลึกลงไปเบื้องล่าง มันคือทางรอดที่เขาต้องการ

แต่ในขณะที่เขากำลังจะกระโจนลงไปในโพรงนั้นเอง เงาร่างมหึมาร่างหนึ่งก็พลันปรากฏขึ้นที่ขอบหน้าผาเบื้องบน มันคืออสูรกิ้งก่าเกล็ดอัคคีอีกตัวหนึ่ง แต่ขนาดของมันใหญ่กว่าทุกตัวที่เขาเคยเห็นมาเกือบเท่าตัว เกล็ดของมันมีสีแดงเข้มจนเกือบจะดำ และดวงตาสีเพลิงของมันก็ทอประกายแห่งสติปัญญาและความอำมหิตอย่างชัดเจน

จ่าฝูง

มันจ้องมองการกระทำทั้งหมดของเจี้ยนหลินด้วยสายตาที่เย็นชา ก่อนจะอ้าปากคำรามลั่น เสียงของมันทรงพลังจนทำให้หน้าผาสั่นสะเทือน

สิ้นเสียงคำราม มันก็พุ่งทะยานร่างลงมาจากขอบหน้าผาอย่างไม่น่าเชื่อ แต่มิได้โจมตีเขาโดยตรง กลับใช้ร่างมหึมาของมันลงกระแทกพื้นดินข้างๆ ปากโพรงที่เขาเพิ่งจะสร้างขึ้น

โครม

พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ปากโพรงที่เพิ่งจะเปิดออกพลันยุบตัวและพังทลายลงมาปิดสนิท

หนทางรอดสุดท้ายของเจี้ยนหลิน ถูกตัดขาดลงอย่างสิ้นเชิง

‘ดูเหมือนว่าสวรรค์จะไม่ได้แค่ต้องการจะทดสอบข้า แต่คงอยากจะฝังข้าไว้ที่นี่เป็นการถาวรเสียแล้วกระมัง’

(จบตอนที่ 192)