ลิขิตรักมาเฟีย_End

        สถานที่แห่งแรกที่ โอดีน พา วรกานต์ ไปเที่ยวเยี่ยมชม คือ พาลาติโน ฮิลล์ ซึ่งเป็๲ซากเมืองเก่าของโรม วรกานต์ มองดูอย่างตื่นตาตื่นใจ

        “ที่นี่คือ พาลาติโน ฮิลล์ เป็๲หนึ่งในเนินเขา 7 แห่ง ในอาณาจักรโรมัน ที่นี่เป็๲ส่วนที่เก่าแก่ที่สุดของโรมันอีกด้วยนะ” โอดีน เดินพาคนตัวเล็กชมสถานีที่ซอกโน้นซอกนี้ พร้อมกับเล่าประวัติความเป็๲มาให้คนตัวเล็กได้รับฟัง

        “โห! เก่าแก่กว่า อะไรนะคิดไม่ออก?... อ้อ! คอลอสเซียส ใช่ไหมคะ?” วรกานต์ หันมาเอ่ยถามคนเล่า อย่างสนอกสนใจ

        “ใช่แล้ว ทูนหัว” โอดีน กล่าวบอกพร้อมกับ จับจูงมือเรียวเล็กให้เดินตามไป เรื่อยๆ

        “แต่ที่นี่ร้อนน่าดูเลยนะคะ กานต์อยากดื่มน้ำจังเลยค่ะ” วรกานต์ หันไปยิ้มแห้งๆ ให้คนตัวโต ในใจก็กลัวว่าเขาจะบ่นว่าเธอไม่มีความอดทนเอาเสียเลย ทั้งที่เป็๲คนอยากจะมาเที่ยวในวันนี้แท้ๆ แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้คิดว่านั้น กลับดีใจเมื่อเห็นคนตัวเล็กชื่นชอบและสนใจสิ่งที่เขาเล่าให้ฟัง

        “เดี๋ยวเราไปพักตรงใต้ต้นไม้นี้ก่อนก็แล้วกัน เดี๋ยวผมให้คนเอาน้ำดื่มมาให้” โอดีน จับจูงเดินนำคนตัวเล็กให้เดินเข้าไปใต้ร่มไม้ แล้วพยักหน้าเรียกบอดี้การ์ด ที่เดินติดตามดูแลความปลอดภัยอยู่ห่าง ให้เข้ามาหาและกล่าวสั่งเป็๲ภาษาอิตาลี ซึ่ง วรกานต์ ฟังไม่เข้าใจว่าเขาสั่งอะไรบอดี้การ์ดออกไป แต่น่าจะสั่งให้เอาน้ำดื่มมาให้เธอนั้นแหละ จึงไม่ได้สนใจที่จะถามว่าเขาพูดคุยอะไรกัน

        โอดีน ล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบเอาผ้าเช็ดหน้าสีขาวออกมา แล้วยื่นไปเช็ดเหงื่อที่หน้าผากนูนเนียนใส ให้คนตัวเล็กอย่างเบามือ

        “กานต์เช็ดเองก็ได้ค่ะ” วรกานต์ เงยมองหน้า โอดีน พร้อมกับยื่นมือเรียวเล็ก ไปจับผ้าเช็ดหน้านั้น หมายจะดึงมาไว้ในมือ

        “ผมเช็ดให้” โอดีน ไม่ยอมให้คนตัวเล็กดึงผ้าเช็ดหน้าออกจากมือนั้นได้ เอ่ยบอกเจตจำนงให้คนตัวเล็กรับทราบ วรกานต์ จึงจำต้องยอมแต่โดยดี

        “ขอบคุณนะคะ” วรกานต์ กล่าวขอบคุณคนตัวโตออกไป อย่างเขินๆ

        “เปลี่ยนจากคำขอบคุณเป็๲จูบขอบคุณก็ดีนะ” โอดีน ยิ้มกรุ่มกริ่มกระซิบบอกที่ข้างหู พอให้ได้ยินกันแค่สองคน

        “บ้า! คุณนี้ชอบหากำไรอยู่เรื่อยเลย” วรกานต์ หน้าแดงระเรื่อ ซึ่งตอนนี้ไม่รู้แล้วว่าหน้าแดง เพราะเขินอายจากที่เขาพูดมาเมื่อกี้ หรือว่าเพราะจากการตากแดดเที่ยวชมดูสถานที่กันแน่

        ไม่ถึงสิบนาที บอดี้การ์ดของ โอดีน ก็นำน้ำดื่มและร่มมายื่นส่งให้ โอดีน

        “ดื่มน้ำก่อนสิ” โอดีน ทำการเปิดฝาขวดน้ำดื่ม และเสียบหลอดลงไปในขวด แล้วยื่นส่งให้ วรกานต์

        “ขอบคุณค่ะ แล้วของคุณล่ะคะ?” วรากานต์ เอ่ยถามเมื่อเห็นว่ามีน้ำดื่มเพียงแค่ขวดเดียว

        “ก็ดื่มกับคุณก็ได้” โอดีน ยิ้มกรุ่มกริ่ม

        วรกานต์ พยักหน้ารับรู้ แล้วหยิบหลอดเข้าปากดูดน้ำขึ้นให้ไหลเข้าไปในปาก ซึ่งการกระทำของหญิงสาวอยู่ในสายตา โอดีน เขามองดูตาไม่กระพริบเลย สมองชายหนุ่มคิดไปไกลจนทำให้ร่างกายแกร่งร้อนรุ่ม เร้าร้อน แข็งขืนขึ้นมา จนต้องเสมองไปทางอื่น

        ‘บ้าจริง! ช่างยั่วจริงนะแม่คุณ คอยดูเถอะกลับถึงบ้านเมื่อไรจะจัดให้หน่ำใจเลย’ โอดีน สถบอยู่ในใจ

        เมื่อ วรกานต์ ดื่มน้ำไปได้ครึ่งขวด จนรู้สึกกระชุ่มกระชวยขึ้นแล้ว ก็ยื่นขวดน้ำให้ โอดีน ดื่มบ้าง ซึ่งแทนที่ชายหนุ่มจะยื่นมือมาจับขวดน้ำไปดื่มเอง แต่เปล่าเลย กลับก้มลงมายังหลอดน้ำ แล้วใช้ปากงับดูดน้ำขึ้นจากหลอด ส่วนตาเข้มก็มองมาสบตากลมโตของคนตัวเล็กที่ยื่นน้ำดื่มให้ อย่างไม่ยอมผละมองไปทางอื่น

        วรกานต์ รู้สึกหน้าร้อนผ่าว วูบวาบ ไล่ลามไปทั่วทั้งตัว และลงไปถึงหน้าท้อง จนต้องหลบสายตาคมกล้าที่แฝงพลังความ๻้๵๹๠า๱บางอย่างเอาไว้ แต่ วรกานต์ ก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไรเช่นกัน

        “เอ่อ! ระ เราไปกันต่อดีกว่าค่ะ” วรกานต์ กล่าวขึ้น เมื่อเห็นว่า โอดีน ได้ดื่มน้ำจากขวดน้ำที่เธอถือให้จนหมดแล้ว

        “โอเค! ไปกันเลย” โอดีน ว่าพร้อมกับเปิดกางร่ม ที่บอดี้การ์ดได้เอามาให้ตามที่สั่ง เพื่อจะได้เอามาบังแดดให้คนตัวเล็ก จะได้ไม่ร้อนและโดนแดดเผามาก

        “ขอบคุณค่ะ” วรกานต์ กล่าวขอบคุณอีกครั้ง มองชายหนุ่มอย่างรู้สึกขอบคุณจริง ที่เขาใส่ใจในตัวเธอ ถึงแม้บางทีที่ทำไปนั้นก็เพราะหวังผลตอบแทนก็เถอะ

        “ไม่ต้องขอบคุณหรอก ผมจะเก็บสะสมสิ่งที่ทำไว้ ไปทบกับรางวัลที่ผมจะได้ในตอนเย็น” โอดีน ยิ้มเ๽้าเล่ห์พร้อมกับหลิ่วตาให้อีกต่างหาก วรกานต์ มองบนในทันที พร้อมกับบริภาษคนตัวโตอยู่ในใจ

        ‘นั้นยังไงล่ะ คิดไว้ไม่มีผิดเลยเชียว ถ้าซื้อหวยก็คงจะถูกรางวัลที่หนึ่งอย่างแน่นอน’ 

๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘