บทที่ 9
“เ้าตบข้า...”
เป็น้ำเสียงที่เล็ดลอดออกมาจากปากของเด็กหญิงที่มีโลหิตสีแดงสดไหลออกมาที่ริมฝีปาก ประกายดวงตาที่สั่นระริกแสดงออกถึงความผิดหวังได้เป็อย่างดี ส่งให้ผู้ที่กระทำนั้นตาเบิกกว้างขึ้นไม่ต่างกัน
“...”
“...”
ไม่ว่าจะเป็ใครก็ตามภายในห้องนี้ก็เงียบเป็เป่าสาก ไม่เว้นแม้แต่คนที่ป่วยอยู่บนเตียงเองก็ยังไม่อยากจะเชื่อ ว่าชายที่นางเคยรักสุดหัวใจจะกระทำเช่นนี้ต่อบุตรสาว มันอาจจะจริงอยู่ที่เสี่ยวหางของนางอาจจะพูดแรงเกินไป แต่ถึงอย่างนั้นสิ่งที่นางพูดทุกคำก็เป็เื่จริงทั้งสิ้น
‘ถ้าหากเป็เขาที่ข้าเคยรู้จักก็คงไม่ทำแบบนี้...’
“ทั้งชีวิตนี้อาจจะมีบ้านเล็กบ้านน้อยของท่านที่กล้ารังแกข้า อาจจะมีท่านย่าที่เคยทุบตีข้า หรืออาจจะมีคนรับใช้บางคนของนางพวกนั้นที่กล้ามาทุบตีข้า...” ไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่น้ำตาใสๆ ก็ไหลออกมาจากดวงตาคู่นั้นที่กำลังสั่นอยู่อย่างไม่อาจจะควบคุมได้
“แต่ท่านแม่ไม่เคยทุบตีข้าเลยสักครั้งเพราะท่านแม่เคยสอนเอาไว้เสมอว่า คนเรานั้นสามารถผิดพลาดเื่เดิมได้เพียงแค่สามครั้งเท่านั้น หากเกินไปกว่านั้นก็สมควรถูกทุบตีถูกลงโทษ...”
“...”
“แต่ท่านสามารถตอบข้าได้หรือไม่... ถ้าท่านยังมีความเป็ธรรมยังมีความเป็ลูกผู้ชายอยู่ ท่านบอกได้ไหมว่าสิ่งที่ข้าล่าวมันผิดตรงไหน แล้วทำไมสิ่งที่ตอบแทนข้าถึงเป็การตบหน้าจากบิดาผู้ให้กำเนิด...”
กล่าวเพียงเท่านั้นเด็กหญิงก็เดินจากไปโดยทิ้งให้ห้องนี้ตกอยู่ในความเงียบงันไปพักใหญ่ ไม่รู้ว่าเพราะคำพูดของเด็กน้อยหรือเพราะรู้สึกผิดในสิ่งที่ทำลงไป แม่ทัพใหญ่ที่ปกติจะมีใบหน้าที่เรียบเฉยอยู่เสมอๆ ก็แสดงออกแปลกไปจากที่เคย แล้วมองไปที่ใบหน้าของภรรยาที่ครั้งหนึ่งทั้งสองเคยรักกันมาก มากเสียจนพวกเขาในตอนนั้นคงไม่คิดว่าเื่ราวจะเดินมาถึงจุดนี้
“ท่านกลับไปเสียเถอะ...” คำกล่าวที่สั่นเครือดังออกมาจากร่างที่นอนตะแคงอยู่ ก่อนที่ร่างนั้นจะฝืนความเ็ปแล้วพลิกตะแคงไปอีกด้สน โดยไม่สนใจาแที่มีอยู่บนร่างกาย แต่นางก็ไม่อยากที่จะเห็นใบหน้าของเขาอีกต่อไปแล้ว “หลังจากนี้อีกสามเดือนพวกข้าจะย้ายออกไป ถ้าหากท่านยังมีความรู้สึกเวทนาต่อพวกเราแม่ลูกก็หวังว่าท่านจะปล่อยพวกเราสามแม่ลูกไป”
หลังจากกล่าวจบทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงัน ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะเอ่ยหรือหายใจแรง เพราะกลัวแรงกดดันที่มีท่าทางจะปะทุออกมาจากร่างของแม่ทัพใหญ่เต็มทีแล้ว
“...”
โดยที่ไม่ได้ตอบอะไรไป แต่สุดท้ายแล้วแม่ทัพใหญ่ก็เลือกที่จะออกจากห้องนี้ไป โดยที่มีคนสนิทตามอยู่ไม่ห่าง แต่ในตอนนี้มันแตกต่างจากตอนมาอย่างสิ้นเชิง เพราะในตอนนี้เื้ัของแม่ทัพใหญ่ที่ผู้ติดตามคนสนิทมองเห็นนั้น ราวกับแม่ทัพที่พ่ายแพ้ต่อาอย่างหมดรูป
พ่ายแพ้ให้แก่บุตรสาววัยสิบสองปี...
พ่ายแพ้ให้แก่คนที่เคยรักเขาสุดหัวใจ...
พ่ายแพ้ให้กับสิ่งที่เขาเลือกมาตลอดหลายปีนี้...
“พี่เฉียง”
เมื่อเห็นว่าทุกคนจากไปเป็ที่เรียบร้อยแล้ว นี่เป็ครั้งแรกที่หม่านชิงใช้คำนี้เรียกหญิงรับใช้ ซึ่งเมื่อได้ยินคำเรียกนี้เฉียงฝ่ายภรรยาเองก็คุกเข่าลงเบื้องหน้าของคนที่นอนป่วยอยู่ “คุณหนูจะกลับไปที่พรรคหรือไม่”
“ข้าได้ลั่นวาจาเอาไว้แล้วว่าข้าจะไม่กลับไป แต่...” หญิงวัยสามสิบเปลี่ยนประกายดวงตาเป็แข็งกร้าว แล้วลุกขึ้นมานั่งราวกับาแมากมายนี้ไม่ได้มีผลอะไรกับนางเลย “ตากับยายมีสิทธิ์ที่จะรู้ว่าหลานของพวกท่านยอดเยี่ยมขนาดไหน”
“รับทราบ ข้าจะส่งคนไปแจ้งกับนายท่านในทันที” หญิงวัยกลางคนรับคำแล้วรีบจากไป
“พี่ใหญ่เฉียง” นางหันไปหาเฉียงฝ่ายสามีที่กำลังมองมาด้วยแววตาที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง จากดวงตาที่เอื่อยเฉื่อยเลื่อนลอย ก็กลายมาเป็ประกายตาที่คมกล้า
“คุณหนู”
“ท่านช่วยเตรียมการให้เข้าที หลังจากนี้ข้าจะเดินปราณรักษาร่างกาย คงจะใช้เวลาราวเดือนเดียวก่อนที่ข้าจะหายดี ข้าอยากจะกลับไปที่บ้านของเรา” หญิงสาวที่เคยอ่อนแอทิ้งท่าทางที่เคยทำมาตลอดหลายปีนี้ทิ้งไป กลายมาเป็นางเสือที่พร้อมจะปกป้องลูกของนางอย่างสุดความสามารถ
หลายปีมานี้นางเลือกความรักมาก่อน จนทำให้บิดามารดาต้องเสียใจ และออกมาจากบ้านเพื่อที่จะอยู่กับชายผู้นี้ แม้จะโดนกระทำต่างๆ มากมายแต่นางก็ไม่เคยที่จะใส่ใจ เพราะจะอย่างไรสิ่งที่คนเหล่านี้ทำมันก็ไม่ได้ทำให้นางเ็ปอะไรมากมาย
จนนางแทบจะลืมไปแล้วว่าตัวเองเป็ใคร...
แต่ในวันนี้ทุกอย่างมันแตกต่างออกไป เพราะตอนนี้ชายที่นางรักสุดขั้วหัวใจนั้นได้ละทิ้งนางและลูกๆ ไปโดยสมบูรณ์แล้ว และวันนี้กลับเป็บุตรสาวคนโตของนางที่ออกมาปกป้องนางแทนที่จะเป็เขา...
ทำไมคนเช่นนางต้องให้บุตรสาวมาออกหน้าปกป้องกัน...
ความรู้สึกสมเพชตัวเองประเดประดังเข้ามา ถ้าหากนางเชื่อคำพูดของบิดามารดาในตอนนั้นลูกๆ ของนางก็คงไม่ต้องมาเจอกับเื่แบบนี้ บางทีในตอนนี้นางอาจจะมีครอบครัวที่ดีกว่านี้ก็เป็ได้
แต่ว่าโลกนี้ไม่มีคำว่า ‘ถ้า’ และโลกนี้ไม่มียารักษาความเสียใจ สิ่งที่นางทำได้ก็คือการพยายามเพื่อครอบครัวที่ยังเหลืออยู่ พยายามเพื่อลูกน้อยที่กำลังจะเติบโตไปในวันข้างหน้า
“รับทราบขอรับ”
.................
มาแล้วจ้า
จริงๆ เสร็จั้แ่หกโมงแล้วแหละ แต่นักอ่านคงนอนอยู่ (6.03) เลยลงให้สายๆ ก็แล้วกันเนาะ
เหมือนเดิมน้า ช่วยกันเติมกำลังใจให้หน่อยน้า
กำลังใจดีตอนใหม่มาไวนะเออ
อิอิ
1K
