จิวซัวหอบร่างไร้สติยัง กระท่อมไม้ไผ่ไม่ไกลจากลำธารนัก เืยังไหลไม่หยุดเขาวางร่างบางลงก่อนจะค่อยๆ ดึงลูกศรออกจากอกข้างซ้ายของซินเฟย
เหงื่อหยดรินเต็มในหน้านาทีแห่งความเป็ความตาย หากผิดพลาดเพียงนิดเดียวลูกดอกทำลายหัวใจของ ซินเฟยเสียแล้ว แม้แต่หมอเทวดาก็ไม่สามารถช่วยนางได้ ค่อยๆ บรรจงดึงลูกดอกออกจากาแ ซินเฟยหลับตานิ่งใบหน้าซีดเผือดจากการเสียเื จิวซัวกลั้นใจดึงออกด้วยแรงทั้งหมดที่มี ร่างเล็กสะท้อนขึ้นลงตามแรง ก่อนจะนอนนิ่งไม่ไหวติง จิวซัวถอนหายใจปาดเหงื่อบนใบหน้า หยิบยาสมานแผลขวดเล้กที่พกติดตัว โรยบนแผล ที่เกรอะกรังไปด้วยเื ยกปี่หยกอันเล็กที่ห้อยอยู่ที่คอขึ้นมาเป่าเสียดังหวีดหวิวตามลมเพียงครู่เดียว องครักษ์คนเดิมก็ปรากฏตัว
“ขือจื้อ มาแล้ว ฝ่าามีวิ่งใดให้ช่วยเหลือ”พยักหน้าให้ดูซินเฟยที่นอนอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ขือจื่อถอนหายใจ
“ฝ่าา ยาสมานแผลเก็บไว้ใช่ยามจำเป็ ยาสมานแผลขวดนี้เป็ยาดีของแคว้นเหยี่ยนหากนำมาใช้พร่ำเพรื่อเกรงว่าหากฝ่าาเกิดาแขึ้นจะไร้ยาดี”
“นางสำคัญสำหรับข้า เ้าไปตามท่านหมอมารักษานาง โดยเร็วข้ารั้งอยู่ที่นี่คอยดูแลนาง”
“รับบัญชาฝ่าา”ขือจื้อไม่รอช้ารีบไปตามบัญชาแม้ใจจะรู้สึกขัดแย้งไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่จิวซัวทำ
วังหลวง
“ฝ่าา ตามที่ฝ่าาสั่งให้หมอทั่วเขตวังหลวงไม่รับรักษา แม่นางคนหนึ่งที่ถูก ลูกดอกบัดนี้เกล้ากระหม่อมสั่งการไปแล้ว แต่ไม่ว่าจะคิดอย่างไรเสี่ยวซานก็คิดไม่ออกว่าทำไมฝ่าาจึงไม่ให้รักษานางทั้งที่นาง กำลังาเ็สาหัส”จางหลงถอนหายใจ
“วิธีการแม้จะดูใจร้ายไปหน่อยแต่เพื่อให้ได้นางกลับมาข้าจึงไม่มีทางอื่นแล้ว คนที่พานางไปไม่ใช่คนพื้นเพแคว้นฉิน ข้าจึงคิดว่าการหาหมอที่เก่งมารักษานาง จึงต้องลำบากมาก หากเขาหมดหนทางต้องมาขอร้องข้าอย่างแน่นอน”
“ฝ่าาแล้วเขาจะรู้ได้อย่างไรว่าฝ่าาอยู่ที่นี่”
“ข้าสังเกตว่าเขา ฐานะไม่ธรรมดาป้ายหยกที่เขาห้อยไว้บ่งบอกฐานะชัดเจน จนข้า ไม่อาจคาดเดาฐานะเขาได้”
“ฝ่าามีข่าวเื่นำทัพของฮ่องเต้แคว้นเหยี่ยน เป็ไปได้ไหมว่าคนผู้นั้นเป็ฮ่องเต้แคว้นเหยี่ยน”
“หากเป็เช่นนั้นจริงนับว่าเขากล้ามากที่กล้ามาถึงแคว้นฉินของเรา”
“ฝ่าาจับตัวเขาไว้เลย เพื่อต่อรองให้เขาถอนทัพออกไปเสีย”
“เื่การยกทัพมาครั้งนี้อาจเพื่อกดดันไม่ให้เรารุกรานเขาก่อนด้วย แคว้นฉินตอนนี้บ้านเมืองสงบร่มเย็นอีกทั้งกองทัพแข็งแกร่งแคว้นเหยี่ยนจึงอาจคิดว่าแค้วนเราอาจ้าขยายดินแดนรุกรานแคว้นต่างๆ ”
“ฝ่าาแต่กันไว้ก่อนจะดีไม่น้อย”
“เื่ขลาดเขลาเช่นนี้ข้าไม่อาจกระทำหากจะต้อง เกิดามิสู้ต่อสู้กันในสนามรบไม่ดีกว่าหรือหากเราจับตัวเขาตอนนี้นับว่าขลาดเขลา น่ารังเกียจ กลัวเขาั้แ่ยังไม่ทันจะประกาศา”
กระท่อมไม้ไผ่
จิวซัว เปิดอาภรณ์ตรงอกเสื้อของซินเฟยออกช้าๆ ด้วยมืออันสั่นเทา เขาไม่เคยใกล้ชิดหญิงใดมาก่อน หากมีกระจกตอนนี้คงจะเห็นว่าใบหน้าแดงจนถึงใบหู เอื้อมือ ใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดตัว ให้เบาๆ าแสาหัสจนน่ากลัว จางหลงฝีมือยิ่งธนูทั้งแรงและแม่น ถึงเพียงนี้ ก้มลงฟังเสียงหัวใจของซินเฟยเผลอมองเสี้ยวหน้าหวานทว่าซีดเซียว ใจเ้ากรรมดันสั่น ผงกศีรษะขึ้นช้าๆ สุดท้ายก็ค่อยๆ ก้มลงใช้ปากจุมพิตที่หน้าผากของซินเฟยเบาๆ
“ฝ่าา ไม่มีหมอท่านไหนยอมมารักษาแม่นางท่านนี้”จิวซัวขมวดคิ้ว
“ทั้งวังหลวงไร้หมอรักษาเช่นนั้นหรือ”
“ฝ่าา ท่านหมอท่านหนึ่งให้ยาสมานแผลมา แล้วก็บอกว่ามีทหารจากวังหลวงนำพระบัญชามายังร้านหมอทั่วเขตวังหลวงไม่ให้ใครไปรักษาแม่นางที่ถูกลูกดอก เหล่าท่านหมอเกรงว่าจะมีความผิดจึงไม่มีใครกล้ามา ฝ่าานำยานี้ สมานแผลให้นางก่อนจะดีไม่น้อย”
“จางหลง ช่างไม่เลือกวิธีการ เพียงเพื่อบรรลุเป้าหมายยอมทำเื่ที่ขัดต่อศีลธรรมเพียงนี้เชียวหรือ”
“ท่านหมอท่านนั้นยังบอกอีกว่าหากนำแม่นางไปส่งไว้ที่ประตูวัง เขารับรองว่าจะมีหมอหลวงที่เก่งกาจที่สุดคอยดูแลนาง”จิวซัวกัดฟันจนเป็สันนูน จางหลงบีบคั้นเขาเพียงนี้เชียวหรือ จางหลงกับซินเฟยมีความสัมพันธ์ใดกันแน่จึง้าตัวซินเฟยถึงเพียงนี้ ในเมื่อเขาเห็นว่านางอาศัยอยู่ในตำหนักเย็นใช้ชีวิตลำเค็ญเยี่ยงสนมที่ทำความผิดร้ายแรง หรือว่า จางหลงยังหวงก้างตามนิสัย ฮ่องเต้ทั่วไป
“ยาสมานแผลนำมันมาให้ข้าเข้า ใช้มันกับนางไม่แน่คืนนี้นางอาจจะได้สติ”ขือจื้อส่งยาในมือให้กับจิวซัว
“ฝ่าา ยาสมานแผลนี้แค่เพียงบรรเทานางต้องได้รับการรักษาอย่างแเร่งด่วนไม่เช่นนั้นอาการาเ็อากลุกลาม”จิวซัวหลับตาถอนหายใจช้าๆ
หน้าประตูวัง ร่างบอบบางที่นอนไร้สติถูกวาง ไว้ในเกี้ยว ทหารสองสามนายห้อมล้อมก่อนที่จะมีคนะโขึ้นดังๆ
“รายงานฝ่าาโดยเร็ว แม่นางที่ฝ่าา้าตัวบัดนี้มาถึงแล้ว”หมอหลวงถือหลวมยาวิ่ง มาที่เกี้ยวทันทีเหมือนรอท่าอยู่ก่อนแล้ว จางหลงสาวเท้าลงมาจากหน้ามุขตรงไปยังหน้าประตูวัง