time-

        เดินมาถึงห้องๆหนึ่งที่คาดว่าน่าจะเป็นบริเวณโถงไทม์ถูกเหวี่ยงจนล้มลงกับพื้นก่อนจะมีเสียงเท้าคู่หนึ่งเดินมาหยุดตรงหน้าพร้อมกับมือที่เอื้อมมาจิกหัวเขาให้เงยขึ้น

        “เอาไงดีลูกพี่”

        “อืม…หน้าตามันก็ดีอยู่นี่หว่า”ชายที่คาดว่าเป็นหัวหน้ากวาดสายตาสำรวจใบหน้าเขาอย่างคุกคามก่อนจะปล่อยมือทำให้หัวกระแทกกับพื้น

        “ไปตั้งกล้องดิ”

        “จะทำไรอ่ะลูกพี่”

        “กูจะถ่ายคลิปมันแล้วเอาไปไถ่เงินนังลูซี่แล้วพอได้เงินมากูก็จะเอาคลิปไอ้นี่เอาไปปล่อยในกลุ่มขาย รับรองรวยเละแน่ๆ”ชายหัวหน้าพูดพลางแสยะยิ้มกับความคิดชั่วร้าย ไทม์ที่ได้ยินก็ขนลุกเกรียวไปทั้งตัวไอ้คนพวกนี้แม่งน่าขยะแขยงเสียจริง

        “โหลูกพี่สุดยอดเลยว่ะ”

        “เออรีบไปตั้งกล้องได้แล้ว”

        “ครับ!”ลูกน้องที่เหลือวิ่งออกไปเตรียมของตามที่หัวหน้าบอก

        ไม่นานลูกน้องพวกนั้นก็ทำการตั้งกล้องเสร็จชายผู้เป็นหัวหน้าก้มลงคว้าคอเสื้อไทม์ก่อนจะเขวี้ยงเขาไปที่โซฟาที่อยู่ใกล้ๆ

        “ปล่อยนะ”

        “ฮ่าๆๆๆปล่อยหรอ เรื่องดิ ตัวทำเงินอยู่ตรงหน้าเรื่องอะไรกูจะต้องปล่อย”

        “หัวหน้าครับเอาเพื่อนมันมาด้วยมั้ยครับ”

        “เออไปลากมาด้วย คลิปจะได้สนุกๆ”

        “หยุดนะเว้ย-อั่ก!!!”ไทม์ที่ได้ยินชื่อเพื่อนเขาพยายามจะลุกแต่ก็ถูกชายผู้เป็นหัวหน้าใช้เท้ายันท้องพร้อมกับบดขยี้จนตัวไทม์ถึงกับร้องไม่ออก

        “ทำตัวให้มันดีๆหน่อย ฉันไม่อยากให้ตัวแกเป็นรอบมาก เดี๋ยวราคามันจะดรอป”

        “ไอ้…สัส”ไทม์กัดฟันพร้อมกับก่นด่าคนตรงหน้าด้วยความเจ็บปวดก่อนที่เท้าอันสกปรกนั่นจะเอาออกไป

        “ปล่อยกูนะเว้ย!!!”เสียงบูมที่ดังมาแต่ไกลก่อนจะถูกโยนเข้ามาในห้อง

        เสียงกดกล้องดังขึ้นผู้ที่เป็นหัวหน้าจับบูมกับไทม์ลากมายังตรงกลางห้องก่อนจะแก้เชือกที่มือและเอาไปมัดกับเสากลางห้องชายสองคนตรงไปหาบูมก่อนจะทำการฉีกเสื้อผ้าท่อนบนบูมพยายามดิ้นเพื่อเอาตัวรอดส่วนไทม์ที่เห็นก็พยายามจะเข้าไปช่วยเพื่อนแต่ตัวเองก็ถูกคนพวกนั้นกระทืบท้องสายตาที่พร่าเบลอนอนมองเพื่อนที่จะถูกกระทำชำเราอยากจะก่นร้องออกมาแต่ก็ร้องไม่ออก ภาพแฟลชแบ็คต่างๆที่เคยโดนกระทำพรั่งพรูเข้ามาในหัว

        ไม่เอาแล้ว

        ไม่เอาแบบนั้นอีกแล้ว

        ไม่อยากเสียเพื่อนอีกแล้ว…

        “ปล่อยกู!!!ฮือ!!!”

        “หุบปาก!!”หน้าของบูมหันตามแรงตบใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยน้ำตาจังหวะนั้นเองขณะที่ชายฉกรรจ์คนหนึ่งกำลังขึ้นคร่อมเขาจู่ๆ ก็มีเงาบางอย่างด้านหลังก่อนชายคนนั้นจะกระเด็นปลิวไปต่อหน้าต่อตา

        ทุกสายตาหันไปมองพบว่าต้นตอที่ทำให้ชายฉกรรจ์ผู้นั้นกระเด็นนอนแน่นิ่งกับพื้นคือไทม์

        ไทม์ที่ไม่ใช่ไทม์อย่างที่บูมเคยเห็นไทม์ที่ตอนนี้ตามตัวเต็มใบด้วยแผลและรอยยิ้มสยองที่พร้อมจะทำลายทุกคน

        “ไอ้นี่นี่!มันหลุดออกมาได้ไงวะ!! จับมัน!!”ผู้เป็นหัวหน้าออกคำสั่งก่อนที่เหล่าชายฉกรรจ์จะพุ่งตัวเข้าจับไทม์

        ไทม์ค่อยๆหันมายิ้มแสยะก่อนจะใช่ท่อเหล็กไล่ฟาดชายฉกรรจ์จนร่วงไปนอนแน่นิ่งกับพื้นเหลือเพียงผู้ที่เป็นหัวหน้าที่กำลังตื่นตกใจกับความน่ากลัวของเขา

        “อย่าทำไรกูนะจะเอาเพื่อนคืนก็เอาไปเลย จะเอารถด้วยมั้ย เอาไปเลนแล้วปล่อยฉันก็พอ”

        ชายผู้เป็นหัวหน้าแก๊งค์สยามโยนกุญแจรถลงพื้นให้ไทม์แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้สนใจมันเลยแม้แต่น้อย

        ไทม์ย่างเท้าเดินเข้าไปหาชายผู้เป็นหัวหน้าทำการแสยะยิ้มก่อนจะฟาดท่อลงไปที่กลางศรีษะของคนตรงหน้าจนอีกฝ่ายแน่นิ่งไปกับพื้น

        บูมจ้องมองเพื่อนชายที่ตอนนี้กำลังยืนโซเซถือท่อเหล็กที่มีคราบเลือดติดอยู่ไทม์ค่อยๆ หันมาหาเขาก่อนจะแสยะยิ้มและหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาค่อยๆย่างเท้าสาวเข้ามาและบ่นพึมพำ

        ปัง!!

        “ไทม์!!!”

        ประตูโกดังถูกเปิดออกเผยให้เห็นกลุ่มคนที่คุ้นหน้าคุ้นตาพวกลูซี่และติมรีบตรงดิ่งมาหาพวกเขาและเป็นจังหวะเดียวกันที่ไทม์หันไปก่อนจะร่วงหล่นสู่พื้น

        “ไทม์!ไทม์!” ลูซี่เขย่าตัวไทม์ที่อยู่ในอ้อมอกแต่ดูเหมือนว่าเขาจะแน่นิ่งไปแล้วลุคย่อตัวก่อนจะจะจับไทม์พลิกตัวเพื่อสำรวจรอยแผลพบว่ามีเพียงรอยถลอก

        “แค่สลบแหละแต่ก็ต้องพาไปตรวจที่โรงพยาบาลก่อน”

        “แล้วเจ้าพวกนี้…ฝีมือไอ้ไทม์หรอ”ติมเอ่ยถามพร้อมกับใช้เท้าเขี่ยร่างของชายฉกรรจ์ที่นอนสลบไหลระเกะระกะตามพื้น

        “อือไทม์ใช่ไอ้นั่นฟาดอ่ะ” บูมพูดพลางชี้ไปที่ท่อเหล็กที่วางอยู่ข้างๆไทม์ให้ทุกคนต้องหันไปมอง

        ลุคก้มหยิบขึ้นมาสำรวจก่อนจะปั้นคิ้วขมวดมองสลับกับคนที่กำลังหลับอยู่ในอ้อมอกเพราะสภาพท่อเหล็กที่มีรอยบิ่นและคราบเลือดจากการใช้ทุบตีพวกสยามมันช่างขัดกับใบหน้าและนิสัยเรียบร้อยของไทม์เสียเหลือเกินขัดเสียจนเขาไม่อยากจะเชื่อเลย

        เสียงหวอจากรถตำรวจรวมถึงรถพยาบาลมาถึงยังหน้าโกดังพร้อมกับดีนและเหล่าลูกน้องของเขา

        “จัดการหมดเลยหรอเนี่ย”ดีนหันไปถามพลางกวาดสายตาสำรวจพวกแก๊งค์สยาม

        “น้องเป็นคนจัดการ”คำตอบของลูซี่ทำเอาดีนถึงกับเลิกคิ้วหันไปถามอีกครั้งว่าเขาไม่ได้หูฝาด

        “เอาเป็นว่าฝากทางนี้ด้วยล่ะกันเดี๋ยวพาน้องไปโรงพยาบาลก่อน”

        ดีนมองตามอดีตแฟนสาวที่กำลังอุ้มไทม์ในท่าเจ้าสาวเดินขึ้นรถพยาบาลไปก่อนจะหันมามองลุคที่ยืนมองน้องสาวด้วยใบหน้านิ่งลุคหันมองดีนพลางเลิกคิ้วเป็นเชิงถามกลับ

        “มองกูทำเหี้ยไรกูไม่รู้เรื่อง!มึงต่างหากที่ต้องเล่าให้กูฟัง!”

        ที่ห้องพักฟื้นของโรงพยาบาลเอกชนมีหญิงสาวสวยผมสีดำกำลังจ้องมองชายหนุ่มที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงมือเรียวเอื้อมลูบศรีษะของอีกคนเบาๆ ก่อนจะก้มลงจุมพิตที่หน้าผาก ทำไมนะทำไมคนน่ารักอย่างเขาถึงต้องมาคอยเจ็บตัวอยู่เรื่อยเเลยนะ

        นั่งเท้าคางตีกับความตัวเองจู่ๆประตูห้องพักฟื้นก็ถูกเปิดออกเผยให้เห็นใครบางคน  “ว่าแล้วต้องมาอยู่ที่นี่”

        “พ่อ”

        คนที่อยู่หลังประตูไม่ใช่ใครนอกจากพ่อบังเกิดเกล้าของเธอชายวัยกลางคนเดินมานั่งลงที่โซฟาข้างๆเตียงคนไข้พร้อมกับใช้สายตามองคคนที่ลูกสาวคนเล็กเคยบอกว่าชอบบและรักมากถึงขั้นขอทำงานที่บ้านเพื่อจะไปเฝ้าเลย

        ศินชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อของสองพี่น้องแห่งตระกูลวรลักษณ์ถอนหายใจออกมาเล็กน้อย

        “เมื่อก่อนก่อนที่พ่อจะคบกับแม่ก็เคยเกิดเหตุกาณ์แบบนี้แหละ”

        ประโยคบอกเล่าของผู้เป็นพ่อทำเอาลูซี่ถึงกับหันมอง“เมื่อก่อนน่ะหรอคะ”

        “อืมรู้ใช่มั้ยว่าเมื่อก่อนพ่อมีเรื่องบ่อย”

        “เรื่องนั้นหนูรู้อยู่แล้ว”

        “หลังจากที่รู้จักแม่ตอนแรกพ่อก็พยายามตีตัวออกห่าง เพราะอย่างที่รู้เมื่อก่อนพ่อมีเรื่องแทบเว้นวันพ่อไม่อยากให้แม่โดนลูกหลงไปด้วย แต่แม่ก็ดื้อเอาแต่เข้าหาพ่อตลอดบอกว่าไม่อยากให้พ่อไปมีเรื่อง”

        “ตอนแรกพ่อชอบแม่ยัง”ลูกซี่รู้สึกสนใจก่อนจะหันมาคุยกับผู้เป็นพ่อ

        “ยังตอนแรกพ่อรู้สึกรำคาญเลยไล่แม่”

        “แย่มากทำไมแม่ต้องชอบพ่อด้วย” ประโยคของลูกสาวทำเอาคนเป็นพ่อถึงกับคิ้วขมวดเหล่มอง“เดี่ยวเถอะฟังให้จบก่อนสิ”

        “ที่พ่อทำแบบนั้นเพราะไม่อยากให้แม่มาเจ็บตัวเพราะไอ้พวกที่มาหาเรื่องพ่อมันก็ไม่ได้ใจดีกับผู้หญิงสักหน่อยมันเห็นใครยุ่งกับพ่อแม้ว่าจะเป็นผู้หญิงมันก็เล่นหมดแหละ”

        “แล้วแม่ทำไง”

        “แม่ไม่ยอมแม่ไปเคลียร์กับพวกที่มีเรื่องกับพ่อให้

        “ห๊ะ? แม่อ่ะน่ะหรอคะ”

        “ใช่แม่เรานั่นแหละ พอพ่อรู้ก็เลยไปเตือนเลยทำให้ทะเลาะกัน” ศินเอนพิงกับพนักของโซฟา“หลังจากแยกจากกันวันนั้นวันที่ทะเลาะกัน พ่อคิดว่าแม่น่าจะเลิกยุ่งจนกลับไปแล้วแต่พอตกดึกกลับมีสายโทรมาบอกว่าถ้าไม่มาแม่จะโดนพวกนั้นทำร้ายและข่มขืน”

        “แล้วพ่อไปมั้ย”

        “ไปสิใครจะปล่อยให้คนที่ชอบตกอยู่ในอันตรายล่ะ”

        ลูซี่หรี่ตามองคนเป็นพ่อราวกับกำลังจับผิด“ไหนตอนแรกพ่อบอกว่าไม่ชอบแม่ไง”

        “หรอตอนไหน” คำตอบของพ่อทำเอาลูซี่ถึงกับทำหน้าเบ้ บอกอยู่หยกๆ แท้ๆยังจะมาบอกว่าไม่ได้ชอบอีก

        “แล้วตอนนั้นแม่ปลอดภัยมั้ยคะโดนทำอะไรรึเปล่า”

        “เปล่าไอ้พวกนั้นเอาแม่มาล่อเฉยๆ”

        “แล้วหลังจากนั้นเป็นไงคะ”

        “หลังจากนั้นน่ะหรอตอนแรกพ่อก็กะจะถอยห่างเพื่อให้แม่ปลอดภัยแต่แม่ก็บอกว่าถ้าอยากให้ปลอดภัยก็คอยปกป้องสิ” ลูซี่เลิกคิ้วด้วยความเซอร์ไพรส์เธอไม่คิดว่าแม่จะกล้าท้าพ่อของเธอขนาดนี้

        “แล้วพ่อตกลงมั้ยคะหรือปฏิเสธ”

        “ตกลงสิมาขนาดนี้แล้วจะถอยได้ไง” ศรยกยิ้มมุมปากนึกถึงเหตุการณ์เก่าๆ ที่เคยเผชิญ

        “แล้ว…ทำไมพ่อถึงมาเล่าเรื่องนี้ให้หนูฟังหรอคะ”ศรมองลูกสาวสลับกับคนที่นอนอยู่บนเตียง

        “พ่อจะไม่บังคับให้เราเลิกยุ่งกับเขาเพราะเรื่องวิวาทหรอกนะแต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากหนูรักและชอบเขาจริงจงอย่าทิ้งและไล่เขาแต่จงอยู่เคียงข้างและปกป้องเขาให้ถึงที่สุด”

        ลูซี่ได้ยินประโยคอันซาบซึ้งของพ่อเธอขมวดคิ้วก่อนจะเม้มปากแน่นตอนแรกเธอคิดว่าจะให้เธอเลิกยุ่งกับไทม์เหมือนในละครหลังข่าวแต่พอเจอแบบนี้ยอมรับว่าเธอซาบซึ้งจนพุ่งตัวเข้าไปกอดพ่อทันที

        “ขอบคุณนะคะที่ไม่บังคับให้หนูเลิกยุ่งกับเขา” ศรยกมือลูบหัวลูกสาวที่กอดแน่นอย่างเบามือ

        “เพราะพ่ออยากให้หนูมีความสุขไงอยากให้หนูอยู่กับคนที่หนูรักคนที่หนูเลือก ถ้าหนูเลือกคนๆนี้พ่อก็จะพ่อก็จะรักคนๆ นี้ถึงในใจพ่อจะไม่อยากให้หนูเจอเรื่องวิวาทบ่อยครั้งแต่พ่อก็รู้ว่าลูกพ่อเก่งหนูจะปกป้องตัวเองและทุกคนให้ปลอดภัยได้ และถ้าหากหนูไม่ไหวหรือไม่ปลอดภัยพ่อกับเจ้าลุคก็จะเข้าไปปกป้องหนูเอง”

        “ขอบคุณค่ะพ่อขอบคุณจริงๆ ค่ะ” ศรก้มจุมพิตศรีษะของลูกสาว “พ่อก็รักลูกนะ”

        หลังจากจบซีนอารมณ์ศรก็ขอตัวกลับก่อนเพราะต้องไปดูงานต่างประเทศเหลือเพียงลูซี่ที่ยังคงเฝ้าไทม์อยู่ขณะที่กำลังนั่งทำงานไปพลางลุคก็ทักข้อความมา

        Lukeggeasy : ไอ้เด็กเหี้ยยยยยยย

        Lukeggeasy : ทำไมไม่บอกกูห๊ะ!!!!

        Lukeggeasy : ถ้ากุไม่ถามไอ้ดีนมึงก้ไม่คิดจะบอกกันเลยใช่มั้ย

        Lucyxx​ : เรื่องอะไร

        Lukeggeasy : ยังจะมาถามอีก

        Lucyxx​ : ก็มันไม่จำเป็นต้องบอกจัดการแป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว

        Lukeggeasy : หรอ

        Lukeggeasy : เนี่ยหรอจัดการเสร็จแล้ว

        Lucyxx​ : ผิดพลาดทางเทคนิคนิดหน่อย

        Lukeggeasy : กูล่ะเหนื่อยกับมึงจริงๆ

        Lucyxx​ : ขอโทษได้มั้ยล่ะ

        Lukeggeasy : เห้อ

        Lukeggeasy : กุเป็นห่วงมึงนะช่วยบอกกูบ้างก็ได้

        Lucyxx​ : ????

        Lukeggeasy : ไม่ต้องมาส่งอิโมจิครั้งนี้กูไม่ใจอ่อนหรอกนะ

        ลูซี่ไล่อ่านข้อความของพี่ชายที่ดูเหมือนว่าจะกำลังน้อยใจ? ก่อนจะกดส่งพิมพืข้อความกลับไป

        Lucyxx​ : น้อยใจ?

        Lukeggeasy : ป่าวสักหน่อย

        Lukeggeasy : ????

        คำตอบจากพี่ชายทำให้ลูซี่ถึงกับหลุดขำ

        “พี่…ลูซี่”เสียงงัวเงียจากคนบนเตียงเรียกความสนใจจากมือถือลูซี่หันไปพิมพ์บอกคนในข้อความครู่หนึ่งก่อนจะรีบวางมือถือก่อนจะไปกดปุ่มเรียกหมอ

        “เป็นไงบ้างคะเจ็บปวดตรงไหนมั้ย“ ไทม์ส่ายหัวเล็กน้อยเป็นคำตอบ “ไม่ครับ ว่าแต่ บูมล่ะครับบเขาเป็นไงบ้าง”

        “บูมสบายดีค่ะพี่ฝากติมให้ดูแลแทนแล้ว”

        “แล้วคนพวกนั้นล่ะครับ”

        “ถูกจับหมดแล้วค่ะ”

        “งั้นหรอครับ”คำตอบของลูซี่กลับไม่ได้ทำให้ไทม์ดีใจหรือสบายใจอย่างที่ควร “มีอะไรหรือเปล่าคะ”

        “ใคร…เป็นคนจัดการคนพวกนั้นหรอครับ”ลูซี่มองคนตรงหน้านิ่งพลางตีกับความคิดภายในหัวก่อนจะตัดสินใจพูดความจริงออกมา

        “เราค่ะ”ไทม์ยกยิ้มเล็กน้อยแต่แววตาและสีหน้าเขาดูเสียใจกับสิ่งที่เขาได้เผลอทำลงไปลูซี่ที่เห็นก็เอื้อมมือไปจับมือเขาพร้อมกับบีบเบาๆ เพื่อเป็นการให้กำลังใจ

        “คนที่ทำร้ายคนอื่นก็ต้องโดนลงโทษแบบนี้ล่ะค่ะมันเป็นเวรกรรมของเขา”

        “แต่ผมไม่ได้อยากทำร้ายคนอื่น”ไทม์หันมองด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาที่เอ่อร้อนลูซี่ขยับตัวมานั่งที่ข้างเตียงก่อนจะดึงเขาเข้ามากอดพร้อมกับลูบหลังเบาๆ

        “พี่รู้ค่ะพี่ก็ไม่ได้อยากทำร้ายใครเหมือนกัน”

        ลูซี่เอื้อมมือจับแก้มทั้งสองอย่างเบามือพร้อมกับจ้องตาแสดงถึงความจริงใจ“จำคำพี่เอาไว้นะคะ แต่พี่ก็ยอมไม่ได้ที่คนอื่นจะมาทำร้ายเราเพราะฉะนั้นพี่จำเป็นคนบาปเพื่อปกป้องเราค่ะ”

        ไทม์เงยหน้ามองลูซี่เขาสัมผัสถึงความจริงใจที่ออกมาจากเธอได้อย่างชัดเจนทำให้ไทม์ยกยิ้มออกมาได้แม้จะเล็กน้อยก็ตาม

        “ขอบคุณนะครับขอบคุณมากจริงๆ” ลูซี่ส่งยิ้มกลับให้ “พี่ยินดีค่ะ”

        หลังจากส่งไทม์พักผ่อนลูซี่ก็ออกจากห้องเพื่อจะออกมาคุยธุระขณะที่กำลังกดมือถือเพื่อจะส่งข้อความถามความคีบหน้ากับดีนสายตาก็เหลือบเท้าของใครบางคนเดินมาหยุดตรงหน้าเธอลูซี่เงยหน้าจากมือถือแต่พอเห็นคนตรงหน้าเธอก็ต้องถึงกับพูดไม่ออก

        “อาม่า”