“เอ่อออ เป็อะไรมากไหมครับ”
เปรมถามอย่างเป็มารยาทปนกับความกระอักกระอวนในใจ ที่ดันมือไวโอบเอวรูมเมทคนใหม่ อันนี้มันเป็ไปตามสัญชาติญาณ ผมไม่ได้ตั้งใจที่จะกอด แต่ว่านะ เป็ผู้ชายเหมือนกันแต่ทำไมคนในอกมันถึงตัวหอมจังว่ะ ถ้าหลับตากอดคงจะคิดว่าเป็ผู้หญิง บ้านมันเลี้ยงด้วยนุ่นเหรอว่ะ ตัวนุ่มฉิบหาย
“ขอโทษครับๆ”
มือนุ่มดันอกแกร่งออก เอาตัวเองออกให้ความเนื้อแน่นตรงหน้าอย่างยากลำบาก ด้วยสภาพห้องที่รก ไร้การจัดเก็บ ไม่ใช่สิ เก็บแต่ยังไม่เสร็จ ทว่ามือเล็กยังคงดึงแขนเสื้อรูมเมทตัวใหญ่ตรงหน้าเอาไว้อยู่ หากปล่อยมือตอนนี้ได้ล้มหงายหลังไปอีกรอบแน่
“ผมขอจับสักครู่นะครับ”
เปรมก้มมองมือเล็กที่กำดึงปลายแขนเสื้อเขาเอาไว้อยู่ คนตรงหน้าไม่ได้ตัวเล็กกว่ามาตราฐานชายไทยทั่วไป เพียงแต่เป็ปลื้มเองที่ตัวใหญ่เกินมาตราฐานเอง ไม่แปลกที่เปรมจะมองเด็กผู้ชายตรงหน้าว่าตัวเล็ก หัวทุยที่สูงเพียงอกเท่าทัน จึงทำให้ยังไม่เห็นหน้าคนที่แอบซบอกเขาเมื่อครู่ อีกทั้งคนตรงนี้ยังเอาแต่ก้มหน้ามองพื้นไม่ยอมขยับไปไหนสักที
“แล้วจะยืนอยู่ตรงนี้อีกนานไหมครับ ผมก็หนัก”
“อ๋อๆ คือผมยังทรงตัวไม่ได้ แต่ตอนนี้โอเคแล้วครับ”
ว่าแล้วอุ่นก็ย้ายตัวเองออกจากอกแกร่งด้วยความยากลำบาก ด้วยท่าทางทุลักทุเลปีนข้ามกองผ้าด้านหลังกลับไปฝั่งระเบียง ที่ยังมีที่ว่างเหลือให้เท้าได้เหยียบพื้นได้
“ขอโทษด้วยนะครับที่ห้องรกแบบนี้ พอดีผมยังจัดของไม่เสร็จ มันกระทันหันไปหน่อย”
เปรมมองตามแผ่นหลังเล็กอย่างพิจารณา ตัวไม่เล็กไม่ใหญ่ สูงน่าจะสัก 170 ไม่เกินนี้ ถึงจะสูงแต่ถือว่าผอมเพียวเทียบกับคนที่ความสูงในระดับเดียวกัน
แสงยามบ่ายสาดเข้าห้องประทะกับคนตรงหน้า สะท้อนเห็นรูปร่างสัดส่วนโค้งเว้าเป็เงา ภายใต้เสื้อทีเชิ้ตโอเวอร์ไซส์สีขาวตัวบางได้อย่างชัดเจน
เป็ผู้ชายตัวสูงแต่กลับมีหุ่นนาฬิกาทราย รับกับสะโพกผ่ายได้อย่างดี ทั้งยังไม่มีกล้ามเนื้ออะไรเลย ไหนจะผมสีน้ำตาลแดงเข้มที่สะท้อนรับแสงแดดนั่นอีก โคตรดูดี ภาพตรงหน้าทำให้เปรมกลายเป็ผู้ชายร่างใหญ่ ตัวหนา บึกบึน แข็งกระด้าง ตรงข้ามทุกอย่างกับรูมเมทคนนี้ จนถึงตอนนี้ผมยังไม่ได้เห็นหน้ารูมเมทเ้าของห้องเลย
“ไม่เป็อะไรครับ ผมเองต่างหากที่ต้องขอโทษ ที่มารบกวนกระทันหัน”
“อ้ะ! เจอพื้นว่างแล้ว”
คล้ายว่าอีกคนกำลังบ่นพึมพำพูดกับตัวเอง ก่อนที่จะหันตัวกลับมาเผชิญหากับเปรม
หน้าเรียวส่งยิ้มกว้างกลับมาอย่างใจดีปนเขินอายไปในตัว ไม่รู้ว่าเขินอายที่ทำห้องรก หรือเขินอายอะไรกันแน่
“แล้วพื้นที่ของผมอยู่ตรงไหนครับ”
เป็ไปตามที่เปรมคิด มือเล็กชี้ที่เตียงว่างข้างห้องน้ำติดประตู ถือว่าทำเลนี้เหมาะสมกับคนทำงานกลางคืนอย่างผม ใกล้ประตูใกล้ห้องน้ำ ดำเนินชีวิตสะดวก
แต่หากพื้นที่ใช้สอยส่วนกลางในห้องอาจจะน้อยไปหน่อยสำหรับฝั่งเขา เท่าที่เห็นมีเพียงโต๊ะอ่านหนังสือ ตู้เสื้อผ้า เตียงนอน สามชิ้นถ้วน แต่นี้ถือว่าดีมากแล้วเทียบกับห้องรูหนูที่ผมเคยอยู่
อีกอย่างผมไม่ค่อยได้อยู่ห้องอยู่แล้ว ต้องออกทำงานหาเงินเลี้ยงปากเลี้ยงท้องตัวเอง คงจะเอาไว้แค่ซุกหัวนอนเท่านั้น อีกอย่างผมก็ไม่อยากรบกวนผู้อุปการคุณคนนี้มากนัก
“เรามาคุยเื่ข้อตกลงการอยู่ร่วมกันหน่อยดีไหมครับ เพื่อความสงบสุขของเราทั้งสองด้วย”
“ได้ครับไม่มีปัญหา ผมขอนั่งคุยนะ”
เปรมชี้นิ้วไปที่เตียงก่อนจะหย่อนก้นนั่งขันสมาดอย่างไม่นึกเขิน ไหนๆ ก็จะเป็เพื่อนร่วมห้องกันไปอีกนาน คงไม่จำเป็ต้องเก็บอาการอะไรมากนัก อีกอย่างผมก็เป็คนง่ายๆ ตรงไปตรงมา ปากกับใจตรงกัน
“เราไม่ชอบให้มีกลิ่นอาหารอยู่ในห้อง หมายถึงกลิ่นที่มาจากการปรุงสด ห้ามสูบบุหรี่ในห้อง ห้ามดื่มเหล้า ห้ามเสียงดัง ห้ามยุ่งของส่วนตัวของกันและกัน ห้ามพาเพื่อนคนอื่นเข้าห้อง อันนี้สำคัญนะครับ ก่อนเข้าห้องต้องเคาะประตูบอกก่อน”
ผมเริ่มเห็นความเยอะของรูมเมทขึ้นเรื่อยๆ แล้ว ข้อตกลงในการอยู่ร่วมกันทุกอย่างที่ฝั่นนั้นพูดมามันขัดกับการดำเนินชีวิตผมทุกอย่าง แล้วแบบนี้มันจะอยู่ร่วมกันได้ไหมว่ะ
“ที่คุณพูดมาทั้งหมดผมยอมรับ แต่ผมขอพูดในฝั่งของผมบ้าง ผมต้องทำงานหาเงินใน่กลางคืนอาจจะกลับดึก หรืออาจจะกลับเช้า ส่วนนี้บ้างทีมันอาจจะมีเสียงรบกวนบ้าง คุณโอเคไหม”
โอบอุ่นครุ่นคิดอยู่สักครู่ ก่อนพยักหน้าตกลงยอมในเื่นี้
“งั้นเยี่ยมเลย ว่าแต่คุณชื่ออะไรครับผม เปรม โยธาปี 1”
“เราชื่อโอบอุ่น เรียกสั้นๆ ว่า อุ่น ก็ได้ อยู่โยธาเหมือนกัน งั้นดีเลยจะได้แชร์กันเื่เรียน ถือว่าได้เพื่อนใหม่เพิ่มอีกคน”
“คงงั้น แล้วเอาไงกับของตรงหน้า” เปรมกวาดนิ้วไปรอบห้อง ของมันเยอะจนแย่งอากาศจากเครื่องปรับอากาศไปหมดแล้ว ขืนปล่อยไว้นานกว่านี้คงจะโดนของทับหรือไม่ก็ขาดอากาศหายใจตายก่อนได้เริ่มเรียน
“นั่นแหล่ะครับปัญหา ผมขนของมาเยอะเกินไปหน่อย ที่เก็บมันเลยไม่พอ แต่ไม่ต้องเป็ห่วงนะครับคุณมีพื้นที่ส่วนตัวแน่ๆ แต่ผมอาจจะต้องขอเวลาสักหน่อย”
“พูดกันเองก็ได้ เรารู้จักกันแล้วนิ”
ถ้าให้ผมพูดจาสุภาพแบบนี้ไปตลอดผมคงได้ลิ้นจุกปากตายไปก่อน ไม่ก็ประสาทกินสมองอะไรทำนองนั้น ด้วยความที่อยู่ในแวดลงการทำงานสีเทามาั้แ่สมัยวัยรุ่น ทำให้ผมได้เจอคนในสังคมที่แตกต่างกัน แต่ส่วนใหญ่เป็สังคมสีเทางานกลางคืน ไม่ค่อยได้เจอสุภาพชนสักเท่าไหร่ ทำงานกลางคืนต้องโหดหินเข้าไว้ถึงจะได้อยู่รอด
“เอางั้นเหรอ” เปรมพยักหน้าตอบทันควัน
“ให้ช่วยเถอะ ทั้งหมดนี่ทำทั้งวันก็คงไม่เสร็จ”
ที่อาสาช่วยไม่ใช่ว่ามีน้ำใจอะไรหรอกน่ะ ผมง่วง ยังไม่ได้นอนั้แ่เมื่อคืน ทำงานที่บาร์เสร็จก็เก็บของเคลียร์งานในร้าน และอีกมากมาย ตามจริงมันไม่ต้องทำเยอะขนาดนั้นหรอกพอดีเมื่อคืนพี่ที่ตำแหน่งเดียวกันเขาลา ทำให้หน้าที่ทั้งหมดมันมาตกที่ผมไง
“ไม่เป็ไร เราเก็บเองได้ เปรมเก็บของตัวเองไปเถอะ”
ถามจริง? กี่ชาติถึงจะเสร็จครับ กองเป็ขยะล้นห้องขนาดนี้ ของใช้ส่วนตัวของผมไม่ต้องห่วงเื่นั้นหรอก มีแค่กระเป๋าเป้ใบเดียวกับของใช้ส่วนตัวนิดหน่อย แค่โยนๆ แป๊ปเดียวก็เสร็จ
“ให้เก็บตรงไหนบ้าง อ้อ ถามอีกอย่างได้ไหมนี่เป็คนพูดคำหยาบนะ รับได้ป่ะ”
“คำหยาบ? คือประมาณไหนอ่ะ”
“อย่างเช่นกู มึง อะไรประมาณนี้ ขอพูดหน่อยเถอะมันอึดอัดว่ะ”
ในที่สุดเปรมก็กล้าเอ่ยขอ หลังจากที่ทนสุภาพมานาน ที่ไม่กล้าพูดกู มึงกับโอบอุ่น เพราะคนตรงหน้าดูจากภายนอกดูเหมือนเป็ลูกคนรวยมีเงิน ถูกเลี้ยงอย่างประคบประหงมประดุจไข่ในหิน มีสังคมที่ดีกว่าเขาแน่นอน
“แบบนั้นก็ได้ แต่อย่ามากกว่านี้ได้ไหม เรารับไม่ไหว”
“จะพยายาม รีบเก็บเถอะ ให้ช่วยตรงไหนว่ามาเลย”
เยส! ในที่สุดก็มีคนมาช่วย วันนี้โชคดีมากโอบอุ่น วันนี้จะได้เลิกนอนบนกองเสื้อผ้าสักที ใจลึกๆ ก็แอบเกรงใจเปรมอยู่เหมือนกันที่ต้องมาจัดของช่วยตน
อุ่นจัดแจงหน้าที่พ่อบ้านจำเป็ให้เปรมอย่างเสร็จสับ ตัดใจแยกเสื้อผ้าที่คิดว่าไม่ได้ใส่เก็บใส่กระเป๋าเดินทางดังเดิมแล้วเรียกให้คนที่บ้านมารับกลับ ส่วนอุปกรณ์งานอดิเรกวาดภาพวาดใจต่างๆ อุ่นยังตัดใจส่งกลับบ้านไม่ได้ จะเอากลับได้ยังไงนี่มันคืองานที่อุ่นรัก
ถ้าเลือกได้อุ่นจะลงเรียนแฟชั่นให้มันรู้แล้วรู้รอด ทว่าเื่ราวทั้งหมดต้องเก็บเป็ความลับ คนที่บ้านรู้เพียงว่าอุ่นแค่วาดภาพเป็กิจกรรมเสริมเล่นๆ แต่ความจริงแล้วนี่คือความฝันของอุ่นต่างหาก แต่สุดท้ายแล้วอุ่นก็เดินตามทางที่บ้านปูเอาไว้ ด้วยคำว่า ลูกชายคนเดียวของบ้าน มันค้ำคออุ่นอยู่
“อุ่น”
“ห้ะ?”
“อันนี้เก็บกลับบ้านด้วยใช่ไหม”
เปรมชูกล่องกระดาษสีน้ำเงินเข้มขนาดเอสี่ในมือ ให้เ้าของพิจารณาอนุมัติ ทว่าคนตรงหน้ากลับใ รีบปีนผ่านกองผ้ามาคว้ากล่องในมือเปรมกลับไปอย่างรวดเร็ว
“อันนี้ไม่ได้! เอ่อออ โทษที เราใอ่ะ พอดีมันเป็ของสำคัญ”
“อ๋อ โอเค”
เปรมจัดการกองสมบัติลูกคุณหนูเสร็จเรียบร้อยแล้ว ผมยืนเท้าเอวก้มมองพื้นโล่งตรงหน้าฝั่งของตัวเองอย่างพอใจ ในที่สุดก็เสร็จสักที เคลียร์ของออกหมดแล้วห้องดูกว้างขึ้นเยอะ คราวนี้แหล่ะกูจะได้นอนสักที ทว่าพอเงยหน้าขึ้นไปมองอีกฝั่ง กลับต้องถอนหายใจเหนื่อยยืดยาว
นี่เขาเก็บมาจนเสร็จแล้ว งานฝั่งนั้นยังไม่กระเตื้องสักนิด กับอีแค่พับเสื้อผ้าลงกระเป๋าเดินทางมันจำเป็ต้องใช้เวลานานขนาดนั้นเลยเหรอว่ะ ดูแม่งทำดิ กวาดพื้นตรงหน้าตัวเองให้โล่ง แล้วค่อยๆว่าเสื้อลงพื้นบรรจงนั่งพับทีละตัวอย่างสวยงาม กูเห็นแล้วเหนื่อย อย่าบอกนะว่าผ่านมาตั้งนานได้แค่พับผ้า? ลูกคุณหนูจริงๆ จะหนีนอนก็ไม่ได้เว้ย ใครจะกล้าทิ้งเ้าของห้องให้นั่งทำงาน แล้วตัวเองะโลงเตียงนอนได้อย่างสบายใจกัน
“เสร็จสักที”
จนแล้วจนรอดสมบัติลูกคุณหนูที่อุ่นมันขนมา ผมเป็คนเก็บเองเกือบทั้งหมด โดยมีคุณหนูนั่งปรบมือให้กำลังใจบนเตียงผม หลังจากที่เก็บของกลับหลุมเดิมเรียบร้อยแล้ว เื่ปัดกวาดเช็ดถูมันก็ตกมันเป็ของผมครับ อุ่นมันทำไม่เป็สักอย่าง อย่างเดียวที่มันทำได้คือเอาขยะลงไปทิ้ง เอาน้ำใส่ถังซักล้างไม้ถูพื้น แล้วก็นั่งดูผมทำงานบ้าน เจริญละคราวนี้ ตกลงเราเป็รูมเมทกัน หรือเป็เ้าของห้องกับคนรับใช้กันแน่ว่ะ
“ว๊าว เปรมสุดยอดไปเลย”
“กระเป๋าพวกนี้เอาไง”
“ไม่ต้องเป็ห่วง เดี๋ยวพรุ่งนี้เราให้คนมาเก็บกลับ”
กูไม่ได้เป็ห่วงครับ กูกลัวว่ากูจะต้องขนลงไปชั้นล่างให้มึงครับคุณหนูโอบอุ่น
เอาละ ได้เวลานอนจริงๆ หลังจากที่อดทนใช้แรงงานมาอย่างยาวนานั้แ่ย่างเท้าเหยียบเข้ามาในห้องนี้ จะเป็ไทยแล้วโว้ยยย
จ๊อกกกก
ท้องผมร้องดังมาก ดังถึงขนาดเรียกความสนใจลูกคุณหนูตรงหน้าได้ทันที อุ่นหันมองผมตาโต ใกับเสียงเมื่อสักครู่ที่ดังไปกระแทกหูตน
“โทษที เราปวดท้องห้องน้ำ”
ปวดท้องห้องน้ำก็แย่แล้ว กูปวดท้องหิว! ข้าวยังไม่ถึงท้องสักเม็ดั้แ่เย็นเมื่อวานจนตอนนี้เกือบเย็นอีกวันแล้ว แต่ช่างมันเถอะตอนนี้ง่วงตาจะปิดแล้ว ข้ามไปอาบน้ำนอนเลยแล้วกัน ถือว่าประหยัดค่าข้าวได้อีกมื้อหนึ่ง
“งั้นเหรอ เดี๋ยวเราจะออกไปซื้อของข้างนอก เปรมฝากอะไรไหม”
“ตามสบายเลย นี่ว่าจะงีบสักหน่อย”
“เคๆ เราไปก่อนนะ”
“อื้ม”
ไปลามาไหว้จริงๆ เด็กคนนี้ เปรมยิ้มขำกับรูมเมทอายุน้อยคนนี้ ตกลงใครเป็เ้าของห้องใครเป็ผู้อยู่อาศัยกันแน่ แต่เอาเถอะถึงโอบอุ่นมันจะเป็ลูกคุณหนูเื่เยอะ สำหรับเขาถือว่าไม่ได้แย่ได้พักร่วมกับผู้ชายที่ค่อนข้างจิตใจดีแบบนี้ ก็สบายใจไปอีกอย่าง
ว่าแล้วเปรมหนุ่มชายแท้ก็เดินเข้าไปอาบน้ำ แล้วกลับมางีบหลับหนีความหิวที่ร้องประท้วงอยู่ไม่หยุดหย่อน
.
.
394
