ข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน

EP : 60 ข้าไม่ชอบให้เจ้าไปสนใจคนอื่น

“ถึงมันจะเป็นเรื่องที่ดี แต่พี่ไม่เห็นด้วย หากมีผู้ไม่ประสงค์ดีกับเจ้าจะทำอย่างไร” เว่ยหมิงหย่งเอ่ยขึ้น ถึงแม้มันจะดีที่เว่ยลู่เซียนจะหลอมโอสถทะลวงเทพแต่หากว่าพวกที่มีความอยากครอบครองโอสถทะลวงเทพขึ้นมามันก็ต้องตามสืบหาผู้หลอมโอสถเป็นแน่
และไม่ต้องพูดถึงความวุ่นวายที่จะตามมาเลย แค่นึกเขาก็รู้สึกได้ว่ามันจะดึงสิ่งเลวร้ายมาสู่เว่ยลู่เซียน
“แต่ถ้าหากข้าแข็งแกร่งขึ้นท่านพี่จะไม่ห้ามข้าใช่หรือไม่เจ้าคะ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยถามเมื่อหาทางออกให้กับตัวเองได้แล้ว
“เรื่องนั้น…” เว่ยเฉินเทียนพูดขึ้นก่อนจะหยุดลงเมื่อคิดหาคำตอบไม่ได้
“ได้สิ แต่เจ้าต้องอยู่ในระดับเซียนจักรพรรดิขั้นปลายเสียก่อน” และเป็นเว่ยเซี่ยวป้อที่เป็นคนตัดสินใจเรื่องทั้งหมด
อย่างน้อยๆ เขาก็น่าจะรั้งเว่ยลู่เซียนเอาไว้ได้สามถึงห้าปี ถ้านางเกิดถอดใจขึ้นมาก็คงดี
หากไม่แล้วถ้านางหลอมโอสถนั้นได้นางก็จะได้ใช้มันในทันที เท่านี้เขาก็วางใจได้แล้วว่าจะไม่มีใครมารังแกน้องสาวของเขาได้
“เจ้าค่ะ” เว่ยลู่เซียนตอบกลับอย่างรวดเร็ว ก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่านางจะไปถึงระดับนั้นคงใช้เวลานานเป็นแน่ แต่เพราะไม่อยากเสียหน้าเลยได้แต่เงียบเอาไว้
“พวกพี่คงต้องกลับกันแล้ว ฝากดูแลนางด้วย” เว่ยเซี่ยวป้อบอกกับน้องสาวของตัวเองก่อนจะหันไปบอกเซียวป้อจ้านเรื่องพวกนอกกรีตนั้นเขาสบายใจแล้ว
เนื่องจากได้ข่าวมาว่าพวกมันถูกทำลายไปหมดแล้วภายในวันเดียวซึ่งก็ไม่สามารถระบุบได้ว่าใครเป็นคนทำ
แต่ก็ช่างมันเถอะ ขอแค่พวกมันหายไปเขาก็สบายใจแล้ว
“ข้าดูแลตัวเองได้เจ้าค่ะท่านพี่” เว่ยลู่เซียนตอบพลางนึกแปลกใจที่อยู่ดีๆ พี่ชายของนางก็ดูเหมือนจะญาติดีกับเซียวป้อจ้านเสียอย่างนั้น
“พี่รู้ แต่กันเอาไว้ก่อนก็ดี” เว่ยเซี่ยวป้อเอ่ยบอกเพราไม่ไว้ใจในสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับน้องสาวของเขา
อีกอย่างเซียวป้อจ้านก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกลด้วยจะให้ดูแลเว่ยลู่เซียนก็ไม่แปลก
“เดินทางปลอดภัยนะขอรับท่านลุง ถ้ามาอีกก็อย่าลืมขนมมาฝากข้าด้วยนะขอรับ” เซียวจิ่งยู๋บอกพร้อมกับโบกมือลาชายหนุ่มทั้งสี่อย่างน่ารักน่าเอ็นดู มืออีกข้างก็ยังถือขนมอยู่
“ได้สิเดี๋ยวข้าจะเอามาฝากเยอะๆ เลย” เว่ยเฉินเทียนกล่าวบอกเพราะเขาต้องไปหลายเมืองหลายแคว้นย่อมต้องมีขนมหลากหลายมาฝากหลานของเขาแน่นอน
“แล้วเจ้าก็อย่าลืมกลับไปหาท่านพ่อท่านแม่ด้วยล่ะ จิ่งยู๋น่ารักน่าเอ็นดูเช่นนี้ท่านพ่อท่านแม่คงไม่โกรธเจ้าหรอก” เว่ยหมิงหย่งเอ่ยบอกในตอนที่กำลังจะเดินจากไป
เพราะเขารู้ดีว่าเว่ยลู่เซียนคงไม่มีทางไปบอกท่านพ่อท่านแม่เป็นแน่ เพราะขนาดพวกเขานางยังไม่คิดจะบอกเลยสักนิด
“เจ้าค่ะ” เว่ยลู่เซียนตอบรับพลางคิดว่าเพราะเซียวป้อจ้านคนเดียวเลยที่ทำให้ทุกคนคิดไปไกลเช่นนี้
“หมิงจื่อมานี่สิ” เว่ยเซี่ยวป้อเอ่ยขึ้นพร้อมกับกวักมือเรียกหลิ่วหมิงจื่อไปด้วย เพราะต้องการจะพูดคุยกับอีกฝ่าย
“ขอรับ” หลิ่วหมิงจื่อรับคำก่อนจะเดินไปหาเว่ยเซี่ยวป้อที่มีสีหน้าเรียบนิ่ง แต่เขารู้ว่ามันต้องเป็นเรื่องเกี่ยวกับเขาเป็นแน่
“พวกนั้นเริ่มตามหาเจ้าแล้ว ข้าว่าเจ้าอย่ามาอ้างว่ายังหาวัตถุดิบในการสร้างดาบอีกดีกว่า” เว่ยเซี่ยวเอ่ยก่อนจะหยุดเล็กน้อยแล้วมองหลิวหมิงจื่อจากนั้นก็พูดขึ้นมาต่อ
“อีกอย่างเจ้าคิดว่าพวกพี่น้องของเจ้าจะปล่อยเจ้าเอาไว้อย่างนั้นหรือหลังจากที่เจ้ามีสิทธิ์ในการขึ้นครองบัลลังก์” เว่ยเซี่ยวป้อเอ่ยบอกเขารู้เรื่องของศิษย์น้องของเขาดี
“ข้าจะไม่ให้กระทบถึงท่านหมอแน่นอนขอรับ” หลิ่วหมิงจื่อกล่าวบอกเพราะเขาต้องไปสืบว่าใครกันที่ต้องการตัวเขาไป
“รู้ใช่หรือไม่ว่าต้องทำอย่างไร” เว่ยเซี่ยวป้อถามพลางจ้องหลิ่วหมิงจื่อนิ่ง
“ขอรับ” หลิ่วหมิงจื่อตอบเขาไม่มีทางให้เรื่องวุ่นวายพวกนี้ทำให้เว่ยลู่เซียนยุ่งยากใจอย่างแน่นอน
“งั้นก็ดี อย่างให้ข้าต้องผิดหวัง” เว่ยเซี่ยวป้อกล่าวก่อนจะพากันเดินกลับไปยังห้องโถง
“อย่าทำให้พี่เป็นห่วงล่ะ ตอนนี้เขามีจิ่งยู๋จะทำอะไรก็คิดให้ดี” เว่ยเซี่ยวป้อบอกก่อนจะอดไม่ได้ที่จะดึงเว่ยลู่เซียนเข้ามากอดเบาๆ แล้วก็ผละออกแล้วเดินออกไปข้างนอกจากนั้นก็เอาดาบออกมาก่อนจะขี่ดาบกลับไปยังค่ายทหารของเขาส่วนคนอื่นๆ ก็แยกย้ายกลับไปยังที่ที่ตัวเองจากมา
“สงสัยข้าต้องไปหาที่ดูดซับลมปราณเสียแล้วล่ะ” หลังจากที่พวกท่านพี่ของนางจากไปแล้ว นางก็พูดขึ้นมาทันที นี่มันก็เป็นปีสองปีแล้วที่นางไม่ได้เลื่อนระดับลมปราณเสียที
“มีคนมาหาเจ้าแนะ เห็นว่าชื่ออี้หยาง” จ้าวเฟยเทียนที่เพิ่งเดินเข้ามาในบ้านก็กล่าวบอกเว่ยลู่เซียนทันทีที่เห็นหน้า
เว่ยลู่เซียนที่ได้ยินแบบนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างอดไม่ได้ ตามหานางเจอเร็วกว่าที่คิดแถมยังไม่มีทีท่าว่าจะยอมแพ้ในการเจอนางง่ายๆ อีกด้วย
หมับ!
เซียวป้อจ้านรีบคว้ามือของเว่ยลู่เซียนทันทีที่เห็นว่านางกำลังลุกขึ้น เหมือนจะเดินออกไปข้างนอก
“อย่าไป” เอ่ยบอกแค่นั้น แต่น้ำเสียงฟังดูก็รู้ว่าเขานั้นไม่พอใจ
เว่ยลู่เซียนไม่ตอบเพียงแต่จ้องมองเซียวป้อจ้านนิ่ง นางรับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายไม่พอใจ แถมยังกำข้อมือของนางแน่นอีกด้วย
“ข้าไม่ชอบให้เจ้าไปสนใจคนอื่น” เซียวป้อจ้านเอ่ยบอกเสียงเรียบเมื่อเห็นว่าเว่ยลู่เซียนยังไม่พูดอะไรออกมาเอาแต่จ้องมองเขาอยู่อย่างนั้น
“เจ็บ” เว่ยลู่เซียนพูดพร้อมกับกระตุกมือไปด้วย
“ท่านพ่อทำร้ายท่านแม่ทำไมขอรับ” เซียวจิ่งยู๋ร้องถามพลางกระโดดลงจากเก้าอี้แล้วมาแกะมือของเซียวป้อจ้านออกจากมือของเว่ยลู่เซียนไปด้วย แต่แกะอย่างไรก็แกะไม่ออก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 60 ข้าไม่ชอบให้เจ้าไปสนใจคนอื่น

คล้ายกับเรื่องข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน ที่คุณอ่าน

ข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 60 ข้าไม่ชอบให้เจ้าไปสนใจคนอื่น

คล้ายกับเรื่องข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้