แอบรัก

" หวัดดี " ผมเอ่ยทักคนตรงหน้าที่คุณป้าแนะนำให้รู้จัก ผมรู้ว่าท่านต้องการทำอะไร และผมก็รู้แหละว่าท่านหวังดีกับผม นี่ก็เป็นสิ่งที่ทำให้ผมโกรธท่านไม่ลงและไม่อยากหักหาญน้ำใจของท่าน แต่จะให้ผมรับสิ่งที่ท่านเสนอมาทั้งหมดผมก็ทำไม่ได้หรอกครับ

" หวัดดี เราเคยเห็นกวินบ่อยๆนะที่มหาลัยหน่ะ "

" อ่อ..แล้ว...พิชๆมา ม่ะ วินช่วย " ผมกำลังจะพูดกับหญิงสาวที่คุณป้าแนะนำต่อ แต่สายตาก็เหลือบไปเห็นพิชชาที่เดินถือชามเข้ามาพอดี

" ไม่เป็นไรวิน ไม่ได้หนักอะไร "

" มาค่ะคุณ ป้าช่วยนะคะ " ป้าพรที่ยืนจัดโต๊ะอาหารอยู่รีบเข้ามารับชามจากเธอ

" ขอบคุณค่ะป้า "

" พิช...มาสวัสดีคุณป้าเร็ว "

" สวัสดีค่ะคุณป้า " เธอเดินมายืนข้างผมพร้อมกับยกมือขึ้นไหว้

" สวัสดี....ป่ะหนูลดาไปนั่งกันดีกว่านะจ๊ะ....นี่ๆ นั่งข้างพ่อวินเค้านี่มา "

" เอ่อ..คุณป้าครับ ผมจะนั่งข้างพิชชาครับ "

" ก็ให้เค้ามานั่งข้างป้านี่มา...วินกับลดาพึ่งรู้จักกัน จะได้คุยและทำความรู้จักกันไปด้วย กับเพื่อนเราหน่ะคุยกันบ่อยแล้วนี่ อ่ะ ... เธอมะ มานั่งข้างชั้นนี่มา " คุณป้าพูดพร้อมกับจับมือพิชชาไปนั่งลงด้านข้างเก้าอี้ที่ท่านนั่ง

" คุณป้าครับ เอ่อ ..." ผมที่กำลังจะพูดต่อก็หันไปสบตากับพิชชาซึ่งเธอก็ยิ้มพร้อมกับทำปากพูดว่า " ไม่เป็นไร "

" ป้าพร ไปตามคุณท่านลงมากินข้าวเร็วป่ะ " คุณป้าพูดกับป้าพรซึ่งเป็นคนเก่าคนแก่ของบ้านเรา

:

:

" วันนี้บ้านเราคึกคักเหรอครับคุณพี่ คนเยอะเชียว "

" หวัดดีครับพ่อ พิช ...นี่พ่อวิน " ผมเอ่ยบอกพิชที่นั่งอยู่ข้างคุณป้า

" สวัสดีค่ะ "

" พ่อครับ..นั่นพิชชาแฟนวินเองครับ "

" อ้าวหนูพิชทำไมไปนั่งตรงนั้น ไม่มานั่งข้างวิน เอ่อ แล้วนี่ " คุณแม่ซึ่งเดินถือจานผัดผักเข้ามาเอ่ยขึ้นพร้อมกับทำสีหน้าแปลกใจที่เห็นลดานั่งข้างผม

" อ้าวพ่อก็นึกว่า "

" นี่หนูลดา ... หลานคุณหญิงปัทมาไง ที่เคยมาเล่นกับกวินตอนเด็กๆอ่ะ สวัสดีพ่อกับแม่ตาวินเค้าซิลูก " คุณป้าเอ่ยขึ้น

" สวัสดีค่ะ " ลดาเธอยกมือขึ้นไหว้พ่อกับแม่ของผม

" อ่ะๆ เดี๋ยวค่อยคุยกันล่ะกันนะ มากินข้าวกันก่อนดีกว่ามา " พ่อของผมถอนหายใจพร้อมกับเอ่ยขึ้น

พวกเราทั้งหมดนั่งกินข้าวไปคุยกันไปซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นคุณป้าซะเองที่เป็นคนพูดชวนลดาคุยแถมยังให้ผมตักอาหารให้ลดาอีก ระหว่างที่กินข้าวกันสายตาของผมจ้องมองใบหน้าของพิชชาเธอตลอด เธอเองก็สบตาของผมเหมือนกัน ผมรู้สึกสงสารเธอมาก ผมไม่น่าพาเธอมาให้อยู่ในสถานการณ์แบบนี้เลย

" พิช...ฝีมือผัดผักของแม่สู้รสมือของแม่หนูได้มั้ยจ๊ะ เห็นตาวินบอกหนูชอบกินผัดผัก " คุณแม่เอ่ยถามพิชชา ท่านคงเห็นว่าพิชเธอนั่งเงียบตลอดตั้งแต่ที่พวกเรานั่งกินข้าวกัน

" อร่อยมากค่ะคุณแม่...รสชาติเดียวกันเลยค่ะ "

" พูดอย่างงี้ แม่ก็อยากชิมฝีมือแม่ของหนูบ้างแล้วสิ "

" ไม่ใช่แค่แม่นะ วินก็อยากกินเหมือนกัน เอาไว้วันหลังวินไปกินข้าวที่บ้านพิชบ้างนะ " ผมเอ่ยบอกเธอ

" เอ่อ..." พิชที่กำลังจะพุดต่อก็ ....

" ที่บ้านก็คงจะมีกินแค่ผัดผักละซินะ มาบ้านนี้เธอก็เลือกกินอาหารแพงๆซิ อ่ะนี่ปลาแซลมอนย่าง เธอคงจะไม่เคยกินซินะ " พูดจบคุณป้าก็ตักปลาแซลมอนใส่จานให้พิชชา

" เอ่อ..ขอบคุณค่ะ แต่ว่า..."

" อ่ะๆ ไม่ต้องเกรงใจชั้นหรอก อาชีพครูหน่ะพ่อแม่เธอจะได้เงินเดือนสักเท่าไหร่กันเชียว กว่าจะได้กินของแพงๆคงยากสินะ "

" เอ่อ .... " พิชชากำลังจะพูดอีก

" คุณพี่ครับ ผมว่าเดี๋ยวให้ตาวินเค้าเป็นคนตัดสินใจเองดีกว่านะครับว่าเค้าจะเลือกตักอะไรให้หนูพิชชากิน "

" ชั้นก็หวังดีอยากให้เค้าได้กินในสิ่งที่ไม่เคยกินก็เท่านั้น งั้นชั้นตักให้หนูลดาก็ได้ อ่ะลดากินเยอะๆนะลูก เอาไว้วันหลังเดี๋ยวป้าให้ตาวินไปรับมากินข้าวที่บ้านป้าบ่อยๆนะ "

" เอ่อ.... ค่ะ " ลดาตอบ

" เดี๋ยวนภาไปดูของหวานก่อนนะคะ ดูท่าว่าทุกคนใกล้จะอิ่มแล้ว "

" ให้หนูไปช่วยนะคะ " พิชชาเอ่ยขึ้น ซึ่งคุณแม่เองก็พยักหน้ายิ้มตอบรับ

หลังจากกินอาหารเสร็จเรียบร้อยผมพาพิชชามานั่งเล่นในสวนหลังบ้าน เธอดูสนอกสนใจสวนที่คุณแม่เป็นคนจัดตกแต่งเอามากๆ ระหว่างที่เราสองคนเดินรอบๆสวนผมจับมือของเธอไว้แน่นเพื่อบอกให้เธอรู้ว่า ไม่ว่ายังไงผมก็จะไม่มีวันปล่อยมือเธอ ผมจะจับมือเธอแน่นๆแบบนี้ตลอดไป กว่าจะมีวันนี้ผมทนรอมานาน ผมจะไม่ยอมเสียเธอไปอย่างแน่นอน

" วินขอโทษนะ " ผมเอ่ยพร้อมกับบีบมือเธอแน่นๆ

" ขอโทษอะไร ? "

" ขอโทษที่พาพิชมาบ้านทั้งทีก็ทำให้พิชรู้สึกแย่...อีกอย่างขอโทษแทนคุณป้าด้วยหากท่านทำให้พิชรู้สึกแย่ "

" ไม่เป็นไร..แต่พิชไม่เข้าใจว่าทำไมคุณป้าพูดแบบนั้น ท่านพูดเหมือนพิชหน่ะ...เอ่อฐานะยากจนมาก วินเอ่อ..."

ติ๊ดดดดดดดๆ ผมล้วงมือหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าออกมาและกดรับทันที มาได้ทันเวลาพอดีตัวช่วยของผม

" มึงอยู่ไหนแล้ว " ผมเอ่ยถามคนในสาย

" อยู่หน้าบ้านมึงนี่ "

" โอเคๆ เดี๋ยวกูกับพิชเดินออกไป "

" ป่ะ...เราเปลี่ยนที่เดินเล่นกันดีกว่า " พูดจบผมก็จับมือเธอเดินไปหาคนที่พึ่งจะวางสาย

" ตาวินจะไปไหนเหรอลูก...ไปส่งหนูลดาให้ป้าก่อนสิ ป้ารับปากคุณหญิงว่าจะให้หลานชายไปส่งหน่ะ "

" ได้เลยครับป้า...เดี๋ยวให้ปลาวาฬไปส่งลดานะครับ ไอ้วาฬมันว่างพอดี "

" อ้าว..แล้ววินละลูก "

" ผมจะพาแฟนไปเดทสักหน่อยนะครับป้า ...อ้าวไอ้วาฬมาพอดีเลยมึง " มาแล้วครับตัวช่วยที่ผมพูดถึง ผมไลน์ไปหามันตั้งแต่ที่นั่งกินข้าวอยู่ครับ ผมคิดไว้แต่แรกแล้วครับว่ายังไงคุณป้าต้องหาทางจับผมกับพิชชาแยกกันแน่นอน ดังนั้นผมต้องหาตัวช่วย ปลาวาฬนี่แหละที่เป็นตัวช่วยที่ดีก็เพราะมันเองเป็นหลานของเพื่อนสนิทของคุณป้าผม ท่านรักมันเหมือนกับรักผม

" สวัสดีครับคุณป้า " ไอ้วาฬเอ่ยพร้อมกับยกมือไหว้คุณป้าของผม

" สวัสดีลูก..ไม่เจอกันนานเลยนะ ไม่เห็นแวะมาหาป้าบ้างเลย "

" ครับ..เรียนหนักแถมรุ่นพี่ให้ประกวดเดือนอะไรนั่นอีก วุ่นวายครับ "

" ก็หลานป้าหน่ะ หล่อซะขนาดนี้หน่ะนะ "

" ผมกับพิชไปก่อนนะครับป้า เอาไว้วันหลังผมพาพิชมาหาใหม่ สวัสดีครับ / สวัสดีค่ะ " ผมกับพิชชาลาคุณป้าเสร็จ ผมก็พาพิชมาลาคุณพ่อและคุณแม่ที่ห้องทำงาน ซึ่งคุณแม่เองก็ขอโทษขอโพยพิชชาเป็นการใหญ่ที่ทำให้เธอรู้สึกไม่ดี นี่ก็เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่ทำให้ผมประทับใจพิชชา เธอไม่ถือโทษโกรธใครๆทั้งนั้น เธอเข้าใจดีว่าที่คุณป้าทำแบบนั้นก็เพราะรักผมมาก

หลังจากขับรถออกมาจากบ้าน ผมก็พาพิชมาแวะที่ห้างดังแห่งหนึ่ง ผมพาเธอเดินเข้าออกร้านนั้นร้านนี้ ไม่ว่าจะเป็นร้านกระเป๋าแบรนด์เนม ร้านเสื้อผ้าผู้หญิงต่างๆ เข้าร้านไหนๆให้เธอเลือกของสักอย่างเธอก็ไม่เอาอะไรเลย ผมก็แค่คิดว่าเธออาจจะอยากมีเหมือนเพื่อนๆของเธอ

" ไม่เอาอะไรจริงๆเหรอ " ผมเอ่ยถามเธอหลังจากที่เราเดินออกจากร้านเสื้อผ้า

" ไม่อาววว...ปกติเวลาซื้อเสื้อผ้า พิชจะมากับคุณแม่ มาซื้อเองทีไรมันไม่ค่อยมั่นใจหน่ะ "

" แล้ว..กระเป๋าล่ะ? ไม่อยากได้ ไม่ต้องเกรงใจ นี่เงินวินเอง วินทำงานแล้ว วินมีตังค์ " ผมบอกเธอเพื่อให้เธอรู้สึกมั่นใจในตัวผม

" พิชมีแล้ว..คุณแม่พึ่งซื้อให้ อีกอย่างกระเป๋าพวกนี้ พิชไม่ค่อยชอบมันค่อนข้างต้องดูแลหน่ะ พิชซุ่มซ่ามวินก็รู้ " เธอว่าซึ่งก็ทำเอาผมแปลกใจในคำพูดของเธอไม่น้อย

" มีแล้ว ? กระเป๋าแบรนด์เนมแบบนี้หน่ะเหรอ "

" อึ้ม....พิชหน่ะไม่เอาหรอกกระเป๋า ถ้าวินอยากจ่ายตามมาเลย พิชจะเอาให้วินกระเป๋าฉีกเลย " เธอพูดจบก็จับมือผมให้เดินตามเธอไป

อีกด้าน

" น้องล่ะกลุ้มใจค่ะคุณพี่ ตาวินของน้องนี่สงสัยจะหลงผู้หญิงคนนี้หนักเอาการเลย ขนาดแนะนำหนูลดาหลานคุณหญิงปัทมาให้รู้จักยังไม่สนใจเลยค่ะ "

" ก็เค้ายังวัยรุ่นกันอยู่ เธอก็ใจเย็นๆก่อน อีกไม่นานหลานชายเธออาจจะเบื่อก็ได้ อย่าพึ่งไปบังคับอะไรเค้าเลย "

หญิงวัยกลางคนสองคนกำลังนั่งคุยกันที่ร้านขนมเจ้าดังที่ตั้งอยู่ภายในห้าง โดยอีกคนกำลังพูดถึงหลานชายของตนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

" ไม่ให้น้องเครียดได้ยังไงคะ ก็ปกติตาวินเคยสนใจใครซะที่ไหน พาไปนอนคอนโดด้วยไม่พอ วันนี้ยังพาเข้าบ้านอีก "

" วิน..มาเลย เดี๋ยวพิชจะซื้อจนกระเป๋าวินฉีกไปเลยล่ะ ขนมร้านนี้อร่อยมากเลยนะ ที่บ้านพิชชอบกินกันทุกคนเลยล่ะ "

" พิชเลือกเลย อยากได้ชิ้นไหน เอาไปฝากที่บ้านด้วยมั้ย "

" ไม่อ่ะ อาทิตย์นี้พิชกะไม่กลับบ้าน อาทิตย์หน้าค่อยไป เดี๋ยวซื้อไปฝากแค่ชมพูกับนิวล่ะกัน "

หญิงสาวกับชายหนุ่มเดินมาที่หน้าร้านขนมชื่อดังที่มีหญิงวัยกลางคนนั่งอยู่ โดยการกระทำของทั้งสองอยู่ในสายตาของเธอทั้งคู่

" เอ๊ะ!!..นั่นมัน...."

" เดี๋ยวน้องมานะคะคุณพี่ "

" ตาวิน...ตามป้ามานี่มา "

" อ้าวคุณป้า มายังไงครับ เอ่อแล้ว "

" มานี่ตามป้ามา มากันทั้งคู่นั่นแหละ "

หญิงสาวและชายหนุ่มเดินตามคนเป็นป้าเข้ามาในร้านซึ่งมีบุคคลที่ตนนับถือนั่งอยู่

" คุณพี่คะ..นี่ไงคะตาวินของน้อง เจอกันตั้งแต่เด็กๆแล้ว คุณพี่ยังจำได้อยู่มั้ยคะ "

" สวัสดีครับ "

" สวัสดีค่ะ เอ่อ...."

" ยัยพิช ? มายังไง แล้วนี่..."

" คุณยาย...มายังไงคะ คิดถึงจังเลยค่ะ "

........................

ติดตามเป็นกำลังใจให้กวินและพิชชาของเราด้วยนะคะ

ป.ล. เนื้อหาในบางช่วงบางตอนถูกตัดออกเนื่องจากความเหมาะสม ท่านสามารถอ่านฉบับเต็มพร้อมตอนพิเศษได้ที่

อีบุ๊ค นิยายแอบรัก ลงขายที่ mebmarket ในราคาเพียง29 บาทเท่านั้นจ้า