"ครูกานต์เล่นหุ้นได้กำไรเป็สิบล้านเลยเหรอ?" เฮียไช้เบิ่งตาโตเมื่อได้ฟังภรรยาเล่า “เล่นตัวไหน แล้วซื้อไปกี่บาท" เขาเองก็สนใจการลงทุนซื้อขายหุ้นด้วยเช่นกัน เคยซื้อตามเพื่อน ๆ ไปบ้าง แต่ส่วนมากจะขาดทุนมากกว่ากำไร บางตัวขายออกไม่ทัน และไม่กล้าที่จะขายทิ้งในตอนนี้ ได้แต่ปล่อยทิ้งไว้อย่างนั้นให้ช้ำใจเล่น
"ไม่รู้หรอกเฮีย นงก็ไม่รู้รายละเอียดขนาดนั้น เฮียลองหาโอกาสถามครูกานต์ดูเองแล้วกัน” เธอเองก็รู้ว่าสามีสนใจเื่หุ้น จึงได้เล่าเื่ที่ได้ยินจากอนงค์ให้ฟัง อนาคตหากได้ปรึกษากับกานต์อย่างจริงจัง สามีเธออาจได้กำไรกลับมาเป็กอบเป็กำบ้างก็ได้
ส่วนทางอนงค์เมื่อกลับถึงบ้านแล้วก็คุยเื่ตึกแถวกับสามี กานต์ไม่ขัดข้องที่จะซื้อ ตราบใดที่มีเงินซื้อไหว มันย่อมดีกว่าที่ต้องจ่ายค่าเช่าทุก ๆ เดือน แต่ไม่มีโอกาสได้เป็เ้าของอย่างแน่นอน เมื่อตกลงกันได้ รุ่งขึ้นอนงค์ก็รีบติดต่อเ้าของตึกแถว และอีกห้าวันให้หลัง เธอก็มีชื่อเป็เ้าของตึกแถวห้องนั้นแทนเ้าของเดิม
ขณะที่อนงค์และอนงค์กานต์กำลังดูแลการปรับปรุงตึกแถวที่ตลาด กานต์ก็ยังวุ่นอยู่กับการหาซื้อที่ดินเหมือนเดิม ที่ดินในหมู่บ้านดอนเรือง ราคามาตรฐานคือไร่ละ 22,000 บาท ราคาขายต่อไร่จะสูงกว่าหมู่บ้านห้วยกก เพราะดอนเรืองเป็หมู่บ้านที่เป็ทางผ่านเพื่อไปอำเภอลี้ อำเภอเศรษฐกิจสำคัญแห่งหนึ่งของจังหวัด เป็อำเภอที่มีเขตแดนติดกับประเทศเพื่อนบ้าน แถบชายแดนจึงมีการค้าขายกันอย่างคึกคัก และเป็แหล่งท่องเที่ยวสำคัญที่คนต่างจังหวัดและต่างชาตินิยมไปมาก
และในการเดินทางไปอำเภอลี้ ก็มักจะมีการพักรถกันที่หมู่บ้านดอนเรืองก่อนที่จะเดินทางต่อ ตลาดดอนเรืองจึงคึกคักไปด้วยนักท่องเที่ยวและรถขนถ่ายสินค้าที่แวะเข้าจอดทุกวัน สำหรับการหาซื้อที่ดิน อนงค์กานต์ขอให้เน้นที่แถวตลาดต่อเนื่องไปจนถึงวัดดอนเรือง ซึ่งมีระยะทางห่างระหว่างกันประมาณ 20 กิโลเมตร ดังนั้น เมื่อมีใครเสนอขายที่แถวนั้นมา และราคาไม่สูงกว่าปกติมากนัก กานต์ก็จะซื้อไว้ทันที เมื่อนับรวม ๆ กานต์มีที่ดินที่ซื้อเก็บไว้แล้วประมาณห้าไร่ คราแรกจะใส่ชื่อลูกเป็เ้าของ แต่เธอรู้สึกไม่สะดวกที่จะต้องมาจัดการเื่ต่าง ๆ ในอนาคต จึงให้ใส่ชื่อกานต์เป็เ้าของไว้ทั้งหมด
"ครูกานต์ครับ โชคดีจริงที่เจอ" น้ามา เพื่อนบ้านของกานต์เดินเข้ามาทักทายและมองกานต์อย่างลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยปากถามขึ้นมา "เห็นเขาพูดกันว่า่นี้ครูซื้อรับซื้อที่ดิน แต่เป็ที่บ้านดอนเรืองเสียเยอะ ไม่ทราบครูสนใจที่อื่นนอกจากดอนเรืองมั้ย"
"น้ามีที่ดินที่ไหนเหรอครับ ่นี้ผมเน้นรับที่ดอนเรืองจริง แต่ถ้ามีที่อื่นแล้วน่าสนใจผมก็รับครับ" กานต์ตอบกลับอย่างสุภาพ น้ามาและน้าปัน สองสามีภรรยาเป็เพื่อนบ้านที่ดีมากครอบครัวหนึ่ง พวกเขาไม่เคยมีปัญหากระทบกระทั่งระหว่างกัน ซ้ำยังคอยให้ความช่วยเหลือ มีอะไรก็แบ่งปันกันเสมอมา
"ก็ที่บ้านผมนี่แหละ ครูสนใจมั้ย ผมกำลังจะย้ายไปทำสวนลำไยที่เชียงใหม่ บ้านเก่าของเมีย ตอนนี้พ่อตาแม่ยายแก่มากแล้วทำเองไม่ไหว ผมกับเมียก็เลยจะไปทำแทน ถ้าจะให้ทิ้งบ้านไว้แบบนี้ก็จะทรุดโทรมเปล่า ๆ ไม่รู้อีกกี่ปีจะได้กลับมา หรืออาจไม่ได้กลับมาอีกก็ไม่รู้"
แน่นอน กานต์สนใจมาก อนาคตเขาตั้งใจจะสร้างบ้านใหม่ให้ใหญ่กว่าเดิม ซึ่งจะทำให้เหลือพื้นที่ใช้สอยรอบ ๆ บ้านน้อยลง อาจแออัดมากยิ่งขึ้นเมื่อมีของมาเพิ่มในอนาคต ถ้าได้บริเวณบ้านของน้ามาเพิ่ม ก็จะช่วยแก้ปัญหาตรงจุดนี้ได้ "น้าอยากขายที่ราคาเท่าไหร่ครับ"
"ที่ผมมีสองงาน เป็ที่โฉนด บ้านที่อยู่ตอนนี้สร้างจากไม้เก่าเนื้อแข็งทั้งหลัง หากรื้อไปขายต่อได้ราคาดีแน่นอน ด้านหลังบ้านก็มียุ้งข้าวสร้างจากไม้เหมือนกัน แล้วก็มีปลูกพวกมะม่วง ขนุน ไว้ด้านหลังอีกหลายต้น กำลังออกดอกงามเชียว ปีนี้ได้ทานผลแล้ว ผมตั้งใจจะขายที่ราคา 50,000 บาทครับ"
กานต์นิ่งคิดอยู่ครู่ใหญ่ ราคานี้นับว่าสูงไปหน่อยจริง ๆ เมื่อเทียบกับเนื้อที่สองงาน ถึงแม้จะรวมบ้านไม้ไปด้วยก็สูงไปอยู่ดี แต่บ้านนี้ก็เด่นตรงที่ตั้งอยู่ติดรั้วบ้านเขานี่แหละ ถ้ารื้อรั้วออกก็จะช่วยเพิ่มบริเวณบ้านของเขาให้มีเนื้อที่เกือบหนึ่งไร่พอดี
"ผมสนใจครับ ให้ราคาตามนี้น้าบอกมา ถ้าน้าพร้อมเมื่อไหร่ก็เตรียมเอกสารแล้วเรียกคนมารังวัดได้เลย แต่จะให้ดีผมอยากให้เรียบร้อยก่อนเปิดเทอมครับ ถ้าเปิดเทอมแล้วผมอาจปลีกตัวมายากแล้ว"
น้ามาเมื่อได้ยินแบบนั้น ก็ละล่ำละลักตอบมาด้วยความดีใจ "ด…ได้ครับครู สองสามวันไม่เกินนี้ผมจะมาหาครูอีกรอบ ขอบคุณครูจริง ๆ ครับ เดี๋ยวผมกลับไปบอกเมียที่บ้านก่อน" ว่าแล้วน้ามาก็เดินออกไปด้วยความดีใจ เพราะต้องย้ายที่อยู่ที่ทำกิน อนาคตไม่รู้ว่าต้องใช้เงินอีกมากแค่ไหน เพื่อให้มีทุนสำหรับต่อชีวิตในอนาคต เขาจึงได้ตั้งราคาขายบ้านนี้ไว้ค่อนข้างสูง ก่อนหน้านี้ก็ไปสอบถามกับคนในหมู่บ้านมาหลายคนแต่ก็ไม่มีใครสู้ราคาไหว โชคดีที่ตัดสินใจเข้ามาถามครูกานต์ ไม่อย่างนั้นอาจต้องลดราคาขายบ้านให้ถูกลงกว่านี้ก็ได้
หลังจากที่ภรรยาและลูกกลับมาจากตลาด ระหว่างนั่งทานมื้อกลางวัน เขาก็เล่าเื่ที่ตัดสินใจซื้อบ้านของน้ามาให้กับภรรยาและลูกสาวฟัง
"ซื้อราคานี้ไม่แพงไปเหรอคะพ่อ" อนงค์กานต์ถามออกมาด้วยความสงสัย
"แพงนะ แต่พ่อก็ยินดีรับไว้ อย่างแรกคือเป็บ้านที่มีเนื้อที่ติดกับเรา ถ้ารื้อรั้วออกก็จะได้ที่เป็สี่เหลี่ยมสวยเลย ประการที่สองเพราะพ่ออยากช่วยเหลือครอบครัวเขาด้วย ย้ายที่อยู่ข้ามจังหวัดแบบนั้นต้องใช้จ่ายเงินเยอะแน่ ๆ กว่าจะอยู่ตัว พวกเราเป็เพื่อนบ้านที่ดีต่อกันมาตลอดสิบกว่าปี ไม่เคยมีปัญหากระทบกระทั่งกันเลยสักครั้ง ตอนนี้ถ้าช่วยเหลืออะไรได้พ่อก็อยากจะช่วย" อนงค์กานต์พยักหน้าอย่างเข้าใจ
"พี่ วันนี้ครูคนใหม่มารึยัง"
"มาแล้ว เมื่อเช้าพี่ก็ไปช่วยขนของเข้าบ้านพักครูเรียบร้อยแล้ว รอให้เข้าที่สักพักพี่ว่าจะชวนมาทานข้าวเย็นที่บ้านสักมื้อ จะได้แนะนำให้รู้จักกันไว้ ท่าทางครูแกดีทีเดียว ดูใจเย็น นิ่ง ๆ ไม่พูดมาก ลูกชายท่าทางก็ดูคล้าย ๆ แม่นะ อายุน่าจะมากกว่านิดสักปีสองปีนี่แหละ"
"แล้วสามีล่ะพี่"
"ไม่เห็นนะ เห็นมากันแค่สองคนแม่ลูก"
อนงค์ขมวดคิ้วสงสัย แต่เห็นลูกสาวยังนั่งอยู่ด้านข้างจึงไม่ได้ถามอะไรออกมาอีก
175
