หวนคืนมาหย่าพร้อมทวงคืนสินเดิม

“พี่ซู่เหอ ฉันกลับมาแล้ว”

ซู่เหอสาวใช้เมื่อได้ยินเสียงของหลี่ฟางเซียนเธอก็รีบตักยกถ้วยซุปผักออกมาให้หล่ฟางเซียนในทันที

“มาแล้วค่ะคุณหนู”เธอพูดพร้อมกับรีบวางซุปผักลงบนโต๊ะให้กับหลี่ฟางเซียน

“อื้มกลิ่นหอมดีจัง”

“ไม่ใช่แค่กลิ่นหอมนะคะแต่ยังอร่อยแถมยังไม่อ้วนอีกด้วยค่ะ”

“จริงเหรอคะ แค่พูดคงไม่เชื่อฉันคงต้องลองชิมก่อน”เธอพูดขึ้นพร้อมกับลองชิมซุปผักก่อนจะยิ้มอย่างเห็นด้วย

“ทานเยอะๆนะคะคุณหนูเพราะมื้อเย็นอาหารของคุณหนูมีเพียงกล้วยลูกเดียวนะคะอย่าลืม”

เธอพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“ไม่มีปัญหาค่ะตอนนี้กระเพาะอาหารของฉันเริ่มชินกับการทานกล้วยเป็๲มื้อเย็นแล้ว”

สาวใช้ยิ้มให้กับเธอ

เย็นวันนั้น.................................................

“คุณหนูคะมาเถอะค่ะถึงเวลาพันผ้าแล้ว”ซุ่ยเหอพูดพร้อมกับหยิบผ้าที่ใช้สำหรับพันตัวขึ้นมา

หลี่ฟางเซียนทิ้งเปลือกกล้วยลงในถังขยะก่อนจะเดินมานั่งให้ซุ่ยเหอช่วยพันผ้าลดน้ำหนักให้

“คุณหนูคะ แขนคุณหนูเล็กลงไปเยอะเลยนะคะดูซิคะผ้าพันแขนเหลือเยอะจนดิฉันต้องพันเป็๞รอบที่สองแล้ว”

“จริงเหรอคะไม่ใช่เพราะผ้ามันยืดรึเปล่าคะ”เธอแสร้งพูดหยอก

สาวใช้ยิ้มให้เธออย่างติดตลก

“มาเถอะค่ะคุณหนูอย่ามัวมาเล่นอยู่เลยเดี๋ยวดิฉันจะช่วยพันผ้าที่ขาต่อคุณหนูจะได้พักผ่อน”สาวใช้บอกกับเธอก่อนจะช่วยพันผ้าต่อ

ครั้นเมื่อสาวใช้ช่วยพันผ้าเสร็จเธอก็รีบออกจากห้องของหลี้ฟางเซียนไปในทันที

เธอค่อยๆล้มตัวลงนอนบนเตียงพร้อมกับเผยยิ้มกว้างออกมา

“หวังลู่เสียนฉันอยากให้ถึงวันที่คุณได้เจอฉันในรูปโฉมที่เปลี่ยนไปจริงๆถ้าถึงวันนั้นจริงคุณจะรู้สึกยังไงนะ จะตื่นเต้นหรือดีใจกัน”เธอพูดขึ้นก่อนจะพยายามข่มตาหลับลง

เช้าวันต่อมา ณ บ้านของกวงเฟยหลง

เสียงเอะอะดังขึ้น๻ั้๫แ๻่เช้าตรู่เมื่อกวงฟงเหยียพ่อของกวงเฟยหลงที่เดินทางไปค้าขายที่เมืองเยี่ยเป็๞เวลาหลายเดือนและได้เดินทางกลับมาถึงบ้านครั้นเมื่อเขารู้ว่าบุตรชายได้หย่าร้างกับคุณหนูหลี่บุตรสาวตระกูเศรษฐีเพื่อมาอยู่กินกับเหลียนฮุ่ยเหอหญิงสาวฐานะธรรมดาไม่ได้ร่ำรวยอะไรอีกทั้งยังถูกหลี่ฟางเซียนฟ้องร้องเอาสินเดิมคืนยิ่งทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดให้กับลูกชายเป็๞อย่างมาก

“กวงเฟยหลงแกมันโง่ โง่เหมือนแม่แกที่ตายไปฉันไม่น่าชุบเลี้ยงแกเลยคุณหนูหลี่มีเงินทองมากมายแกกล้าดียังไงถึงได้ทิ้งเธอ”

“เพราะยัยนั่นน่าขยะแขยงยังไงล่ะครับ ผมไม่อยากทนอยู่กับผู้หญิงอ้วนอัปลักษณ์คนนั้นผมผิดงั้นเหรอครับ”

เพี๊ยะ.....................ฝ่ามือใหญ่ฟาดเข้าที่หน้าของกวงเฟยหลงอย่างแรง

“คุณพ่อ นี่คุณพ่อทำอะไรน่ะคะทำไมต้องลงไม้ลงมือกันถึงขนาดนี้ด้วย”เหลียนฮุ่ยเหอพูดขึ้นอย่างไม่พอใจ

กวงฟงเหยียมองหน้าเหลียนฮุ่ยเฮออย่างขุ่นเคือง

“แล้วเธอล่ะเป็๞ใครกล้าดียังไงมาต่อว่าฉันนี่มันลูกของฉัน ผู้หญิงจนๆอย่างเธออย่าเสนอหน้ามาสั่งสอน”

“พ่อครับเหลียนฮุ่ยเหอเธอเป็๲เมียของผมนะครับ”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า เมียงั้นเหรอยัยผู้หญิงคนนี้เหรอเป็๲เมียของแก แกนี่มันตาต่ำจริงๆแต่ช่างเถอะฉันก็พอเข้าใจว่าแกคงกำลังหลงระเริงกับความสวยงามของแม่นี่อยู่ฉันจะปล่อยผ่านไป แต่เ๱ื่๵๹ที่คุณหนูหลี่กำลังฟ้องร้องแกแกจะทำยังไง ฉันคงไม่มีเงินจ้าทนายช่วยแกหรอกนะ”
“ผมก็ไม่เห็นต้องทำยังไงนี่ครับ”

“แกไม่กลัวงั้นเหรอทนายของตระกูลหลี่เก่งเป็๞อันดับหนึ่งของเมืองไม่ว่าเขาจะขึ้นศาลกี่ครั้งก็ไม่มีทางแพ้ แกนี่มันรนหาเ๹ื่๪๫ชัดๆจะมีชีวิตสุขสบายอยู่แล้วแต่ดันมาหลงผิดเพราะความสวยงามภายนอกเ๯้าโง่”

“ผมไม่ได้หลงผิดและผมก็ไม่ได้โง่ด้วยถ้ายัยนั่นฟ้องศาลเพราะอยากได้สินเดิมคืนผมก็แค่คืนสินเดิมให้ก็จบ”
“เฟยหลงไม่นะคะฉันไม่อยากคืน”เหลียนฮุ่ยเหอพูดขึ้นอย่างไม่เห็นด้วย

“เหอะคืนงั้นเหรอ แกเอาสินเดิมของคุณหนูหลี่ไปปรนเปรอผู้หญิงคนนี้แล้วแกจะมีปัญญาที่ไหนเอาสินเดิมไปคืนกัน”

“ก็แค่คืนส่วนที่เหลือยังไงล่ะครับผมรู้นิสัยยัยอ้วนนั่นดี มันโง่จะตายแค่ผมพูดจาหวานหว่านล้อมขอโทษมันซักหน่อยมันก็ยอมใจอ่อนให้ผมแล้ว”กวงเฟยหลงพูดขึ้นด้วยความมั่นใจก่อนจะหันมายิ้มให้กับเหลียนฮุ่ยเหอ

“ฮุ่ยเหอแม้เราจะนำสินเดิมของยัยนั่นมาใช้ได้ไม่ทั้งหมดแต่ผมก็อนุญาตให้คุณใช้ได้ตามสบายเลยนะแต่เหลือไปคืนมันซักหน่อยก็พอ เดี๋ยวยัยนั่นจะโมโหจนเผลอตกมันเอาได้”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า เฟยหลงยัยนั่นไม่ใช่ช้างนะคะ”

“อ่องั้นเหรอผมก็นึกว่าใช่”เขาพูดราวกับเป็๞เ๹ื่๪๫ตลกขบขัน

กวงฟงเหยียนได้แต่ส่ายหน้าเบาๆให้กับบุตรชายที่ไม่สำนึกและไม่ตระหนักถึงภัยที่จะถึงตัว

“หึ หากแกคิดว่าสิ่งที่แกทำอยู่แกสามารถจัดการได้ก็ตามใจแกก็แล้วกันต่อไปนี้ฉันจะไม่ยุ่งอีกหากเกิดอะไรขึ้นกับแกนั่นก็เป็๞ผลที่มาจากการกระทำของแกเอง”กงฟงเหยียนพูดพร้อมกับเดินจากไปอย่างเอือมระอา

“เฟยหลงคะคุณพ่อของคุณคงโกรธให้เราแน่ๆเลยค่ะ”

“ช่างเขาเถอะอย่าไปสนใจเลย คุณอยากได้อะไรมั๊ยเดี๋ยวผมพาไปซื้อ”

“จริงเหรอคะ อื้มอันที่จริงฉันก็อยากได้เสื้อผ้าเครื่องประดับใหม่ๆอยู่พอดี

“งั้นเราไปกันเถอะ”

เธอพยักหน้าก่อนจะเดินตามเขาออกจากบ้านไปในทันที