ตอนที่ยี่สิบเอ็ด Prologue again 5
และสัญญาณเตือนภัยในที่ตรวจคนเข้าเมืองทหารอาวุธครบมือล้อมรอบตัวผมและบริเวณจุดที่ผมยื่นหนังสือผ่านแดนคนเข้าเมือง
ทั้งที่ทางเทคนิคหากผมเป้นเ้าหน้าที่ของรัฐตามประวัติเื้ัผมจะมีเอกสารรับรองจากสถานทูตถูกต้องทุกอย่างแถมยังมีเสียงเ้าหน้าที่สถานทูตบรรยายมาเป็แฟล็ชแบ็กเหตุการณ์ย้อนหลังด้วยว่า
เราไม่มีการติดต่อสัมพันธ์ทางการทูตเป็ทางการกับซานมาโคเราขอแนะนำให้คุณหลีกเลี่ยงประเทศนี้เพราะหากคุณเกิดปัญหาในนั้นเราไม่สามารถช่วยเหลือได้และเราได้มีนักท่องเที่ยวสูญหายไปในแต่ละปีกับซานมาโคจำนวนมาก...
เพื่อใบ้ถึงสถานะของซานมาโคและเหตุการณ์ต่อไปที่กำลังจะเกิดขึ้น
และตามสไตล์ฉากบังคับที่เราต้องโดนทหารติดอาวุธครบมือล้อมรอบและทำร้ายในฉากรเมต้นเพื่อสร้างความฟินให้กับคนเล่นเกมส์ที่ภายในเกมส์ตอนหลังๆเราสามารถใช้ตัวคนเดียวเอาชนะทั้งกองทัพของซานมาโคได้ตามแบบฉบับพระเอกแนวเกมส์แอกชั่นทั่วไป
ดังนั้นผมจึงชูมือขึ้นและยอมจำนนแต่โดยดี
“หยุด อย่าขยับ”
ทหารร้อยกว่าคนถือปืนเล็งยิงมาทางผม
“ตกลงผมยอมแพ้ ยอมถูกจับกุมแต่โดยดี”
แม้แต่ทหารก็งงมากที่ผมยอมแพ้แต่โดยดีไม่ยอมขัดขืนแต่อย่างใด
“พวกคุณเชื่อใจผมได้ ด้วยเกียรติของคนขาวwhiteman’s honour ”
ด้วยพลังทางการทูตที่ทรงพลังของคนขาว
ทำให้พวกเขาเชื่อถือคำพูดของผมทันที
แต่ละคนไม่ได้มองหน้ากันไปมาแต่ความตึงเครียดลดลง
พลังของคนขาวที่ทำให้เ้าหน้าที่ของรัฐไม่ยิงเราในทันทีและเปิดโอกาสให้เรายอมแพ้ยังทรงพลังเสมอ
“ตกลงตามพวกเรามาไปที่ห้องควบคุมตัวรอการสอบสวน”
นายทหารถือปืนชี้นำทางผมไปห้องควบคุมตัว
“พวกเราเชื่อถือในเกียรติของคุณว่าจะไม่หลบหนีเราจะไม่ยึดข้าวของของคุณขอให้รอเราในห้องอย่างสงบโดยดี”
ผมพยักหน้า
หากสถานการณ์เปลี่ยนแปลงไปที่ไม่ใช่คนขาวที่มีทักษะทางการทูตมากพอและน่าเชื่อถืออย่างผม
เราต้องวิ่งไปรอบๆค่ายกักตัวเพ่อรวบรวมข้าวของของเราให้ครบเพื่อจะเล่นเกมส์ต่อไปนั่นเอง
และผมก็กำลังรอคอยเวลาเมื่ออยู่ในห้องกักตัว
รอเวลาที่กลุ่มกบฎจะบุกเข้ามาโจมตีหน่วยงานตรวจคนเข้าเมืองนี้
2K
