ทะลุมิติมาเป็นนางร้าย เปลี่ยนชีวิตใหม่ด้วยมิติห้างสรรพสินค้าในยุค 70【จบ】

        สวีหว่านหนิงที่กำลังขนของขึ้นรถอย่างขะมักเขม้นสัมผัสได้ถึงสายตาตำหนิของสวีเม่าถิงเธอพยายามอดทนกับความรู้สึกขนลุกซู่

        “เอาละรีบปล่อยลุงรองได้แล้ว เขาต้องออกเดินทางตอนนี้ ไม่อย่างนั้นถ้าขับรถตอนฟ้ามืดจะไม่ปลอดภัย”

        ได้ยินดังนั้นต้าชุนกับเยาเม่ยจึงต้องปล่อยตัวสวีเม่าถิง

        สวีเม่าถึงชักรู้สึกไม่อยากกลับขึ้นมาเสียแล้วหรือเขาควรจะลักพาตัวต้าชุนกับเยาเม่ยกลับไปด้วย?

        ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในสมองเพียงชั่ววูบแผ่นหลังของเขาก็มีคนใช้ฝ่ามือตบลงมาฉาดใหญ่

        “เลิกคิดฟุ้งซ่านได้แล้วค่ะพี่ควรออกเดินทางแล้ว!”

        พูดจบสวีหว่านหนิงก็ยัดกล่องอาหารอะลูมิเนียมสามกล่องใส่มือเขา“เอาไว้กินระหว่างทางกับพวกรัฐมนตรีจางและผู้ช่วยนะคะ”

        “......ได้”

        “เอาละรีบกลับเถอะค่ะ!” สวีหว่านหนิงโบกมือไล่ด้วยความปวดหัว

        เธอกลัวว่าหากสวีเม่าถิงยังไม่ยอมกลับลูกๆ ของเธอคงถูกเขาขโมยหัวใจไปจนหมด

        เธอเพิ่งรู้วันนี้ว่าความผูกพันทางสายเลือดของลุงกับหลานนั้นแข็งแกร่งขนาดนี้!

        วันเวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก

        สามวันต่อมาในที่สุดสวีเม่าถิงก็กลับมาถึงปักกิ่ง

        เขากลับไปที่หน่วยงานเป็นอันดับแรกหลังรายงานความคืบหน้ากับหัวหน้าแล้วก็กลับไปที่บ้าน

        สามครอบครัวของตระกูลสวีอาศัยอยู่ระแวกเดียวกันเพียงแต่แยกบ้านกันคนละหลัง ใช้เวลาเดินทางไปมาหาสู่กันเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น

        เพราะรู้ว่าสวีเม่าถิงจะกลับบ้านวันนี้ครอบครัวของลุงใหญ่และลุงรองของสวีหว่านหนิงจึงมารวมตัวกันที่บ้านของสวีหว่านหนิง

        “เม่าถิงกลับมาแล้วหรือ!”

        เมื่อเห็นสวีเม่าถิงหิ้วกระเป๋าน้อยใหญ่เข้ามาในบ้านคนทั้งตระกูลสวีก็รีบเข้าไปรุมล้อม

        ทว่าพวกเขาชะเง้อมองรอบๆอยู่นาน ก็ไม่เห็นเงาร่างของใครอื่น

        “อาหนิงไม่ได้กลับมาสินะ” พูดจบ ป้าสะใภ้ใหญ่ก็ถลึงตาใส่สวีเม่าถิงอย่างขุ่นเคือง

        สายตานั้นเหมือนกำลังตำหนิที่เขาไม่เอาไหน

        สวีเม่าถิงพูดอย่างอ่อนใจ“ตอนนี้นโยบายเข้มงวดมาก อาหนิงคงกลับมาไม่ได้ชั่วคราวทุกคนก็ทราบดีนี่ครับ!”

        จะโทษเขาได้อย่างไร?

        สวรรค์รู้ดีว่าเขาอยากพาน้องสาวต้าชุน และเยาเม่ยกลับมามากแค่ไหน!

        “ของพวกนี้อาหนิงให้หลานเอากลับมาใช่ไหมเอาเข้ามาสิ รีบเปิดดูว่ามีอะไรบ้าง”

        ของด้านในคืออะไรไม่สำคัญที่สำคัญคืออาหนิงเป็นคนเตรียมของให้พวกเขา

        สวีเม่าถิงแจกจ่ายของตามกระดาษโน้ตที่สวีหว่านหนิงเขียนไว้

        ตอนทุกคนเปิดถุงออกดูแล้วเห็นสิ่งที่อยู่ในนั้นต่างก็พากันเงียบกริบอย่างหาได้ยาก

        ผ่านไปครู่ใหญ่สวีเม่าถิงก็ได้ยินเสียงสะอื้นไห้

        เมื่อหันไปมองก็เป็นไปตามคาดป้าสะใภ้ใหญ่ น้าสะใภ้ และแม่ของเขากำลังร่ำไห้

        “อาหนิงของเราชีวิตลำบากยากเข็ญเช่นนั้นยังมิวายเตรียมเนื้อให้พวกเรามากมายขนาดนี้ตั๋วเนื้อที่เธอมีก็ไม่ได้มากมาย คงเอามาเตรียมของขวัญให้พวกเราหมดแล้วแล้วเธอกับลูกจะกินอะไร”

        “ทุกคนไม่ต้องห่วงอาหนิงหรอกครับเธอสุขสบายดีครับ!”

        สิ้นคำสวีเม่าถิงก็ได้รับสายตาคมกริบดั่งใบมีดจากคนรอบข้าง

        ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าสายตานั้นมาจากผู้อาวุโสทั้งหกท่านของตระกูล รวมถึงพี่น้องอีกห้าคนของเขา

        สวีเม่าถิงนวดขมับที่เริ่มปวดหน่วงๆก่อนจะเล่าสถานการณ์ของสวีหว่านหนิงให้ทุกคนฟังคร่าวๆในที่สุดก็ปลอบใจคนตระกูลสวีได้บ้าง

        “แล้ว...” สะใภ้ใหญ่เอ่ยเสียงเบา “เสื้อกันหนาวสองตัวในนั้นเป็นของที่อาหนิงเตรียมมาให้หรือ”

        “ครับ”สวีเม่าถิงพยักหน้า “เสื้อกันหนาวสองตัวนั้นแม่สามีของอาหนิงเป็นคนตัดเย็บ เธอกำชับกับผมว่าผ้าและนุ่นทั้งหมดที่ใช้เป็นของใหม่ ให้เด็กๆ ใส่อย่างสบายใจได้เลยครับ”

        ที่จริงแล้วสวีเม่าถิงก็รู้สึกหวั่นใจ

        พี่สะใภ้คนโตชาติตระกูลดีไม่ได้ด้อยไปกว่าตระกูลสวี หลังคลอดลูกสองคน ข้าวของเครื่องใช้ทั้งหมดล้วนซื้อมาจากร้านค้ามิตรภาพไม่รู้ว่าเธอจะรังเกียจเสื้อกันหนาวเย็บมือเหล่านี้หรือไม่

        “เนื้อผ้าลูบดูแล้วสวมใส่สบายนุ่นก็ยัดมาอย่างพอเหมาะพอดี อุ๊ย พอมองดูให้ละเอียด บนผ้ามีการปักลายด้วยนะสืออัน สืออี๋ เป็นชื่อของเด็กสองคน คุณป้าช่างใส่ใจกันเหลือเกิน”

        พี่สะใภ้คนโตของตระกูลสวีชื่นชมเสื้อกันหนาวสองตัวไม่ขาดปาก

        สวีเม่าถิงโล่งอก“ดีใจที่พี่สะใภ้ชอบครับ”

        “ชอบสิต้องชอบอยู่แล้ว! น้องคงไม่รู้ว่าคราวก่อนตอนพี่เห็นเด็กบ้านชุนเหมยใส่เสื้อกันหนาวที่คุณยายเป็นคนเย็บให้แล้วดูใส่สบายเหลือเกินตอนนั้นพี่ยังอิจฉาอยู่เลย แต่น่าเสียดายที่รอบกายพี่ไม่มีใครตัดเย็บเป็นตอนนี้สืออันกับสืออี๋มีเสื้อกันหนาวอุ่นๆ ใส่แล้วแถมยังสวยกว่าบ้านชุนเหมยอีกต่างหาก!”

        “ถ้ามีโอกาสเจอกับแม่สามีของอาหนิงพี่จะต้องขอบคุณจากใจจริง”

        “จริงสิครับพี่สะใภ้ พี่ลองเปิดเสื้อกันหนาวดู อาหนิงบอกว่าใส่ของเอาไว้ข้างในเธอว่าเป็นของขวัญแรกพบที่อยากจะให้กับสองฝาแฝดครับ”

        เฉินเยี่ยพี่สะใภ้คนโตของตระกูลสวีได้ยินดังนั้นก็เปิดเสื้อกันหนาวออกดูก่อนจะเห็นกล่องขนาดเล็กหน้าตาประณีตสามกล่อง

        เธอเปิดมันทีละกล่องด้านในคือสร้อยทองที่มีจี้เป็นอัญมณีสีเหลืองหนึ่งเส้น และกุญแจอายุยืน [1] ขนาดเท่าฝ่ามือเด็กทารกที่ทำจากทองคำอีกสองอัน

        ด้านหลังกุญแจอายุยืนมีคำว่าสวีสืออันและสวีสืออี๋สลักเอาไว้

        นี่ก็คือของขวัญที่สวีหว่านหนิงให้กับหลานชายสองคน

        “มันมีมูลค่าเกินไปแล้ว!”

        เธอเคยได้ยินข่าวลือว่ามีคนไม่น้อยใช้เครื่องประดับมรดกตกทอดของตระกูลเอาไปแลกข้าวหรือแป้งในตลาดมืดแต่ในนั้นมีคนนำเครื่องประดับทองคำไปแลกน้อยมาก เพราะไม่ว่าเมื่อไรทองคำก็เป็นสิ่งล้ำค่าและหายากเสมอ

        กุญแจอายุยืนสองอันนี้มูลค่าไม่ธรรมดายิ่งไม่ต้องพูดถึงสร้อยทองเส้นนั้นที่เป็นของขวัญของเธอ

        เธอเคยเห็นโลกกว้างมาก่อนย่อมรู้ดีว่าอัญมณีสีเหลืองเม็ดนั้นเป็นของแท้

        แม้แต่ตระกูลเฉินของเธอหากต้องการครอบครองของทั้งสามอย่างนี้ก็คงไม่ใช่เรื่องง่าย

        “น้าสะใภ้เก็บมันไว้เถอะค่ะ อาหนิงกลับมาเมื่อไรช่วยคืนให้เธอที น้ำใจของเธอนั้นฉันกับลูกๆขอรับเอาไว้ด้วยใจก็พอค่ะ”

        แม่สวีกดมือเธอไว้พลางยิ้ม “ในเมื่ออาหนิงตั้งใจให้มันเป็นของขวัญกับสืออันและสืออี๋ เธอก็เก็บเอาไว้อย่างสบายใจเถิด”

        “แต่มันมีมูลค่ามากเกินไปแล้วค่ะ”

        “หว่านหนิงเป็นอาหญิงอยากให้ของขวัญแรกพบกับหลานชายทั้งสองก็เป็นเรื่องสมควรแล้วมิใช่หรือ”

        เมื่อเห็นว่าโน้มน้าวน้าสะใภ้ไม่สำเร็จเฉินเยี่ยจึงขอร้องสามีตัวเอง หรือก็คือสวีเม่าหราน พี่ใหญ่ของตระกูลสวี

        “รับไว้เถิดเอาไว้ตอนอาหนิงพา...” สวีเม่าหรานชะงักเล็กน้อยก่อนถามสวีเม่าถิงว่า “ลูกๆ ของอาหนิงชื่ออะไรนะ”

        สวีเม่าถิงถอนหายใจ“ต้าชุนกับเยาเม่ยครับ อาหนิงบอกว่ามันคือชื่อแรกเกิดของเด็กสองคนหลังเข้าเรียนที่โรงเรียนแล้วจะเปลี่ยนชื่อใหม่ครับ”

        “อืมถ้าอย่างนั้นก็รออาหนิงพาต้าชุนกับเยาเม่ยกลับมาแล้วพวกเราค่อยเตรียมของขวัญแรกพบให้พวกเขาก็พอ”

        “คงต้องเป็นแบบนั้นแล้วละค่ะ”

        แม้จะยังไม่เคยพบหน้าแต่ของขวัญแรกพบสองอย่างนี้ทำให้เฉินเยี่ยรู้สึกดีกับสวีหว่านหนิงถึงขีดสุด

        ไม่ใช่ว่าเธอโลภมากอยากได้ของมีค่าแต่ไม่ว่าจะเป็นเสื้อกันหนาวเย็บมือหรือของขวัญแรกพบราคาแพงล้วนเป็นการพิสูจน์ให้เห็นว่า สวีหว่านหนิงให้ความสำคัญกับเธอและลูกมากแค่ไหน

        ก่อนแต่งเข้าตระกูลสวีเธอเคยได้ยินข่าวลือบางอย่างเกี่ยวกับสวีหว่านหนิงหลายคนบอกว่าเพราะถูกตามใจมากเกินไปทำให้สวีหว่านหนิงเป็นคนอารมณ์ร้อนและไม่เห็นคนอื่นอยู่ในสายตา วันๆเอาแต่วิ่งไล่ตามผู้ชาย

        เมื่อก่อนเธอเคยกังวลว่าหากมีน้องสามีนิสัยแบบนี้ ชีวิตจะไม่สงบสุข

        แต่พ่อกับแม่กล่อมเธอว่าหนึ่งสวีหว่านหนิงเป็นแค่ลูกพี่ลูกน้องกับลูกชายคนโตของตระกูลสวีคงก้าวก่ายชีวิตของเธอไม่ได้สอง สวีหว่านหนิงถูกส่งไปเป็นจือชิงที่มณฑลเฮยและสร้างครอบครัวที่นั่นแล้ว

        อย่างไรเสีย สวีหว่านหนิงก็ส่งผลกระทบกับเธอไม่ได้ด้วยเหตุนี้เธอจึงยอมแต่งงานเข้าตระกูลสวี

เชิงอรรถ

[1]เครื่องรางชนิดหนึ่งตามความเชื่อของชาวจีนลักษณะคล้ายจี้ มักจะนำมาแขวนกับสร้อยคอหรือสร้อยข้อมือให้เด็กๆ สวมใส่เพื่อขับไล่สิ่งชั่วร้าย อวยพรให้สุขภาพแข็งแรงและอายุยืน