“หา” ชาร์ล็อตต์อ้าปากค้าง เสื้อผ้าของเธอเนี่ยนะ มันเป็ชุดดำน้ำแขนยาว ขายาวที่สุดจะเรียบร้อย ทำไมเขาว่ายังกะจะแก้ผ้าเดิน
“เอาล่ะ ข้าไปก่อนดีกว่า เสียเวลามากแล้ว ชักช้าเดี๋ยวคนอื่นจะสอยเรือเหาะนั่นไปซะก่อน โนอา เ้าพานางไปส่งที่เต็นท์ด้วยนะ” ชายหนุ่มผมน้ำเงินพูด จากนั้นก็โบกมือและเดินจากไป ปล่อยให้เธออยู่สองต่อสองกับชายหนุ่มที่ชื่อโนอา
ชาร์ล็อตต์เหลือบมองหน้าหล่อๆของเขาอย่างอายๆ ยิ่งนึกถึงภาพตอนเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าเธอก็ยิ่งหน้าแดงกว่าเดิม ไม่รู้ตอนเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ เขาอยู่สองต่อสองกับเธออย่างนี้หรือไม่ หรือชายหนุ่มผมน้ำเงินก็ยืนดูอยู่ด้วย มีใครเห็นร่างกายของเธอบ้างนอกจากเขา แล้วนอกจากเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว เขาได้ทำอะไรแปลกๆกับเธอด้วยหรือไม่ คิดมาถึงตรงนี้ใบหน้าของเธอก็ร้อนผ่าวจนแทบจะะเิ เธอก้มหน้าลงไม่กล้าสบตาของเขาที่มองตรงมาที่เธออย่างค้นหา
“เอ่อ…” ชาร์ล็อตต์พยายามจะหาเื่คุยเพื่อยุติ่เวลาที่กระอักกระอ่วน
“ไปกันเถอะ” โนอาพูด
“เอ๊ะ ไปไหน” ชาร์ล็อตต์งง
“ไปเต็นท์ของเ้าไง ลุกขึ้นยืนเองได้มั้ย หรือจะต้องให้ข้าอุ้มไปส่ง” เขาถาม
“หา มะ ไม่ต้อง ชั้นลุกเองได้ มั้งนะ..” คำสุดท้าย เธอพูดเบาๆอย่างไม่แน่ใจ หลังจากลุกพรวดขึ้นแล้วเวียนหัวจนเซทรุดลงบนเตียงเหมือนเดิม
“เฮ่อ ยุ่งยากชะมัด” โนอาบ่นเบาๆและยกเธอขึ้นพาดบ่าแบบสบายๆ
“ดะ เดี๋ยวก่อน วางชั้นลงก่อนได้มั้ย” ชาร์ล็อตต์พยายามขัดขืน
หน้าของเธอแดงกว่าเดิมเมื่อถูกอุ้มพาดบ่าแบบนั้น ััจากมือของโนอาที่จับที่ต้นขาของเธอ บ่าและ่อกแน่นๆของเขาที่ััร่างกายของเธอทำให้ใบหน้าเธอร้อนผะผ่าว
อีตาบ้า จะอุ้มทั้งทีก็อุ้มให้มันดีๆกว่านี้ได้มั้ย แถมชั้นไม่ได้ใส่ underwear ด้วย จะโป๊มั้ยเนี่ย เธอคิดอย่างกังวลถึงชายเสื้อที่เลิกขึ้นมา
“อยู่นิ่งๆ อย่าดิ้นสิ มันอุ้มลำบาก” โนอาบ่นพร้อมกับตีต้นขาเธอ 1 ที
เพียะ
“อึกก” ชาร์ล็อตต์นิ่งและเลิกดิ้นในทันที ด้วยความกลัวว่าเขาจะตีเธออีกครั้ง
ดีนะที่ตีแค่ขา ไม่ตีก้น
เธอกัดริมฝีปากด้วยความขุ่นเคือง ั้แ่เกิดมาเธอยังไม่เคยต้องอับอายขนาดนี้มาก่อน เธอ คุณหนูชาร์ล็อตต์ ธราภิธรณ์ ลูกสาวคนเดียวของมหาเศรษฐีระดับท็อป 10 ของประเทศ ไม่เคยได้รับการปฏิบัติแบบนี้มาก่อน เธอไปที่ไหนก็มีแต่คนให้เกียรติและรักษาระยะห่าง ไม่กล้าเข้าใกล้ แต่นี่อะไร ภายในเวลาไม่นาน ชายหนุ่มคนนี้ทั้งฉีกเสื้อผ้าเธอทิ้ง เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ อุ้มเธอพาดบ่า ตีต้นขาเธอ นี่ยังไม่นับว่าเขาเป็คนวางะเิทำให้เธอาเ็อีกต่างหาก เธอจะจำเขาไปจนวันตาย
“อ๋าา” ชาร์ล็อตต์อ้าปากค้าง ตาเบิกกว้างเมื่อโนอาอุ้มเธอออกมาจากเต็นท์ของเขาที่เป็เต็นท์ผ้าทรงกลมขนาดไม่ใหญ่มาก ออกมาเห็นทิวทัศน์ภายนอก ลมเย็นเยียบโชยกลิ่นทะเลพัดปะทะหน้าของเธอจนผมปลิวสยาย เธอต้องเอามือจับผมไว้ไม่ให้ปรกใบหน้าเพื่อให้เห็นวิวตรงหน้าอย่างชัดเจน
ภาพตรงหน้าคือวิวูเาที่ติดชายทะเล มองลงไปข้างล่างูเาก็จะเห็นเป็ทะเลที่สวยงาม เงียบสงบ และดูลึกลับอย่างบอกไม่ถูก มันไม่เหมือนสถานที่ไหนในโลกที่เธอรู้จักเลย ถึงแม้จะเดินทางท่องเที่ยวไปทั่วโลกกับพ่อแม่แล้วก็ตาม และที่สำคัญ ไม่ใช่มัลดีพส์!
หรือว่านี่จะเป็ความฝัน…
ชาร์ล็อตต์พยายามวิเคราะห์ว่านี่เป็ความฝันหรือไม่ อันที่จริงแล้วเธอเป็ lucid dreamer ซึ่งก็คือ สามารถรับรู้ได้ว่ากำลังฝันอยู่ และสามารถควบคุมเหตุการณ์บางอย่างในความฝันได้ และเธอก็เอนจอยกับความสามารถนี้ของเธอเป็อย่างมาก ถึงขนาดว่าตั้งตารอให้ถึงเวลานอนทุกวัน เพื่อจะได้หลับฝัน
โนอาพาเธอเดินไปตามทางเดินขรุขระตรงไหล่เขาอย่างสบายๆราวกับเธอไร้น้ำหนัก มองลงไปข้างล่างก็เป็ทะเลที่ดูจะลึกไม่เบา เธอคิดอย่างหวาดเสียวว่าถ้าหากเขาสะดุดและทำเธอตกไปทะเลเบื้องล่างคงจะน่ากลัวเอามากๆ ดีไม่ดีถ้าเขาไม่ลงมาช่วย เธออาจจะตายได้ง่ายๆ พอคิดถึงตรงนี้เธอก็รีบเกาะยึดเสื้อเขาไว้อย่างแ่า
“เฮ่อ” โนอาถอนหายใจและส่ายหัวเบาๆเมื่อเห็นว่าเธอเกาะยึดเขาไว้ซะแน่น
สมองและร่างกายที่ค่อยๆฟื้นตัวของเธอเริ่มจับััทั้ง 5 ได้เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ การเดินเป็จังหวะด้วยฝีเท้าเบาๆแต่สม่ำเสมอของโนอาส่งผ่านมาถึงร่างกายของเธอที่ััร่างกายของเขา มืออุ่นๆใหญ่ๆสากเล็กน้อยของเขาที่ประคองตรงต้นขาของเธอเบาๆ สายลมทะเลเย็นๆที่ทำให้เธอรู้สึกเหนียวใบหน้าและเส้นผมเล็กน้อย เสียงนกร้องเบาๆ เสียงคลื่นทะเล และเสียงใบไม้ที่ปลิวกระทบกันตามแรงลม รวมทั้งทิวทัศน์ที่แปลกตาทำให้ชาร์ล็อตต์รู้สึกพิศวงกับภาพที่เห็นและััที่ได้รับ
real real มากๆ real เกินไป ไม่เหมือนความฝันเลย จะว่าไปทำไมรับรู้ััได้ real กว่าความจริงซะอีก หรือว่าเราจะหลุดมาต่างโลก!
พอคิดมาถึงตรงนี้ชาร์ล็อตต์ก็รู้สึกตื่นเต้นเป็อย่างมาก เธอชอบอ่าน manga เกี่ยวกับ isekai การหลุดไปต่างโลกอะไรทำนองนั้น แล้วก็รู้สึกอยากลองัักับการหลุดไปต่างโลกบ้าง ไม่ใช่ว่าเธอไม่พอใจกับชีวิตในโลกความจริงหรอกนะ โลกความจริงก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร เธอสวย รวย เพอร์เฟกต์ สมบูรณ์แบบไปซะทุกอย่าง เธอก็แค่รู้สึกเบื่อๆกับกิจวัตรประจำวันแบบเดิมๆเท่านั้นเอง
มีความเป็ไปได้สองแบบ 1.ฝัน 2.หลุดไปต่างโลก แบบไหนกันแน่นะ
ชาร์ล็อตต์พยายามวิเคราะห์ข้อมูลเท่าที่สมองที่ยังไม่แล่นนักของเธอจะทำได้ ระหว่างนั้นโนอาก็พาเธอมาถึงลานกว้างๆที่มีเต็นท์แบบเดียวกับของเขาอยู่ประมาณ 5-6 เต็นท์ เขาอุ้มพาเธอมาถึงเต็นท์หนึ่ง พาเธอเข้าไปนั่งลงบนที่นอนในเต็นท์นั้น และตั้งท่าจะเดินออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ
“เดี๋ยวสิ จะไปแล้วเหรอ” ชาร์ล็อตต์เรียกเขาไว้
“อืม” โนอาพยักหน้านิดหนึ่งและเดินจากไปอย่างเนือยๆ
“เดี๋ยว อ๊ะ” ชาร์ล็อตต์ทำท่าจะลุกตามเขาไป แต่กลับถูกจู่โจมกอดจนล้มลงไปนอนบนเตียงนั้น โดยมีชายหนุ่มคนหนึ่งสวมกอดอยู่บนตัวเธออย่างแแ่
“นายหญิง” เสียงชายหนุ่มคนหนึ่งพูดขึ้นอย่างอ่อนโยน เขากอดเธออย่างแแ่ด้วยร่างกายที่สั่นเทา และเหมือนจะร้องไห้เบาๆอยู่บนตัวเธอ
ชาร์ล็อตต์กะพริบตาปริบๆ
นี่มันอะไรกันอีกวะนี่
แต่พอตั้งสติได้เธอก็พยายามผลักไสเขาออกจากตัวเธอ
“เดี๋ยว นี่มันอะไรกัน ออกไปจากตัวชั้นเดี๋ยวนี้นะ” เธอพยายามผลักเขาออกห่างจากตัวเธอ แต่พอเธอเห็นหน้าเขาชัดๆเธอก็อ้าปากค้าง
หูแมวเหรอ น่ารักชะมัดเลย
ชายหนุ่มตรงหน้าที่ยังอยู่บนตัวเธอนั้นมีอายุพอๆกับเธอ อาจจะเด็กกว่าเล็กน้อยสักหนึ่งหรือสองปี เขามีผมสั้นสีทอง ดวงตาสีม่วงอ่อนกลมโต ผิวเนียนละเอียดขาวใส ริมฝีปากสีชมพู แต่จุดเด่นที่สุดคือหูสองข้างของเขาที่คล้ายหูแมว มีขนสีทองดูนุ่มนิ่มน่าจับเล่น หูนั้นหลุบต่ำลง
“นายหญิง ข้าขอโทษ ข้าลืมไปว่าท่านไม่ชอบให้ข้าอยู่ข้างบน” เขาดูมีสีหน้าเสียใจ และค่อยๆลงจากตัวเธออย่างระมัดระวัง จากนั้นก็ลงมานั่งบนพื้นข้างๆเตียงเธออย่างเรียบร้อยด้วยหูที่ยังหลุบลงเหมือนเดิม ข้างหลังเขามีหางยาวฟูๆสีทองที่ปัดไปมาช้าๆเบาๆ อย่างกังวล
เอ่อ ประโยคตะกี้มันหมายความว่ายังไงกันล่ะเนี่ย ฟังดูทะแม่งๆยังไงพิกล
ชาร์ล็อตต์คิดพลางกุมขมับอย่างปวดหัวกับการปรากฎตัวของผู้ชายแปลกๆทีละคนอย่างต่อเนื่องจนเธองงไปหมด ผ่านไปสักพักเธอก็หันมามองหน้าชายหนุ่มน่ารักตรงหน้าที่กำลังนั่งรอเธออยู่อย่างอดทน
“เอ่อ นายชื่ออะไรเหรอ”
“เอ๋ นายหญิงจำข้าไม่ได้เหรอ” เขามีสีหน้าเ็ปกว่าเดิม น้ำตาเริ่มคลออยู่ที่เบ้าตาอีกรอบ
“เฮ่อ ใช่ ชั้นจำนายไม่ได้” ชาร์ล็อตต์เริ่มปวดหัวขึ้นมาอีกรอบ
ใบหน้าที่แสนจะน่ารักนั้นบวกกับน้ำตาที่ทำท่าจะหยาดหยด อีกทั้งเสียงที่น่ารัก ออดอ้อนทำให้เธอเกือบจะเผลอใจเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้ แต่คิดอีกทีไม่ทำดีกว่า เดี๋ยวเกิดเขาจู่โจมเธอขึ้นมาอีกทีจะแย่ ถึงเขาจะดูอ่อนโยนและขี้แยแต่ถึงยังไงก็ยังเป็ผู้ชายแถมแรงเยอะไม่เบา เมื่อสักครู่กว่าจะผลักเขาออกได้ก็แทบแย่
“ข้าคือเบล ทาสของท่าน” เขาพูด
“เอ๊ะ ทาส?” ชาร์ล็อตต์เลิกคิ้วซ้ายขึ้น
“ใช่ครับ”
อืม ทุกคนเข้าใจว่าชั้นคือเอเดน ถ้างั้นน้องเบลนี่ก็คือทาสของเอเดนสินะ ที่นี่เขามีทาสกันด้วยเหรอ เอ แล้วตาโนอานั่นเป็ทาสของผู้ชายผมน้ำเงินนั่นด้วยมั้ยนะ เห็นฟังคำสั่งเขาทุกอย่าง ชาร์ล็อตต์คิด
“ชั้นคือเอเดนสินะ นายคือทาสของชั้น แล้วโนอาล่ะเป็ทาสของผู้ชายผมน้ำเงินด้วยรึเปล่า” เธอถาม
“ท่านหมายถึงท่านฮิวโก้ใช่หรือไม่ ไม่ใช่หรอก พวกเขาเป็เพื่อนกัน” เขาตอบ
“งั้นเหรอ แสดงว่าเอเดน เอ๊ย ชั้นเป็คนเดียวที่มีทาสสินะ อืม ชั้นคงจะรวยกว่าคนอื่น” ชาร์ล็อตต์พูด
“จะว่ายังงั้นก็ไม่เชิง พวกท่านฮิวโก้และท่านโนอาก็รวยพอๆกับนายหญิง แต่พวกเขาเลือกที่จะไม่มีทาสเอง” เบลพูดเบาๆ
“เหรอ พวกเขาคงชอบทำอะไรด้วยตัวเองมากกว่าละมั้ง” ชาร์ล็อตต์ชวนคุยเรื่อยเปื่อย
“เื่นั้นข้าก็ไม่แน่ใจนัก แต่พวกเขาไม่้าการปรนนิบัติของทาส มีแต่ท่านที่ชื่นชอบการปรนนิบัติ และท่าน เอ่อ มีทาสอยู่อีกหลายคน นอกจากข้าแล้วก็มีอีก 2 คน แต่ข้าเป็คนเดียวที่ท่านพามาด้วยในภารกิจครั้งนี้ เพื่อ เอ่อ ปรนนิบัติท่าน” เขาพูดด้วยสีหน้าเขินอาย
“เหรอ ชั้นมีทาสหลายคนเหรอ ว่าแต่ ทำไมต้องหน้าแดงขนาดนั้น แล้วไอ้การปรนนิบัติที่ว่านั่นมันคือยังไงกันแน่” ชาร์ล็อตต์ขมวดคิ้ว เธอเริ่มสังหรณ์ใจแปลกๆ
“เอ่อ หลักๆแล้วก็คือการปรนนิบัติยามค่ำคืน หรือไม่ก็ยามไหนก็ได้ที่ท่าน้า..” เบลอึกอักและหน้าแดงกว่าเดิม
“ซึ่งก็คือ..” ชาร์ล็อตต์พยายามถามเพื่อให้ชัดเจนกว่าเดิม เธอเริ่มสังหรณ์ใจแปลกๆมากขึ้น
“ซึ่งก็คือ เอ่อ การทำให้ท่านพึงพอใจและมีความสุขด้วยร่างกายของพวกเรา” เบลหันหน้าหนีนิดหนึ่งอย่างเขินอาย ใบหน้าของเขาแดงก่ำไปจนถึงใบหู
“หา..” ชาร์ล็อตต์ชะงัก
“บางครั้ง ท่านก็เรียกทาสมาแค่คนเดียว บางครั้งก็ 2 คน บางครั้งก็เรียกไปพร้อมกันทั้ง 3 คนเลย” เบลยังพูดต่อด้วยหน้าที่แดงก่ำ
“ระ ร้ายกาจ” ชาร์ล็อตต์ยกมือขึ้นทาบอก ใบหน้าของเธอแดงก่ำไม่แพ้เบล เมื่อคิดจินตนาการตาม
5K
![จ้าวศัสตราเทวะ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1608265528_24768503.webp)
