ลิขิตฟ้าให้มารัก

49.....   

        “อุ๊ย..เอาลูกหมามาจากไหนคะเนี่ยน่ารักเชียว”

        ป้าผาณิต ถามสิปปกรด้วยความแปลกใจที่เห็นหลานชายของยายกันยามาศอุ้มเจ้าหมีพู

ลงมาจากรถ

        “ลูกเจ้าดุ๊กดิ๊กไงครับป้า...เดี๋ยวป้าช่วยหาผ้าห่มผืนเล็กให้ปอนด์ด้วยนะครับจะไปปูให้หมีพูนอนบนเตียงด้วย”

        “ชื่อหมีพูเหรอคะ..สมตัวจริง ๆ ค่ะอ้วนจ้ำม่ำน่ารักดี”

        ป้าผาณิตมองหมีพูที่หลับอุตุอยู่ในอ้อมกอดของสิปปกรด้วยความเอ็นดูก่อนจะรีบเดินไปหาผ้าห่มให้ตามคำสั่ง

        สิปปกรวางเจ้าหมีพูที่กำลังหลับสบายไว้บนผ้าห่มที่วางอยู่บนเตียงนอนของเขา  แล้วก็คว้าผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำทันที  เขาอยู่ในห้องน้ำนานพอสมควรก่อนจะออกมาในชุดนอนแต่พอเขาจะล้มตัวลงนอนบนเตียงก็ต้องแปลกใจที่ไม่เห็นเจ้าหมีพูนอนอยู่  เขารีบเดินร้องเรียกหาหมีพูไปทั่วห้องทั้งก้มลงหาใต้เตียง  และเปิดดูตามตู้เสื้อผ้า เขาใจหายวาบกลัวประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเมื่อคราวที่เจ้าดุ๊กดิ๊กหายออกไปจากบ้าน

        “อยู่นี่เว้ย!...เรียกอะไรนักหนาวะนายปอนด์”

        ชวินในร่างหมีพู ร้องตะโกนออกมาจากในกล่องลังกระดาษ

        “เสียงเห่าอยู่ไหน หมีพู เห่าอีกทีสิจะได้รู้ว่าแกอยู่ไหน”

        สิปปกร ร้องบอกพร้อมกับเงี่ยหูฟังคราวนี้เจ้าหมีพูเห่าดังกว่าเดิม ทำให้สิปปกรหันขวับไปทางต้นเสียงทันที เขารีบเดินไปที่ลังกระดาษเห็นมันเปิดอ้าอยู่จึงชะโงกหน้าไปดู

        “ว่าไงปอนด์  เรียกทำไมวะคนกำลังดูรูปเพลิน ๆ”

        ชวินร่างเจ้าหมีพู หันไปส่งสายตาแป๋วให้กับเพื่อน

        “ทำอะไรหมีพู ..เอ๊ะ..นี่ดูรูปอะไร”

        สิปปกรจ้องมองการกระทำของเจ้าหมีพูด้วยความทึ่งจนขนลุกเมื่อเห็นอัลบั้มรูปถ่ายที่เขาเก็บเอาไว้ในลังกระดาษ ถูกเปิดอ้าเอาไว้เป็นภาพที่เขาถ่ายร่วมกับเพื่อน ๆ ครบเซ็ททั้งตัวเขา ลิลลี่ นัฏนรี ไปยาและชวินในภาพทุกคนนั่งยิ้มให้กับกล้องในชุดนักศึกษา

        “หมีพู..นี่แกดูภาพพวกนี้หรือ”

        สิปปกร ถามเสียงเกือบจะสั่นชวินในร่างหมีพูเห่าตอบรับ ยิ่งทำให้คนถามแน่ใจในสิ่งที่กำลังพิสูจน์อยู่เขาตัดสินใจอุ้มหมีพูพร้อมกับหยิบอัลบั้มรูปไปวางบนเตียง

        “หมีพูแกรู้ไหมว่าฉันเอาแกมาค้างที่นี่เพราะอะไร”

        สิปปกรมองหน้าเจ้าหมีพูถามออกไปด้วยความหวังว่ามันจะรู้เรื่อง

        “คงไม่รู้ล่ะสิ..งั้นก็จะบอกให้ฉันต้องการพิสูจน์อะไรบางอย่าง”

        “พิสูจน์อะไรวะนายปอนด์”

        หมีพูจ้องหน้าคนถามพร้อมส่งเสียงครางในลำคอ

        “นายคือชวินกลับชาติมาเกิดใช่ไหม”

        สิปปกรถามตรงประเด็น เจ้าหมีพู หอนยาวมองหน้าเขาด้วยแววตาดีใจเพื่อสื่อสารบอกว่า

        “ใช่แล้วไอ้เพื่อนรัก..นี่ฉันชวินเพื่อนของแก”

        “ทำให้ฉันแน่ใจได้ไหม ถ้าแกเป็นชวินจริงลองชี้ภาพตามคำสั่งของฉันได้ไหม”

        สิปปกร พูดต่อ เจ้าหมีพูเห่าตอบรับอีก  ซึ่งเขาก็ไม่แน่ใจนักว่าที่มันเห่า และหอนทุกครั้งที่เขาถามนั้นจะใช่หรือไม่เขาจึงใช้วิธีการที่จะให้แน่ใจมากขึ้น

        สิปปกร เปิดอัลบั้มภาพถ่ายในอดีตไปที่หน้าแรกซึ่งเป็นภาพเพื่อนในกลุ่ม  เขาสั่งให้เจ้าหมีพูชี้ไปที่ภาพของชวิน

        “ฉันเป็นหมานะเว้ยนายปอนด์ จะให้เอาอะไรชี้วะ”

        เจ้าหมีพู มองหน้าสิปปกรเป็นเชิงถาม

        “จ้องหน้าทำไมล่ะ..ทำไม่ได้ล่ะสิ”

        “ทำยังไงให้นายปอนด์มันรู้เรื่องดีวะเนี่ยกูละเซ็ง”

        ชวินบ่นพึมพำก่อนจะตัดสินใจใช้ลิ้นไปเลียที่ภาพถ่ายของเขาเมื่อครั้งเป็นชวินสิปปกรตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะก่อนจะสั่งให้ชี้ภาพนัฏนรีเป็นคนต่อไปเจ้าหมีพูก็ใช้ลิ้นไปแตะที่ภาพได้ถูกต้อง

        “ไม่..เป็นไปไม่ได้ อาจจะเผอิญ แกนึกอยากเลียภาพนั้นขึ้นมาก็ได้”

        สิปปกรพูดอย่างไม่เชื่อตาตัวเอง

        “จะบ้าเหรอนายปอนด์..อยู่ดี ๆ ฉันจะอยากเลียภาพทำไมวะไม่ใช่หมานะโว้ย..เฮ้ย!..เราเป็นหมานี่หว่ามันก็ต้องเลีย แสดงว่านายปอนด์ไม่เชื่อเท่าไหร่ ทำไงดีวะ”

        ชวินในร่างหมีพู เริ่มกวาดตามองไปรอบ ๆห้อง เห็นปากกาวางอยู่บนหัวเตียงก็รีบกระโดดงับไว้ด้วยปากทันที คราวนี้หมีพูเดินเอาปากกาที่คาบไว้ในปากไปจิ้มที่ภาพของนัฏนรีแช่เอาไว้ให้สิปปกรได้ทึ่งอีกรอบ

        “โอ้ย..นี่มันอะไรกันเนี่ย..หมีพูเป็น..นายวิน”

        สิปปกร ร้องออกมาไม่อยากจะเชื่อกับภาพที่เห็น

        “ก็เออสิวะ..ฉันเอง..จะให้ชี้ใครต่อล่ะเพื่อนบอกมาโลด”

        หมีพูเงยหน้ามองสิปปกรพร้อมกับครางหงิงๆ

        “ต่อไปลองชี้ภาพลิลลี่สิ คนไหนลิลลี่”

        สิปปกรสั่งเสียงสั่น ๆ ตื่นเต้นจนแทบระงับไม่อยู่

        “สอ.บอ.มอ.สบายมากเพื่อนเลิฟ..นี่ไงยัยลิลลี่ขี้โวย”

        เจ้าหมีพูชี้หมับแช่ที่ภาพของลิลลี่เอาไว้

        “เฮ้ย!..โป๊ะเช๊ะ.เลยว่ะ..งั้นคนสุดท้ายไปรยา”

        คราวนี้ชวินไม่ชี้แช่เหมือนทุกครั้งแต่กระดกปากกาขึ้นลงชี้ภาพไปรยาอย่างถูกต้อง

        “ตกลงนายเป็นชวินกลับชาติมาเกิดจริงหรือเนี่ย”

        สิปปกรพึมพำเจ้าหมีพูก็ช่วยตอกย้ำด้วยการหอนรับพยักหน้าหงึก ๆ  สิปปกรกำลังทำใจ

ไม่ให้ตื่นเต้นจนเกินไปเขากวาดตามองไปรอบห้องเพื่อหาบางอย่างที่จะพิสูจน์หมีพูให้แน่ใจที่สุด แล้วเขาก็พบของที่จะให้เจ้าหมีพูเลือกทันทีซึ่งของสิ่งนี้ถ้าหมีพูสามารถนำมาให้เขาได้เขาจะหมดข้อสงสัยอย่างสิ้นเชิง

        “เอาล่ะหมีพู คราวนี้เป็นคำสั่งสุดท้ายแล้ว  ถ้าแกทำได้ฉันจะเชื่อร้อยเปอร์เซนอย่างไม่มีข้อสงสัยใดๆ ทั้งสิ้น”

        “สั่งมาได้เลยพวก..จะทำให้นายหายสงสัยซะที”

        ชวินจ้องหน้าบอก

        “ในห้องนี้มีของอยู่ชิ้นหนึ่งซึ่งเป็นของที่ชวินให้ฉันมาเพื่อให้ฉันเก็บไว้เป็นพยาน  ลองไปคาบมาวางตรงหน้าฉันสิ”

        ชวินร่างหมีพู กวาดตามองไปรอบ ๆห้อง สิปปกรคอยสังเกตพฤติกรรมแทบไม่กะพริบตา เขาเห็นเจ้าหมีพูกระโดดลงจากเตียงเดินวนไปมารอบห้องอยู่นาน

        “อะไรของมันวะ..ของในห้องตั้งเยอะแยะแล้วฉันจะหาเจอไหมเนี่ยสั่งอะไรให้มันง่ายๆ หน่อยไม่ได้รึไงวะ”

        ชวินร่างหมีพูเดินบ่นด้วยการเห่าไปด้วย  หาของไปด้วยแต่ก็มองไม่เห็นสิ่งที่จะใช่เลย หมีพูชักจะเหนื่อยจึงนั่งพักเอาแรง แต่สายตาก็ยังลอกแลกหาของไปด้วยและในที่สุดชวินก็สามารถจำของที่เคยให้สิปปกรไว้ มันวางอยู่บนโต๊ะเล็กนั่นเอง เจ้าหมีพูไม่รอช้ารีบวิ่งไปคาบเจ้าสิ่งนั้นกระโดดขึ้นไปวางบนเตียงต่อหน้าสิปปกรทันทีด้วยความภูมิใจ

        “เฮ้ย!..ผีหลอก”

        สิปปกรสะดุ้งโหยงเผลอกระโดดลงจากเตียงมายืนกับพื้นในขณะที่เจ้าหมีพูเอียงคอหัวเราะเป็นเสียงเห่าอย่างชอบใจที่สามารถคาบไฟแช็คสีตะกั่วมาให้เพื่อนดูและชวินก็นึกถึงที่มาของไฟแช็คอันนี้ที่เขายกให้สิปปกรก็เพราะต้องการหักดิบเลิกบุหรี่จึงมอบให้สิปปกรเอาไว้เพื่อเป็นพยานยืนยันว่าเขาจะเลิกบุหรี่อย่างเด็ดขาด

        “ชวิน...ฉันเชื่อแล้วว่าเป็นนายจริงๆ ไฟแช็คนี้นายคงจำได้นะว่าให้ฉันไว้เพราะอะไร”

        สิปปกรค่อยๆ นั่งลงที่เตียงยื่นมือไปลูบหัวเจ้าหมีพู ด้วยสีหน้าตื้นตันใจ พลอยทำให้เจ้าหมีพูน้ำตาไหลพราก

        “ชวิน..นายร้องไห้เหรอวะ”

        สิปปกรมองเห็นน้ำตาที่ไหลจากตาของเจ้าหมีพู

        “ก็มันซึ้งนี่หว่า..ดีใจเหลือเกินที่นายรู้ว่านี่คือฉันเอง”

        ชวินร่างหมีพู บอกด้วยการหอนก่อนจะกระโดดไปนั่งบนตักของเพื่อนสิปปกรก้มตัวลงไปโอบกอดเพื่อนรักในร่างของสุนัขตัวอ้วนเอาไว้ทันทีน้ำตาลูกผู้ชายอดที่จะไหลไม่ได้

        “แต่ทำไมนายถึงเกิดมาเป็นสุนัขด้วยนะ..แถมยังเป็นตัวเมียอีกต่างหาก”

        สิปปกรพูดด้วยความไม่เข้าใจ

        “ท่านพญายมราชบอกว่าเรื่องของกรรมมันซับซ้อนว่ะเพื่อนเอาไว้นายตายเมื่อไหร่ก็ค่อยถามท่านพญายมก็แล้วกัน”

        ชวินเห่าเพื่อสื่อสารบอกกับเพื่อนแม้สิปปกรจะไม่สามารถตีความการเห่าของชวินออกมาเป็นภาษาของคนได้ แต่เขาก็เข้าใจในภาษากายที่เพื่อนพยายามสื่อสารตอบโต้เขา

        “นายคงไม่ว่าอะไรนะ ถ้าฉันจะขอดูแลดรีมเป็นแฟน”

        สิปปกรสบตาเพื่อนในร่างของสุนัขที่ชื่อหมีพู

        “ขอบใจเพื่อน ขอบใจที่ยอมยกดรีมให้ฉัน”

        สิปปกรถือว่าการเห่าตอบรับคือการอนุญาต