ข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน

EP :  58 อย่าขัดใจข้า

“พวกท่านจะไปไหนกันหรือเจ้าคะ”เว่ยลู่เซียนเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าทั้งห้าคนกำลังจะเดินออกไปด้านนอก

“ไปดื่มกันนิดหน่อยน่ะ” เว่ยเฉินเทียนเอ่ยตอบเพราะต้องการทดสอบเซียวป้อจ้านสักหน่อย

“แต่นี่ยังหัววันอยู่เลยนะเจ้าคะ” นางเอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้

“วิธีของลูกผู้ชาย” เว่ยเซี่ยวป้อเอ่ยตอบกลับไปนิ่งๆ ยังรู้สึกโกรธเว่ยลู่เซียนอยู่ที่นางแอบไปทำเรื่องเช่นนั้น โดยที่พวกเขาที่เป็นพี่ชายไม่รู้อะไรเลย

“ลุงไปก่อนนะจิ่งยู๋ ดูแลแม่ของเจ้าด้วย” เว่ยเหลียนฉางเอ่ยบอกเสียงอ่อน

“ไว้ใจข้าได้เลยขอรับท่านลุงฉาง” เซียวจิ่งยู๋ร้องบอกด้วยรอยยิ้มพลางนั่งทานอาหารต่ออย่างมีความสุข

“ข้าไปก่อนนะฮูหยิน” เซียวป้อจ้านที่หายตัวมาปรากฏด้านหลังของเว่ยลู่เซียนก็เอ่ยบอกเบาๆ จากนั้นก็หายตัวออกไปทันทีก่อนที่เว่ยลู่เซียนจะได้ต่อว่าเขา

“เจ้า!!” ยังไม่ทันทีเว่ยลู่เซียนจะทันได้ด่าอีกฝ่าย เซียวป้อจ้านก็หายตัวไปเสียแล้ว

“อาหารของท่านแม่อร่อยที่สุดเลยขอรับ” เซียวจิ่งยู๋ร้องบอกเมื่อรู้ว่าท่านแม่ของเขานั้นกำลังโมโหท่านพ่ออยู่

“ไปดื่มกับพวกนั้นสักหน่อยก็น่าจะดี” เว่ยลู่เซียนเอ่ยขึ้นหลังจากที่เซียวจิ่งยู๋หลับไปแล้ว

เพราะนี่ก็ดึกมากแล้วแต่ทั้งห้าคนก็ยังไม่กลับมา เผลอๆ อาจจะไม่กลับมานอนที่นี่ก็ได้

และอีกอย่างหลิ่วหมิงจื่อก็ชวนนางดื่มเหล้าอีกด้วย จะให้นางนอนก็นอนไม่หลับสู้เอาเวลามาดื่มจะดีกว่า

“นึกว่าเจ้าจะไม่มาดื่มกับพวกเราเสียแล้ว” จ้าวชินหวังเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าเว่ยลู่เซียนเดินมาที่ศาลาในสวนดอกท้อ

“ก็นะ นานๆ ทีเราจะได้ดื่มด้วยกัน” กล่าวพลางก็นั่งลงกับหลิ่วหมิงจื่อไปด้วยพลางมองจ้าวเฟยเทียนที่นางยังไม่ได้เอาคืนอีกฝ่าย

“อ๊ะ นี่ของเจ้า” เว่ยลู่เซียนบอกพลางเอาแหวนมิติของที่จ้าวเฟยเทียนเคยให้เมื่อตอนนั้น

“หือ แต่ข้าให้เจ้าเป็นค่าดูแลท่านตาของข้านะ” จ้าวเฟยเทียนกล่าวบอกพลางมองแหวนมิติที่ถูกยื่นมาเขาไม่ได้รับเพราะให้นางเพื่อเลี้ยงดูท่านตาของเขา

“ไม่ใช่ค่าสินสอดใช่หรือไม่” เว่ยลู่เซียนเอ่ยถามตรงๆ เพื่อความแน่ใจว่าตัวเองจะไม่ถูกจ้าวเฟยเทียนหลอก

“อย่าบอกนะ ที่เจ้าให้ข้าคืนเพราะคิดว่านี่เป็นค่าสินสอดน่ะ” จ้าวเฟยเทียนเอ่ยถามอย่างรู้สึกขำๆ ที่นางคิดว่าเขาเอามาให้เป็นค่าสินสอด

“ก็ใช่นะสิ คนดีๆ ที่ไหนเขาเอาเงินมากมายเช่นนี้มาให้คนอื่นกัน” เว่ยลู่เซียนพูดขึ้นพลางจิบเหล้าบ๊วยไปเรื่อยๆ

“นี่เหล้าชั้นดีจากแคว้นของข้าเลยนะลู่เซียน” จ้าวเฟยเทียนกล่าวพลางทำท่าจะรินเหล้าให้กับเว่ยลู่เซียนไปด้วย

“ขอบใจ” เว่ยลู่เซียนที่เพิ่งดื่มเหล้าบ๊วยหมดจอกก็ให้จ้าวเฟยเทียนรินเหล้าให้

นางยกจอกเหล้าขึ้นมาพลางสูดดมนิดๆ ก่อนจะจิบเบาๆ ของเหลวรสชาติหวานไหลลงคอทำให้นางรู้สึกชื่นชอบยิ่งนักสงสัยคืนนี้นางต้องดื่มหนักเป็นแน่

“รสชาติดียิ่งนัก” เว่ยลู่เซียนกล่าวขึ้นเมื่อได้เห็นสายตาของจ้าวเฟยเทียนที่รอคำตอบจากนาง

“ข้ามีเยอะขอรับ” จ้าวเฟยเทียนเอ่ยบอกยิ้มๆ เมื่อได้ยินคำพูดของเว่ยลู่เซียน

ทั้งสี่พากันดื่มจนมาถึงเที่ยงคืนก็ยังไม่เลิกรา และอีกห้าหนุ่มก็พากันกลับมา

เซียวป้อจ้านที่รู้ว่าเว่ยลู่เซียนกำลังทำอะไรอยู่ก็หายตัวไปหานางทันที

“เจ้าดื่มเยอะเกินไปแล้ว” เซียวป้อจ้านเอ่ยบอกพลางดึงจอกเหล้าออกจากมือของเว่ยลู่เซียนที่ตอนนี้ตาเยิ้มไปหมดแล้ว

“เรื่องของข้า” เว่ยลู่เซียนบอกนางยังไม่เมาสักหน่อย แค่มึนหัวนิดๆ ยิ่งเห็นหน้าของเซียวป้อจ้านก็ยิ่งรู้สุกหงุดหงิด

“ไปนอนกันเถอะ” เซียวป้อจ้านเอ่ยบอกพลางอุ้มเว่ยลู่เซียนไปด้วย

“ปล่อยข้านะ ข้าจะดื่ม ทีเจ้ายังไปดื่มเลยทำไมข้าจะดื่มไม่ได้” เว่ยลู่เซียนร้องบอกเมื่อถูกห้ามไม่ให้ดื่มเหล้าต่อ

“ข้าก็กลับมาแล้วนี่ไง” เซียวป้อจ้านเอ่ยบอกพยายามใจเย็น พลางคิดว่าเขากำลังง้อนางที่ออกไปดื่มข้างนอกมา

“งั้นหรือ ถ้าไปอีกที่หลังไม่ต้องกลับมาแล้วนะ” เสียงหวานร้องบอกโดยที่เจ้าตัวนั่นมีสติแค่ครึ่งเดียวเท่านั้น

“ขอรับฮูหยิน” เซียวป้อจ้านตอบพลางพาเว่ยลู่เซียนไปนอนห้องของเขา เพราะหากไปนอนห้องของนาง เขาก็ถูกเซียวจิ่งยู๋ขัดขวางความสุขเขานะสิ

“ข้าไม่เชื่อหรอก” กล่าวบอกพร้อมกับตบแก้มของเซียวป้อจ้านเบาๆ ไปด้วย

“ต้องทำอย่างไรเจ้าถึงจะเชื่อ” เซียวป้อจ้านเอ่ยบอกอยากจะพานางเดินเล่นที่สวนดอกท้อสักหน่อย แต่ตอนนี้คงไม่เหมาะเท่าไร

“งั้นคืนนี้ห้ามขัดใจข้า” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกพร้อมกับชี้นิ้วสั่งเซียวป้อจ้านไปด้วย

เซียวป้อจ้านได้ยินก็ได้แต่คิดว่าคนอย่างเขาเนี่ยนะ จะตามใจใครไม่มีทางหรอก ถึงแม้จะเป็นนางก็ตามที

“ได้สิ” แต่มาคิดอีกที หากเขาไม่ตามใจนาง เขาก็คงง้อนางไม่สำเร็จนะสิ เพราะตอนนี้นางจะว่าอะไรหรือทำอะไรก็ตามใจนางไปก่อน

“ดีมาก” เว่ยลู่เซียนกล่าวบอกพร้อมกับพยักหน้าอย่างพึงพอใจไปด้วย ก่อนจะหลับไปทันที เมื่อได้รับคำตอบที่ต้องการแล้ว

“อะไรของนางเนี่ย ไหนบอกว่าคืนนี้…เฮ้อ นี่ข้าคิดอะไรของข้าเนี่ย อย่างนางเนี่ยนะจะคิดเรื่องเช่นนั้นกับข้า” เซียวป้อจ้านเอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้เมื่อเห็นว่าเว่ยลู่เซียนหลับไปแล้ว

“นี่แนะ ที่หลังห้ามไปดื่มอีก”เว่ยลู่เซียนที่ลืมตาขึ้นมาก็ตีไปที่หน้าผากของเซียวป้อจ้านพร้อมกับชี้หน้าอย่างข่มขู่ก่อนจะเอ่ยบอกจากนั้นก็หลับไป

ได้แต่ทิ้งให้เซียวป้อจ้านมึนงงที่อยู่ๆ เขาก็ถูกตีหน้าผากเสียอย่างนั้น

“ตีข้าทำไมเนี่ย” เซียวป้อจ้านพึมพำอย่างไม่เข้าใจ