คริสนับเงินสดแบงค์พันที่ละใบอย่างช้าๆ พริกแกงที่ยืนรอเริ่มหงุดหงิดกับความช้ายืนกระดิกเท้าถี่ขึ้นเรื่อยๆ
"เงินมีแค่สามหมื่นจะนับถึงชาติหน้าหรือไงยู"
"ฉันก็ต้องสำรวจให้ดีก่อนสิเผื่อเธอแอบสอดใส้แบงค์ปลอมทำไง เงินสมัยนี้ยิ่งหายาก" เขาแกล้งส่องดูที่ละใบจนครบ
"ชักช้าคนยิ่งรีบอยู่ ครบนะจากนี่ไปเราสองคนไม่มีอะไรติดค้างกันแล้วนะ หมดเวรกรรมฉันสักที" พริกแกงจูงแขนมาวินขึ้นรถที่จอดไว้ข้างทาง คริสมองตามแอบสงสัยว่าเธอไปเอารถใครมา ขับมินิคูเปอร์รถแพงด้วยอย่างน้อยออกใหม่ก็ต้องมีสองล้านรองกระเป๋า คริสตัดสินใจขับตามเส้นทางที่เธอไปย่านธุรกิจดังพอดีรถติดไฟแดงคริสจึงตามไม่ทัน พริกแกงขับรถมาที่บ้านเพื่อมาขนของไปขายอีกรอบ มาวินตื่นเต้นใหญ่เกิดมาไม่เคยเห็นคฤหาสน์ของจริงอย่างนี้มาก่อน
"บะ บ้านพี่จริงๆ เหรอ! ว้าว... สวยโคตร! ผมไม่เคยเห็นบ้านหลังใหญ่แบบนี้มาก่อนกี่สิบล้านวะเนี่ย! อย่างกับในหนังแน่ะ!!" มาวินยืนดูรอบๆ ตัวคฤหาสน์ที่ประดับด้วยเครื่องเรือนสุดหรูหราราคาแพง
"คุณหนูกลับมาแล้วเหรอคะ!" สาวใช้าุโเรียกเธออย่างดีใจ นางแอบแปลกใจเล็กน้องที่มีนักเรียนมัธยมปลายตามมาด้วย
"แค่มาเอาของเล็กน้อยค่ะป้า" เธอเดินนำขึ้นห้องนอน ก่อนมาเธอเช็คแล้วว่านายธงชัยไปรับรองลูกค้าส่วนสองแม่ลูกก็ออกไปข้างนอก
"โฮ้... ห้องอย่างเจ๋งนี่ของสะสมพี่ทั้งหมดเลยเหรอ หมดตังค์ไปเท่าไหร่วะกับของเล่นพวกนี้"
"อือ อยากได้อะไรเอาไปได้นะไม่หวง" มาวินเดินดูพวกโมเดลการ์ตูนดังที่เธอจัดเรียงบนชั้นอย่างสวยงาม กลองไฟฟ้าที่ซื้อมาเล่นกับฮิวโก้ยังคงตั้งเด่นที่ปลายเตียง เธอสั่งมาวินเก็บกลองไฟฟ้าใส่กระเป๋าเหมือนเดิมส่วนเธอเข้าห้องแต่งตัวไปขนเสื้อผ้ากระเป๋ารองเท้าใส่กระเป๋าใบใหญ่
"ของสะสมพวกนี้ซื้อที่ญี่ปุ่น นี่อยู่ที่อังกฤษเยอะกว่านี้อีกไว้ถ้ามีตังค์ฉันจะพานายไปเที่ยว เอาช่วยขนหน่อยสิเดี๋ยวพวกยัยงูพิษนั่นกลับมาจะยุ่ง พวกนั้นยิ่งชอบเสือกเื่ชาวบ้านอยู่" ทั้งสองช่วยกันขนของขึ้นรถท่ามกลางเสียงห้ามของสาวใช้แต่เธอไม่ฟังขับรถออกมาสวนทางกับรถของนายธงชัยที่มากับลูกและภรรยา มาวินเห็นอย่างนั้นก็เข้าใจว่าพริกแกงคงรู้สึกเป็ส่วนเกินในบ้านนี้จริงๆ ถึงได้ออกมาอยู่ข้างนอก ไม่ถึงสิบนาทีที่ออกมาหน้าหมู่บ้านโทรศัพท์ก็ดังขึ้นจากสายของนายธงชัยที่โทรมาตาม พริกแกงปล่อยให้โทรศัพท์ร้องจนหยุดไปเอง
"เออทำไมนามสกุลพี่ไม่เหมือนของพ่อล่ะ?" มาวินสงสัย เห็นป้ายชื่อหน้าคฤหาสน์กับของเธอไม่ตรงกัน
"ตอนฟ้องหย่าแม่โมโหมากเลยจับพี่เปลี่ยนไปใช้นามสกุลของแม่แค่นั้นเอง" เธออธิบายให้ฟังสั้นๆ ก่อนเลี้ยวรถเข้าร้านอาหารเริ่มต้นทำงานกันอย่างขยันขันแข็ง พอถึงเวลาแสดงสดพริกแกงขอเจ็จุ้บเ้าของร้านเอากีตาร์มาวางข้างบนเวทีก่อนติดป้ายประกาศขาย
"ขอบคุณแขกทุกท่านนะครับที่มาอุดหนุนทางร้านเรา อย่าลืมนะครับวันศุกร์ เสาร์และอาทิตย์นี้ทางร้านจะจัดงานในธีมฮาวายนะครับโต๊ะไหนที่แต่งชุดฮาวายมารับส่วนลดไปเลยสิบเปอร์เซ็น! ฮะ อะไรนะครับ อ๋อ... อยากรู้ชื่อมือกีตาร์ชื่อพี่พริกแกงครับขอเพลงได้นะแต่ต้องแนบโน๊ตเพลงมาด้วยนักดนตรีผมเอ๋อๆ ขี้ลืมหน่อย" วันนี้ก็เป็อีกวันหนึ่งที่พวกเขาทำการแสดงได้ดีได้รับเสียงตบมืออย่างล้นหลาม
"โชคดีจริงๆ ที่ขายกีตาร์ออกไม่งั้นนะต้องหาเงินอีกนานเลย ขายไปตัวหนึ่งเหลืออีกสองตัวเก็บไว้เผื่อฉุกเฉิน นายได้ทิปเท่าไหร่ของพี่ได้พันแปดร้อยแน่ะ" เห็นเงินทิปพริกแกงก็ยิ้มออก
"ของผมสามพัน ได้จากป้าสามคนที่ขอหอมแก้มทีหนึ่งให้คนละห้าร้อย" พริกแกงเธอโชคดีมากที่เจอลูกค้าเป็นักสะสมกีตาร์จึงซื้อให้เธอในราคาสี่หมื่นบาทไม่ต่อราคาสักคำเพราะเป็รุ่นหายากซื้อใหม่ราคาประมาณเจ็ดหมื่นบาทแถมจ่ายเงินสดอีกด้วย
เธอตัดสินใจแล้วว่าจะทำร้านกาแฟต่อโดยหุ้นกับมาวินคนละห้าหมื่นบาทไปก่อน ส่วนอุปกรณ์ต่างๆ เธอขอซื้อต่อจากเ้าของเดิมแต่พี่ตุ้มใจดียกให้ฟรีพวกเธอจึงหาแค่เงินตกแต่งร้านใหม่ให้ดูทันสมัยขึ้น
"เออนี่ผมว่าจะเปลี่ยนเค้กเ้าใหม่ของเก่ามันแพงไป มีเค้กแถวตลาดอร่อยมากตกชิ้นละยี่สิบห้าบาทเราเอามาขายห้าสิบพอเดี๋ยวพรุ่งนี้พาไปชิม แล้วผมคิดว่าจะเอาไม้หลังร้านมาทำชั้นวางเอาพวกโมเดลพี่มาแต่งร้านดีมะจะได้ดูวัยรุ่นขึ้น" พริกแกงพยักหน้าเห็นด้วยเพราะลึกๆ ก็แอบเสียดายเธออุตส่าห์หาตั้งนานหมดเงินไปหลายแสน เธอต้องตะเวนหาหลายประเทศกว่าจะได้อย่างใจ้า
"เราเพิ่มเมนูพวกสมุนไพรดีมั้ยสำหรับคนที่ไม่ชอบทานกาแฟ อย่างเช่นอัญชัญผสมโซดาวุ้นใบเตยอะไรประมาณนี้ไอ้ซันนี่ซื้อให้กินตอนไปตลาด" เธอเริ่มเสนอพลางยัดตีนไก่ซุปเปอร์เข้าปากมือหนึ่งก็จิ้มเครื่องคิดเลขที่ตอนนี้เธอพกติดกระเป๋าตลอด
"อืม... ผมว่าก็โอนะ เพิ่มพวกอิตาเลี่ยนโซดาไปด้วยลงทุนซื้อไซรัปดีๆ ขวดหนึ่งไม่กี่ตังค์ชงได้หลายแก้ว"
"โอเค ดีล" ทั้งสองจับมือกันยิ้มๆ
เอาวะพริกแกงไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้วถ้าไม่รุ่งก็ร่วงแค่นั้นเอง
ทั้งสองนั่งปรึกษากันที่ร้านอาหารโต้รุ่งอยู่นานก่อนจะชวนกันกลับที่พัก เวลาได้เคลื่อนสู่เช้าวันใหม่เสียงระฆังที่วัดดังขึ้นบอกเวลาตีสาม พริกแกงเริ่มง่วงนอนเต็มทนนั่งสับปะหงกในรถให้มาวินเป็คนขับทั้งที่เขายังไม่มีใบขับขี่
เอี๊ยดดดด...
มาวินเบรกรถอย่างกระทันหันหัวพริกแกงโขกกระจกรถอย่างแรง มาวินชี้ให้พริกแกงดูรถเฟอร์รารี่ที่จอดอยู่ข้างทางประตูรถถูกเปิดทิ้งไว้ ทั้งสองเดินมาที่รถเห็นคริสนอนหลับอยู่ในรถพยายามสะกิดเรียกแต่ไม่ตื่น
"อือฮือ... เหม็น! ไปชนรถเหล้ามาจากไหนวะ เฮ้ยพี่ตายยังวะ!" มาวินปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่นพริกแกงบอกทิ้งไว้นี่แหละ
"ใจร้ายว่ะ เผื่อมีโจรมาปล้นจะทำไงผมว่าเอากลับด้วยดีกว่า"
ในที่สุดพริกแกงตัดสินใจพาคริสไปพักที่ห้องของเธอเพราะอยู่ใกล้ที่สุด เธอขับรถของคริสมาจอดใต้คอนโดอย่างตื่นเต้นที่ได้ขับรถในฝันกำลังจะส่องดู่ล่างมาวินที่ขับรถเธอตามมาก็สะกิด ทั้งสองช่วยกันพยุงคริสขึ้นห้องโยนลงโซฟา
"ทิ้งไว้นี่แหละเดี๋ยวโทรเรียกฮิวโก้มาดูป่านนี้ไม่รู้เลิกงานยัง่นี้หายหัวนานละ นายกลับได้แล้วหรือจะนอนนี่ก็ได้นะห้องฉันใหญ่จะตายตั้งยี่สิบห้าตารางวาแน่ะ" มาวินปล่อยทั้งสองอยู่ด้วยกันพริกแกงโยนผ้าห่มให้คริสผืนหนึ่งก่อนจะสังเกตดูหน้าคริสที่ตอนนี้แดงด้วยพิษเหล้า
เออว่ะ แกนี่ถ้าจะเพี้ยนไอ้คริตตี้มันหาทางแกล้งแกสารพัดยังจะเอามันมานอนที่ห้องอีก สงสัยปีนี้มงลงที่หัวแน่นอนนางงามขนาดนี้
พริกแกงนำผ้าชุบน้ำมาโปะหน้าคริสไว้ด้วยั้แ่เกิดมาไม่เคยต้องมาเช็ดตัวให้ใครมาก่อน จากนั้นก็อาบน้ำเข้าห้องนอนไปเลยปล่อยคริสนอนเมาที่โซฟา ก่อนนอนเธอหยิบมีดทำครัวมาไว้ข้างโคมไฟกะว่าถ้าคริสเมาแล้วหื่นขึ้นมาเธอแทงไม่นับแผลแน่
"จาอ้วก!!" พริกแกงสดุ้งตื่นด้วยเสียงของคริส เธอออกมาดูเห็นเขายืนพิงกำแพงก่อนจะเดินสะเปะสะปะหาห้องน้ำ
"เฮ้ยๆ ๆ! นายอย่าอ้วกใส่ห้องฉันนะเว้ยฉันเตะก้านคอนายจริงๆ นะ!!" เธอรีบดึงคริสเข้าห้องน้ำอย่างไวก่อนกดหัวใส่ชักโครก
"อ้วกกกก!!" อี๋... เวรไม่ล่ะพริกแกงทำไมต้องใจอ่อนเอาไอ้บ้านี่กลับมาด้วย!
พริกแกงบีบจมูกตัวเองหันหน้าหนีมือหนึ่งก็ลูบหลังคริสแรงๆ ให้อ้วกออกมาให้หมด เธอเปิดน้ำใส่อ้างล้างหน้าจนเต็มแล้วลากคริสไปล้างหน้าโดยการจุ่มหน้าคริสลงอ้างล้างหน้าอย่างหงุดหงิด คริสดิ้นเพราะหายใจไม่ออก
"เอา... เช็ดหน้าซะแม่งกินไปกี่ถังวะถึงได้สภาพอย่างนี้" เธอสังเกตดูใบหน้าที่ดูหล่อเหลาหน้าละม้ายคลายพระเอกเกาหลีที่เห็นในทีวีของคริสก่อนพบสิ่งผิดปกติ ที่หน้ามีผื่นแดงเม็ดเล็กๆ ขึ้นตามใบหน้าเธอแกะกระดุมเสื้อคริสออกดูตามตัวเต็มไปด้วยผื่นเหมือนกัน
"ฮือ... ยัยบ้าจะทำอะไรฉัน! ฉันสู่นะโว้ยฉันไม่กลัวพวกแกหรอก! ปล่อย... จะกลับบ้าน!!" เธอลากคริสมานอนที่เดิมรีบกดโทรศัพท์หาฮิวโก้แต่ชายหนุ่มไม่รับสาย นึกขึ้นได้คริสเป็น้องชายของแอลแฟนพี่ชายจึงกดหาเบอร์โทรแต่ไม่มี เธอล้วงกระเป๋ากางเกงคริสหาโทรศัพท์แต่ไม่เจอคิดหนักจะทำอย่างไรกับคริสดี ตอนนี้เหมือนผื่นจะลามทั่วตัวเหมือนอาการแพ้อาหารอะไรสักอย่าง
"อาจเป็พิษลมก็ได้ทายาคงหายมั้ง" พริกแกงออกไปซื้อยาทาที่ร้านขายยาใกล้คอนโดก่อนกลับมาที่ห้องคริสได้หายไป เธอเดินหาจนทั่วพบเขาขึ้นไปนอนบนเตียงแทนเธอ
"ตัวก็เหม็นเหล้าหึ่งยังจะมาแย่งที่นอนคนอื่นอีก!" คริสถอดเสื้อออกแล้วเผยให้เห็นซิกแพคเล็กน้อยของคนออกกำลังกาย เธอเทยาแก้ผื่นคันลงที่ตัวค่อยๆ ทาไปทั่วตัวและใบหน้ายกเวณส่วนขา รู้สึกว่าตัวเขาจะร้อนๆ เหมือนจะเป็ไข้คิดหนักเกิดมายังไม่เคยดูแลคนไข้มาก่อนที่แขนขวาดูบวมๆ ฟกช้ำเหมือนโดนตีมา
"โฮ้... จะตีห้าละ"
"หนาว..." คริสเพ้อ พริกแกงดึงผ้าห่มคลุมตัวให้แล้วรี่แอร์ลงก่อนจะออกไปนอนที่โซฟาแทน เธอแหงมประตูไว้เผื่อเขาเป็อะไรจะได้ยินเสียง แต่เมื่อนอนหลับไปได้ไม่นานคริสก็ละเมอเพราะพิษไข้ขึ้นมาอีกเธอต้องตื่นด้วย
"นี่... นายแกล้งฉันปะเนี่ย... ฉันง่วงจะตายอยู่แล้ว... นอนหลับที่เถอะจงเป็สุขเป็สุขเถิดอย่าได้เบียดเบียนซึ่งกันและกันเลย... อามิตาพุทธ"
สตูดิโอ
"เฮ้ยทุกคนเร็วๆ! น้องน้ำขิงกับฮิวโก้ทะเลาะกันอีกแล้ว!!" ทีมงานและผู้กำกับรีบไปแยกฮิวโก้กับน้ำขิงที่ถ่ายโฆษณายาสระผมที่ทั้งคู่รับงานคู่กันเพราะทางค่ายสั่ง
"เธอตั้งใจจะแกล้งฉันใช่มั้ยยัยน้ำเน่า! ดูสิฟองมันเขาตาฉันหมดแล้วโอ้ย! ทีมงาน! พี่! ตาผมจะบอดแล้วน้ำเร็วๆ!!" ฮิวโก้ร้องเรียกหาน้ำที่ทีมงานไปหาอยู่เพราะสายยางที่เตรียมไว้อยู่ๆ น้ำก็ไม่ไหล
"ก็บอกให้นายอยู่นิ่งๆ แล้วนี่นายไม่ฟังเองแล้วฉันก็ไม่เคยสระหัวให้ใครนี่!" ฮิวโก้โมโหดึงน้ำขิงดาราสาวเข้าหาตนเอามือลูบฟองน้ำยาสระผมบนหัวตนก่อนจะป้ายหน้าหญิงสาวให้มีสภาพเหมือนกัน
"กรี๊ด!! แสบตาไอ้บ้าไอ้โกโก้!!" เธอรัวหมัดสะเปะสะปะใส่ฮิวโก้ทั้งถีบทั้งต่อยทีมงานรีบแยกสองคนออกจากกันก่อนจะเอาน้ำกินมาล้างฟองน้ำยาสระผมให้ทั้งคู่
"โอ้ยยยย!! กูจะบ้าวันนี้ยกกองโว้ยย!! ไม่ต้องถ่ายมันละ!! เอายาพารามาให้สักกำมือสิแดกมันให้ตายๆ ไปเลย!!" ผู้กำกับชายสั่งยกกองอย่างหัวเสียสองคนนี้คู่กันที่ไรมีปัญหาทุกที แต่เนื่องจากกระแสทั้งคู่ที่กำลังมาแรงผู้ใหญ่จึงสั่งลงมาให้ทั้งคู่ทำงานร่วมกันสักสองสามชิ้น ซึ่งตอนนี้ฮิวโก้ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาเป็นักร้องหรือนักแสดงกันแน่
267
