ตอนที่ 3 จับได้แล้ว
"เผย...เผยจวิ้น ท่านอ๋องหยุด หยุดก่อน"เวินหนิงวิ้งตามแรงดึงของเผยจวิ้นจนต้องสูดลมหายใจเข้าปอดลึกโชคดีที่เขาหยุดวิ่งแล้วเพราะถึงศาลารับลมเป็ที่เรียบร้อย
เผยจวิ้นมองดวงหน้าเล็กที่แดงระรื่อเพราะวิ่งจนเหนื่อยแล้วกล่าว "พี่สาวชายาวิ่งแค่นี้ท่านเหนื่อยแล้วหรือ?เช่นนั้นจะเล่นกับข้าได้อย่างไร มานั่งลงดื่มน้ำก่อน "เผยจวิ้นกล่าวหน้าตาใสชื่อแล้วรินน้ำชาส่งให้เวินหนิงที่นั่งหอบหายใจจากการวิ่งมา
เวินหนิงรับถ้วยชามาแล้วกินลงไปถึงสามถ้วยจึงได้หยุดกินนางมองใบหน้าใสชื่อของเขาแล้วก็ไม่รู้จะกล่าวโทษอย่างไรดี เอาเถอะช่วยไม่ได้ใครใช้ให้นางเป็ภรรยาตัวร้ายคนนี้เล่าทำได้แค่เดินไปข้างหน้าก็แล้วกัน
ปรับอารมณ์อยู่ไม่นานเวินหนิงจึงเอ่ย"เผยจวิ้นแล้วตกลงเราจะเล่นอะไรกันหรือ?"เวินหนิงเรียกพร้อมแย้มรอยยิ้มหวาน ดูดูแล้วหน้าเขาก็หล่อจริงๆ หล่อแบบพวกพระเอกรับบทร้ายๆ อะนะความสูงนี่น่าจะสักร้อยเก้าสิบได้มั้งตอนวิ่งมาเขาบอกจะมาเล่นนางไม่รู้จริงๆว่าจะต้องทำตัวอย่างไรคงได้แต่ทำตามอารมณ์ความ้าของเผยจวิ้นเท่านั้นแล้ว
ไม่ใช่ว่านางหวั่นกลัวแต่ในยุคสมัยที่บุรุษเป็ใหญ่หญิงสาวร่างบางที่ไม่มีกำลังอย่างนางจะทำอะไรได้
ในเมื่อพิธียกน้ำชาถูกยกเลิกไม่ต้องเข้าวัง เช่นนั้นก็หาอะไรทำดีกว่าเล่นกับเขาสักหน่อยเพื่อกระชับความสัมพันธ์ ทำไมถึงถูกยกเลิกพิธีหน่ะหรอนั้นก็เพราะว่าเผยจวิ้นสติไม่ค่อยดีทางในวังจึงยกเว้นให้เป็กรณีพิเศษ
เดิมต้องอยู่ในจวนของผิงอ๋องมีเรือนแยก แต่เพราะเผยจวิ้นได้รับพระราชทานแต่งตั้งเป็อ๋องจึงได้แยกจวนออกมาเป็ของตนเอง
"ข้าอยากเล่นไล่จับ"เผยจวิ้นตบมือดีใจกล่าวตอบ
"ได้ หม่อมฉันจับท่านอ๋องก่อนก็แล้วกันเพคะ"เวินหนิงปัดเศษฝุ่นในมือที่ไม่มีอยู่จริงแล้วลุกขึ้น
บรรดาข้ารับใช้มองหน้ากันไปมาพระชายา ท่านอ๋องกลายเป็เด็กแปดขวบไปแล้วท่านยังจะกลายเป็เด็กแปดขวบไปกับท่านอ๋องด้วยหรือ และไม่นานหลังจากนั้น
"จับไม่ได้ จับไม่ได้ จับข้าไม่ได้หรอก ฮ่าาา"เผยจวิ้นวิ่งไปร้องะโไปอย่างสนุกสนาน
"แฮ่!แฮ่! หน่อยแน่ข้าไม่เชื่อหรอกว่าจะจับไม่ได้"เวินหนิงกุมท้องเหนื่อยหอบแล้ววิ่งต่อไป
สองสามีภรรยาวิ่งไล่จับกันในสวนอย่างสนุกสนานราวกับเด็กในสวนเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเวินหนิงวิ่งไล่ตามเผยจวิ้นอย่างไรก็ตามไม่ทันสักที
กล่าวอย่างโมโหว่า"ข้าไม่เล่นแล้ว หึ!"พูดจบก็กอดอกยืนนิ่งสบัดหน้าเล็กๆหนีอย่างโมโห
เผยจวิ้นที่วิ่งอยู่ด้านหน้าหยุดชะงักทันทีเมื่อรับรู้ว่าคนตัวเล็กโกรธก็รีบเดินเข้ามาแล้วรวบตัวเวินหนิงเข้ามากอดทันที"ไม่นะพี่สาวชายา ชายาอย่าโกรธข้าเลยข้ายอมให้จับก็ได้"
"งั้นให้ข้าวิ่งไล่จับเ้าดีหรือไม่"เผยจวิ้นเอ่ยอย่างร้อนรนและถามอย่างระมัดระวัง
"จริงนะ ก็ได้"เวินหนิงลังเลว่าจะเล่นต่อไหมเพราะตอนนี้นางเหนื่อยมากแต่เห็นว่าเผยจวิ้นมีสีหน้าน่าสงสารก็เลยเล่นกับเขาอีกหน่อยแล้วกัน
หลังจากนั้นก็มีแต่เสียงคำว่า"จับได้แล้ว ข้าจับได้แล้ว จับได้อีกแล้ว จับได้แล้ว"
ไม่ว่าเวินหนิงจะเป็คนไล่จับหรือคนวิ่งหนีสุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับเผยจวิ้นอยู่ดีนางได้แต่กรีดร้องในใจอย่างปลงๆ
"ไม่เล่นแล้วเหนื่อยจะตายแล้ว"เวินหนิงทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นหญ้าอย่างหมดแรง
เผยจวิ้นวิ่งมาหยุดตรงหน้าเวินหนิงแล้วมองอย่างสงสารกล่าวว่า"พี่สาวชายาเหนื่อยล้า เช่นนั้นเราไปอาบน้ำกันเถอะ"
ไม่พูดเปล่าเผยจวิ้นก้มลงอุ้มเวินหนิงไว้ในอ้อมแขนแล้วก้าวยาวๆ ตรงกลับเรือน
"หาาา! ไม่เอาข้าจะอาบเองท่านอ๋องท่านปล่อยหม่อมฉันลงก่อน เผยจวิ้นปล่อยข้านะ"เ้าคนบ้าเผยจวิ้นจะมาอาบน้ำด้วยกันอะไรถึงจะแต่งงานกันแล้วแต่พวกเขาก็ยังไม่เคยเข้าหอกันเลยนะ
อีกทั้งนางก็ไม่ชินที่จะมีใครมาอาบน้ำด้วยในชีวิตก่อนนางอยู่คนเดียวไม่ได้แต่งงานทำแต่งานหาเงินส่งให้ทางบ้านไม่มีเวลามาสนใจเื่ความรัก
เผยจวิ้นที่ได้ฟังก็หยุดนิ่งเมื่อมาถึงหน้าประตูห้องเวินหนิงรู้สึกถึงความผิดปกติจึงเงยหน้าขึ้นมองก็ต้องใแทบแย่ สีหน้าเหมือนอยากจะฆ่าคนของเผยจวิ้นตอนนี้ทำให้เวินหนิงนึกกลัว
นางลืมไม่ได้อย่างไรว่าเขาเป็พวกอารมณ์แปรปรวนคล้ายคนเป็ไบโพล่าไม่ใช่ว่าตอนนี้เขาโมโหจนอยากจะฆ่านางหรอกนะ
"ท่าน ท่านอ๋องเป็อะไรไปเพคะ ข้า หม่อมฉันก็อยากอาบน้ำกับท่านอ๋องมาก เมื่อครู่คงเป็เพราะข้าเลอะเลือนพวกเราแต่งานกันแล้วมีอะไรผิดกัน"
เวินหนิงรีบเอ่ยทันทีทั้งยังกอดคอเผยจวิ้นแน่นขึ้นไปอีก"นั่นสิมีอะไรผิดกันเ้าเป็ของข้าแล้วดังนั้นเราอาบน้ำด้วยกันก็สมควรแล้ว"
เผยจวิ้นเอ่ยเสียงเรียบใบหน้าไร้ความรู้สึกต่างจากก่อนหน้านี้ที่เล่นวิ่งไล่จับกันในสวนมากมายนัก เพื่อชีวิตน้อยๆของตัวเองเวินหนิงจำต้องปรับตัวให้ทัน
อย่างไรเสียงก็แต่งกันแล้วคงไม่ผิดอะไรถ้าจะทำข้าวสารให้กลายเป็ข้าวสุกบางทีอาจจะดีก็เป็ได้ถึงยังไงนางก็เป็คนยุคปัจจุบันเื่แบบนี้มีให้เห็นทั่วไป
....
9K
