ตอนที่ 16
[บทบรรยาย: บาส]
“นี่เพื่อนพี่ชื่อพี่บาส แล้วนั่นก็พี่ทิว” ผมรับไหว้ผู้หญิงที่แก้วกำลังแนะนำอยู่ผู้หญิงที่ผมหาทางบ่ายเบี่ยงในการมาผับครั้งนี้ แต่สุดท้ายผมก็ต้องมาเจอเธอ
‘วาวาม’แฟนเก่าที่ทิ้งผมไป...
ภายนอกเธอดูเหมือนเดิมทุกอย่างยังสดใส น่ารักซึ่งผมรู้ดีว่านั่นคือสิ่งที่เธอใช้เพื่อหลอกพวกผู้ชายหน้าโง่ให้เข้ามาติดกับดักเหมือนที่ผมเคยโดนมากับตัว
วามทำเหมือนกับว่าเราไม่รู้จักกันมาก่อนได้แเีมากส่วนผมก็ต้องพยายามเช่นกัน ในเมื่อเธอไม่อยากรู้จัก ก็คงต้องให้เป็อย่างนั้นต่อไปผมเหลือบตาไปมองแพนนิดหน่อยก็เห็นว่าเธอมองผมอยู่ก่อนแล้วเอาจริงต้องขอบคุณแพนนะที่อุตส่าห์ส่งข่าวมาบอกอย่างน้อยมันก็ช่วยให้ผมได้เตรียมใจมาในระดับนึง
“น้องวามเรียนที่ไหนครับ”
“มหาลัยM” ไอ้ทิวหันไปถามน้อง แต่วินเป็คนตอบส่วนวามก็แค่ยิ้มรับนี่สินะพี่ชายที่หวงน้องสาวของเธอ
“กูถามน้อง”
“ถามกูก็ได้กูตอบแทนได้หมด” พักหลังๆมานี่วินกับแพนตัวติดกันมาก เราเลยสนิทกันมาขึ้นพูดจาหยอกล้อกันได้ แต่ที่ไอ้วินบอกว่าตอบแทนน้องได้ทุกเื่นี่ผมว่าไม่นะอย่างน้อยก็เื่แฟนเก่าอย่างผมที่มันไม่รู้
“ทำไมถึงมาอยู่กับไอ้วินละครับคอนโดพี่อยู่ใกล้มหาลัยน้องวามนะ ไปอยู่กับพี่ไหม เดี๋ยวไปรับไปส่งทุกวันเลย”พอไอ้พัฟพูดจบ ไอ้วินก็ยกเท้าขึ้นถีบเก้าอี้ที่มันนั่งอยู่ทันที สมน้ำหน้า
“ไม่เป็ไรคะอยู่กับเฮียก็สบายดี มีอาหารอร่อยๆให้กินทุกวันด้วย” น้องตอบแล้วหันไปยิ้มกว้างให้แพนซึ่งเธอก็ยิ้มตอบน้องไป
ไม่ว่าตอนนี้หรือตอนไหนความสดใสของน้องก็ยังทำให้ผมใจสั่นได้เสมอ...
“โหชะนี! นี่กูเป็เพื่อนมึงมาสามปีได้ชิมฝีมือมึงไม่กี่รอบพอมีผัวนี่ทำให้ผัวแดกทุกวันเลยหรอห้ะ!”แก้วหันไปพูดกับแพนแล้วเบ้ปาก
ไอ้ทิวกับไอ้พัฟเลยร่วมเข้าไปร่วมวงด้วย
“ไม่เถียงด้วยวุ้ย”
“ไม่เถียงว่าทำอาหารทุกวันหรือไม่เถียงว่าเป็ผัววะ”
แล้วพวกมันสามคนก็หันไปหัวเราะกัน
แพนนั่งหน้าแดงส่วนไอ้วินยิ้มรับอย่างภาคภูมิใจ มันหันมามองผมแล้วยิ้มเยาะ เป็เหี้ยอะไรของมันคิดว่าผมจะสนใจหรอ? บอกเลยว่าไม่สนใจเพราะไม่ได้รู้สึกอะไรทั้งนั้นผมคิดไว้อยู่แล้วแหละว่าความสัมพันธ์ของสองคนนี้น่าจะลึกซึ้งกันไปแล้ว
ทุกคนเหมือนจะข้ามประเด็นที่ถามว่าทำไมวามถึงมาอยู่กับพี่ชายของเธอผมเลยถามซ้ำ อยากรู้เหมือนกันมันเป็เพราะอะไรเธอถึงได้กลับมาในวงจรชีวิตผม
“แล้วทำไม่นี้ถึงมาอยู่กับวินล่ะ”
ทุกคนดูแปลกใจที่ผมเป็คนถามปกติผมไม่ค่อยยุ่งเื่คนอื่นมั้ง ผมสังเกตสีหน้าวามก็พบว่าเธออึ้งไปคงไม่คิดว่าผมจะถามเื่ของเธอ
“แฟนเก่ามากดักที่คอนโดกูเป็ห่วงน้องเลยให้มาอยู่ด้วย ไม่มีหัวคิดหรือไงก็ไม่รู้คบแต่คนเหี้ยๆ” ไอ้วินดุน้องแล้ววามก็หน้าซีดไปเลย‘คนเหี้ยๆ’ ที่น้องเคยคบหนึ่งในนั้นก็คงมีผมอยู่ด้วยนั่นแหละ
“วิน! เลิกว่าน้องได้แล้ว เสียบรรยากาศ!” แพนมองมาที่ผมก่อนจะหันไปว่าไอ้วินที่ทำหน้าเซ็งแล้วยกเหล้าขึ้นมาจิบ
“วามเอาแก้วมาพี่ชงให้”
“เอาอ่อนๆพอ”ไอ้วินบอกแก้วที่รับหน้าที่ชงเหล้า มันก็ยังทำตัวควบคุมน้องทุกอย่างเหมือนเดิมผมเลยอดไม่ได้ที่จะพูดออกไป
“ถามน้องบ้างก็ได้ว่าอยากดื่มอะไรเผื่อไม่อยากแดกเหล้าจะได้ไม่ต้องฝืน”
“วันนี้มึงมาแปลกจังวะไอ้บาส”
“สงสารน้องน้องอาจจะอยากทำอะไรตามใจตัวเองบ้าง พี่ชายหวงขนาดนี้คงอึดอัด” ผมตอบไปแล้วมองหน้าวามซึ่งไอ้วินก็หันไปมองน้องที่จำหน้าเจื่อน
“เค้ารู้ว่าเฮียหวังดี”น้องหลบตาไอ้วินแล้วตอบ มันเลยเอื้อมมือไปขยี้หัวน้องเบาๆ
“เฮียห่วงแต่ถ้าวามมีอะไรก็บอกเฮียตรงๆ เราคุยกันได้นะ” จบคำพูดนั่นวามก็กอดพี่ชายเธอคนโดนกอดก็หัวเราะแล้วขยี้หัวน้องแรงขึ้นด้วยความหมั่นไส้
“โอ้ยยยอบอุ่น อยากกอดพี่วินบ้างจังเลยค่ะ” แก้วกุมมือขึ้นมาแล้วทำหน้าเคลิ้ม
“ได้ข่าวว่าแฟนแก้วหมัดหนักเราขอผ่านละกันนะ แต่ถ้าแพนโอเคไว้เดี๋ยวรอโอกาสอยู่สองต่อสองก่อนก็ได้”ไอ้วินพูดจบแพนก็พูดสวนทันที
“เดี๋ยวพรุ่งนี้อุ่นผัดซีอิ๊วกล่องไว้ให้”
“ล้อเล่นค่ะคนดี”
สองคนนี้มันก็น่ารักดีนะ...
เรานั่งคุยกันไปเรื่อยๆยิ่งดึกก็ยิ่งสนุกวันนี้ผมดื่มน้อยมากประสบการณ์ที่ญี่ปุ่นสอนว่าฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้คนขาดสติเป็เื่จริง ยิ่งคนที่มีความสามารถในการกระตุ้นความรู้สึกผมได้เป็อย่างดีนั่งอยู่ตรงหน้าผมยิ่งต้องระวังตัว
ผมไม่อยากเผลอทำอะไรออกไปให้คนอื่นสงสัยเื่ของเรามันจบไปตั้งนานแล้วถึงจะรู้อย่างนั้นแต่ผมก็อดมองไปทางน้องบ่อยๆไม่ได้
สองปีที่ผ่านไปน้องดูเป็ผู้ใหญ่ขึ้นนะสูงขึ้น ยังคุยเก่งและดึงความสนใจของคนอื่นได้ดีเหมือนเดิมผมพยายามเลิกมองน้องเพราะกลัวใจตัวเอง เห็นรูปน้องก็อาการหนักแล้วพอเจอตัวจริงคราวนี้ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ายังรู้สึกบางอย่างกับวามอยู่จะว่าโกรธมากก็ใช่ จะว่ายังรักก็ใช่อีก...
ความรักแม่งยากเนอะ...
ผมลากสายตามองไปรอบโต๊ะอย่าเนียนๆแต่แล้วก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยเนียนเมื่อสบตากับแพน สีหน้านั่นแสดงความห่วงใยออกมาเพื่อนคงอยากคุยด้วย แต่คือผมก็เกรงใจไอ้วินนั่นแหละรู้อยู่ว่ามันระแวงเื่ผมกับแพนมากขนาดไหน
“เฮียพาเค้าไปเข้าห้องน้ำหน่อยน้า”ผมละสายตาจากแพนมาสนใจวาวามที่กำลังเขย่าแขนพี่ชายอย่างอ้อนๆ น้องดูเมานิดหน่อยเมื่อไอ้วินกับวาวามลุกไปแพนก็หันมาพูดกับผม
“บาสมึงจะไปสูบบุหรี่ไหม กูจะออกไปเดินยืดเส้นยืดสายหน่อย”แพนถามเพื่อ้าหาโอกาสคุยกับผม
“ปกติชาตินึงสูบทีทำไมวันนี้อยากสูบวะ” ไอ้ทิวถามเพราะสงสัย แต่ผมกลับตอบออกไปว่า
“เสือก”แล้วผมก็เดินนำแพนออกไปนอกร้าน เรายืนอยู่ตรงพื้นที่สูบบุหรี่นั่นแหละไปที่ลับตาคนไม่ได้หรอก ไอ้วินมาเห็นจะซวยทั้งคู่
“ออกมางี้ไอ้วินเห็นว่าไง”
“ห้องน้ำหญิงคิวยาวจะตายกูแค่อยากรู้ว่ามึงโอเค”
“กูโอเค”
“ขอโทษนะที่พาน้องมาด้วยแต่กูก็ไม่ได้มีเหตุผลอะไรที่จะห้ามน้อง”
“กูเข้าใจอย่างน้อยมึงก็ไลน์มาบอกนั่นก็ดีแล้ว ไม่ต้องคิดมากหรอกเดี๋ยวผัวมึงสงสัยแล้วจะไปเรียนไม่ไหวอีก”ผมพูดเล่นให้เธอสบายใจซึ่งมันได้ผลเมื่อเธอแสดงอาการว่าเขิน
“ปากดี! กูไม่สนใจมึงละ”
“เออมึงเข้าไปก่อนเลย เดี๋ยวกูตามไป” ผมบอก แพนก็พยักหน้ารับคำแล้วเดินกลับเข้าไปในร้านส่วนผมเดินอ้อมมาประตูหลังมองจากตรงนั้นจะเห็นวิวแม่น้ำเ้าพระยาผมแค่อยากอยู่คนเดียวเงียบๆสักพัก
แต่แล้วผมก็เห็นวินกับวาวามยืนคุยกันหน้าเครียดด้วยความอยากรู้เลยเข้าไปแอบฟัง
“เค้าขอถามอะไรหน่อยนะเฮียเื่พี่แพนกับพี่บาสอ่ะ”
“อืม”
“พวกพี่เขาไม่ได้มีอะไรเกินเพื่อนใช่ไหม”ไอ้วินหน้าเครียดทันทีที่ได้ยิน
“ทำไมถึงถามแบบนี้”
“ก็เค้าเคยเห็นในเฟสบุ๊คพวกเพจซุบซิบอ่ะ”
“แพนบอกว่าไม่มีเฮียเชื่อ”
“หรอ”วาวามตอบเบาๆแต่หน้าตาเธอดูไม่เชื่อที่ไอ้วินพูด
“วามมีอะไรบอกเฮียมา”
“ก็วามสังเกตตอนอยู่ในร้านเห็นพี่บาสกับพี่แพนเขามองกับบ่อยมาก พี่แพนก็ทำหน้าเหมือนไม่สบายใจอ่ะส่วนพี่บาสก็ยิ้มให้ทุกรอบ”
“...”
“วามไม่ได้อยากให้เฮียไม่สบายใจนะวามแค่สงสัย”
“อืมแพนบอกเฮียว่ามีอะไรให้ถามก่อน ถ้าบอกว่าไม่มีอะไรเฮียก็เชื่อว่าไม่มี”
“...”
“ขอบใจที่น้องมาบอกเฮียนะแต่ไม่ต้องห่วงเื่นี้หรอก”
“...”
“ว่าแต่เราเหอะเฮียก็แอบเห็นนะว่าเรามองไอ้บาสบ่อยอยู่เหมือนกันไม่สังเกตคงดูไม่ออกแต่วามโกหกเฮียไม่ได้หรอกเื่นี้” วาวามดูอึกอักเมื่อวินถามเธอก้มหน้ามองพื้นแล้วเม้มริมฝีปากเอาไว้แน่น
“ปะเปล่านะ”
“ตอนนั้นที่สนามบินก็ถามหาเพื่อนของแพนเจาะจงใครหรือเปล่าเนี่ย”
“เปล่านะเฮีย!” วาวามปฏิเสธเสียงแข็ง แต่ใช้ไม่ได้ผลกับไอ้วิน
“เฮียจับได้เสมอเวลาวามโกหกแล้วคิดว่าเื่นี้เฮียจะไม่รู้หรอ”
“..”
“หลงหุ่นล่ำๆของมันหรือไงน้องสาวเฮีย”ไอ้วินพูดแกมขำ แต่วามกลับเงยหน้ามองพี่ชายอย่างจริงจังวามเริ่มตาแดงเหมือนจะร้องไห้
“แล้วถ้าเค้าชอบพี่บาสจริงๆเฮียจะโอเคใช่ไหม” พอได้ยินวามพูดไอ้วินก็อึ้งไป
ผมเองก็อึ้งเช่นกัน...เธอจะมาไม้ไหนอีก
“ที่ขอมาอยู่กับเฮียเพราะอยากหาโอกาสมาเจอมันที่ขอตามว่าวันนี้ก็เพราะอยากเจอมันใช่ไหม” วินถามวามตอบพี่ชายด้วยการพยักหน้าเบาๆแล้วสะอื้นออกมา เธอร้องไห้
“ร้องทำไมไหนเงยหน้ามามองเฮียสิ”วินบอกแต่วามที่ก้มหน้าจนคางจะชิดหน้าอกกลับไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาไอ้วินเลยจับหน้าน้องให้เงยขึ้นเพื่อสบตากับมัน
“อย่าร้องเฮียยังไม่ได้ดุวามเลยนะ”
“ฮึก”เธอพยายามกลั้นสะอื้นแล้วเช็ดน้ำตาตัวเอง น่าสงสาร แต่ผมไม่หลงกลเธอหรอก
“ชอบมันมานานหรือยัง”
“ก็นานแล้ว”เธอตอบเสียงแ่ ในขณะที่ผมกำหมัดแน่นและกัดฟันด้วยความโมโห ชอบมานานแล้ว?จริงหรือเปล่าก็ไม่รู้เถอะ! หรือพึ่งจะมารู้สึกหลังจากที่ทำกับผมไปขนาดนั้น!?
“อย่าบอกนะว่าแค่เห็นรูปมันก็ชอบใจง่ายจริงนะน้องสาวเฮีย” ไอ้วินถอนหายใจแล้วพยายามใจเย็นพูดกับน้อง
“วามร้องไห้เพราะกลัวเฮียโกรธ”
“เฮียไม่โกรธถ้าวามบอกเฮียตรงๆแบบที่วามตัดสินใจบอกเฮียวันนี้เฮียแค่ไม่ชอบให้น้องโกหก”
“...”
“จะชอบมันก็ชอบไปเฮียไม่ได้ว่า แต่เฮียไม่อยากให้วามทุ่มเทกับความรักมากเกินไปเข้าใจที่เฮียพูดใช่ไหม”
“ค่ะ”
“ไหนมากอดทีสิ้แล้วก็เช็ดน้ำตาให้เรียบร้อยด้วย เดี๋ยวไอ้บาสเห็นน้องเฮียสภาพนี้จะใ”
วินกับวามเดินออกไปแล้วส่วนผมยังยืนอยู่ที่เดิมตอนที่เราคบกันเธอพยายามปิดเื่เราจะเป็จะตายแต่มาวันนี้กลับบอกไอ้วินไปตรงๆสะงั้น
เหอะ!
ไม่ว่าวามจะ้าอะไรผมก็ไม่โง่กลับไปให้เธอเหยียบย่ำความรู้สึกผมอีกครั้งหรอก!
712
